II SA/Sz 528/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.),, Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 września 2014r. sprawy ze skargi K. J. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z dnia [...] r., nr [...] wydaną na podstawie art. 16 ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) oraz art. 104 § 1 i § 2 oraz art. 107 § 1 i § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), odmówił K. J. S. udostępnienia informacji publicznej w zakresie określonym wnioskiem. Organ I instancji podał, że K. J. S., powołując się na ustawę o dostępie do informacji publicznej, wnioskiem z dnia 9 kwietnia 2014 r. wystąpił o udzielenie, za okres po [...] r., informacji, czy Burmistrz E. J. miał zarejestrowaną działalność gospodarczą - prowadzenie plantacji. Odnosząc się do żądania zawartego we wniosku Naczelnik Urzędu Skarbowego, powołując się na przepis art. 5 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, wskazał, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Dalej organ I instancji wskazał, że zgodnie z art. 293 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749) indywidualne dane zawarte w deklaracjach oraz innych dokumentach składanych przez podatników, płatników i inkasentów objęte są tajemnicą skarbową. K. J. S. złożył odwołanie od decyzji organu I instancji, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i o udostępnienie wnioskowanej informacji. W odwołaniu zarzucił organowi, że w sposób nieuprawniony, powołując się na tajemnicę skarbową, usiłuje chronić dane burmistrza, które burmistrz ma obowiązek sam ujawniać w oświadczeniach majątkowych. Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] r., nr[...] , działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w związku z art. 16 ust. 2 oraz art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] r. Odnosząc się do argumentacji zawartej w odwołaniu organ odwoławczy powtórzył, oparte na treści art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, stanowisko wyrażone w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji, w myśl którego prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. W dalszej części uzasadnienia decyzji organ wskazał, że zgodnie z treścią art. 293 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa indywidualne dane zawarte w deklaracji oraz w innych dokumentach składanych przez podatników, płatników lub inkasentów objęte są tajemnicą skarbową. Informacje pochodzące z akt podatkowych mogą być udostępnione na zasadach i w trybie określonym w art. 299 ustawy Ordynacja podatkowa. Przepis ten wymienia podmioty upoważnione do uzyskiwania informacji wynikających z dokumentów podlegających tajemnicy skarbowej. Do podmiotów tych wnioskodawca jednak nie należy. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził nadto, że informacje żądane przez wnioskodawcę w części dotyczą życia prywatnego wskazanego podmiotu i prawo do ich uzyskania podlega ograniczeniu z uwagi na prywatność tej osoby i ochronę dóbr osobistych. Pytania przede wszystkim nie mają związku z pełnieniem przez tę osobę funkcji publicznych, nawet gdyby takie funkcje pełniła. K. J. S. nie zgadzając się z wyżej opisaną decyzją ostateczną wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego W uzasadnieniu skargi podniósł, że w zaskarżonej decyzji organ powołał się na ochronę prywatności, która - jego zdaniem - nie ma miejsca w sprawie, gdyż dotyczy osoby publicznej, która ma obowiązek publikacji oświadczeń majątkowych w Biuletynie Informacji Publicznej. W ocenie skarżącego zaskarżona decyzja godzi w podstawowe zasady państwa prawa i jawności życia publicznego. Dyrektor Izby Skarbowej w Szczecinie odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 4 września 2014 r. skarżący oświadczył, że pisząc artykuł chciał uniknąć podania nieprawdziwych informacji i w związku z tym złożył przedmiotowy wniosek, uważając, że na podstawie odpowiedzi ustali, czy Burmistrz wykonał obowiązek złożenia oświadczenia o stanie majątkowym. Pełnomocnik organu wyjaśnił, że rozpatrując wniosek organ nie kierował się tym, jaką funkcję pełni osoba wskazana w zapytaniu, tylko potraktował pytanie jako pytanie o podatnika, a więc o dane zawarte w zgłoszeniu NIP1 i w związku z tym powołał się na art. 293 Ordynacji podatkowej, z którego wynika, że są to dane objęte tajemnicą skarbową. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Sądowa kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazała, że akt ten odpowiada prawu. W pierwszej kolejności należy podnieść, że pojęcie informacji publicznej zostało określone w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) – dalej zwaną "ustawą". Stosownie do tych przepisów, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 powołanej ustawy. Przy wykładni pojęcia "informacja publiczna" należy kierować się również treścią art. 61 Konstytucji RP, zgodnie z którym prawo do informacji jest publicznym prawem obywatela, realizowanym na zasadach skonkretyzowanych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Powyższe oznacza, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informacją publiczną jest zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych, jak i tych, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet wówczas, jeżeli nie pochodzą wprost od nich (por.: wyrok WSA w Warszawie z 3 lutego 2010 r., sygn. akt II SAB/Wa 140/09). Art. 4 ust. 1 ustawy stanowi, że zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej są między innymi podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa. Mając powyższe na uwadze, nie ulega wątpliwości, że naczelnik urzędu skarbowego jest podmiotem zobowiązanym na gruncie powołanej ustawy do udostępnienia informacji, mających charakter informacji publicznej, będącej w jego posiadaniu (art. 4 ust. 3 ustawy). Stosownie natomiast do treści art. 5 ust. 1 ustawy, organ może ograniczyć dostęp do żądanych informacji w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Tym samym przepisy o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych mają pierwszeństwo przed uregulowaniami ustawy. Jedną z tajemnic, o których mowa w art. 5 ust. 1 ustawy jest tajemnica skarbowa, chroniona przez art. 293 i następne ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) – dalej "O.p.". Zgodnie z art. 293 § 1 O.p., indywidualne dane zawarte w deklaracji oraz w innych dokumentach składanych przez podatników objęte są tajemnicą skarbową. Podkreślić należy, że tajemnica skarbowa jest szczególnym rodzajem tajemnicy, której granice muszą być zakreślone szeroko. Z opodatkowaniem związane są bowiem zjawiska gospodarcze, a niejednokrotnie wiąże się ono z indywidualnymi przejawami życia jednostki, co wymaga ścisłego przestrzegania zawodowej dyskrecji dotyczącej wszelkich informacji, jakie pozyskiwane są dla potrzeb stosowania prawa podatkowego. Informacje znajdujące się w posiadaniu organu podatkowego wykorzystywane są tylko wewnątrz jego struktur organizacyjnych i wyłącznie dla potrzeb podatkowych, natomiast wszelkie wyjątki muszą być expressis verbis określone przepisami prawa. W niniejszej sprawie skarżący zwrócił się z wnioskiem do organu o udzielenie informacji, za okres po[...] r., czy Burmistrz E. J. miał zarejestrowaną działalność gospodarczą – prowadzenie plantacji. Tym samym jego wniosek obejmował ujawnienie danych podatnika zawartych w złożonym przez niego zgłoszeniu NIP 1. Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 1314) dokumentacja związana z nadaniem NIP oraz aktualizowaniem danych zawartych w zgłoszeniach identyfikacyjnych jest gromadzona i przechowywana w urzędach skarbowych. Natomiast stosownie do art. 15 ust. 1 ww. ustawy, dane zawarte w dokumentacji, o której mowa w art. 13 ust. 1, są objęte tajemnicą skarbową, z wyjątkiem NIP oraz numeru identyfikacyjnego REGON. Wyjątek od zakazu ujawniania danych zawartych w dokumentacji związanej z nadaniem numeru zawiera art. 15 ust. 2 O.p., wymieniając enumeratywnie podmioty, którym takie dane mogą być udostępniane, podkreślając zarazem na wstępie, iż takie dane mogą być udostępniane "wyłącznie" tym podmiotom. Mianowicie: 1) sądom, prokuratorom, organom podatkowym, organom celnym, przedstawicielom Najwyższej Izby Kontroli, Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Służby Kontrwywiadu Wojskowego i Żandarmerii Wojskowej - w związku z prowadzonym postępowaniem; 1a) Szefowi Krajowego Centrum Informacji Kryminalnych w celu realizacji jego zadań ustawowych; 1b) (uchylony); 1c) komornikom sądowym i organom egzekucyjnym wymienionym w odrębnych przepisach - w związku z prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym lub zabezpieczającym; 2) naczelnym i centralnym organom administracji rządowej - w związku z postępowaniem w sprawie udzielenia koncesji, bądź zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej; 3) podatnikowi - w zakresie dotyczącym jego numeru; 4) służbom statystyki publicznej w zakresie i dla potrzeb wynikających z przepisów o statystyce publicznej; 5) Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych oraz Państwowemu Funduszowi Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych - do realizacji zadań i celów określonych w odrębnych ustawach; 6) (uchylony); 7) organom prowadzącym urzędowe rejestry na podstawie odrębnych przepisów, na wniosek zawierający dane niezbędne do identyfikacji podmiotów, o których mowa w art. 2, w zakresie NIP, w związku z realizacją ich zadań ustawowych. Podkreślić przy tym należy, że niezależnie od powyższego (podmiotowego) ograniczenia dostępu do danych zawartych w dokumentacji związanej z nadaniem NIP, wymieniony przepis także w odniesieniu do tych podmiotów ogranicza możliwość udostępnienia takich danych tylko do określonych w przepisie celów. Udostępnienie przez organ podatkowy takich danych wymaga więc ustalenia, czy wnioskujący podmiot wymieniony jest w art. 15 ust. 2 O.p., a następnie, czy wskazywany cel udostępnienia zgodny jest z celem wskazanym w omawianym przepisie. W świetle okoliczności faktycznych przedmiotowej sprawy, w ocenie Sądu, nie ulega wątpliwości, że organ podatkowy nie mógł udzielić skarżącemu informacji w żądanym zakresie z uwagi na objęcie indywidualnych danych podatników tajemnicą skarbową. Z tego też względu przepis art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej nie mógł mieć w sprawie zastosowania. Słusznie zatem organy podatkowe, działając w oparciu o treść art. 5 ust. 1 oraz art. 16 ust. 1 ustawy, odmówiły udzielenia skarżącemu żądanej informacji w drodze decyzji administracyjnej. Z tych wszystkich względów Sąd oddalił skargę - na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia.