II SA/Sz 526/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Gebel po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku I. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z jej skargi na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji o uznaniu za osobę bezrobotną oraz o przyznaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] I.M. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...], nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Starosty B. z dnia [...], którą organ ten uchylił własną decyzję z dnia [...] orzekającą o uznaniu z dniem [...] I.M. za osobę bezrobotną oraz o przyznaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych od [...] i orzekł o odmowie uznania I.M. za osobę bezrobotną z dniem [...] oraz przyznania prawa do zasiłku od dnia [...]. W uzasadnieniu skargi zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w którym przytoczono treść przepisu art. 61 § 1 i 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Następnie wskazano, że przedmiotem zaskarżonej decyzji jest odmowa uznania skarżącej za osobę bezrobotną z dniem [...] oraz odmowa przyznania jej prawa do zasiłku od dnia [...], stąd nie ulega wątpliwości, że ewentualne wykonanie tej decyzji wiąże się z wyrządzeniem dla skarżącej znacznej szkody w sferze materialno - finansowej, z uwagi na konieczność zwrotu równowartości pobranego świadczenia w postaci zasiłku dla bezrobotnych. W związku z powyższym wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. uznał, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści powyższego przepisu wynika, że sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Powyższe oznacza, że o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, dostępne w Internecie). Wnioskując o wstrzymanie wykonania decyzji, strona skarżąca ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06, dostępne w Internecie). Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że skarżąca nie uzasadniła swojego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Samo przytoczenie treści przepisu jest niewystarczające do oceny wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na możliwość powstania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, niezbędne jest bowiem wskazanie konkretnych faktów, które świadczyć będą o tym, że w stosunku do wnioskodawcy zachodzi jedna z opisanych w przepisie art. 61 § 3 P.p.s.a. sytuacji. Powoływanie się natomiast na okoliczność zwrotu równowartości pobranego zasiłku dla bezrobotnych jest nietrafne, gdyż przedmiotem zaskarżonej decyzji nie jest zwrot wskazanego świadczenia, który orzeka się na podstawie art. 76 ustawy o promocji i zatrudnienia, ale decyzja o utracie statusu bezrobotnego i uchylająca przyznane świadczenie. Decyzja w przedmiocie obowiązku zwrotu nienależnie pobranego świadczenia jest decyzją następczą w stosunku do zaskarżonej decyzji i wydawana jest w odrębnym postępowaniu. Niewskazanie żadnych okoliczności mogących przemawiać za tym, iż w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji może wystąpić w stosunku do skarżącej niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, stanowi podstawę odmowy uwzględnienia zgłoszonego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wobec powyższego sąd, stosownie do art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.