II SA/Sz 52/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie Przewodniczący sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. P. na uchwałę Sejmiku Województwa Zachodniopomorskiego z dnia 8 marca 2023 r. nr XLI/477/23 w przedmiocie określenia wysokości opłaty za przeprowadzenie egzaminu państwowego na prawo jazdy albo egzaminu państwowego wymaganego do uzyskania pozwolenia na kierowanie tramwajem p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie sądowe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie (dalej: WSA) wyrokiem z 21 marca 2024 r., sygn. II SA/Sz 453/23, po rozpoznaniu skargi M. P. (dalej: Skarżący) na uchwałę Sejmiku Województwa Zachodniopomorskiego (dalej: Sejmik) z dnia 8 marca 2023 r. nr XLI/477/23 w sprawie określenia wysokości opłaty za przeprowadzenie egzaminu państwowego na prawo jazdy albo egzaminu państwowego wymaganego do uzyskania pozwolenia na kierowanie tramwajem (dalej: Uchwała) - stwierdził nieważność zaskarżonej Uchwały. Z wyrokiem WSA nie zgodził się Sejmik i wystąpił ze skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając ww. orzeczenie w całości. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 6 listopada 2025 r., sygn. akt II GSK 1403/24 uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie. W uzasadnieniu zwrócono uwagę, że zdaniem WSA, w chwili orzekania, skarżącym był M. P. reprezentowany przez Ogólnopolską Izbę Gospodarczą Ośrodków Szkolenia Kierowców z siedzibą w K. (dalej: Izba, Uczestnik), w której imieniu działa Prezes – R. S., a Izbie WSA przyznał status uczestnika postępowania. W wyniku analizy sprawy NSA powziął wątpliwości, czy M. P. może występować w kontrolowanym postępowaniu jako strona nie tylko z powodu wątpliwości co do posiadania interesu prawnego lub uprawnienia w rozumieniu art. 90 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa, ale czy w ogóle mógł być skarżącym. Końcowo NSA wskazał, że WSA w Szczecinie obowiązany będzie uwzględnić ocenę prawną sformułowaną w niniejszym wyroku, szczególnie co do prawidłowości ustalenia stron i ich interesu. Zarządzeniem z dnia 30 marca 2026 r. Sąd wezwał skarżącego M. P. do nadesłania w terminie 7 dni, od dnia otrzymania wezwania, odpowiedzi czy podtrzymuje skargę z dnia 17 kwietnia 2023 r. wniesioną w jego imieniu przez Ogólnopolską Izbę Gospodarczą Ośrodków Szkolenia Kierowców z siedzibą w K., jeżeli tak to Sąd zobowiązał skarżącego do wskazania przepisu prawa materialnego z którego wywodzi swój indywidualny interes prawny lub konkretne uprawnienie, jak również tego, że interes ten lub uprawnienie zostały naruszone poprzez zapisy zaskarżonej uchwały pod rygorem odrzucenia skargi. W dniu 17 kwietnia 2026 r. wpłynęło do Sądu pismo (z dnia 16 kwietnia 2026 r.), w którym R. S. przedstawiciel uczestnika Ogólnopolskiej Izby Gospodarczej Ośrodków Szkolenia Kierowców w K. , będącej także pełnomocnikiem skarżącego – M. P. w odpowiedzi na wezwanie Sądu oświadczył, że skarżący M. P. "NIE PODTRZYMUJE" skargi z dnia 17 kwietnia 2023 r. na uchwałę Sejmiku Województwa Zachodniopomorskiego z dnia 8 marca 2023 r. nr XLI/477/23. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że Sąd potraktował pismo przedstawiciela pełnomocnika skarżącego M. P. z dnia 16 kwietnia 2026 r. jako cofnięcie skargi. Stosownie do art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 j.t. ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a."), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Zgodnie zaś z art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a., jeżeli strona skarżąca skutecznie cofnęła skargę, Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, które to orzeczenie może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Dokonana czynność procesowa nie budzi wątpliwości Sądu i brak jest podstaw do uznania tego cofnięcia za niedopuszczalne. Wobec tego cofnięcie skargi jest dla sądu wiążące. Uznając cofnięcie skargi za dopuszczalne należało zatem umorzyć postępowanie sądowe na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a.