II SA/Sz 510/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj, Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Ciesielska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 września 2018 r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza B. z dnia [...] r. nr [...] znak: [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącego E. K. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją [...] z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2017., poz. 1257 ze zm.) dalej k.p.a. po rozpatrzeniu odwołań złożonych przez E. K. i W. T. od wydanej w dniu [...] r. przez Burmistrza B. decyzji nr [...], znak [...], umarzającej postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacje przedsięwzięcia polegającego na budowie gospodarstwa hodowlanego norek w ilości [...] na działce nr [...], położonej w obrębie Ł. gm. B., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym: S. K. i R. K. złożonym w dniu 10 listopada 2017 r. wnioskiem zwrócili się do Burmistrza B. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla opisanego na wstępie zamierzenia. Organ I instancji obwieszczeniem z dnia [...] r. podał do publicznej wiadomości informację o wszczęciu na wniosek inwestora postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla opisanego na wstępie przedsięwzięcia. Burmistrz B. wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w S. oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. o wydanie opinii co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w S. pismem [...] z dnia 28 listopada 2017r. wskazał, że ww. przedsięwzięcie nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Również Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w S. dnia 30 listopada 2017r. znak: [...] przesłał pismo, w którym stwierdził, że przedsięwzięcie nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W dniu [...] r. po zbadaniu sprawy, powołując się na przepis art. 105 § 1 k.p.a., organ I instancji umorzył postępowanie w sprawie. Z ustaleń organu I instancji wynika, że planowane przedsięwzięcie obejmuje budowę [...] szt. pawilonów przeznaczonych do hodowli norek, o powierzchni [...] m2 każdy oraz budowę pomieszczenia socjalnego o powierzchni [...] m2 w granicach działki inwestycyjnej nr [...], położonej w obrębie Ł. gm. B.. Planowana jest obsada pawilonów w liczbie [...] szt. zwierząt, tj. [...]. Ponadto w ramach przedmiotowego wniosku planowana jest budowa płyty obornikowej do magazynowania obornika zbieranego spod klatek oraz realizacja zbiornika bezodpływowego na odcieki oraz odrębnie zbiornika bezodpływowego przeznaczonego do magazynowania ścieków socjalno-bytowych. Przedmiotowa inwestycja zlokalizowana jest poza granicami wyznaczonych form ochrony przyrody. Ponadto z załączonej do wniosku kopii mapy ewidencyjnej oraz informacji zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia wynika, iż przedmiotowa inwestycja zlokalizowana jest w odległości większej niż 100 m od terenów mieszkaniowych, innych terenów zabudowanych, zurbanizowanych niezabudowanych oraz terenów rekreacyjno-wypoczynkowych (z wyłączeniem kurhanów, pomników przyrody oraz terenów zieleni nieurządzonej niezaliczonej do lasów oraz gruntów zadrzewionych i zakrzewionych). Wobec powyższego Burmistrz B. stwierdził, że planowane zamierzenie inwestycyjne nie wpisuje się w katalog przedsięwzięć wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 103 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71). Ponadto przedmiotowa inwestycja w zakresie wskazanym we wniosku nie mieści się w żadnym innym katalogu przedsięwzięć wymienionych w ww. rozporządzeniu. W związku z powyższym nie zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko i uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla ww. przedsięwzięcia. Odwołanie od tej decyzji w dniu 25 stycznia 2018 r. w siedzibie Urzędu Miejskiego w B. złożyła W. T., która sprzeciwia się realizacji planowanej przez wnioskodawców inwestycji. Uzasadniając swoje odwołanie podała, iż w bliskim sąsiedztwie posiada nieruchomość rolną, co do której ma określone plany. Przewiduje, że poprzez sąsiedztwo fermy norek drastycznie spadnie wartość jej nieruchomości. W dniu 25 stycznia 2018 r. odwołanie wniósł E. K.. W ocenie strony organ pierwszej instancji winien przeprowadzić postępowanie w sprawie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, a przede wszystkim przeprowadzić szersze konsultacje społeczne i uzyskać opinię okolicznych mieszkańców, właścicieli nieruchomości zabudowanych i niezabudowanych. Jego zdaniem z uwagi na sąsiedztwo fermy norek spadnie wartość gruntów na terenie gminy B.. Ponadto przedmiotowa inwestycja zlokalizowana jest w odległości 100 m od terenów mieszkaniowych i innych terenów zabudowanych, zurbanizowanych, zurbanizowanych niezabudowanych oraz terenów rekreacyjnych. Po rozpatrzeniu odwołań opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza B.. W ocenie organu odwoławczego analiza akt sprawy wykazała, iż badana decyzja Burmistrza B. jest prawidłowa. Sprawa została rozpoznana i rozstrzygnięta w oparciu o przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tj. Dz. U. z 2017 r. poz. 71). Organ wskazał na przepis art. 59 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko - (tj. Dz. U z 2016 r. poz.1405 ze zm.), z którego wynika, iż uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz dla przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Biorąc pod uwagę, że pojęciom powyższym w praktyce może być nadawany różny zakres znaczeniowy, na podstawie delegacji ustawowej zostały ściśle określone oba rodzaje tych przedsięwzięć w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., określając listę przedsięwzięć: - w § 2 (mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko), - w § 3 (mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko). Kolegium analizując zarówno załączoną do wniosku kopię mapy ewidencyjnej jak i zawarte w karcie informacyjnej przedsięwzięcia dane uznał, że z dokumentów tych wynika, iż przedmiotowa inwestycja zlokalizowana będzie w odległości większej niż 100 metrów od terenów mieszkaniowych, innych terenów zabudowanych, zurbanizowanych niezabudowanych oraz terenów rekreacyjno-wypoczynkowych (z wyłączeniem, kurhanów, pomników przyrody oraz terenów zieleni nieurządzonej niezaliczonej do lasów oraz gruntów zadrzewionych i zakrzewionych). Organ II instancji przytoczył stanowisko Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w S. zawarte w piśmie z dnia 28 listopada 2017 r. gdzie organ ten stwierdził, iż planowane zamierzenie inwestycyjne nie wpisuje się w katalog przedsięwzięć wymienionych w §3 ust. 1 pkt 103 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 71) oraz nie mieści się w żadnym innym katalogu przedsięwzięć wymienionych w ww. rozporządzeniu. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w S. uznał, że projektowane przedsięwzięcie nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a tym samym nie wymaga uzyskania opinii w zakresie konieczności przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko w trybie art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Kolegium powołało się także na stanowisko Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S., który w odpowiedzi na wniosek Burmistrza B. stwierdził, że wobec przedstawionego zakresu i rozmiaru inwestycji oraz usytuowania jej w odległości większej niż 100 metrów od terenów mieszkaniowych (...) oraz poza granicami objętymi formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (tj. Dz.U z 2016 r. poz. 2134 ze zm.) lub otulinach form przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 - 3 ustawy o ochronie przyrody nie zachodzi konieczność wydania opinii przez ten organ. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławcze postępowanie należało umorzyć z uwagi na to, że stało się ono bezprzedmiotowe. Organ odwoławczy w odniesieniu do art. 105 § 1 k.p.a. powołał się na stanowisko wyrażone w orzecznictwie sądów administracyjnych tu w wyroku z dnia 18 kwietnia 1995 r., SA/Łd 2424/94, opublikowanym w ONSA 1996/2/80 i wskazał, że bezprzedmiotowym może być postępowanie zarówno z powodu braku przedmiotu faktycznego do rozpatrzenia sprawy, jak również - jak ma to miejsce w analizowanej sprawie - z powodu braku podstawy prawnej do wydania decyzji w zakresie żądania wnioskodawcy. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wniósł E. K.. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1. art. 7, art. 77 oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. 80 ust. 2 u.o.o.ś. oraz art. 107 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na nieprawidłowym ustaleniu stanu faktycznego i niewłaściwą ocenę dowodów w zakresie zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla planowanej inwestycji; 2. art. 7, art. 8, art. 12, art. 75 § 1 oraz 77 k.p.a. zarówno przez naruszenie zasady wnikliwego działania przez organy administracji publicznej oraz pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, jak i przez dowolne ustalenie, że w sprawie nie mają znaczenia konsultacje społeczne oraz protesty stron postępowania oraz okolicznych mieszkańców, które wymagają uwzględnienia w opracowanej ocenie oddziaływania inwestycji na środowisko. W sprawie nie wyjaśniono, jak będzie odbywać się dostęp do drogi publicznej, co z kolei uzasadnia rozstrzygnięcie o charakterze kasacyjnym. 3. art. 28 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na braku ustalenia wszystkich stron w postępowaniu w ramach przeanalizowania zasięgu inwestycji, 4. art. 80 ust. 1 pkt 1, art. 85 ust. 2 pkt 1 b u.o.o.ś., art. 7 , art. 77 § 1, art. 80, art. 84 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na niezasadnym zaniechaniu powołania dowodu z opinii niezależnego biegłego z zakresu ochrony środowiska, 5. art. 6, 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. w zw. art. 107 § 1 i § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 80 ust. 1, art. 85 ust. 2 pkt 1a i b u.o.o.ś polegające na nieprawidłowym ustaleniu stanu faktycznego i niewłaściwej ocenie dowodów, braku własnej wnikliwej oceny dowodów, braku zawarcia w uzasadnieniu informacji w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę stanowiska innych uczestników postępowania, pominięciu szerszych konsultacji społecznych. 6. art. 80 ust. 1 i art. 82 ust. w związku z art. 3 ust. 1 pkt 8, art. 66 ust. 1 i art. 63 ust. 4 u.o.o.ś. oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na utrzymaniu w mocy decyzji Burmistrza wydanej w oparciu o błędne ustalenia sprzeczne z faktami powszechnie znanymi albo znanymi z urzędu; 7. nieprzeprowadzenie przez SKO w K. dodatkowego postępowania wyjaśniającego, o którym jest mowa w art. 136 k.p.a., oraz brak zajęcia stanowiska wobec wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu, wniesionym od decyzji umarzającej postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. 8. art. 52 ust. 2 Ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dalej u.p.z.p. przez przyjęcie, iż wniosek złożony przez inwestora wraz z załączonymi dokumentami i wyjaśnieniami wypełnia wszystkie wymagania określonych w tym artykule, 9. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 61 ust. 1 pkt. 1, 2 u.p.z.p. ponieważ planowana inwestycja nie posiada dostępu do drogi publicznej; 10. nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu ochrony środowiska, niedokonanie analizy urbanistyczno-architektonicznej pomimo posiadania danych do tego potrzebnych, 11. art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez jego niezastosowanie oraz naruszenie konstytucyjnej zasady równości wobec prawa i równego traktowania przez władze publiczne, polegające na pozbawieniu Skarżącego realnej możliwości pobudowania w przyszłości domu na nieruchomości sąsiadującej z inwestycją. Organ wbrew treści art. 61 ust. 4 u.p.z.p. odstąpił od analizy funkcji, cech zabudowy i zagospodarowania terenu na sąsiednich nieruchomościach. W tych okolicznościach faktycznych, odstąpienie od obowiązku dokonania oceny, czy planowana inwestycja nie narusza zastanego ładu przestrzennego, uznać należało za naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego określonych w art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Wobec powyższych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie, aczkolwiek nie z powodów w niej podniesionych. W pierwszym rzędzie zauważyć należy, że kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej p.p.s.a.) ogranicza się do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta polega na badaniu, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W realiach niniejszej sprawy podkreślić trzeba, iż sąd administracyjny nie jest związany zarzutami ani wnioskami skargi i zawartą w skardze argumentacją. Obowiązany jest natomiast, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. do oceny praworządności zachowań organów administracji w danej sprawie. Oznacza to, iż podniesione w skardze zarzuty nie są wyłącznym kryterium badania legalności zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd ma bowiem obowiązek wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze oraz dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet gdy dany zarzut nie został podniesiony. Rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji Sąd uznał, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...] oraz utrzymana przez nią w mocy decyzja Burmistrza B. z dnia [...] r., nr [...], znak [...] zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, to jest art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a., które mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). Przechodząc do rozważań o charakterze merytorycznym wskazać w pierwszym rzędzie należy, iż zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr z 2017 poz. 1405 jt.) dalej u.o.o.ś. uzyskanie decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie z art. 60 tej samej ustawy Rada Ministrów, uwzględniając możliwe oddziaływanie na środowisko przedsięwzięć określa w drodze rozporządzenia: rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, rodzaje przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko oraz przypadki, gdy zmiany dokonywane w obiektach są kwalifikowane jako przedsięwzięcia, o których mowa w pkt 1 i 2. Na podstawie powyższego upoważnienia ustawowego wydane zostało rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W rozporządzeniu tym prawodawca wskazał w § 2 katalog przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz w § 3 katalog przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W szczególności w § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zaliczono chów lub hodowlę zwierząt w liczbie nie mniejszej niż 210 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP). W myśl § 2 ust. 2 do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia polegające na rozbudowie, przebudowie lub montażu przedsięwzięć, jeżeli ta rozbudowa, przebudowa lub montaż osiąga progi określone w ust. 1, względnie jeżeli spowoduje osiągnięcie progów określonych w ust. 1. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 102 tegoż rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się chów i hodowlę zwierząt w liczbie nie mniejszej niż 60 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP). W § 3 ust. 1 pkt 103 lit. a do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zaliczono się chów i hodowlę zwierząt w liczbie nie niniejszej niż 40 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza, jeżeli działalność ta prowadzona będzie w odległości mniejszej niż 100 m od następujących terenów w rozumieniu przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r., nie uwzględniając nieruchomości gospodarstwa, na którego terenie chów lub hodowla będą prowadzone: - mieszkaniowych, - innych zabudowanych w wyłączeniem cmentarzy i grzebowisk dla zwierząt, - zurbanizowanych niezabudowanych, - rekreacyjno-wypoczynkowych z wyłączeniem kurhanów, pomników przyrody oraz terenów zieleni nieurządzonej niezaliczonej do lasów oraz gruntów zadrzewionych i zakrzewionych. Przepisy rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2016 r. poz. 1034 ze zm.) w Załączniku nr 6 pkt 3 zawierają definicję legalną, zgodnie z którą do terenów mieszkaniowych zalicza się grunty niewykorzystywane do produkcji rolniczej i leśnej, zajęte pod budynki mieszkalne, urządzenia funkcjonalnie związane z budynkami mieszkalnymi (podwórza, dojazdy, przejścia, przydomowe place gier i zabaw itp.), a także ogródki przydomowe. W świetle przytoczonych powyżej przepisów oraz wobec treści wniosku inwestorów dotyczącego wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia - budowa gospodarstwa hodowlanego norek w ilości [...] DJP na działce nr [...] obręb Ł. kluczowym zagadnieniem w sprawie jawi się ustalenie, czy planowana działalność w postaci chowu zwierząt prowadzona będzie w odległości mniejszej niż 100 m od terenów mieszkaniowych, czy też odległość ta będzie większa, co niewątpliwie czyniłoby bezprzedmiotowym postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedmiotowego przedsięwzięcia. Podkreślić w tym miejscu należy, iż fundamentalną zasadą postępowania administracyjnego wynikającą z art. 7 k.p.a. jest spoczywający na organie obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych kroków w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy. Właściwe ustalenie stanu faktycznego - niezbędne dla prawidłowości podejmowanych rozstrzygnięć - wymaga z kolei wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.). W karcie informacyjnej przedsięwzięcia dołączonej do wniosku wskazano jedynie, że lokalizacja obiektu nastąpi w odległości nie mniejszej niż 500 metrów od najbliższej zabudowy, czego nie sposób jednakże - jak uczyniły to organy obu instancji - utożsamiać z odległością od terenów mieszkaniowych obejmujących przecież nie tylko grunty zajęte pod budynki, lecz także pod urządzenia funkcjonalnie związane z budynkami mieszkalnymi (podwórza, dojazdy, przejścia, przydomowe place gier i zabaw itp.), a także ogródki przydomowe. Skarżący w odwołaniu wskazał, że inwestycja zlokalizowana będzie w odległości 100 m od terenów zabudowanych, zurbanizowanych, zurbanizowanych niezabudowanych oraz terenów rekreacyjnych. Odległości lokalizacji planowanego przedsięwzięcia od terenów mieszkaniowych w rozumieniu rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. nie sposób ustalić w oparciu o dołączoną przez inwestorów do wniosku inicjującego postępowanie mapy. Mapa zasadnicza (k. 96) w skali 1:1000 przedstawia działkę, na której ma być zrealizowana inwestycja (na jej kserokopii k. 97 zaznaczono odręcznie usytuowanie planowanych obiektów) oraz działki sąsiednie. W aktach administracyjnych (k. 80) znajduje się także mapa, która stanowi jedynie niepotwierdzoną za zgodność kserokopię fragmentu nieaktualizowanej mapy zasadniczej, w której to kserokopii nie wskazano skali w jakiej to powiększenie zostało sporządzone oraz nie odzwierciedlono usytuowania budynków mieszkalnych wraz z urządzeniami funkcjonalnie z nimi związanymi oraz ogródków przydomowych. W toku postępowania nie przeprowadzono przy tym jakichkolwiek innych czynności dowodowych zmierzających do rzetelnego ustalenia powyższych, niewątpliwie istotnych dla sprawy okoliczności. Zgodnie z art. 74 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy dołączyć poświadczoną przez właściwy organ kopię mapy ewidencyjnej obejmującej przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obejmującej obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie. Wymogów tych kopia fragmentu mapy zasadniczej dołączona do wniosku niewątpliwie nie spełniła. Zauważyć w tym miejscu należy, że z mapy (k.97) przedstawionej w skali 1:1000 nie można odczytać jakie działki położone są wzdłuż działki [...] w odległości do 100 m, a już zupełnie niewiadomym jest jakie działki znajdują się po jej zachodniej i wschodniej stronie biorąc pod uwagę jej krótsze boki. Z tych też przyczyn zaskarżoną decyzję, jak i utrzymaną w mocy decyzję organu pierwszej instancji uznać należy za podjęte z naruszeniem art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. i w związku z za tym przedwczesne. Taki sposób procedowania przez organy obu instancji, w tym w szczególności czynienie ustaleń faktycznych nieznajdujących dowodowego uzasadnienia w aktach sprawy, uznać nadto należy za naruszenie wynikającej z art. 8 k.p.a. zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej. Odnosząc się do zarzutów podnoszonych przez skarżącego w skardze wskazać w pierwszym rzędzie należy, iż jak wykazano powyżej dla ustalenia przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko prawodawca posłużył się techniką enumeratywnego ich wyliczenia, a nie techniką zdefiniowania ich poprzez stopień faktycznego oddziaływania na środowisko. Co za tym idzie jakiegokolwiek znaczenia prawnego dla uznania czy zachodzi potrzeba wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia nie mają okoliczności podnoszone przez skarżącego, a dotyczące występującej jego zdaniem faktycznej szkodliwości planowanego przedsięwzięcia dla środowiska. Za oczywiście bezzasadne uznać również należy argumenty skarżącego dotyczące rzekomego naruszenia przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym bowiem przepisy te nie były stosowane przez organy orzekające w niniejszej sprawie. W tym stanie sprawy wobec stwierdzonego naruszenia wyżej wymienionych przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną przez nią w mocy decyzję organu I instancji. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ pierwszej instancji w pierwszej kolejności powinien precyzyjnie ustalić faktyczną odległość planowanej inwestycji od terenów zabudowy mieszkaniowej, to jest od gruntów zajętych nie tylko pod budynki mieszkalne, lecz także pod urządzenia funkcjonalnie związane z budynkami mieszkalnymi, w tym w szczególności podwórza, dojazdy, przejścia, przydomowe place gier i zabaw itp. oraz od gruntów zajętych pod ogródki przydomowe i w zależności od wyników tych ustaleń rozważyć czy w sprawie koniecznym jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. Poczynienie powyższych ustaleń faktycznych musi zostać zrealizowane przy zachowaniu wymagań określonych w przepisach k.p.a. oraz w przepisach szczególnych i w sposób umożliwiający ich weryfikację przez organ II instancji i ewentualnie sąd administracyjny. O kosztach postępowania Sąd orzekł w oparciu o treść przepisu art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym to przepisem w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje stronie skarżącej od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W świetle powyższego oczywistym jest zasadność przyznania skarżącemu zwrotu kosztów obejmujących wpis od skargi wynoszący [...] zł.