II SA/Sz 53/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski Sędziowie: Sędzia NSA Henryk Dolecki Sędzia WSA Maria Mysiak /spr./ Protokolant Aneta Kukla po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja 2007 r. sprawy ze skargi Zarządu A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę. U z a s a d n i e n i e : Spółka A., działając poprzez pełnomocnika M. N., pismem z dnia [...] r. zwróciła się do Prezydenta [...] z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] "[...]", zlokalizowanej na dachu budynku mieszkalnego w [...], [...], działka nr [...]. Prezydent [...], powołując się na art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 53, art. 54 i art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), decyzją z dnia [...] r., odmówił ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla wnioskowanego przedsięwzięcia, z uwagi na zakłócenie ładu przestrzennego oraz naruszenie interesów osób trzecich. Powyższa decyzja, w wyniku odwołania Spółki A., została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] r., a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Ponownie rozpatrując sprawę Prezydent [...] wydał w dniu [...] r. na rzecz Spółki A. decyzję nr [...], ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego dla wnioskowanej inwestycji. W uzasadnieniu organ I instancji podał, że brak jest przepisów odrębnych, z którymi pozostawałaby w sprzeczności planowana inwestycja Od ww. decyzji identyczne odwołania złożyły zarządy trzech wspólnot mieszkaniowych: Nr [...] – [...], Nr [...] – [...] oraz Nr [...] – [...] w [...] podnosząc, że planowana inwestycja jest inwestycją, która może znacząco oddziaływać na środowisko i zagrażać zdrowiu okolicznych mieszkańców. Nadto fale elektromagnetyczne będą negatywnie oddziaływać na zdrowie ludzi oraz będą zakłócać pracę urządzeń technicznych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] nie uwzględniło wniesionych odwołań i decyzją z dnia [...] r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu Kolegium podało, że określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Dopiero w przypadku braku takiego planu określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w decyzji o warunkach zabudowy (art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji celu publicznego (art. 53 ww. ustawy). Dalej Kolegium podało, że Prezydent Miasta [...] rozpatrując wniosek Spółki A. z dnia [...] r. słusznie przyjął, że skoro wnioskowana inwestycja polega na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej, to stanowi ona inwestycję celu publicznego. Skutkiem tego organ pierwszej instancji przeprowadził postępowanie w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Ustosunkowując się do zarzutów zawartych w odwołaniach wspólnot mieszkaniowych Kolegium zgodziło się ze skarżącymi, że stacja bazowa telefonii cyfrowej, z uwagi na wytwarzane promieniowanie elektromagnetyczne, zaliczana jest do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Jednak podkreśliło, że przedmiotowa stacja bazowa została zaprojektowana tak, żeby nie stwarzać zagrożenia dla ludzi i środowiska. W postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania na środowisko zakończonego decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...]r. znak: [...] wykazano, iż zasięg oddziaływania pola elektromagnetycznego o wartościach wyższych niż 0,1 W/m2 występuje wysoko nad powierzchnią ziemi oraz nad dachem (4,1 m nad poziomem dachu budynku nr [...]) i jest niedostępny dla ludzi. Projektowana stacja bazowa nie zagraża zatem okolicznej ludności i nie pogarsza standardów jakości środowiska, ani też nie zagraża środowisku. Dopuszcza się zatem bez ograniczeń przebywanie ludzi na poziomie terenu oraz wewnątrz wszystkich okolicznych budynków i na ich dachach. Stacja bazowa nie będzie zakłócała pracy innych urządzeń elektronicznych w tym urządzeń RTV, AGO i sprzętu komputerowego. Obszary o gęstości mocy mikrofalowej większej od około 0,26 W/m2 - stwarzającej zagrożenie dla pracy rozrusznika serca występować będą na wolnej przestrzeni na wysokości min. 22 metry nad poziomem terenu. Wspólnota Mieszkaniowa Nr [...] – [...] w [...] zaskarżyła powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] wnosząc o jej uchylenie i o przekazanie sprawy do ponownego, tym razem gruntownego i rzetelnego rozpatrzenia i oparcie nowej decyzji na zdecydowanie bardziej dogłębnych i nie budzących wątpliwości ekspertyzach. W uzasadnieniu skargi zarzucono, że w postępowaniu nie wyjaśniono w sposób dostateczny i nie wzbudzający wątpliwości zakresu oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko i zdrowie mieszkańców. Nadto nie wyjaśniono innych czynników jakie mogą mieć wpływ na szkodliwość projektowanej inwestycji. Skarżąca zarzuciła również naruszenie przepisu art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, w całości podtrzymując dotychczasowe stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Badanie pod tym kątem zaskarżonej decyzji doprowadziło do uznania przez Sąd, że decyzja ta nie narusza prawa. Zaskarżoną decyzję wydano między innymi na podstawie przepisu art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) – dalej zwana ustawą, zgodnie z którym inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji. Art. 54 powołanej ustawy określa, jakie elementy winna zawierać taka decyzja, zaś przepis art. 56 stanowi, że nie można odmówić ustalenia lokalizacji, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organy orzekające zasad obowiązujących w Kodeksie postępowania administracyjnego, ani przepisów ustawy. Organy dokonały szczegółowych ustaleń w oparciu o materiał dowodowy, w tym o wniosek zgodny z przepisem art. 52 ust. 2 ustawy. Dokonano również analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych, stwierdzając, że planowana inwestycja nie pozostaje w sprzeczności z tym przepisami. Decyzja organu I instancji zawiera też wszystkie elementy wymagane ww. przepisem ustawy. Nadto należy wskazać, że dla planowanej inwestycja, z uwagi na fakt zaliczenia inwestycji do rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko - zgodnie z treścią Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) - przed wystąpieniem o pozwolenie na budowę konieczne będzie uzyskanie w odrębnym postępowaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w której powinny zostać uwzględnione wymagania dotyczące ochrony środowiska, a także ochrona interesów osób trzecich. Ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie lokalizacji celu publicznego (art. 54 pkt 2 lit d) ustawy) może następować tylko w takim zakresie, w jakim nie jest objęta przepisami Prawa budowlanego, a więc w granicach określonych w przepisach szczególnych. Celem decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego jest przesądzenie o zgodności zamierzonej inwestycji z przepisami szczególnymi i z tego też względu ochrona interesów osób trzecich może być rozważana w tych właśnie granicach. Zakres ochrony przysługującej w postępowaniu w sprawie ustalenia lokalizacji celu publicznego nie może być szerszy niż przedmiot postępowania i zakres dopuszczalnego rozstrzygnięcia w decyzji kończącej postępowanie. Z tego względu podniesione w skardze zarzuty w zakresie oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko, jako przedwczesne, nie mogą być brane pod uwagę w niniejszym postępowaniu. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...], na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.