II SA/Sz 533/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Makowska,, Sędzia WSA Maria Mysiak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 października 2016 r. sprawy ze skargi M. Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę. Decyzją z dnia [...] nr [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego orzekł o nałożeniu na M. Z., prowadzącego działalność pod firmą [...] kary pieniężnej w wysokości [...] zł. Podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiło nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Powyższe stwierdzono podczas kontroli drogowej ciągnika siodłowego marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą marki [...] o nr rej. [...] , przeprowadzonej przez patrol policji z Komendy Miejskiej w dniu [...] r. w miejscowości S. na ul. [...] na drodze krajowej nr 10. Pojazdem kierował M. Z. W toku kontroli kierowca okazał licencję nr [...]na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy ważną do dnia [...]r. Z przeprowadzonej kontroli sporządzono protokół kontroli nr [...] Strona w dniu [...] r. wniosła odwołanie od decyzji organu I instancji, zarzucając jej naruszenie art. 6 kpa, art. 107 kpa, art. 7 w związku z art. 77 §1 kpa. Decyzją nr [...] z dnia [...] r. Główny Inspektor Transportu Drogowego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, art. 4 pkt 22 lit. a, art. 92 a ust. 1-6, art. 92 c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 13, art. 15 ust. 8 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, lp. 2 rozdz. II załącznika IB do rozporządzenia nr 3821/85, art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że stosownie do art. 92 a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 10 000 złotych za każde naruszenie. Zgodnie z art. 92a ust. 2 ustawy o transporcie drogowym suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć 10 000 złotych. Stosownie do art. 92a ust. 6 ustawy o transporcie drogowym wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. Zgodnie z art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ. Zgodnie z art. 4 pkt 22 lit. a i lit. h ustawy o transporcie drogowym obowiązki lub warunki przewozu drogowego są to obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. L 370 z 31.12.1985, str. 21) i rozporządzenia WE nr 561/2006. W myśl art. 34 ww. Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. 1. Kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Nie wyjmuje się wykresówki ani karty kierowcy z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówką lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. 2. Kierowcy odpowiednio chronią wykresówki lub karty kierowcy i nie używają zabrudzonych lub uszkodzonych wykresówek lub kart kierowcy. 3. Jeżeli w wyniku oddalenia się od pojazdu kierowca nie jest w stanie używać tachografu zainstalowanego w pojeździe, to okresy, o których mowa w ust. 5 lit. b) ppkt (ii), (iii) oraz (iv): a) jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf analogowy - wprowadza się na wykresówkę ręcznie, w drodze automatycznej rejestracji lub innym sposobem, czytelnie i nie brudząc wykresówki; lub b) jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf cyfrowy - wprowadza się na kartę kierowcy przy użyciu urządzenia do manualnego wprowadzania danych, w jakie wyposażony jest tachograf. Państwa członkowskie nie nakładają na kierowców obowiązku przedkładania formularzy potwierdzających ich czynności w trakcie oddalenia się od pojazdu. 4. Jeżeli w pojeździe wyposażonym w tachograf cyfrowy znajduje się więcej niż jeden kierowca, kierowcy ci zapewniają, aby ich karty kierowcy zostały włożone w odpowiednie czytniki tachografu. Jeżeli w pojeździe wyposażonym w tachograf analogowy znajduje się więcej niż jeden kierowca, kierowcy zmieniają odpowiednio wykresówki, aby właściwe informacje były zapisywane na wykresówce kierowcy prowadzącego pojazd. 5. Kierowcy: a) zapewniają zgodność czasu zapisywanego na wykresówce z czasem urzędowym/oficjalnym kraju rejestracji pojazdu; b) obsługują przełączniki umożliwiające osobną i wyraźną rejestrację następujących okresów (i) pod symbolem (...) : czas prowadzenia pojazdu; (ii) pod symbolem (...) : "inna praca", która oznacza wszelkie czynności inne niż prowadzenie pojazdu, zgodnie z definicją zawartą w art. 3 lit. a) dyrektywy 2002/15/WE, a także wszelkie prace wykonywane dla tego samego lub innego pracodawcy w sektorze transportowym lub poza nim; (iii) pod symbolem (...) : "okresy gotowości" zgodnie z definicją w art. 3 lit. b) dyrektywy 2002/15/WE; (iv) pod symbolem (...) : przerwy lub odpoczynek. 7. Kierowca wprowadza w tachografie cyfrowym symbole państw, w których rozpoczyna i kończy dzienny okres pracy. Jednak państwo członkowskie może wymagać od kierowców pojazdów używanych w działalności transportowej prowadzonej na jego terytorium dodatkowych, bardziej szczegółowych niż symbol państwa, danych geograficznych, pod warunkiem że państwo członkowskie powiadomiło o tym Komisję przed dniem 1 kwietnia 1998 r. 8. Kierowcy nie muszą wprowadzać informacji, o których mowa w pierwszym zdaniu akapitu pierwszego, jeśli tachograf rejestruje automatycznie dane dotyczące lokalizacji. Zgodnie z lp. 2 rozdziału II załącznika IB rozporządzenia nr 3821/1985, urządzenie rejestrujące realizuje następujące funkcje: - monitorowanie wkładania i wyjmowania kart, - pomiar prędkości i odległości, - pomiar czasu, - monitorowanie czynności wykonywanych przez kierowcę, - monitorowanie stanu prowadzenia pojazdu, - dane wprowadzane ręcznie przez kierowcę: - wprowadzanie miejsca rozpoczęcia i/lub zakończenia okresu pracy, - ręcznie wprowadzane dane o czynnościach kierowcy, - warunki szczególne, - zarządzanie blokadami firmowymi, - monitorowanie czynności kontrolnych, - wykrywanie zdarzeń i/lub usterek, - testy wbudowane i autotesty, - odczyt z pamięci danych, - rejestrowanie i przechowywanie w pamięci danych, - odczyt z kart do tachografów, - rejestrowanie i przechowywanie na kartach do tachografów, - wyświetlanie, - drukowanie, - ostrzeganie, - przesyłanie danych do nośników zewnętrznych, - wyprowadzanie danych do dodatkowych urządzeń zewnętrznych, - kalibracja, - nastawianie czasu. Analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w postaci protokołu kontroli, danych z cyfrowego urządzenia rejestrującego, a także oświadczenia strony złożonego w dniu [...] r., wykazała, że kierowca M. Z. w dniu [...]r. prowadził pojazd bez włożonej karty kierowcy, celem nierejestrowania swojej prawdziwej aktywności. Zgodnie z wyjaśnieniami złożonymi przez stronę w piśmie z dnia [...] r. wyjechał on pojazdem bez ładunku, aby zatankować na pobliskiej stacji jednocześnie nie wykonując pracy jako kierowca. Natomiast zgodnie z wyjaśnieniami skarżącego z dnia [...] r. przejazd był wykonywany w ramach weryfikacji stanu ponaprawczego obejmującego oczyszczenie zbiorników paliwa, co wymagało zatankowania pojazdu i powrót na bazę, w związku z czym kierowca celowo zostawił kartę kierowcy w przedsiębiorstwie. Zdaniem organu II instancji, prowadzenie pojazdu bez wymaganej karty kierowcy uniemożliwia rejestrowanie aktywności M. Z. oraz prawidłowych i rzeczywistych wskazań w zakresie zarówno prędkości pojazdu, aktywności kierowcy, jak również przebytej drogi. Zatem, mając na uwadze wyżej opisany stan faktyczny, organ II instancji stwierdził zaistnienie naruszenia polegającego na nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego na wykresówce wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi, tym samym nałożona kara w wysokości [...] złotych jest zasadna. Ustosunkowując się do zarzutu odwołania, iż organ I instancji nie wziął pod uwagę faktu przeprowadzenia przez[...]. usługi opróżniania zbiorników paliwa, demontażu i czyszczenia zbiorników paliwa oraz czyszczenia układu paliwowego, która była wykonana [...] r. organ II instancji zauważył, iż zgodnie z dokumentem "Informacje o Pojazdach" z dnia [...] r. strona posiada prawo dysponowania 7 pojazdami, natomiast faktura [...] na wykonaną usługę przez [...] nie wskazuje na pojazd, w którym wykonano usługę. W związku z czym organ odwoławczy nie może dać wiary temu dowodowi. W nawiązaniu do zarzutu strony o pozostawieniu karty kierowcy w siedzibie przedsiębiorstwa w związku z niewykonywaniem w tym czasie przewozu drogowego w rozumieniu przepisów rozporządzenia 561/2006 organ II instancji wskazał, iż zgodnie z art. 4 pkt a rozporządzenia 561/2006 "przewóz drogowy" oznacza każdą podróż odbywaną w całości lub części po drogach publicznych przez pojazd, z ładunkiem lub bez, używanym do przewozu osób lub rzeczy, natomiast zgodnie z art. 4 pkt c rozporządzenia 651/2006 "kierowca" oznacza osobę, która prowadzi pojazd nawet przez krótki okres, lub która jest przewożona w pojeździe w celu podjęcia w ramach swoich obowiązków jego prowadzenia w razie potrzeby. Zgodnie z lit. t załącznik IB do Rozporządzenia 3821/85 "karta kierowcy" oznacza kartę do tachografów wydaną konkretnemu kierowcy przez organy Państwa Członkowskiego, karta kierowcy identyfikuje kierowcę i umożliwia gromadzenie danych dotyczących czynności kierowcy. W dniu 02.03.2015 r. wszedł w życie art. 34 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 Iutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego z dnia 4 lutego 2014 r., zgodnie z którym kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Nie wyjmuje się wykresówki ani karty kierowcy z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. W związku z powyższym brak używania karty kierowcy w chwili kontroli skutkuje zastosowaniem sankcji przewidzianych w lp.6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Ponadto, organ zauważył, że według art. 4 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 przewóz drogowy oznacza każdą podróż odbywaną w całości lub części po drogach publicznych przez pojazd, z ładunkiem lub bez, używanym do przewozu osób i rzeczy. Powyższe rozporządzenie ma zastosowanie do przewozu drogowego rzeczy, gdy dopuszczalna masa całkowita pojazdów łącznie z przyczepą lub naczepą przekracza 3,5 tony. Organ odwoławczy ustalił, na podstawie całokształtu materiału dowodowego, iż kontrolowany przejazd był przewozem drogowym w rozumieniu ww. artykułu, odnosząc się do wyjaśnień strony, że wykonywany przewóz był dokonany wyłącznie w celach prywatnych. Organ odwoławczy zważył, że zgodnie z art. 3 lit. h rozporządzenia 561/2006, niniejszy akt prawny nie ma zastosowania do przewozu drogowego pojazdami lub zespołami pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 7,5 ton używanymi do niehandlowego przewozu rzeczy. W przedmiotowej sprawie dopuszczalna masa całkowita pojazdu ustalona na podstawie dowodu rejestracyjnego wynosi 40000 kg, a więc przekracza masę uprawniającą do skorzystania z powyższego wyłączenia, wobec czego podczas przewozu na potrzeby własne, a także przewozu w celach niehandlowych kierowca musi spełnić te same wymagania co w przypadku wykonywania usługi przewozu. W nawiązaniu do stwierdzenia strony dotyczącego odmowy podpisania protokołu przez przedsiębiorcę, organ II instancji wskazał, że fakt niepodpisania protokołu nie oznacza, że nie zgadza się on z ustaleniami organu. Zgodnie z poglądem doktryny w tej sprawie protokół ze sporządzonej kontroli powinien być podpisany zarówno przez kontrolującego jak kontrolowanego. Jeśli kontrolowany nie wyraził zgody na podpisanie protokołu winno być to odnotowane w protokole wraz ze wskazanym powodem odmowy złożenia podpisu. W protokole sporządzonym w dniu [...]r sierżant sztabowy P. T. wskazał, że powodem odmowy podpisania protokołu było sporządzenie przez kierowcę własnego oświadczenia, nie - odmowa podpisania ze względu na nieczytelność, tego samego stwierdzenia nie zawarł w swoim oświadczeniu M. Z. Analiza zarówno treści uzasadnienia protokołu kontroli jak i oświadczenia kierowcy dnia [...] r. nie wskazuje, że powodem przejazdu była weryfikacja jakości naprawy. W niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia art. 107 § 3 kpa. Według tego przepisu, uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Zdaniem organu II instancji zaskarżona decyzja zawierała wszystkie niezbędne elementy wymagane przez art. 107 § 3 kpa. Z kolei, w nawiązaniu do stwierdzenia strony o wadliwości jej podstawy prawnej organ odwoławczy wskazał, że stosownie do art. 48 rozporządzenia 165/2014 wchodzi ono w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Z zastrzeżeniem środków przejściowych, o których mowa w art. 46, niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie od dnia 2 marca 2016 r. Jednakże art. 24, 34 i 45 mają zastosowanie od dnia 2 marca 2015 r. Po wejściu w życie rozporządzenia 165/2014 stosownie do treści art 47 rozporządzenia, wszelkie odesłania do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 będzie uznawać się za odesłania do rozporządzenia 165/2014. Wejście w życie rozporządzenia należy rozumieć w kontekście bezpośredniego stosowania prawa UE, co oznacza że dla jego obowiązywania nie jest wymagana zgoda Państw Członkowskich UE, czy też dodatkowe czynności po stronie Państw Członkowskich. Dlatego zarzut naruszenia art. 6 kpa należy uznać za bezzasadny. Organ odwoławczy nie stwierdził także naruszenia art. 7, 77 § 1 i 80 kpa, jak również nie znalazł podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym za względu na fakt, iż do wskazanych wyżej naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia. Pismem z dnia [...] r. M. Z. złożył skargę na ww. decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, zarzucając jej naruszenie: - art. 6 kpa poprzez oparcie procedury kontrolnej na uregulowaniach nieobjętych dyspozycją art. 4 pkt 22 ustawy o transporcie drogowym, - art. 107 § 3 kpa poprzez oparcie decyzji tylko na części materiału dowodowego, - art. 7 w związku z art. 77 § 1 kpa poprzez porzucenie obowiązku należytego wyjaśnienia sprawy. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r. poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania. Mając na uwadze wskazane powyżej kryterium legalności, Wojewódzki Sąd Administracyjny, po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych, nie znalazł podstaw dla stwierdzenia zasadności zarzutu naruszenia prawa procesowego i materialnego w rozpoznawanej sprawie w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji, bądź stwierdzenie jej nieważności. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 9 grudnia 2015 r. utrzymująca w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 18 sierpnia 2015 r., nakładającą na skarżącego karę pieniężną w kwocie [...] zł za naruszenie przepisów o transporcie drogowym, określonych w art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm.), dalej: "u.t.d.". Na wstępie należy wskazać, iż stosownie do art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 10.000 złotych za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy – art. 92a ust. 6 u.t.d. Zgodnie z art. 4 pkt 22 lit. a u.t.d., obowiązki lub warunki przewozu drogowego oznaczają obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. L 370 z 31.12.1985, str. 21). Wskazać należy, że w dniu 2 marca 2015 r. wszedł w życie art. 34 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego z dnia 4 lutego 2014 r. (Dz.Urz.UE.L Nr 60, str. 1). Stosownie bowiem do art. 48 rozporządzenia 165/2014 wchodzi ono w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Z zastrzeżeniem środków przejściowych, o których mowa w art. 46, niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie od dnia 2 marca 2016 r. Jednakże art. 24, 34 i 45 mają zastosowanie od dnia 2 marca 2015 r. Stosownie do ww. art. 34 ust. 1 kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Nie wyjmuje się wykresówki ani karty kierowcy z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. W kontrolowanej przez Sąd sprawie kara pieniężna została nałożona za "nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi". Z całości zebranego materiału dowodowego, tj. protokołu kontroli, danych z cyfrowego urządzenia rejestrującego, a także oświadczenia strony złożonego w dniu [...] r., wynika jednoznacznie, że skarżący w dniu [...] r. prowadził pojazd bez włożonej karty kierowcy, celem nierejestrowania swojej prawdziwej aktywności. Zgodnie z wyjaśnieniami złożonymi przez stronę w piśmie z dnia [...] r. wyjechał on pojazdem bez ładunku, aby zatankować na pobliskiej stacji, jednocześnie nie wykonując pracy jako kierowca. Natomiast zgodnie z wyjaśnieniami skarżącego z dnia [...] r. przejazd był wykonywany w ramach weryfikacji stanu ponaprawczego obejmującego oczyszczenie zbiorników paliwa, co wymagało zatankowanie pojazdu i powrót na bazę, w związku z czym kierowca celowo zostawił kartę kierowcy w przedsiębiorstwie. Odczytując zawarty w załączniku nr 3 do u.t.d. wykaz naruszeń przepisów ustawy i przypisaną im wysokość grzywny, należy zwrócić uwagę na lp. 6.2.1 i wskazane w niej naruszenie: "Nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi", następnie przypisując mu wysokość grzywny. W tej sytuacji organy w sposób prawidłowy określiły naruszenie i przypisaną mu wysokość kary. Sankcją za wskazane powyżej naruszenie jest bowiem kara pieniężna w wysokości [...] zł (lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d.). Zgodnie z art. 92c u.t.d. nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. Norma wynikająca z art. 92c ust. 1 u.t.d. odnosi się do wyjątkowych sytuacji, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć. W przepisach art. 92a ust. 1 oraz 92c ust. 1 u.t.d. chodzi tylko i wyłącznie o zdarzenia nieoczekiwane, niedające się przewidzieć, a nie związane z doborem i świadomym zachowaniem pracowników. Przepis art. 92a ust. 1 u.t.d. wyraźnie statuuje odpowiedzialność obiektywną, więc nie wystarczy wykazanie braku winy, lecz wymagane jest pozytywnie udowodnione podjęcie wszystkich niezbędnych środków w celu zapobieżenia powstaniu naruszenia prawa. Mając na uwadze powyższe, w ocenie Sądu, brak jest uzasadnienia dla którego skarżący prowadził pojazd bez włożonej karty kierowcy. Słusznie organy nie wzięły pod uwagę okoliczności przeprowadzenia przez Truck Serwis s.c. usługi opróżniania zbiorników paliwa, demontażu i czyszczenia zbiorników paliwa oraz czyszczenia układu paliwowego, która była wykonana [...] r., zgodnie bowiem z dokumentem "Informacje o Pojazdach" z dnia [...] r. strona posiada prawo dysponowania 7 pojazdami, natomiast faktura [...] na wykonaną usługę przez [...] nie wskazuje na pojazd, w którym wykonano usługę. Wobec powyższego, prawidłowo organy orzekające uznały, iż dowód ten nie jest wiarygodny. Za bezzasadny, zdaniem Sądu, należało uznać również zarzut braku po stronie organu kontrolnego ustawowej delegacji do kontrolowania i nakładania kar w zakresie nieprzestrzegania przepisów określonych w art. 34 rozporządzenia nr 165/2014. Zgodnie z art. 4 pkt 22 lit. a u.t.d. użyte w niej określenia oznaczają obowiązki lub warunki przewozu drogowego - obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz rozporządzenia nr 3821/85. Jak już wyżej wskazano, w dniu 2 marca 2015 r. wszedł w życie art. 34 pkt 1 rozporządzenia nr 165/2014. W ocenie Sądu, organy orzekające w sprawie prawidłowo przyjęły, iż po wejściu w życie rozporządzenia nr 165/2014, stosownie do treści art. 47 tego rozporządzenia, wszelkie odesłania do rozporządzenia nr 3821/85 należy uznawać za odesłania do rozporządzenia nr 165/2014. Również zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. są, zdaniem Sądu, bezzasadne, bowiem postępowanie przeprowadzone zostało w sposób właściwy, a rozstrzygnięcia organów obu instancji zostały uzasadnione w sposób wystarczający i zgodny z ww. przepisami k.p.a. Mając na względzie powyższe, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), Sąd orzekł jak w wyroku.