II SA/Sz 51/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesław Drabik, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.),, Asesor WSA Joanna Świerzko-Bukowska, Protokolant starszy inspektor sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi Zarządu Dróg i Transportu w K. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w S. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za korzystanie z usługi wodnej bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w K. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] r., znak [...], II. zasądza od Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w S. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie na rzecz skarżącego Zarządu Dróg i Transportu w K. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia 13 listopada 2025 r. znak: S.RUT.477.1.57.2025.MW Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Szczecinie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, po rozpatrzeniu odwołania Zarządu Dróg i Transportu w Koszalinie od decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni w Koszalinie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 17 lipca 2025 r., znak: SK.ZUT.477.76.2025.AZ w sprawie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 8.185,00 zł za korzystanie z usługi wodnej bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w Koszalinie. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia 10 lipca 2014 r. Marszałek Województwa Zachodniopomorskiego udzielił Zarządowi Dróg Miejskich w Koszalinie pozwolenia wodnoprawnego m.in. na szczególne korzystanie z wód oraz wykonanie urządzeń wodnych dla przedsięwzięcia "Rozbudowa ul. Bosmańskiej na odcinku od ul. Franciszkańskiej do ul. Batalionów Chłopskich w Koszalinie". Pozwolenie wodnoprawne odnosiło się do odprowadzania wód opadowych lub roztopowych do rzeki Dzierżęcinki i obowiązywało do 9 lipca 2024r. W dniu 19 grudnia 2024 r. Strona złożyła wniosek o udzielenie kolejnej zgody wodnoprawnej na usługę wodną obejmującą odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych do rzeki Dzierżęcinki pochodzących z terenów w rejonie ul. Bosmańskiej w Koszalinie. Zakres wniosku pokrywał się z zakresem uprzednio posiadanego pozwolenia wodnoprawnego ( z 10.07.2014 r.). Kolejne pozwolenie wodnoprawne na omawianą usługę wodną udzielone zostało Stronie decyzją Dyrektora Zarządu Zlewni w Koszalinie z dnia 26 lutego 2025 r., znak: SK.ZUZ.4210.338.2024.EK, która stała się ostateczna od dnia 18 marca 2025 r. Wobec powyższego organ I instancji uznał, że w okresie I kwartału 2025 r. (od dnia 1 stycznia 2025 r. do dnia 17 marca 2025 r.) ZDiT w Koszalinie nie posiadał pozwolenia wodnoprawnego na usługę wodną polegająca na odprowadzaniu wód opadowych lub roztopowych do wód. Wysokość kary została obliczona na podstawie art. 472aa ust.3 pkt 3 Prawa wodnego w wysokości 500% opłaty zmiennej za odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach miast od wód ustalonej przez PGWWP Zarząd Zlewni w Koszalinie informacji nr 124 ZZ Koszalin, OZ/I kwartał/2025 z dnia 16 kwietnia 2025 r. w wysokości 1637 PLN za okres I kwartału 2025 (1 stycznia do 17 marca 2025 r.), tj. kwoty 1637 zł x 500% = 8185 PLN. Odwołanie od decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni w Koszalinie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z 17 lipca 2025 r. wydanej w sprawie SK.ZUT.477.76.2025.AZ, wniósł Zarząd Dróg i Transportu w Koszalinie zrzucając jej naruszenie: 1) art. 189f § 1 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez jego niezastosowanie pomimo faktu, iż w niniejszej sprawie należy uznać, iż waga naruszenia prawa przez Zarząd Dróg i Transportu w Koszalinie jest znikoma, i zaprzestał on naruszenia prawa, albowiem samodzielnie czynił starania zmierzające do usunięcia stwierdzonego uchybienia, składając wniosek o wydanie pozwolenia przed wszczęciem niniejszego postępowania, 2) art. 189f § 2 i 3 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez jego niezastosowanie w przypadku stwierdzenia braku podstaw do zastosowywania art. 189 § 1 kpa, choć Organ winien przyjąć, że cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna byłyby spełnione, gdyby wydał postanowienie w trybie tego przepisu i pouczył Zarząd Dróg i Transportu na podstawie § 3 . Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji Zdaniem organu odwoławczego, zebrane dowody w postaci: oświadczenia Strony potwierdzającego korzystanie przez ZDIT w Koszalinie z przedmiotowej usługi wodnej w I kwartale 2025r. oraz zrealizowanej (tj. niezareklamowanej i zapłaconej przez ZDiT w Koszalinie) informacji z dnia 16 kwietnia 2025 r. ustalającej opłatę zmienną, jak również poczynione na podstawie posiadanego materiału dowodowego ustalania organu I instancji w zakresie braku posiadania przez Stronę pozwolenia wodnoprawnego na korzystanie z omawianej usługi wodnej w rozpatrywanym okresie stanowią wystarczającą podstawę do zastosowania względem podmiotu art. 472aa ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo wodne. Wysokość kary za wskazane naruszenie - wymierzonej zaskarżoną decyzją w kwocie 8,185,00 zł - zdaniem organu odwoławczego - także jest bezsprzeczna. Zgodnie bowiem z art. 472 aa ust. 3 ustawy Prawo wodne wysokość administracyjnej kary pieniężnej (...), wynosi od 5.000 zł do 1.000.000 zł, z wyjątkiem odprowadzania wód opadowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast do wód - gdzie podstawę ustalenia wysokości kary pieniężnej stanowi 500% opłaty zmiennej za odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast do wód w drodze postanowienia, może wyznaczyć stronie termin do przedstawienia dowodów potwierdzających: 1) usunięcie naruszenia prawa lub 2) powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, określając termin i sposób powiadomienia. Zarówno organ I jak i II instancji wskazał na art. 189f § 1, § 2, §3 K.p.a, który daje możliwość odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaniu na pouczeniu, jeżeli strona przedstawiła dowody, potwierdzające wykonanie postanowienia. W ocenie organów ciężar gatunkowy naruszenia prawa polegający na korzystaniu z usług wodnych bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego jest znaczący. Pozwolenie wodnoprawne stanowi bowiem instrument zarządzania zasobami wodnymi w celu ochrony zasobów wodnych przed zanieczyszczeniami oraz niewłaściwą lub nadmierną eksploatacją. Powyższe oznacza, iż odprowadzanie wód opadowych do wód Dzierżęcinki we wskazanym obszarze powinno następować w warunkach szczegółowych uregulowań i kontroli, przy zastosowaniu odpowiednich środków technicznych ograniczających ilość zanieczyszczeń, czemu właśnie służyć mają warunki i zobowiązania nakładane na korzystających z usług wodnych w pozwoleniach wodnoprawnych. Organ wskazał, że w nowo udzielonym pozwoleniu wodnoprawnym zakres zobowiązań nałożonych na korzystającego z omawianej usługi wodnej został rozszerzony w stosunku do uprzednio obowiązującego zezwolenia z 2014 r. ZDiT w Koszalinie zobowiązany został dodatkowo m.in.: do utrzymywania w czystości powierzchni utwardzonych w celu zmniejszania ładunku zanieczyszczeń odprowadzanych z wodami opadowymi lub roztopowymi (pkt 3 decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni w Koszalinie z dnia 26 lutego 2025 r., znak: SK.ZUZ.4210.338.2024.EK), czy do zapobieżenia, szczególnie w trakcie wymiany lub czyszczenia układu oczyszczania, przed przedostawaniem się zanieczyszczeń z urządzeń podczyszczających do środowiska (pkt 6 ww. decyzji). Nie może mieć zatem w ocenie organu odwoławczego znaczenia dla podjętego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia, podniesiony w odwołaniu fakt, iż korzystanie z przedmiotowej usługi wodnej - w czasie, w którym nie obowiązywało już uprzednio wydane pozwolenie wodnoprawne - odbywało się wyłącznie na warunkach tegoż pozwolenia, a opóźnienie w złożeniu wniosku miało miejsce pierwszy raz. Organ stanął na stanowisku wbrew zaprezentowanemu w odwołaniu ZDiT w Koszalinie poglądowi, że korzystanie z usługi wodnej bez pozwolenia wodnoprawnego nie wywołało i nie mogło wywołać żadnych negatywnych skutków w obszarze dóbr prawnie chronionych, co z kolei - w okolicznościach rozpatrywanej sprawy - zdaniem Strony powoduje, iż wagę popełnionego naruszenia prawa można uznać jako znikomą. Zdaniem organu w tym kontekście Strona powinna odpowiednio wcześniej dołożyć wszelkiej staranności, aby sprostać wymaganiom ustawy Prawo wodne w omawianym zakresie i uzyskać nową zgodę wodnoprawną lub zaprzestać korzystania z usługi wodnej. Organ powołał się na treść art. 414 ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego zgodnie z którym pozwolenie wodnoprawne wygasa, jeżeli upłynął okres, na który było wydane. Jednakże, zgodnie z ust. 2 art. 414 cyt. ustawy, pozwolenia wodnoprawne na usługi wodne nie wygasają, jeżeli zakład w terminie 90 dni przed upływem okresu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, złoży wniosek o ustalenie kolejnego okresu obowiązywania tych pozwoleń. Jako okoliczność bezsporną organ uznał, że ZDiT w Koszalinie nie złożył wniosku w powyższym terminie, co niewątpliwie świadczyłoby o dochowaniu należytej staranności w prowadzeniu jego spraw związanych z wywiązywaniem się z obowiązków związanych z legalnym gospodarowaniem wodami. Zdaniem Dyrektora RZGW w Szczecinie - bez wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie pozostaje również fakt, iż w I kwartale 2025 r. postępowanie o udzielenie kolejnego pozwolenia wodnoprawnego na korzystanie z omawianej usługi wodnej było już w toku. Organ uznał, że interesie publicznym leży to, aby wszystkie podmioty korzystające ze środowiska, dokonywały tego w sposób zrównoważony i zgodny z obowiązującymi regulacjami prawnymi, a także ponosiły ewentualne konsekwencje ich złamania, niezależnie od ich formy prawnej i rodzaju realizowanej działalności. Wynika to również z ogólnej zasady zaufania do organów władzy, która wpisuje się w definicję interesu publicznego oraz przyjętych wartości wspólnych, jakim są równe i sprawiedliwe traktowanie wszystkich. W rozpatrywanej sprawie zarówno organ I jak i II instancji nie stwierdził również wystąpienia okoliczności pozwalających na zastosowanie instytucji odstąpienia od nałożenia kary na podstawie art. 189f § 1 pkt 2 k.p.a. Organ odwoławczy ponownie zwrócił uwagę, iż pomimo wezwania ZDiT w Koszalinie do udzielenia informacji o tym, czy podmiot został uprzednio ukarany za to samo zachowanie - nie złożono wyjaśnień w tym zakresie, wobec czego organ I instancji prawidłowo uznał, że nie ma podstaw do przyjęcia, że spełnione są przesłanki zawarte we wskazanym wyżej przepisie. Ponadto organ odwoławczy uznał, że w okolicznościach niniejszej sprawy brak było podstaw do fakultatywnego odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaniu przez organ I instancji na pouczeniu zgodnie z art. 189f § 2 i § 3 k.p.a. Na marginesie organ II instancji wskazał, że przywołanie przez organ I instancji błędnej podstawy prawnej wydawanej decyzji (art. 189a i art. 189b k.p.a.), których umieszczanie w tej części decyzji nie znajduje uzasadnienia nie mogło rzutować na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia, w sytuacji gdy podstawa ta w rzeczywistości istniała w dniu wydania decyzji, została prawidłowo zastosowana oraz (obok ww. przepisów) oznaczona w decyzji. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecine wniósł Zarząd Dróg i Transportu w Koszalinie zarzucając naruszenie: 1. art. 189f § 1 i § 2 k.p.a. - poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że w sprawie brak było podstaw do odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, mimo że: naruszenie miało charakter przejściowy, a strona zaprzestała naruszenia prawa. Nadto strona wtoku postępowania uzyskała decyzję wodnoprawną, a w sprawie nie wykazano żadnych realnych, konkretnych negatywnych skutków środowiskowych; 2. art. 472aa ust. 1 pkt 3 Prawa wodnego poprzez jego zastosowanie w sposób automatyczny, bez dokonania rzeczywistej, indywidualnej oceny wagi naruszenia i okoliczności sprawy. 3. Naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. - poprzez niewyjaśnienie w sposób wyczerpujący wszystkich istotnych okoliczności sprawy, w szczególności: rzeczywistego stopnia społecznej szkodliwości naruszenia braku ustalenia, czy i jakie konkretne szkody środowiskowe wystąpiły, pominięcie znaczenia faktu uzyskania pozwolenia wodnoprawnego; - art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez sporządzenie uzasadnienia, które w istocie ogranicza się do obszernej argumentacji teoretycznej i orzeczniczej, bez rzeczywistego odniesienia jej do indywidualnej sytuacji Skarżącego. Wskazując na powyższe strona wniosła o: 1. uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, 2. uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu i instancji, 2. zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu strona skarżąca przyznała, że w okresie od 1 stycznia 2025 r. do 17 marca 2025 r. korzystała z usługi wodnej bez aktualnego pozwolenia wodnoprawnego. Skarżący wskazał, że spór w niniejszej sprawie dotyczy oceny prawnej skutków tego naruszenia oraz obowiązku zastosowania instytucji odstąpienia od kary, uregulowanej w art. 189f k.p.a. W ocenie strony przepis ten w istocie nakłada na organ obowiązek dokonania indywidualnej, konkretnej oceny: wagi naruszenia, skutków naruszenia oraz zachowania strony po ujawnieniu tego naruszenia. W niniejszej sprawie bez wątpienia naruszenie miało charakter czasowy. W momencie jednak powzięcia wiadomości, że wniosek taki nie został w odpowiednim terminie złożony, Zarząd Dróg najpierw zlecił wykonanie operatu wodnoprawnego, a następnie złożył wniosek o wydanie nowego pozwolenia w dniu 19 grudnia 2024 r. Strona jeszcze raz podkreśla, że korzystanie z przedmiotowej usługi wodnej w czasie, w którym nie obowiązywało już uprzednio wydane pozwolenie odbywało się wyłącznie na warunkach uprzednio wydanych w pozwoleniu, a opóźnienie w złożeniu wniosku miało miejsce pierwszy raz. Skarżący uzyskał pozwolenie wodnoprawne w toku postępowania, a organ nie wykazał, aby doszło do konkretnych, mierzalnych szkód w środowisku. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Szczecinie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2022.1267 t.j.) oraz art. 133 § 1, art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2026.143 t.j.; dalej: "P.p.s.a."), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jego wydania. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia może mieć miejsce w sytuacji, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowym podlega prawidłowość zastosowania przez organy administracji publicznej przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność zastosowanej wykładni tych przepisów. Sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w świetle powołanych wyżej kryteriów stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektor Zarządu Zlewni w Koszalinie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z 17 lipca 2025 r. nr SK.ZUT.477.76.2025.AZ, którą określono Skarżącej, za I kwartał 2025 r. karę administracyjną w wysokości 8 185,00 zł za korzystanie z usługi wodnej bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego. Podstawę decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz.U.2025 poz.960; dalej: "u.p.w."). Z art. 472aa ust. 1 pkt 2 i ust. 3 pkt. 2 u.p.w. wynika, że administracyjnej karze pieniężnej, której wysokość stanowi 500 % opłaty zmiennej za wprowadzanie ścieków do wód lub ziemi. W każdej sytuacji, zatem bez względu na przyczyny, ustalenie przez organ faktu, że podmiot korzystający z usług wodnych nie posiada pozwolenia, prowadzi do wymierzenia temu podmiotowi opłaty podwyższonej. Jednakże w orzecznictwie i doktrynie w pełni aprobowane jest stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż właściwe stosowanie prawa nie może ograniczać się wyłącznie do stosowania literalnej wykładni przepisu (uchwała 7 sędziów NSA z dnia 29 maja 2000 r. ONSA 2001 nr 1 poz. 2). Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 7 sędziów z dnia 12 grudnia 2011 r., II OPS 2/11 przyjął, że w sprawie o wymierzenie opłaty podwyższonej za korzystanie ze środowiska bez wymaganego pozwolenia lub innej decyzji na podstawie art. 276 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.) przyczyna braku pozwolenia może mieć znaczenie, jeżeli podmiot korzystający ze środowiska na podstawie wymaganego pozwolenia wystąpił o wydanie pozwolenia na kolejny okres. NSA w uchwale tej podzielił pogląd wyrażony w uzasadnieniu uchwały siedmiu sędziów NSA z 21 grudnia 1998 r., OPS 13/98, zgodnie z którym stwierdzenie, iż strona nie ponosi odpowiedzialności prawnej z tego powodu, że nie posiada wymaganego pozwolenia, może dotyczyć sytuacji wyjątkowej i wymaga oceny indywidualnie w każdej sprawie oraz oczywiście po uwzględnieniu wszystkich okoliczności. Dopiero ich łączna ocena pozwoli na sformułowanie wniosku, że w danej sprawie naliczenie i wymierzenie opłaty podwyższonej jest w sprzeczności z konstytucyjną zasadą demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP) i wynikającą z niej zasadą zaufania obywateli do państwa i stanowionego przez nie prawa oraz zasadą bezpieczeństwa prawnego, zasadą sprawiedliwości, a także z zasadą praworządności materialnej (art. 7 Konstytucji RP). NSA wyjaśnił, że do przesłanki "braku wymaganego pozwolenia" należy zastosować wykładnię nie tylko językową, lecz także systemową i celowościową. Nie można bowiem z góry wykluczyć w każdej sytuacji, iż przyczyna braku wymaganego pozwolenia nie ma znaczenia. Dotyczy to więc okoliczności, kiedy wniosek o wydanie pozwolenia został złożony, oraz oceny czy wniosek spełniał ustawowe wymagania. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd wskazuje w pierwszej kolejności, że nie jest sporne w sprawie, że decyzją z dnia 10 lipca 2014 r. Marszałek Województwa Zachodniopomorskiego udzielił Zarządowi Dróg Miejskich w Koszalinie pozwolenia wodnoprawnego m.in. na szczególne korzystanie z wód oraz wykonanie urządzeń wodnych dla przedsięwzięcia "Rozbudowa ul. Bosmańskiej na odcinku od ul. Franciszkańskiej do ul. Batalionów Chłopskich w Koszalinie". Pozwolenie wodnoprawne odnosiło się do odprowadzania wód opadowych lub roztopowych do rzeki Dzierżęcinki i obowiązywało do 9 lipca 2024 r. Nie jest również sporne, że Skarżąca po upływie ważności ww. pozwolenia wodnoprawnego w dniu 19 grudnia 2024 r. wystąpiła do Dyrektora Zarządu Zlewni w Koszalinie o wydanie nowego pozwolenia wodnoprawnego, które ostatecznie zostało wydane decyzją z dnia 26 lutego 2025 r. lecz po ponad 2 miesiącach od złożenia przez Skarżącą wniosku wraz z załączonym kompletem dokumentów ( k.5 akt administracyjnych). Jak wynika z akt administracyjnych wniosek nie zawierał braków formalnych, Strona nie była zawiadamiana o przeszkodach uniemożliwiających załatwienie sprawy bez zbędnej zwłoki o czym mowa w art. 35 § 1, § 2, § 3 K.p.a., nadto w decyzji z dnia 26 lutego 2025 r. znak: SK.ZUZ.4210.338.224.EK organ wskazał, że podstawą jej wydania była analiza przedłożonych dokumentów zatem w ocenie Sądu rozpatrzenie wniosku o pozwolenie wodnoprawne mogłoby nastąpić bez zbędnej zwłoki. Również z akt administracyjnych wynika, że zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie wymierzenia Zarządowi Dróg i Transportu w Koszalinie administracyjnej kary pieniężnej za odprowadzanie do rzeki Dzierżęcinki wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach miast w okresie I kwartał 2025 r. (od 1 stycznia 2025 r. do 17 marca 2025 r.) bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego zostało wszczęte 20 maja 2025 r., decyzja w sprawie wymierzenia kary administracyjnej przez organ I instancji została wydana 17 lipca 2025 r., zatem w tym okresie organ miał możliwość dokonania indywidualnej oceny przyczyny braku pozwolenia, a w szczególności, czy podmiot korzystający ze środowiska wystąpił o wydanie kolejnego wymaganego pozwolenia oraz czy przyczyna braku pozwolenia jest związana z działaniem organu podczas rozpatrywania wniosku o wydanie nowego pozwolenia. Powyższe okoliczności powinny być ocenione przez organ wymierzający karę w kontekście art. 189f § 1 pkt 1 K.p.a. Analiza organu dotycząca braku możliwości zastosowania art. 189f § 1 K.p.a. została dokonana w oderwaniu od indywidualnej oceny wagi naruszenia prawa oraz faktu zaprzestania jego naruszenia. Ocena organu w głównej mierze skupiała uwagę na poglądach doktryny i orzecznictwie sądowoadministracyjnym, a stwierdzenie przez organ, że bez wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie pozostaje fakt, iż w I kwartale 2025 r. postępowanie o udzielenie kolejnego pozwolenia wodnoprawnego na korzystanie z usługi wodnej było w toku, zdaniem Sądu jest niewystarczające. Organ ponownie rozpatrując sprawę powinien rozważyć jaki wpływ na wagę naruszenie prawa, o której mowa w art. 189f § pkt 1 K.p.a. miał czasokres, w którym organ I instancji rozpoznawał wniosek skarżącego o wydanie nowego pozwolenia wodnoprawnego (ponad 2 miesiące od złożenia wniosku) na korzystanie z usługi wodnej bez wymaganego pozwolenia. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. orzeczono jak w wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a., w zw. z § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.2026.118 t.j.).