II SA/Sz 522/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel,, Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), Protokolant Krzysztof Chudy, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 stycznia 2009r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych oddala skargę Decyzją nr [...] Burmistrz Miasta i Gminy [...], na wniosek M.B., wydał wnioskodawcy zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości do [...] % alkoholu oraz piwa przeznaczonych do sprzedaży w sklepie spożywczo – przemysłowym przy ul. [...]. Wnioskiem z dnia [...]r. Z.B., sprzeciwił się tej decyzji i wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] o stwierdzenie jej nieważności. Z.B. wskazał, że to on jest właścicielem lokalu, w którym M.B. prowadzi obecnie sklep, gdzie zajmuje się między innymi sprzedażą napojów alkoholowych. Oświadczył także, że jako właściciel przedmiotowego lokalu nie wyrażał zgody na swobodne dysponowanie nim przez M.B., a w tym na prowadzenie działalności polegającej na sprzedaży napojów alkoholowych. Mając to na uwadze stwierdził, że decyzja nr [...] Burmistrza Miasta i Gminy [...] o wydaniu M.B. przedmiotowego zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w sklepie przy ul. [...] wydana została z naruszeniem prawa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po wszczęciu na żądanie Z.B. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 oraz art. 157 kpa oraz art. 18 ust. 1 w zw. z art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz.U. Nr 70 z 2007r., poz. 473) decyzją z dnia [...] stwierdziło nieważność decyzji nr [...] Burmistrza Miasta i Gminy [...]. Z ustaleń Kolegium wynika, iż decyzja Burmistrza Miasta i Gminy [...] została wydana z rażącym naruszeniem prawa materialnego, a mianowicie art. 18 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (tekst jednolity w Dz.U. z 2007r. Nr 70, poz. 473 z późn.zm.). Przepis ten nakazuje, aby wnioskodawca dołączył do wniosku o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych dokument potwierdzający tytuł prawny do lokalu stanowiącego punkt sprzedaży napojów alkoholowych. M.B. jako tytuł prawny do lokalu, w którym prowadzi działalność gospodarczą wskazał umowę użyczenia gruntu z dnia [...]r. zawartą między spółką cywilną "H", a użyczającym Z.B. W ocenie Kolegium umowa użyczenia gruntu zawarta [...]r. dotyczyła stron już nie istniejących w chwili wydania decyzji tj. spółki cywilnej, która została wypowiedziana [...]r. M.B. uzyskał nowy wpis do ewidencji gospodarczej [...]r., w którym widnieje jako przedsiębiorca prowadzący działalność wielobranżową "B" – M.B.. Oceniając powyższy materiał dowodowy Kolegium uznało, iż skarżący nie legitymuje się tytułem prawnym do przedmiotowego lokalu. Wobec tego, że Burmistrz Miasta i Gminy [...] przy wydawaniu decyzji zezwalającej na sprzedaż napojów alkoholowych nie zbadał, czy wskazany w załącznikach do wniosku tytuł prawny do lokalu, w którym ma nastąpić sprzedaż napojów alkoholowych ma moc prawną, naruszył przepis art. 18 ust. 6 pkt 2 ustawy. Pełnomocnik M.B., złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Kolegium. We wniosku tym wskazano, iż decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] rażąco narusza przepisy kodeksu postępowania administracyjnego : art. 28 kpa poprzez uznanie, że Z.B. posiada status strony w tym postępowaniu, mimo iż takiego statusu osoba ta nie posiada ; art. 157 § 3 kpa, albowiem decyzja Burmistrza Miasta i Gminy [...] nr [...]r. była decyzją ostateczną w dacie złożenia wniosku przez Z.B., a nadto nie posiadał on przymiotu strony. Ponadto we wniosku wskazano, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] jest sprzeczna z uzasadnieniem tej decyzji, albowiem jak wynika z sentencji decyzji postępowanie w sprawie zostało wszczęte na wniosek Z.B., tj. strony, natomiast z kontekstu uzasadnienia decyzji wynika, że została ona wydana po wszczęciu postępowania z urzędu. Według pełnomocnika skarżącego decyzja ta, narusza również szereg przepisów prawa cywilnego materialnego. Uchybienia te doprowadziły natomiast do zupełnie błędnego przyjęcia, iż M.B. nie posiada tytułu prawnego do przedmiotowego lokalu. Zdaniem skarżącego bez wątpienia jest on posiadaczem tego lokalu więc należy zastosować domniemania płynące z art. 341 kc, że posiadanie jest zgodne z prawem. Nadto skarżący wskazuje na to, że SKO pominął przepis art. 710 i następny kc, który reguluje umowę użyczenia, na którą M.B. wskazywał, że została zawarta per facta concludentia. Według skarżącego art. 18 ust. 6 pkt 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi wskazuje na obowiązek dołączenia do wniosku dokumentu potwierdzającego tytuł prawny, a nie dowodu stwierdzającego tytuł prawny. Tym dokumentem jest pismo pełnomocnika M.B. wraz z załącznikami, które jako dokument prywatny wskazuje na istnienie stosunku obligacyjnego między Z.B., a M.B.. Nadto skarżący podniósł, iż nie doszło do rażącego naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności decyzji. Według strony skarżącej rażące naruszenie prawa jest z reguły wyrazem ewidentnego i jasno uchwytnego błędu w interpretowaniu prawa. Jeżeli zaś przepis dopuszcza rozbieżną interpretację mniej lub bardziej uzasadnioną to wybór jednej z takich interpretacji, jeżeli nawet później zostanie uznany za nieprawidłowy, nie może być oceniany jako "rażące" naruszenie prawa. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] na podstawie art. 127 § 3, 156 § 1 pkt 2, 157 § 1 oraz 158 § 1 kpa decyzją z dnia [...]r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Analizując ponownie zebrany w sprawie materiał dowodowy Kolegium ustaliło, że z księgi wieczystej nr [...] wynika, iż wskazaną nieruchomość stanowi działka gruntu nr [...] m2, która została zabudowana budynkiem pawilonu handlowego o pow. [...] m2 oraz powierzchni użytkowej [...] m2. Pawilon handlowy został ujawniony w Kw [...] w dniu [...]r. Jako właściciele nieruchomości widnieją Z.B i jego żona D.B. na prawie wspólności ustawowej. Prawo własności tej nieruchomości osoby te nabyły na podstawie umowy sprzedaży z [...]r. Umowa użyczenia z dnia [...]r. na którą powołuje się skarżący dotyczy gruntu o pow. [...]m2 (działka nr [...]) położonego w [...] przy ul. [...], który wówczas był nie zabudowany. Nadto umowa użyczenia zawarta była pomiędzy wspólnikami Spółki cywilnej, która na dzień składania wniosku była rozwiązana, zaś wniosek składał M.B. jako przedsiębiorca prowadzący działalność wielobranżową "B" – M.B.. W odniesieniu do zarzutów podnoszonych przez pełnomocnika skarżącego we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy Kolegium uznało, iż Z.B. jest stroną tego postępowania. W ocenie Kolegium, Z.B. ma interes prawny w postępowaniu dotyczącym udzielenia przez Burmistrza Miasta i Gminy [...] M.B. zezwolenia na prowadzenie sprzedaży napojów alkoholowych. Z.B. jest właścicielem pawilonu handlowego położonego przy ul. [...], natomiast skarżący powołując się na rzekomy tytuł prawny do przedmiotowej nieruchomości ubiega się o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w tym lokalu. Zdaniem organu odwoławczego interes prawny pojawia się wówczas, gdy istnieje związek między obowiązującą normą prawa materialnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającą na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Stanowisko swoje Kolegium poparło orzeczeniem NSA z 2.06.1998r. IV SA 2164/97 – LEX nr 43262. W związku z powyższym, przechodząc do dalszych rozważań, SKO za niezasadny uznał zarzut pełnomocnika skarżącego, że decyzja z dnia [...]r. naruszała przepis art. 157 § 3 kpa, albowiem decyzja Burmistrza Miasta i Gminy [...] nr [...] była już decyzją ostateczną w dacie złożenia wniosku przez Z.B., który nie posiada przymiotu strony, i dlatego też mogła być wydana jedynie decyzja odmawiająca wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...]. Przepis art. 157 § 3 kpa, na którego powołuje się strona, stanowi jedynie, iż odmowa wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji następuje w drodze decyzji. Kolegium stwierdziło, że odmowa wszczęcia postępowania w sprawie nieważności decyzji na podstawie art. 157 § 3 kpa może nastąpić jedynie wówczas, gdy wszczęcie i prowadzenie postępowania jest niedopuszczalne z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych. Uznając natomiast Z.B, za stronę postępowania, która posiada interes prawny w toczącym się postępowaniu o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych i tym samym jego legitymacja procesowa nie budzi wątpliwości, nie można odmówić wszczęcia postępowania w sprawie nieważności decyzji na podstawie art. 157 § 3 kpa. Stroną postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji jest nie tylko strona postępowania zwykłego zakończonego wydaniem kwestionowanej decyzji, lecz również każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności decyzji. Dokonując powtórnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego Kolegium Odwoławcze podkreśliło, że – art. 18 ust. 6 pkt 2 ustawy nakłada na wnioskodawcę obowiązek dołączenia do wniosku o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych dokumentu potwierdzającego tytuł prawny do lokalu stanowiącego punkt sprzedaży napojów alkoholowych. Organ właściwy do wydania zezwolenia nie zbadał w sposób właściwy, czy wskazany przez wnioskodawcę tytuł prawny do lokalu rzeczywiście istnieje i znajduje odpowiednie umocowanie. Kolegium podtrzymało w całości wcześniej zaprezentowane stanowisko, zgodnie z którym nie można przyjąć, że umowa użyczenia z dnia [...]r., zawarta między Z.B. a spółką cywilną "H", po rozwiązaniu w [...]r. Spółki automatycznie przekształcona została w umowę użyczenia zawartą między Z.B., a M.B.. O przyjęciu takiego stanowiska nie może decydować okoliczność, iż z uwagi na utratę przez spółki cywilne statusu przedsiębiorcy (z dniem [...]r., wraz z wejściem w życie ustawy z dnia 20 sierpnia 1997r. o Krajowym Rejestrze Sądowym, przedsiębiorcami mogły być: osoby fizyczne, osoby prawne, spółki jawne i komandytowe). M.B. zarejestrował samodzielnie we własnym zakresie działalność gospodarczą pod nazwą działalność wielobranżowa "B". Nie można przyjąć, że umowa taka została zawarta, jak to wskazuje strona skarżąca, "per facta concludentia", tym bardziej, że przeciwny takiemu stanowi rzeczy cały czas był Z.B.. Dał on temu wyraz w swoich oświadczeniach kierowanych do M.B.. Oświadczeniami tymi były np. rozwiązanie umowy spółki, wezwanie do rozliczenia spółki. Zdaniem Kolegium podkreślenia wymaga przy tym także okoliczność, iż Z.B. wystąpił do Sądu Rejonowego w [...] Wydziału [...] Cywilnego z powództwem o eksmisję M.B. z lokalu handlowego przy ul. [...]. Okoliczności te w sposób nie budzący wątpliwości wskazują, że zamiarem Z.B. było zaprzestanie i zerwanie jakiejkolwiek współpracy z M.B., które przybrało postać rozwiązania wiążących te strony umów. Kolegium w żaden sposób nie dokonało natomiast w niniejszej sprawie ustalenia rzeczywistego istnienia bądź nieistnienia prawa określonego rodzaju którejś ze stron do przedmiotowej nieruchomości na gruncie przepisów prawa cywilnego oraz wynikającej z tej kwestii konieczności dokonania wzajemnych rozliczeń. Rozstrzygnięcie dokonywane było na potrzeby toczącego się postępowania administracyjnego w sprawie o wydanie zezwolenia na prowadzenie sprzedaży napojów alkoholowych. Organ odwoławczy ponownie podkreślił, iż treść decyzji wydanej przez Burmistrza Miasta i Gminy [...] pozostaje w oczywistej sprzeczności z przepisem art. 18 ust. 6 pkt 2 ustawy z 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, który nakazuje, aby wnioskodawca dołączył do wniosku o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych dokument potwierdzający tytuł prawny wnioskodawcy do lokalu stanowiącego punkt sprzedaży napojów alkoholowych. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...]r. wniósł pełnomocnik skarżącego zarzucając naruszenie : 1. art. 28 kpa przez przyjęcie, że w sprawie wydania zezwolenia na sprzedaż alkoholu przez M.B., Z.B. przysługuje atrybut strony, 2. obrazę art. 156 § 1 kpa przez przyjęcie, że udzielenie Zezwolenia nr [...] przez Burmistrza Miasta i Gminy [...] na sprzedaż alkoholu przez M.B. w Sklepie Spożywczo – Przemysłowym w [...] stanowi rażące naruszenie prawa, 3. naruszenie art. 107 § 3 kpa przez pominięcie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazania dowodów na jakich organ się oparł oraz uzasadnieniu pominięcia dowodów wskazywanych przez stronę oraz uzasadnienia odmowy wiarygodności tym dowodom w odniesieniu do ustalenia, że Z.B. nie zamierzał użyczyć przedmiotowego lokalu M.B. po rozwiązaniu spółki cywilnej, że umowa użyczenia nie mogła nastąpić per facta concludentia oraz, że M.B. i Z.B. nie łączył żaden węzeł obligacyjny, w oparciu o który M.B. posiada tytuł prawny do przedmiotowego lokalu, 4. obrazę art. 6 i art. 7 kpa przez dokonanie ustalenia wbrew obowiązującym przepisom prawa tj. art. 860 kc, art. 875 § 1, art. 710 kc i art. 716 kc, że zawarta przez skarżącego M.B. jako wspólnika spółki cywilnej umowa użyczenia z dnia [...]r., działki gruntu numer [...] położonej w [...] została rozwiązana w chwili i w związku z rozwiązaniem umowy spółki cywilnej z dnia [...]r., ustalenie że M.B. nie posiada tytułu prawnego do przedmiotowego lokalu pomimo istnienia w tym zakresie sporu zawisłego przed sądem powszechnym, ustalenie nieistnienia prawa M.B. do przedmiotowego lokalu mimo, iż sprawa taka należy wyłącznie do sądu powszechnego z zastosowaniem trybu cywilnego,i wniósł o : 1. uchylenie zaskarżonej decyzji, 2. zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Sąd administracyjny zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25.07.2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002r. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa jest sprawowana pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy : naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego i inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Przeprowadzone przez Sąd w określonych na wstępie ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga jest nieuzasadniona. W pierwszej kolejności należało ustalić, czy w sposób prawidłowy Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało Z.B. za uprawnionego do wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych skarżącemu w lokalu przy ul. [...]. Nie ma bowiem jednoznacznych i uniwersalnych zasad w zakresie posiadania przymiotu strony i interesu prawnego na tle art. 28 kpa, które by można zastosować automatycznie w każdej sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej. Nie zawsze bowiem osoba, która miała przymiot strony o postępowaniu zwykłym, musi mieć ten przymiot w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji i odwrotnie. W każdej sprawie te kwestie należy rozważyć indywidualnie, odpowiadając sobie na pytanie, jakiego interesu prawnego, czy faktycznego, mogłyby dotyczyć skutki ewentualnego stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji, to powinien też wyjaśnić podmiot wnioskujący o stwierdzenie nieważności decyzji. W ocenie Sądu, Z.B. w sposób wyczerpujący i jednoznaczny wykazał, iż jest właścicielem przedmiotowej nieruchomości tj. działki gruntu o pow. [...] m2, Nr geodezyjny [...] oraz lokalu handlowego położonego na tej działce. W piśmie z dnia [...]r. wskazuje, że jako właściciel nie wyraził zgody na dysponowanie lokalem, dokumenty przedstawione przez M.B. wystawione były na Spółkę, która nie istnieje. Nadto toczy się postępowanie o eksmisję skarżącego z tego lokalu. W kolejnym piśmie [...]r. Z.B. podkreślił, iż M.B. otrzymał zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych w lokalu, do którego nie posiada tytułu prawnego bowiem, ani jego małżonka, która jest współwłaścicielem lokalu, ani on sam takiej zgody panu [...] nie udzielili. Według art. 157 § 3 kpa wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wymaga uprzedniej kontroli ze strony organu administracji, czy zachodzą przesłanki formalnoprawne, warunkujące jego dopuszczalność. Na podstawie tego przepisu orzeka się co do niedopuszczalności z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Decyzja wydana na podstawie tego przepisu jest wynikiem oceny zdolności do działania w sprawie osoby wnoszącej podanie, legitymacji strony, wskazanie tego, że nie istnieje decyzja, której ważność należy poddać ocenie. Postępowanie wyjaśniające, poprzedzające odmowę wszczęcia, może dotyczyć jedynie kwestii formalnych, np. czy żądanie zostało wniesione przez legitymowany podmiot, mający zdolność do czynności prawnych. Nie może ono natomiast dotyczyć wyjaśnienia kwestii, czy przyczyny nieważności decyzji rzeczywiście miały miejsce. Samorządowe Kolegium Odwoławcze oceniając wniosek Z.B. z dnia [...]r. oraz pismo z [...]r. w sposób prawidłowy w pierwszej kolejności ustaliło, iż posiada on przymiot strony, która jest władna do zainicjowania postępowania w sprawie i czy przyczyny nieważności rzeczywiście miały miejsce. Ocena tego czy inicjująca postępowanie w trybie art. 157 § 2 kpa osoba ma przymiot strony, czy też jest jego pozbawiona jest trudna do wykazania jeżeli nie będzie się tej okoliczności rozważało w powiązaniu z przepisem prawa materialnego tj. art. 18 ust. 6 pkt 2 cyt. wcześniej ustawy i tym samym dokonania oceny czy były przesłanki do wydania zezwolenia na sprzedaż alkoholu w danym punkcie. Zdaniem Sądu, w każdej sprawie należy badań indywidualnie czy istnieje norma prawna, z której dla danego podmiotu będą wynikały wprost określone prawa lub obowiązki. Z.B. wyprowadza swój interes prawny z prawa własności do lokalu, w którym skarżący miał prowadzić sprzedaż alkoholu podnosząc zarzut braku tytułu prawnego do przedmiotowego lokalu po stronie skarżącego. Zatem, skoro Z.B. zasygnalizował w piśmie z [...]., że zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych zostało udzielone osobie nie mającej tytułu prawnego do wskazanego przez siebie we wniosku lokalu, to zadaniem organu jest wyjaśnienie tego w trybie właściwym (art. 157 § 3 kpa) już po wszczęciu postępowania. W tym stanie rzeczy jako nie uzasadniony należy przyjąć zarzut, iż doszło do naruszenia przepisu art. 28 kpa. Sąd nie podziela również stanowiska strony skarżącej, iż organ naruszył treść art. 156 § 1 kpa przyjmując, iż udzielenie Zezwolenia Nr [...] przez Burmistrza Miasta i Gminy [...] na sprzedaż alkoholu przez M.B. w sklepie spożywczo – przemysłowym w [...] stanowi rażące naruszenie prawa. Zgodnie z art. 18 ust. 6 pkt 2 ustawy do wniosku o wydanie zezwolenia należy dołączyć m.in. dokument potwierdzający tytuł prawny wnioskodawcy do lokalu stanowiącego punkt sprzedaży napojów alkoholowych. Powołany przepis jednoznacznie wskazuje, że brak dokumentu potwierdzającego tytuł prawny do lokalu stanowiącego punkt sprzedaży napojów alkoholowych stanowi negatywną przesłankę do wydania wnioskodawcy zezwolenia. Przesłanka ta jest przesłanką ustawową. Jeżeli nie jest ona spełniona, to organ administracji publicznej wydający zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych, dopuszcza się w takiej sytuacji rażącego naruszenia prawa materialnego, jakim jest przepis art. 18 ust. 6 pkt 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Omawiana ustawa nie definiuje pojęcia "tytuł prawny" do lokalu, wobec czego w grę wchodzi znaczenie tego pojęcia, jakie wynika z systemu prawa, tworzonego przez całokształt obowiązujących przepisów. Stąd też pojęcie tytułu prawnego jest pojęciem bardzo szerokim, gdyż może to być zarówno tytuł o charakterze prawno – rzeczowym (własność, wieczyste użytkowanie), jak i tytuł o charakterze obligacyjnym, wynikający z zawartej przez wnioskodawcę umowy (np. umowy najmu, dzierżawy, użyczenia, czy innych umów). W ocenie Sądu umowa użyczenia z dnia [...]r. zawarta między Z.B., a "H" Spółka Cywilna w żaden sposób nie potwierdza tytułu prawnego do przedmiotowego pawilonu handlowego, w którym miałoby być prowadzona sprzedaż napojów alkoholowych. Umowa użyczenia na którą główny nacisk kładzie strona skarżąca dotyczy niezabudowanej nieruchomości działki gruntu o pow. [...] m2 (nr geodezyjny [...]). Pełnomocnik skarżącego w postępowaniu o wydaniu zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w piśmie z [...]r. wyjaśniła, iż tytuł prawny do lokalu wnioskodawca wywodzi z tejże umowy, która następnie per facta concludentia przekształcona została w umowę użyczenia zawartą między Z.B., a M.B. prowadzącym działalności gospodarczą pod firmą Działalność Wielobranżowa "B". W dalszej treści pisma pełnomocnik wyjaśnia, iż strony jako wspólnicy spółki cywilnej miały między sobą pewne rozliczenia z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej i dlatego ustaliły, że skarżący będzie prowadził działalność gospodarczą dalej sam i w związku z tym cały majątek spółki cywilnej przekazano jemu wraz ze wszystkimi prawami przysługującymi spółce cywilnej. Jak słusznie zauważa Kolegium, w decyzji z dnia [...]r. nie jest ono władne dokonywać ustaleń czy byli wspólnicy spółki cywilnej mają między sobą jakieś rozliczenia i czy w związku z tym któryś z nich nabył lub nie prawo określonego rodzaju do przedmiotowej nieruchomości. Sąd podziela też pogląd organu, iż rozliczenia między wspólnikami należą do kompetencji Sądów powszechnych i zdaniem Sądu nie mogą w tym zakresie wynikać z ustaleń prowadzonych przez organy. Wywodzenie przez stronę skarżącą iż tytuł prawny do lokalu nastąpiło per facta concludentia nie może zastąpić wymogu ustawowego polegającego na obowiązku dołączenia do wniosku o zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych dokumentu potwierdzającego tytuł prawny wnioskodawcy do lokalu. Za taki nie można uznać pisma z dnia [...]r. pełnomocnika skarżącego. Jest ono dokumentem prywatnym, który zgodnie z art. 244 kpc stanowi dowód tego, że osoba, która go podpisała złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie. Zatem nie można uznać jego za dokument potwierdzający tytuł prawny skarżącego do przedmiotowego pawilonu handlowego. Co prawda skarżący dołącza do wniosku oświadczenie Z.B. kierowane do Zakładu Energetycznego w sprawie wystawienia faktur za energię na M.B, który jest również współwłaścicielem lokalu, ale brak podstaw prawnych do uznania by tego rodzaju pismo potwierdzało tytuł prawny do lokalu. Jak już wcześniej wspomniano, kwestie te mogą być przedmiotem postępowania przed Sądem powszechnym na użytek m.in. rozliczeń między wspólnikami lub w sprawie o eksmisję (na którą powoływał się skarżący). Podkreślić należy jednak, iż o żądaniu wydania przedmiotowego lokalu przez Z.B. na etapie postępowania w sprawie wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych nie wspomniał ani sam wnioskodawca ani jego pełnomocnik w piśmie z [...]r. Kwestia ta wyszła na jaw dopiero w postępowaniu o stwierdzenie nieważności. Powoływanie się przez skarżącego na wyrok Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...]r. w sprawie o wydanie lokalu, w którym Sąd oddala powództwo, a Sąd Okręgowy wyrokiem z [...]r. oddala apelację, nie mają znaczenia w niniejszej sprawie bowiem to na dzień składania wniosku M.B. miał wykazać się dokumentem potwierdzającym tytuł prawny do przedmiotowego lokalu. W tym stanie rzeczy w ocenie Sądu organ wydający zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych bez dokumentu, o którym mowa w art. 18 ust. 6 pkt 2 ustawy naruszył w sposób rażący prawo co skutkuje tym, że decyzję taką należało wyeliminować z obrotu prawnego. Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji naruszeń, na które w skardze powołuje się pełnomocnik skarżącego, dlatego na podstawie art. 151 p.p.s.a. należało orzec jak w wyroku.