II SA/Sz 531/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz,, Sędzia NSA Elżbieta Makowska (spr.), Protokolant Aneta Kukla, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 października 2010 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na wytwarzanie odpadów I. uchyla zaskarżoną decyzję w części utrzymującej w mocy pkt II lit. d i pkt V.1 decyzji Starosty z dnia [...] r. znak [...] oraz poprzedzającą ją wyżej wymienioną decyzję Starosty w tej samej części, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w części wskazanej w pkt I wyroku do czasu jego uprawomocnienia, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Starosta decyzję z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 18 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (tekst jedn. Dz. U. z 2007 Nr 39, poz. 251 ze zm.), art. 181 ust. 1 pkt 4, art. 188, art. 378 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) udzielił Przedsiębiorstwu W. Sp. z o.o. w [...]pozwolenia na wytwarzanie odpadów w związku z eksploatacją oczyszczalni ścieków w [...]przy zachowaniu warunków, które sprecyzował w pkt od I do VIII określających szczegółowo następujące zagadnienia: I. Rodzaje i ilość odpadów dopuszczonych do wytworzenia w ciągu roku (ujęte w formie tabeli), II. Sposób dalszego gospodarowania odpadami zawarte w ppkt a – f, III. Miejsce i sposób oraz rodzaj magazynowanych odpadów, IV. Ewidencjonowanie wielkości wytwarzanych odpadów, V. Sposób i częstotliwość przekazywania informacji i danych (pkt 1-2), VI. Rodzaj i parametry instalacji istotne z punktu widzenia ochrony środowiska, VII. Źródła powstawania odpadów, VIII. Działanie mające na celu zapobieganie lub ograniczanie ilości wytwarzanych odpadów. W pkt IX rozstrzygnięcia Starosta ustalił ważność niniejszego pozwolenia – do dnia [...]r. W uzasadnieniu tej decyzji organ wskazał, że Przedsiębiorstwo W. Sp. z o.o. w [...]wystąpiło w dniu [...]r. o wydanie pozwolenia na wytwarzanie odpadów powstających w związku z eksploatacją instalacji – oczyszczalni ścieków w [...]zlokalizowanej przy ul. [...]. Starosta wyjaśnił, że zgodnie z art. 17 ustawy o odpadach, wytwórca odpadów jest obowiązany do uzyskania pozwolenia na wytwarzanie odpadów, które powstają w związku z eksploatacją instalacji, jeżeli wytwarza powyżej 1 Mg odpadów rocznie. Organ wskazał, powołując się na art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016), że oczyszczalnia ścieków jest budowlą i zgodnie z definicją z ustawy Prawo ochrony środowiska zaliczona została do instalacji i wyjaśnił, że w związku z art. 17 ust. 3 ustawy o odpadach, w wydanym pozwoleniu uwzględnił wszystkie odpady przewidziane do wytwarzania w danym miejscu. Wnioskodawca poinformował, że celem prowadzonej przebudowy oczyszczalni, oczyszczającej ścieki w ilości Qśr = [...]m³/d jest zapewnienie m.in. zwiększenia stopnia stabilizacji osadów ściekowych, efektywne wytwarzanie i wykorzystywanie energii oraz wysokosprawne oczyszczanie dopływających do oczyszczalni ścieków. Wskazując na dokumenty dołączone do wniosku oraz uznając, że działania wnioskodawcy nie spowodują zagrożenia dla środowiska, a wszystkie wymogi związane z tą działalnością i obowiązki nałożone niniejszą decyzją będą spełnione – Starosta orzekł jak w sentencji. Przedsiębiorstwo W. Sp. z o.o. w [...]odwołało się do wyżej wskazanej decyzji, nie zgadzając się z tą jej częścią, która zawarta została w pkt II d i V.1 i wniosło o ich "wykreślenie w całości" W uzasadnieniu odwołania podniesiono, że wprowadzony w pkt II lit. d decyzji zapis: "a wywożenie osadów odbywało się będzie w sprzyjających warunkach pogodowych (wykluczanie dni upalnych, bezchmurnych itp.)" stanowi daleko idące ograniczenie wykraczające poza zakazy wynikające z art. 43 ust. 6 ustawy o odpadach oraz warunków wykorzystywania komunalnych osadów ściekowych określanych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 1 sierpnia 2002 r. w sprawie komunalnych osadów ściekowych. Takie ograniczenie narusza interes przedsiębiorstwa, bowiem może prowadzić do paraliżu gospodarowania osadami ściekowymi, jest dyskusyjne z powodu braku precyzyjnego określenia co się rozumie przez "sprzyjające warunki atmosferyczne", a zawarte w nawiasie "wykluczanie dni upalnych, bezchmurnych itp. "jest chociażby przez dopisanie "itp" tak pojemne, że jednoznaczna interpretacja jest niemożliwa i działać może na szkodę przedsiębiorstwa. Brak precyzyjnego określenia terminu "upał" prowadzi do subiektywnej oceny i nierozstrzygalnych sporów, zaś ograniczanie wywozu tylko do dni pochmurnych jest bezzasadne, gdyż takie dni mogą się nie pojawić w okresach, gdy osad może być stosowany, co może prowadzić do poważnego zakłócenia gospodarki osadami. Odwołująca się spółka podkreśla, że w pkt VI decyzji stwierdza się, że modernizacja instalacji przeróbki osadowej zapewni doprowadzanie do likwidacji uciążliwości zapachowej osadu oraz odpowiednie przygotowanie do rolniczego wykorzystywania. Co do pkt V ppkt 1 decyzji, strona odwołująca się wskazała na treść art. 188 ust. 3 pkt 7 oraz pkt 5 ustawy Prawo ochrony środowiska i wywiodła, że nałożony obowiązek nie dotyczy ani sposobu ani częstotliwości przedkładania informacji o sposobie i zakresie monitorowania procesu technologicznego, a zatem nałożenie takiego obowiązku jest nieuprawnione. Dotychczas praktyką Przedsiębiorstwa było telefoniczne powiadamianie Inspektora Ochrony Środowiska o miejscu i terminie stosowania komunalnych osadów ściekowych na dzień lub kilka dni przez rozpoczęciem wywozu osadu z oczyszczalni ścieków. Samorządowego Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...]r. Nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 18 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach w związku z art. 188 ust. 1, 2 a i 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska, po rozpatrzeniu odwołania –utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia, poza opisaniem decyzji organu I instancji i treści odwołania oraz wskazaniem istoty postępowania odwoławczego, Kolegium wyjaśniło mające znaczenie przy rozpatrywaniu przedmiotowej sprawy zasady wyrażone w art. 5 ustawy o odpadach (obowiązek ograniczania ilości odpadów i ich negatywnego oddziaływania na środowisko) oraz w art. 6 ustawy Prawo ochrony środowiska (zasada przezorności). Następnie organ odwoławczy omówił tryb postępowania i treść pozwolenia na wytwarzanie odpadów wynikające z art. 188 ustawy Prawo ochrony środowiska. Kolegium podniosło, że jeżeli przemawiają za tym, szczególne względy ochrony środowiska pozwolenie na wytwarzanie odpadów winno określać również sposób postępowania w razie zakończenia eksploatacji instalacji, wymagane działania w tym, wyszczególnienie środków technicznych mających na celu zapobieganie lub ograniczanie emisji, a jeżeli działania te mają realizowane być w okresie, na który wydawane jest pozwolenie – również termin realizacji tych działań, a także sposób i częstotliwość przekazywania danych z monitorowania organawi właściwemu do wydania pozwolenia i Wojewódzkiemu Inspektorowi Ochrony Środowiska. Mając na uwadze fakt, że w pozwoleniu dopuszczono do wytwarzania między innymi [...]Mg w skali roku odpadów w postaci ustabilizowanego i komunalnego osadu ściekowego, organ I instancji w sposób szczegółowy określił niezbędny w takich przypadkach opis dalszego gospodarowania odpadami, z uwzględnieniem miejsc i sposobów gromadzenia oraz transportu, a nadto w pkt V decyzji, w części "Sposób i częstotliwość przekazywania informacji i danych" zobowiązał wnioskodawcę do przedkładania Staroście i Inspektorowi Ochrony Środowiska, na 14 dni przed terminem wywozu osadów, informacji co do miejsca i sposobu wykorzystywania odpadów w postaci ustabilizowanych komunalnych osadów ściekowych. Kolegium podzieliło pogląd organu I instancji, że względy ochrony środowiska przemawiają za zasadnością umieszczenia takiego zapisu w przedmiotowym pozwoleniu, gdyż zwiększona emisja odorów, jaka powstaje podczas rozprowadzania na powierzchni gruntu odpadów w postaci ustabilizowanych komunalnych osadów ściekowych, niewątpliwie wpływa negatywnie na zdrowie ludzi. Bezspornym także jest, że w przypadku niekorzystnych warunków atmosferycznych dla takich działań – dni upalne, bezchmurne – parowanie jest więc większe i może nastąpić zwiększona emisja odorów. Z tego również względu za chybiony Kolegium uznało zarzut ustanowienia zbyt daleko idących ograniczeń, wykraczających poza granice określone w art. 43 ust. 6 ustawy o odpadach. Organ podkreślił, że w przepisie tym ustawodawca wskazuje jedynie miejsca, w których zakazane jest stosowanie komunalnych osadów ściekowych, nie rozstrzyga, jakie warunki spełniać winien wytwarzający odpady. Nie bez znaczenia – zdaniem Kolegium - w przedmiotowej sprawie jest to, że zgodnie z art. 18 ust.1 ustawy o odpadach i art. 184 Prawo ochrony środowiska, postępowanie w sprawie o wydanie zezwolenia na wytwarzanie odpadów wszczyna się na wniosek, co powoduję, w myśl przepisów kpa, obowiązek organu dokładnego ustalenia żądania strony, które jest wyznacznikiem rodzaju sprawy, który wiąże organ. Wobec powyższej uwagi, organ odwoławczy odwołując się do pkt 14 Lp. 20 wniosku (str. 28) i treści "Szczegółowego opisu gospodarowania odpadami" zawartego na str. 36, poz. 15 Lp. 20 – interpretującego, że wywóz osadów w zależności od warunków atmosferycznych i warunków i prac agrotechnicznych – następować będzie 2 – 3 razy w roku tj. w okresie wiosennym, letnim po żniwach lub w okresie jesiennym - wywiódł, że dowolne i wbrew żądaniom wniosku są twierdzenia o narażaniu przedsiębiorstwa i ewentualnym paraliżu w gospodarowaniu osadami ściekowymi. Dotychczasową praktykę telefonicznego informowania o miejscu i terminie stosowania komunalnych osadów ściekowych SKO uznało za niemającą znaczenia z uwagi na obowiązek załatwiania sprawy w formie pisemnej wynikający z ogólnej zasady pisemności (art. 14 § 1 kpa). W konkluzji organ II instancji stwierdził, że organ I instancji wydając zaskarżone postanowienie uczynił to z poszanowaniem obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa. Przedsiębiorstwo W. Sp. z o. o. wniosło skargę na wyżej opisaną decyzję ostateczna, którą zakwestionowało w części obejmującej utrzymanie w mocny rozstrzygnięć zawartych w pkt II lit. d i pkt V.1 decyzji Starosty i wniosło o uchylenie w tej części decyzji organów obu instancji lub stwierdzenie ich nieważności w tej części oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarga oparta została na zarzutach: 1. naruszenie art. 188 ust. 3 pkt 7 ustawy Prawo ochrony środowiska, które miało wpływ na wynik postępowania, przez błędną wykładnie polegającą na przyjęciu, iż nałożenie na skarżącego obowiązków zawartych w pkt V.1 decyzji organu I instancji mieści się w dyspozycji tego przepisu, 2. naruszenie art. 18 ust. 2 oraz 43 ust 6 ustawy o odpadach, które miało wpływ na wynik postępowania przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż nałożone na skarżącego obowiązków zawartych w pkt II lit. d decyzji organu I instancji mieści się w dyspozycji tych przepisów, 3. naruszenie prawa procesowego w postaci art. 6 kpa, art. 156 § 1 pkt 2 i 5 kpa przez przekroczenie zasady legalizmu wykonywania władzy publicznej i nałożenie na Skarżącego obowiązków (wskazanych w pkt II lit. d oraz V.1 decyzji organu I instancji) bez podstawy prawnej, a które ponadto czynią (w tym zakresie) decyzję niewykonalną. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że z art. 18 ust. 2 ustawy o odpadach nie wynika, aby organ administracji był upoważniony do nakładania na wytwórcę odpadów obowiązków nie przewidzianych prawem. Z powyższego względu skarżąca spółka nie zgadza się z obowiązkami nałożonymi w pkt II d i V.1 decyzji organu I instancji i na tą okoliczności przytoczyła argumentacje tożsamą z wcześniejszymi wywodami zawartymi w odwołaniu podkreślając nieprecyzyjność prowadzącą do niewykonalności nałożonych w tej części obowiązków. W ocenie skarżącego, dowolne (bez podstawy prawnej) rozszerzenie katalogu obowiązków związanych z pozwoleniem, o obowiązki zakwestionowane w odwołaniu, pozostaje w sprzeczności z zasadą, iż organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa (art. 6 kpa), a także z zasadą obiektywizmu (art. 7 kpa) Skarżąca powołała się w swojej argumentacji na orzeczenia sądów administracyjnych wskazujące na okoliczności ograniczające możliwość formułowania w decyzji warunków zależnych od zdarzenia przyszłego i niepewnego (NSA OZ w Krakowie z dnia 10 maja 1995 r., SA/Kr 486/94) oraz zakaz stanowienia warunków, które są z góry niemożliwe do wykonania (NSA I SA 1090/84). Samorządowe Kolegium Odwoławcze odpowiadając na skargę wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi Kolegium podkreśliło, że zapis ust. V pkt 1 decyzji organu I instancji nie jest sensu stricte związany ze sposobem monitorowania całego procesu technologicznego na terenie obiektu samej oczyszczalni, lecz z monitorowaniem sposobu wytwarzania, magazynowania, a następnie zagospodarowania odpadów w postaci osadów ściekowych, wypełnia zatem delegację art. 18 ust. 2 pkt 2 ustawy o odpadach, a nie jak podnosi spółka – art. 188 ust. 3 pkt 7 ustawy Prawo ochrony środowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł co, następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wyjaśnić trzeba, że wprawdzie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, ale rozstrzyga w granicach danej sprawy, co w stanie faktycznym niniejszej sprawy, zdaniem składu orzekającego, wiąże Sąd pod względem ograniczenia skargi wyraźnie odnoszącego się tylko do dwóch spośród wielu rozstrzygnięć zamieszczonych w decyzji organu I instancji utrzymanej w mocny zaskarżoną decyzją. Innymi słowy, nie dostrzegając okoliczności, o jakich mowa w art. 134 § 1 i 2 p.p.s.a., z powodu których należałoby wyjść poza granice wniesionej skargi, sąd skupił się przede wszystkim na kontroli legalności zaskarżonego aktu w zakresie kwestionowanym skarga, zwłaszcza że art. 145 § 1 pkt 1 wyraźnie stanowi, że Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ją w całości lub w części. W ocenie sądu, w zaskarżonej części decyzja organu odwoławczego oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji są niezgodne z prawem materialnym. Pozwolenie na wytwarzanie odpadów, a także na ich przetwarzanie, gromadzenie, transport oraz zagospodarowanie ma charakter złożony, gdyż uwzględniać musi wymogi dwóch aktów prawnych tj. ustawy o odpadach oraz ustawy Prawo ochrony środowiska do przepisów którego odsyła pierwsza z wyżej wymienionych ustaw. Jest zatem oczywiste, że postępowanie organów obu instancji oraz wydane przez te organy decyzje muszą, jak trafnie spostrzegło to Kolegium, uwzględniać zasady ogólne sformułowane w obu tych ustawach. Uwzględnić, to nie znaczy jednak, że dopuszczalne jest na podbudowanie tych zasad nakładanie na adresata decyzji obowiązków nieprzewidzianych przepisami szczególnymi wyżej wskazanych aktów normatywnych lub nakładanie obowiązków w prawie przewidzianych, ale wypaczających ich treść i istotę, nieprecyzyjnych i przez to niewykonalnych. Tymczasem do sytuacji takiej doszło w niniejszej sprawie. Mianowicie, organ I instancji w rozstrzygnięciu decyzji udzielającej skarżącej spółce pozwolenia na wytwarzania odpadów w związku z eksploatacją oczyszczalni ścieków zobligowany był do określenia jego warunków zgodnie z powołanym w podstawie prawnej decyzji art. 188 ustawy Prawo ochrony środowiska wskazującym na treść tzw. pozwolenia emisyjnego. Wprawdzie Starosta w tej postawie prawnej nie wymienił szczegółowo wszystkich zastosowanych w decyzji norm z art. 188, jednakże nie jest trudno dostrzec, że przedmiotowe pozwolenie zawiera zarówno elementy obligatoryjne ( art. 188 ust. 2) jak i fakultatywne (art. 188 ust 3). Brak jest natomiast w tej decyzji wyraźnego wskazania, który z ustępów powołanego w niej art. 18 ustawy o odpadach miał zastosowania, ale i ta wada nie ma istotnego znaczenia, skoro mógł być to wyłącznie art. 18 ust 2, gdyż pozostałe ustępy art. 18 dotyczą innych zagadnień. Taka ogólnikowość powołanej w decyzji podstawy prawnej doprowadziła jednak do powstania sporu między skarżącą a organem odwoławczym co do podstawy prawnej rozstrzygnięć kwestionowanych odwołaniem i skargą. Przepis art. 18 ust. 2 ustawy o odpadach (w brzmieniu obowiązującym w dniu zaskarżonej decyzji) stanowi, że pozwolenie na wytwarzanie odpadów powinno spełniać wymagania określone w przepisach o ochronie środowiska oraz dodatkowo określać: 1. ilość odpadów poszczególnych rodzajów dopuszczonych do wytwarzania w ciągu roku, 2. sposób dalszego gospodarowania odpadami, z uwzględnieniem zbierania, transportu, odzysku i unieszkodliwiana odpadów, 3. miejsce i sposób oraz rodzaj magazynowanych odpadów. W świetle cytowanego przepisu, zawarty w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz w odpowiedzi na skargę wywód, że rozstrzygnięcie w pkt V ppkt 1 decyzji organu I instancji wypełnia delegację art. 18 ust. 2 pkt 2 ustawy o odpadach, a nie jak podnosi Spółka art. 188 ust. 3 pkt 7 ustawy Prawo ochrony środowiska nie wytrzymuje krytyki. Sporne rozstrzygnięcie zwarte w pkt V ppkt 1 decyzji Starosty dotyczy "Sposobu i częstotliwości przekazywania informacji i danych", co w żaden sposób nie mieści się w zakresie przedmiotowym art. 18 ust. 2 pkt 2 ustawy o odpadach, który dotyczy sposobu dalszego gospodarowania odpadami. Wbrew stanowisku organów obu instancji, kwestię związaną ze sposobem i częstotliwością przekazywania informacji i danych dotyczących gospodarowania odpadami reguluje art. 188 ust 3 pkt 7 ustawy Prawo ochrony środowiska, co trafnie podkreślono w skardze. Zgodnie z tym przepisem jak również trafnie wywodzi skarżąca, pozwolenie emisyjne może (a więc nie musi) określać, o ile przemawiają za tym szczególne względy ochrony środowiska, między innymi "sposób i częstotliwość" przekazywania informacji i danych, o których mowa w pkt 5, organowi właściwemu do wydania pozwolenia i wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska. Natomiast z pkt 5 wynika, że danymi, do których odsyła pkt 7 są pomiary wielkości emisji w zakresie, w jakim wykraczają one poza wymagania, o których mowa w art. 147 i 148 ust 1 ustawy. Z zaskarżonej decyzji nie wynika aby organy orzekające wykazały, że nałożony w pkt V ppkt 1 decyzji obowiązek informowania dotyczy danych wskazanych w art. 188 ust. 3 pkt 5. Kwestionowane rozstrzygnięcie brzmi: " zobowiązuję Przedsiębiorstwo W. Sp. z o. o. w [...]do przedkładania informacji na temat miejsca i sposobu wykorzystywania odpadów w postaci ustabilizowanych komunalnych osadów ściekowych przygotowanych odpowiednio do celu i sposobu ich stosowania Staroście oraz Inspektorowi Ochrony Środowiska w terminie 14 dni przed rozpoczęciem ich stosowania", a zatem nie ma w nim określonego sposobu (np. telefonicznie, na piśmie, przez posłańca, drogą elektroniczną) oraz częstotliwości (np. raz w miesiącu, raz na kwartał itp.) przekazywania informacji i danych, lecz zawiera jedynie określenie terminu "w terminie 14 dni przed rozpoczęciem ich stosowania", co – jak zasadnie podnoszono już w odwołaniu - nie mieści się w dyspozycji art. 188 ust.3 pkt 7 i stanowi naruszenie tego przepisu prawa materialnego. Zasadny jest także stawiany skargą zarzut naruszenia art. 18 ust 2 i art. 43 ust. 6 ustawy o odpadach w odniesieniu do warunku pozwolenia określonego w pkt II lit. d decyzji Starosty. Starosta określając w pkt II sposoby dalszego gospodarowania odpadami, był z mocy art. 18 ust 2 pkt 2 ustawy o odpadach zobligowany do uwzględnienia zbierania, transportu, odzysku i unieszkodliwiania odpadów, a zatem co do zasady posiadał kompetencję w tym przedmiocie, jednakże nie był uprawniony do orzekania w sposób dowolny. W punkcie II oznaczonym literą "d" Starosta postanowił, że: "odzysk ustabilizowanych komunalnych osadów ściekowych przygotowanych odpowiednio do celu i sposobu ich stosowania nie będzie powodował uciążliwości, w tym zapachowej dla okolicznych mieszkańców. W tym celu zachowana zostanie odpowiednia odległość stosowania osadów od siedzib ludzkich, a wywożenie osadów odbywało się będzie w sprzyjających warunkach pogodowych (wykluczanie dni upalnych, bezchmurnych, itp.)". Pomijając już stylistykę tego rozstrzygnięcia, które brzmi jak życzenie, a nie jak warunek, należy w pełni zgodzić się z argumentacją strony skarżącej, że omawiany warunek pozwolenia wprowadza określenia niezdefiniowane takie jak "sprzyjające warunki pogodowe", "wykluczenie dni upalnych, bezchmurnych" itp. W ocenie Sądu, aby pozwolenie zawierające określone warunki działania nadawało się do wykonania przez jego adresata oraz aby możliwe było skontrolowanie przestrzegania tych warunków, musi ono być wolne od sformułowań ocennych, nieostrych, niesprecyzowanych, a jednocześnie mieścić się musi w zakresie przez prawo wymaganym lub dozwolonym. W zakresie odzysku komunalnych osadów ściekowych kierować się zatem należy przepisami art. 43 ustawy o odpadach. Przepis ten w ust. 6 wprowadza określone zakazy stosowania osadów komunalnych, wśród których nie występują żadne zakazy i ograniczenia dotyczące ich transportu z miejsca składowania do miejsca zastosowania z punkt widzenia ochrony środowiska przed odorem. Wobec powyższego, nie można podzielić poglądu, że treść omawianego punktu decyzji jest determinowana przede wszystkim treścią wniosku, gdyż wniosek takich nieostrych sformułowań nie zawierał (a jedynie wskazywał na wywóz osadów komunalnych dwa – trzy razy roku) lub potrzebami wynikającymi z zasady przezorności. Udzielenie pozwolenia na prowadzenie określonej działalności przy wykorzystywaniu funkcjonującej w środowisku instalacji, zawierającego określenie warunków i obowiązków zawsze stanowi pewnego rodzaju ograniczenie swobody działalności gospodarczej, dlatego racje wynikające z zasad ogólnych prawa ochrony środowiska nie mogą górować nad interesem przedsiębiorcy ubiegającego się o udzielnie pozwolenia. Przeciwnie, racja ta powinna być wyważona - stosownie do wyrażonej w art. 3 pkt 50 ustawy Prawo ochrony środowiska zasady zrównoważonego rozwoju. Nie oznacza to, że organowi nie wolno jest działać przezornie. Z zasady prewencji i ostrożności, określanej również jako zasada zapobiegania i przezorności (art. 6 ustawy Prawo ochrony środowiska) wynika praktyczna dyrektywa, że wszystkie podmioty podejmujące działalność, której skutki nie są do końca sprawdzone, a mogą wywrzeć negatywny wpływ na środowisko, powinny dokonać wszechstronnej analizy, jak wyeliminować zagrożenia. Z całą pewnością jednak, wdrożenie tak rozumianego postulatu przezorności nie może nakładać na podmiot, którego przedsięwzięcie oddziałuje na środowisko takich obowiązków, do których nie będzie mógł się dostosować z powodu użycia przez organ określeń niezdefiniowanych, nieostrych, wieloznacznych. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja tego aspektu w ogóle nie bierze pod uwagę. Organ odwoławczy akceptując decyzję organu I instancji, która posiada jedynie lakoniczne uzasadnienie, napisał wprawdzie motywy obszerne, ale istoty problemu w nich nie uchwycił, nie odniósł się bowiem rzetelnie do zarzutów odwołania, czym naruszył art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 107 § 3 kpa oraz powielił wyżej wskazane naruszenia prawa materialnego, którymi dotknięta jest decyzja organu I instancji w zakresie kwestionowanym skargę. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy w części, w jakiej decyzja została uchylona, rzeczą organu orzekającego będzie rozważenie czy istnieją podstawy faktyczne i prawne do nałożenia na wnioskodawcę obowiązków w zakresie objętym pkt II lit. d oraz pkt V ppkt 1, a w razie pozytywnego przesądzenia tych kwestii wydanie rozstrzygnięcia, które nadawało się będzie do wykonania – przy uwzględnieniu wyżej wskazanych ocen prawnych i zapatrywań Sądu, a więc także z należytym, odpowiadającym art. 107 § 3 kpa umotywowaniem zajętego w decyzji stanowiska. Dlatego należało orzec, jak w sentencji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 135 oraz na podstawie art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania oparte zostało na art. 200 p.p.s.a.