II SA/Sz 514/12

Dnia 3 lipca 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie Przewodniczący sędzia NSA Henryk Dolecki po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2012 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku W. W. i A. W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie z Ich skargi na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia W. W. i A. W. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji nakładające na A. W. grzywnę w wysokości [...] zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku polegającego na rozbiórce ogrodzenia wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia na działce nr [...] przy ul. [...] W dniu [...] r. skarżący nadali w urzędzie pocztowym wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) - dalej p.p.s.a. Uzasadniając wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej skarżący wskazali, że wykonanie postanowienia o nałożeniu grzywny wywoła ciężkie i nieodwracalne skutki prawne polegające na pozbawieniu skarżących środków do życia i spowodowaniu kosztów których skarżący nie będą w stanie ponieść. Tym bardziej, że organ I instancji nie odstąpił od egzekwowania nałożonej grzywny a postępowanie sądowe może trwać długo i nawet gdyby okazało się, że skarga jest uzasadniona, może niewiele zmienić w sytuacji gdy skarżący zostaną pozbawieni mienia warunkującego przeżycie i egzystencję rodzinie. Ponadto organy nadzoru budowlanego współwłaścicielce nieruchomości umożliwiły legalizację samowoli budowlanej, a skarżącym wydały nakaz rozbiórki, podczas gdy od skarżących egzekwuje się ogromne grzywny. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do art. 61 § 3 tej ustawy, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do poprzedniego stanu. Wykonanie decyzji lub postanowienia dotyczącego należności pieniężnej nie w każdym przypadku musi łączyć się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub trudnymi do odwrócenia skutkami, gdyż w razie uwzględnienia skargi i uchylenia decyzji lub postanowienia skarżący może otrzymać zwrot uiszczonej kwoty. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej – post. NSA z 30 listopada 2004 r., GZ 120/04 (Lex Polonica nr 402376). W uzasadnieniu złożonego wniosku brak jest jakichkolwiek danych dotyczących sytuacji majątkowej i finansowej skarżących, co uniemożliwia Sądowi ocenę, czy wyegzekwowanie nałożonej grzywny przed rozpoznaniem skargi rodzi skutki o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wnioskodawcy nie przedłożyli też jakichkolwiek dokumentów źródłowych. Tymczasem to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący w złożonym wniosku nie wykazali, że nie zastosowanie ochrony tymczasowej spowoduje znaczną szkodę czy trudne do odwrócenia skutki. Także z okoliczności sprawy nie wynika, by brak postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, powodował niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu tego przepisu. Na marginesie zauważyć należy, że każda decyzja czy postanowienie zobowiązujące do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 13 maja 2009r., II GSK 331/09). Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak na wstępie na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a.