II SA/Sz 510/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj, Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 października 2019 r. sprawy ze skargi K. W. i K. W. na decyzję Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie aktualizacji danych ewidencji gruntów i budynków oddala skargę Starosta W. i, powołując się na art. 7d pkt 1a tieret pierwsze, art. 22 ust. 1, art. 24 ust. 2a pkt 1 lit. c oraz ust. 2b pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2017 r. poz. 2101 ze zm.) oraz § 39 ust. 8, § 44 pkt 2 i § 47 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2016 r. poz. 1034 ze zm.) decyzją nr [...] z dnia [...] r. orzekł o: - aktualizacji danych ewidencyjnych operatu ewidencji gruntów i budynków obręb K., jednostka ewidencyjna W. - obszar wiejski, polegających na wprowadzeniu przebiegu działek ewidencyjnych w zakresie części granicy pomiędzy działką oznaczoną numerem ewidencyjnym [...], stanowiącą wspólność ustawową małżeńską Państwa K. i K. W., zapisaną w księdze wieczystej [...] a działką oznaczoną numerem ewidencyjnym [...], stanowiącą własność Gmina W., zapisaną w księdze wieczystej [...] oraz części granicy pomiędzy działką o numerze [...] a działką oznaczoną numerem ewidencyjnym [...], stanowiącą własność Pani M. K., zapisaną w księdze wieczystej [...] Aktualizacja danych miałaby nastąpić zgodnie ze szkicem polowym nr [...] oraz wykazem punktów granicznych, stanowiących integralną część decyzji, a będącymi dokumentami zawartymi w opracowaniu geodezyjno-kartograficznym, tj. dokumentacją przyjętą do zasobu geodezyjnego i kartograficznego pod numerem ewidencyjnym [...] sporządzoną przez geodetę uprawnionego inż. M. K.; - dokonaniu w bazie danych ewidencyjnych oraz na wyrysach z mapy ewidencyjnej co do powyższych części przebiegu granic wpisu informacji, że są to granice sporne. Odwołanie od ww. decyzji złożyli K. W. i K. W.. W jego uzasadnieniu podnieśli, że Starosta W. w sposób rażący naruszył prawo procesowe i materialne w przedmiotowej decyzji oraz że mimo dowodów, które odwołujący się przedstawili w przedmiotowej sprawie, Starosta zdecydował się na podjęcie decyzji naruszając prawdę obiektywną oraz stan faktyczny i prawny. W wyniku rozpoznania sprawy na skutek wniesionego odwołania Z. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z dnia [...] nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.), art. 7b ust. 2 pkt 2 w związku z art. 6a ust. 1 pkt 2 lit. b i art. 7d pkt 1 lit. a oraz art. 24 ust. 2a pkt 1 lit. c i ust. 2b pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przytoczył treść przepisów przywołanych w podstawie prawnej decyzji oraz art. 12b ust. 1, art. 20 ust. 1 pkt 1 i ust. 1 i art. 42 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Następnie organ zauważył, że w ramach pracy geodezyjnej, zarejestrowanej w Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w W. pod numerem [...], geodeta uprawniony ustalił przebieg granic działek ewidencyjnych na odcinkach pomiędzy działką [...], a działką [...] i w części na granicy pomiędzy działką nr [...] i [...], położonych w obrębie ewidencyjnym K. w Gmina W.. Wykonano także dokumentację stanowiącą podstawę aktualizacji baz państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, w tym ewidencji gruntów i budynków (szkic połowy nr [...] i wykaz punktów granicznych). Oprócz tego w ramach tej pracy Wykonawca przedłożył mapę do celów prawnych do ustalenia służebności przesyłu wraz z wnioskiem o jej uwierzytelnienie. Pismem z dnia 1 grudnia 2017 r. Wykonawca zawiadomił Starostwo Powiatowe w W. o wykonaniu zgłoszonych prac geodezyjnych, przedkładając stosowne materiały. Upoważniona przez Starostę W. osoba zweryfikowała przedłożone materiały, a wynik weryfikacji został przedstawiony w protokole weryfikacji zbiorów danych oraz innych materiałów przekazanych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego z dnia 20 grudnia 2017 r. Pod względem kompletności wynik weryfikacji był pozytywny. Natomiast pod względem zgodności z przepisami prawa obowiązującymi w geodezji i kartografii wynik weryfikacji był negatywny. Pismem z dnia 24 stycznia 2018 r. Wykonawca poinformował organ prowadzący państwowy zasób gik o usunięciu nieprawidłowości w sporządzonym operacie, przedkładając po raz kolejny operat w celu przyjęcia do zasobu. Tym razem wynik weryfikacji był pozytywny zarówno pod względem kompletności, jak i zgodności z przepisami prawa obowiązującymi w geodezji i kartografii. Stanowił on podstawę przyjęcia zbiorów danych i innych materiałów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, co przejawiło się opatrzeniem w dniu 8 lutego 2018 r. przedłożonych dokumentów stosowną klauzulą. Dokumenty otrzymały identyfikator ewidencyjny materiału zasobu [...] Zaistniała zatem sytuacja, w której w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym znajdowały się materiały pozwalające zaktualizować prowadzone przez Starostę W. bazy danych. Odwołując się do poszczególnych czynności podjętych przez uprawnionego geodetę oraz do uwarunkowań prawnych, zdaniem organu odwoławczego, jedynym możliwym trybem ustalenia przebiegu granicy między działkami ewidencyjnymi był ten zastosowany przez Wykonawcę prac geodezyjnych, czyli opisany w § 39 ust. 3 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Zarówno wykonawca prac geodezyjnych, jak i Starosta nie kwestionowali istniejących błędów i rozbieżności w dokumentacji zgromadzonej w zasobie geodezyjnym i kartograficznym. Starosta miał świadomość, że ustalenie przebiegu granic działek do celów ewidencji gruntów i budynków na podstawie któregokolwiek z trybów przedstawionych w § 39 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, nie ma charakteru ustalenia granic nieruchomości w postępowaniu o rozgraniczenie nieruchomości. Dlatego w ostatnim akapicie uzasadnienia decyzji słusznie wskazał na potrzebę przeprowadzenia rozgraniczenia w trybie przepisów rozdziału 6 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Takie postępowanie inicjowane jest jednak wnioskiem strony. Inspektor Wojewódzki wyjaśnił, że spór o zasięg prawa własności nie wstrzymuje możliwości wprowadzenia zmian aktualizujących ewidencję m.in. przez usunięcie błędów, czy niedokładności ewidencji. Natomiast ostateczna decyzja w przedmiocie rozgraniczenia lub orzeczenie sądu powszechnego - stanowi akt, który w świetle art. 24 ust. 2b pkt 1 litery c i d Prawa geodezyjnego i kartograficznego jest samoistną podstawą wprowadzenia - nawet z urzędu - kolejnej zmiany w ewidencji gruntów (por. wyrok WSA w Krakowie z 15.01.2014 r. do sprawy III SA/Kr 218/13). Innymi słowy, ustalenie przebiegu granic działki w trybie przepisów § 39 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, w żaden sposób nie stoi na przeszkodzie ustalenia granic nieruchomości w trybie rozgraniczenia przewidzianego w rozdziale 6 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Ustosunkowując się do wniosku odwołujących się o przyjęcie mapy ewidencyjnej wg stanu prawnego na dzień 4 czerwca 1991 r. wydanej 14 listopada 2018 r. przez Sąd Rejonowy w W. oraz o przyjęcie odpisu zupełnego z KW [...] organ odwoławczy wyjaśnił, że stosownie do przepisu art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. 2018 r., poz. 1916 ze zm.) podstawę oznaczenia nieruchomości w księdze wieczystej stanowią dane z katastru nieruchomości, tj. z ewidencji gruntów i budynków, definiowanej art. 2 pkt 8 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Powszechnie przyjęte w orzecznictwie Sądu Najwyższego (por. np. wyrok SN z 24.11.1997 r. II CKC 110/97, Prok i Pr - akt 1998/5/28) jest, że elementy oznaczenia nieruchomości w księdze wieczystej, nie są objęte domniemaniem prawdziwości wpisanego prawa (art. 3), ani nie są chronione rękojmią wiary publicznej ksiąg wieczystych. Z powyższych regulacji wynika, że mapa ewidencji gruntów i wyrys z tej mapy oraz opis nieruchomości z danymi ewidencyjnymi, jako elementy oznaczenia nieruchomości w księdze wieczystej nie są objęte ustawowym domniemaniem prawdziwości wpisanego prawa i nie są chronione rękojmią wiary publicznej ksiąg wieczystych. W konsekwencji wpis prawa własności nieruchomości w księdze wieczystej nie stoi na przeszkodzie zmianie w postępowaniu ewidencyjnym danych opisujących tę nieruchomość, a w szczególności przebiegu granic działek ewidencyjnych tworzących tę nieruchomość. Co do odpisu z księgi wieczystej to zawiera on dane dotyczące właściciela nieruchomości, opis tej nieruchomości w postaci numeru, położenia i obszaru. Nie zawiera jednak danych dotyczących przebiegu granic nieruchomości. Stąd przedstawiony odpis z księgi wieczystej nie ma wpływu na przedmiot rozpatrywanej sprawy. Odnosząc się do żądania przeprowadzenia szczegółowej kontroli państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w PODGiK w W. w części dotyczącej działek: [...], [...], [...] i [...] położonych w obrębie K., przed podjęciem decyzji w przedmiotowej sprawie, organ II instancji zauważył, że w roku 2018 w Starostwie Powiatowym w W. ZWINGiK przeprowadził dwie kontrole w zakresie wypełniania przez Starostę Wałeckiego obowiązków wynikających z Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Wyniki tych kontroli umieszczone są na stronie Wojewódzkiej Inspekcji Geodezyjnej i Kartograficznej. Przeprowadzanie kolejnej kontroli w tak krótkim czasie nie znajduje uzasadnienia. Organ podkreślił, że przedmiotowe postępowanie dotyczy wprowadzenia zmian do operatu ewidencji gruntów i budynków na podstawie dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Dokonywanie "szczegółowej kontroli" zasobu geodezyjnego i kartograficznego w zakresie granic działek będących przedmiotem postępowania w rzeczywistości byłoby analizą dokumentów stanowiących podstawę ustalenia przebiegu granic działek. Działanie takie należy do obowiązków wykonawcy prac geodezyjnych (§ 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 listopada 2011 r. w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego - Dz. U. z 2011 r. nr 263, poz. 1572). Kontrola poprawności wykonania obowiązków związanych ze zgłoszoną pracą ma miejsce na etapie weryfikacji materiałów przedłożonych do przyjęcia do zasobu gik. Takie czynności Starosta W. wykonał, czego dowodem są protokoły z weryfikacji. ZWINGiK również, na etapie postępowania odwoławczego, poddał analizie dokumenty przedłożone przez Wykonawcę prac i w złożonych, powtórnie po weryfikacji przez organ I instancji, nie dopatrzył się nieprawidłowości. Odrębną kwestią jest niezadowolenie odwołujących się z ustalonego przebiegu granicy działek ewidencyjnych. Ze zgromadzonej obfitej korespondencji wynika, że jedynie wersja przebiegu granic wskazana przez skarżących jest dla nich satysfakcjonująca. Wersja ta znacznie odbiega od informacji zawartych w materiałach znajdujących się w zasobie gik, ale i też oczekiwany przebieg granicy jest wyjątkowo blisko krawędzi jezdni. Jednakże zarówno odwołujący się (str. 5 i 6 wniosku z 16 czerwca 2018 r. skierowanego do Starosty W. jak i Starosta W. prezentują stanowisko, że materiały zasobu gik są mało wiarygodne i konieczne jest rozgraniczenie przeprowadzone w trybie przewidzianym w rozdziale 6 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. K. W. i H. W. wnieśli skargę na opisaną wyżej decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. W jej uzasadnieniu zarzucili, że organ wojewódzki otrzymał od nich dowody naruszenia prawa materialnego i procesowego przez Starostę w procedowaniu decyzji, której efektem była nieuprawniona zmiana granic ewidencyjnych działki [...] obręb [...] K. . Organ odwoławczy ma pełną wiedzę o naruszeniu prawa materialnego przez uprawnionego geodetę, wykonawcę mapy do celów prawnych stanowiącą podstawę zmiany ewidencji gruntów i budynków. W związku z wieloletnią manipulacją Państwowym Zasobem Geodezyjnym i Kartograficznym w odniesieniu do działek [...], [...] i [...], skarżący wnosili do organu wojewódzkiego o dokonanie kompleksowej kontroli Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego. Kontroli jednak takiej nie dokonano. Odpowiadając na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego, wniósł o jej oddalenie. W piśmie procesowym z dnia 22 października 2019 r. skarżący zarzucili Staroście W. manipulację w pozwoleniu na budowę gazociągu decyzją nr [...] z dnia [...] r. Starosta zezwolił inwestorowi kontynuować budowę "na zgłoszenie". Inwestor po uchyleniu decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego wyrokiem WSA w Szczecinie z dnia 8 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Sz 1367/13, zbudował, na zgłoszenie, ok. sto słupów. Decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia [...] r., nr [...] była niewygodna – wymagała doprecyzowania w pozwoleniu na budowę. W procedurze pozwolenia na budowę byliby stroną. Użycie przedmiotowej decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego w ograniczeniu ich własności też było niewygodne, bowiem załączniki graficzne określające pas służebności wymagały doprecyzowania w pozwoleniu na budowę. Skarżący oświadczyli, że nigdy nie wzbraniali dostępu do działki [...], obręb [...] K. żadnej inwestycji celu publicznego. W dniu 30 listopada 2017 r. zostały ustalone granice na zgodne oświadczenie stron. Geodeta oświadczył, że nie istnieją w zasobie dokumenty pozwalające na inne ustalenie granic. Strony podpisały protokół. Powstały warunki do szybkiej procedury pozwolenia na budowę. Okazało się jednak, że były to działania pozorne. Na dzień 20 grudnia 2017 r. ten sam geodeta zapowiedział powtórzenie czynności, podając jako powód fakt, że odebrali zawiadomienie o czynnościach na gruncie w dniu 30 listopada 2017 r., na 5 dni przed terminem. Strony były gotowe w dniu 20 grudnia 2017 r., natomiast geodeta nie pojawił się. Był w W. i konsultował dalsze działania z geodetą powiatowym. Otrzymali nowe zawiadomienie o czynnościach geodety na gruncie w dniu 22 stycznia 2018 r. Jako podstawę prawną tych czynności podano § 38 ust 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Strony stawiły się na gruncie z zamiarem powtórzenia czynności z dnia 30 listopada 2017 r., jednak geodeta pokazał szkic polowy z roku 1963, twierdząc, iż stanowi on podstawę zmiany granic. Wiedzieli, że jest to działanie nieuprawnione. Wiedzę czerpali z innych dokumentów i opinii biegłych w postępowaniu przed sądem powszechnym oraz opinii geodety, który badał zasób na zlecenie Wójta Gminy W. . Wszystkie te czynności geodezyjne na gruncie zostały przywołane w postępowaniach o sygn. akt II SA/Sz 1367/13 akt II SA/Sz 826/17. Skarżący podali, że wyrazili gotowość zgodnego oświadczenia o przebiegu granic i podpisania protokołu. Geodeta odmówił przyjęcia zgodnego oświadczenia stron i mimo ich żądania nie okazał żadnych innych dokumentów usprawiedliwiających jego działania na gruncie dnia 22 stycznia 2018 r., po czym odjechał. Dnia 8 lutego 2018 r., na podstawie wyżej opisanych czynności geodety, przyjęto do zasobu w Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w W. operat geodezyjny i mapę do celów prawnych. Zarówno operat, jak i mapa do celów prawnych zostały opracowane i przyjęte do zasobu z naruszeniem prawa. Przy czym działania geodety nosiły znamiona aroganckiej prowokacji. Mapa do celów prawnych jest sprzeczna w swej treści z aktualną mapą ewidencyjną oraz z częścią graficzną decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia [...] r., nr [...] Przedmiotowa mapa nie mogła służyć do ograniczenia naszej własności w decyzji [...] Starosty W. z dnia [...] r. Przedmiotowa mapa została opracowana z naruszeniem § 77 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 listopada 2011 r. w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Czynności geodety na gruncie z dnia 22 stycznia 2018 r., stanowią rażące naruszenie § 39 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Zatem operat powstały w wyniku tych czynności nie stanowi podstawy do zmiany ewidencji gruntów i budynków podjętej w decyzji nr [...] Starosty W. z dnia [...] r. w sprawie aktualizacji danych ewidencyjnych dotyczących działek ewidencyjnych nr: [...], [...] i [...] wszystkie obręb [...] K. . Utrzymanie przedmiotowej decyzji w mocy przez Z. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego jest, zdaniem skarżących, rezultatem działania w złej wierze i w porozumieniu. Z tego względu skarżący wnieśli o uchylenie decyzji Z. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] r. Na rozprawie w dniu 24 października 2019 r. skarżący podtrzymali skargę dodatkowo podnosząc, że kwestionowana decyzja jest bardzo ogólna i nie zawiera konkretnych wskazań co do materiału, który został użyty do wykonania zmian. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje. Przeprowadzona kontrola zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem nie dostarczyła podstaw do uwzględnienia skargi. Na wstępie celowym jest wyjaśnienie, że postępowanie sądowoadministracyjne jest postępowaniem, które może być wywołane jedynie wniesieniem skargi. Sąd z urzędu nie kontroluje działań administracji publicznej. Może ocenić legalność pod względem prawnym np. decyzji administracyjnych lub postanowień, ale wyłącznie tych, które zostały zaskarżone do sądu lub wydane zostały w granicach danej sprawy - zgodnie z art. 134 § 1 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.). Granice te określa przedmiot rozstrzygnięcia oraz podstawa prawna w oparciu o którą zostało ono wydane. Rozstrzyganie w "granicach sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Poczynienie powyższych uwag stało się konieczne w kontekście podnoszonych przez skarżących uwag związanych z prawidłowością wydanych orzeczeń w innych postępowaniach administracyjnych dotyczących ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, realizacji inwestycji celu publicznego, legalności wybudowania sieci przesyłowych, wykonania określonych robót budowlanych na podstawie zgłoszenia, czy też celowości ustalenia służebności. Również prawidłowość wykorzystania w innych postępowaniach administracyjnych konkretnych map lub dokumentów z zasobu geodezyjnego i kartograficznego nie może być przedmiotem zainteresowania Sądu w niniejszej sprawie. Zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o przepis art. 24 ust. 2a pkt 1 lit. c i ust. 2b pkt 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne i orzeka o aktualizacji danych ewidencyjnych. Rolą Sądu jest zatem zbadanie, czy istniały przesłanki ku temu, aby wydać decyzję o określonej treści na podstawie ww. przepisów prawa, przy poszanowaniu podstawowych zasad postępowania. Przepisy ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne przewidują dwie formy dokonania aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków: w drodze czynności materialno-technicznej albo w drodze decyzji administracyjnej. Wynika to z art. 24 ust. 2b ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, który stanowi, że aktualizacja informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków następuje: 1) w drodze czynności materialno-technicznej na podstawie: a) przepisów prawa, b) wpisów w księgach wieczystych, c) prawomocnych orzeczeń sądu, a w przypadkach dotyczących europejskiego poświadczenia spadkowego - orzeczeń sądu, d) ostatecznych decyzji administracyjnych, e) aktów notarialnych, ea) aktów poświadczenia dziedziczenia oraz europejskich poświadczeń spadkowych, f) zgłoszeń budowy budynku, zawiadomień o zakończeniu budowy budynku oraz zgłoszeń rozbiórki budynku, o których mowa odpowiednio w art. 30, art. 54 oraz art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, oraz zgłoszeń dotyczących zmiany sposobu użytkowania budynku lub jego części, o których mowa w art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, do których właściwy organ nie wniósł sprzeciwu, g) wpisów w innych rejestrach publicznych, h) wniosku zainteresowanego podmiotu ewidencyjnego i wskazanej w tym wniosku dokumentacji geodezyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, jeżeli wnioskowana zmiana obejmuje informacje gromadzone w ewidencji gruntów i budynków dotyczące nieruchomości znajdujących się w wyłącznym władaniu wnioskodawcy albo wnioskodawców, 2) w drodze decyzji administracyjnej - w pozostałych przypadkach. Niesporne w sprawie jest, że nie wystąpił żaden z przypadków wymienionych w art. 24 ust. 2b pkt 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Zatem w sytuacji przyjęcia do zasobu materiałów zawierających informacje wymagające aktualizacji ewidencji gruntów i budynków (art. 24 ust. 2a pkt 1 lit. c ustawy), przepisy wymagały dokonania aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków w drodze decyzji administracyjnej (art. 24 ust. 2b pkt 2 ustawy). Z akt sprawy wynika, że w ramach pracy geodezyjnej, zarejestrowanej w Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w W. pod numerem [...] uprawniony geodeta ustalił przebieg granic działek ewidencyjnych na odcinkach pomiędzy działką [...] a działką [...] i w części na granicy pomiędzy działką nr [...] i [...], położonych w obrębie ewidencyjnym K. w Gmina W.. Przebieg granic ewidencyjnych został ustalony przez geodetę w trybie § 39 ust. 3 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Przepis ten stanowi, że w przypadku gdy spokojnego stanu posiadania, o którym mowa w ust. 2, nie można stwierdzić lub jest on sprzeczny z informacjami zawartymi w dostępnych dokumentach określających stan prawny gruntów, przebieg granic działek ewidencyjnych obejmujących te grunty, w tym położenie wyznaczających te granice punktów granicznych, ustala wykonawca po zbadaniu położenia znaków i śladów granicznych oraz przeprowadzeniu analizy wszelkich dostępnych dokumentów, zawierających informacje mające znaczenie w tym zakresie, w tym oświadczeń zainteresowanych podmiotów i świadków. Z protokołu ustalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych sporządzonego w dniu 22 stycznia 2018 r. wynika, że strony nie złożyły do protokołu zgodnego oświadczenia o przebiegu granic działek ewidencyjnych, w tym położenia wyznaczających je punktów granicznych. Jednocześnie geodeta uznał, że nie jest możliwe ustalenie przebiegu granic działek ewidencyjnych według ostatniego spokojnego stanu posiadania przedstawianego przez skarżących, bowiem stan ten byłby sprzeczny z informacjami zawartymi w dostępnych dokumentach określających stan prawny gruntów w granicach tych działek (§ 39 ust. 2 ww. rozporządzenia). Organ administracji geodezyjno-kartograficznej przyjmując do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego dokumenty przygotowane i podpisane przez uprawnionego geodetę, którym nadano identyfikator ewidencyjny materiału zasobu [...], dokonał ich uprzedniej, pozytywnej weryfikacji pod względem kompletności i zgodności z zapisami prawa obowiązującymi w geodezji i kartografii, w szczególności dotyczącymi wykonywania pomiarów, o których mowa w art. 2 pkt 1 lit. a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Organ nie znalazł podstaw ku temu, aby zarzucić geodecie, że pomiary i ustalenia zostały wykonane niezgodnie z należytą starannością i z zasadami współczesnej wiedzy i obowiązującymi przepisami (art. 42 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne). Również skarżący nie wykazali, na czym konkretnie polegało nieprawidłowe wykonania pomiarów, nieuwzględnienie lub nieujawnienie istniejących na gruncie znaków granicznych. To zaś, że znajdujące się w dotychczasowym zasobie materiały były niespójne i niekompletne przyznały w sprawie zarówno organy, geodeta, jak i sami skarżący. Ta niesporna okoliczność potwierdza jedynie zasadność wykonania pracy geodezyjnej w trybie § 39 ust. 3 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Niezadowolenie skarżących z wyników tych prac, które spowodowały częściowe ustalenia przebiegu granic na odcinkach pomiędzy działką [...] a działką [...] i w części na granicy pomiędzy działką nr [...] i [...], położonych w obrębie ewidencyjnym K. w Gmina W., nie może stanowić wystarczającego powodu do uznania, że praca geodezyjna została wykonana z takim uchybieniem, które powinno skutkować odmową jej przyjęcia do zasobu, a w konsekwencji aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Pomimo zarzutu skarżących naruszenia § 77 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 listopada 2011 r. w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (Dz. U. z 2011 r. Nr 263, poz. 1572) oraz rażącego naruszenia § 39 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, zarzuty te nie zostały w istocie skonkretyzowane. Zauważyć należy, że organy obu instancji, wobec niekompletności materiałów zasobu trafnie dostrzegły konieczność dokonania w bazie danych ewidencyjnych oraz na wyrysach z mapy ewidencyjnej co do części przebiegu granic wpisu informacji, że są to granice sporne. Podstawę prawną poczynienia takich zapisów stanowił § 39 ust. 8 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Organy wyjaśniły przy tym, że najwłaściwszym trybem dla ustalenia przebiegu granic dotyczących działek skarżących jest przeprowadzenie postępowania o rozgraniczenie nieruchomości. Na taki tryb rozstrzygnięcia sporu co do przebiegu granic nieruchomości wskazał skarżącym również tutejszy Sąd w uzasadnieniu wyroku z dnia 27 września 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 826/17. Zdaniem Sądu, zebrany w sprawie materiał dowodowy w kontekście prawidłowo zinterpretowanych przepisów prawa, stanowił podstawę prawną do wydania zaskarżonej decyzji. Wbrew zarzutowi skargi, kwestionowana decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne spełniające wymogi, jakie stawia mu przepis art. 107 § 3 K.p.a. Organ dokonał oceny zebranych w sprawie dokumentów, wyjaśnił podstawę faktyczną i prawną podjętego rozstrzygnięcia, właściwie stosując obowiązujące przepisy prawa. Wobec tego, że skarga nie zawierała uzasadnionych podstaw zaś Sąd, działając z urzędu (art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), nie dostrzegł naruszeń prawa, które uzasadniałyby uchylenie zaskarżonej decyzji, na postawie art. 151 ww. ustawy, skarga musiała zostać oddalona.