II SA/Sz 526/14

Dnia 28 lipca 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie Przewodniczący sędzia NSA Stefan Kłosowski po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2014 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. D. na Spółdzielnię Mieszkaniową [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności walnych zgromadzeń członków Spółdzielni Mieszkaniowej [...] p o s t a n a w i a I. odrzucić skargę, II. zwrócić skarżącemu uiszczony wpis od skargi w kwocie [...] złotych R. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę żądając stwierdzenia nieważności uchwał podjętych przez Walne Zgromadzenie członków Spółdzielni Mieszkaniowej w dniu 24 kwietnia 2014 r. i w dniu 2 maja 2014 r., oraz usunięcia naruszeń prawa dotyczących pobierania opłat od członków i lokatorów Spółdzielni. Spółdzielnia Mieszkaniowa w odpowiedzi na skargę wniosła o jej odrzucenie z powodu braku właściwości sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: W niniejszej sprawie w pierwszej kolejności należało rozważyć dopuszczalność wniesienia skargi przez R. D. na uchwały Walnego Zgromadzenia Spółdzielni Mieszkaniowej oraz naruszenia prawa dotyczące opłat pobieranych od członków i lokatorów Spółdzielni. Zakres kognicji sądów administracyjnych określony został w art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznuj obejmującą orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 tej ustawy). Ze skargi wynika, że dotyczy ona nieprawidłowego funkcjonowania Spółdzielni Mieszkaniowej, w tym niezgodnego z prawem trybu zwoływania Walnego Zgromadzenia Spółdzielni Mieszkaniowej. Zasady funkcjonowania spółdzielni określa m. in. ustawa z dnia 16 września 1982 r. Prawo spółdzielcze (Dz. U. z 2013 r. poz. 1443 ). Zgodnie z art. 42 § 3 tej ustawy uchwała sprzeczna z postanowieniami statutu bądź dobrymi obyczajami lub godząca w interesy spółdzielni albo mająca na celu pokrzywdzenie jej członka może być zaskarżona do sądu. Powództwo o uchylenie uchwały walnego zgromadzenia powinno być wniesione w ciągu sześciu tygodni od dnia odbycia walnego zgromadzenia, jeżeli zaś powództwo wnosi członek nieobecny na walnym zgromadzeniu na skutek jego wadliwego zwołania - w ciągu sześciu tygodni od dnia powzięcia wiadomości przez tego członka o uchwale, nie później jednak niż przed upływem roku od dnia odbycia walnego zgromadzenia (art. 42 § 6). W przepisach tych chodzi jednak o możliwość wytoczenia powództwa do sądu powszechnego, a nie skargi do sądu administracyjnego. W konsekwencji należy ocenić, że sprawy będące przedmiotem skargi nie podlegają kognicji sądów administracyjnych w świetle art. 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić. Orzeczenie w przedmiocie zwrotu wpisu wydano na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 tej ustawy.