II SA/Sz 522/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Spółki A. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Spółka A złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [...] r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia [...] r. o wymierzeniu skarżącemu kary z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry – w wysokości [...] zł. Jednocześnie skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że nie istnieją okoliczności, które uniemożliwiałyby pozytywne rozpoznanie wniosku. Jego zasadność skarżąca wywodzi z braku jednolitego stanowiska w łonie Służby Celnej, co do charakteru gier na urządzeniu, różną praktyką organu I instancji w zakresie uzależnienia wydania decyzji od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego. Skarżąca powołała się przy tym na szereg wyroków wojewódzkich sądów administracyjnych, w których uchylono zaskarżone decyzje i przekazano sprawy do ponownego rozpatrzenia. Nadto skarżąca wywodzi, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowałoby niebezpieczeństwo wyrządzenia poważnej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca wskazała, że na dzień wniesienia skargi ponosi duże straty, nie tylko nie osiągając planowanych zysków, co uniemożliwia jej zatrzymanie urządzeń przez urzędy celne, ale także ponosi wynikające z tego tytułu straty finansowe. W ocenie skarżącej uiszczenie kar pieniężnych na obecnym etapie postępowania, kiedy dokonanie czynu z art. 107 K.k.s. nie zostało udowodnione żadnym prawomocnym orzeczeniem, dodatkowo pogorszy sytuację finansową spółki i będzie niewspółmierne do zaistniałych okoliczności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Z kolei w myśl przepisu art. 61 § 3 cytowanej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak wynika z przytoczonej powyżej regulacji prawnej, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar dowodu spoczywa na wnioskodawcy, który obowiązany jest uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie wystarczy zatem ogólny wywód strony. Jej twierdzenia powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jej sytuacji finansowej oraz majątkowej (por. postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04, publ. Lex Polonica nr 402376). Powyższe należy rozumieć jako konieczność spójnej argumentacji, popartej faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania aktu. Skarżąca ponosząc argumenty związane z konsekwencjami jakie wywoła konieczność uiszczenia kary pieniężnej nie wykazała jednocześnie jaka jest jej aktualna sytuacja finansowa, w szczególności jakie zyski z prowadzonej działalności osiągnęła w roku poprzedzającym złożenie skargi. W konsekwencji brak jest możliwości oceny wiarygodności podnoszonych przez skarżącą argumentów, jako że są one gołosłowne i nie poparte żadnymi dowodami, które choć w minimalnym stopniu obrazowałyby stan finansów spółki, a w konsekwencji dałyby sądowi możliwość rzetelnej oceny zasadności wniosku. W tym miejscu zauważyć należy, że niewątpliwie nałożenie kary z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry wywołuje negatywne konsekwencje finansowe dla skarżącego. Jednakże, by możliwe było wydanie postanowienia o zastosowaniu ochrony tymczasowej, wnioskodawca jest zobowiązany do wskazania niebezpieczeństw, o których mowa w powołanym przepisie. Tymczasem skarżąca, sformułowała jedynie wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, uzasadniając go w ogólnikowy sposób i ograniczając się do stwierdzenia, że grozi jej utrata płynności finansowej, bowiem w związku z zatrzymaniem automatów nie osiąga spodziewanych zysków. Argumentacja skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie wykazała ona – poza ogólnikowymi stwierdzeniami i kserokopiami dokumentów, które nie obrazują jej sytuacji finansowej – swojej aktualnej sytuacji majątkowej, w szczególności wyników finansowych, bilansów, które w wystarczającym stopniu uprawdopodobniłyby stawianą tezę o grożącej spółce upadłości. Sąd rozstrzygając o przyznaniu ochrony tymczasowej nie może opierać się wyłącznie na twierdzeniach strony nie popartych dowodami. Oczywistą rzeczą jest, że nałożenie kary pieniężnej i obowiązek jej uiszczenia powoduje dolegliwość i uszczupla majątek firmy, jednak samo twierdzenie, iż uszczuplenie to może doprowadzić do upadłości niepoparte dokumentami, które uprawdopodobniłyby tę tezę jest niewystarczające. W tej sytuacji należy stwierdzić, że skarżąca nie uargumentowała dostatecznie swojego wniosku, jak również nie wskazała danych i materiałów źródłowych, które umożliwiłyby poczynienie ustaleń w omawianym zakresie. Z tych względów orzeczono, na podstawie art. 61 § 3 oraz art. 61 § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w postanowieniu.