II SA/Sz 535/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Arkadiusz Windak po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z Jego skargi na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie ukarania karą dyscyplinarną wydalenia ze służby p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia Orzeczeniem z dnia [...], Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] o wymierzeniu st. sierżantowi M.W. karę wydalenia ze służby w Policji w związku z uznaniem go za winnego naruszenia dyscypliny służbowej polegającego na tym, że w dniu [...] pełniąc służbę w patrolu zmotoryzowanym na drodze w miejscowości [...] w zamian za odstąpienie od wystawienia mandatu karnego za popełnione wykroczenie drogowe przyjął korzyść majątkową w kwocie [...] zł. Na powyższą decyzję w dniu [...] r. M.W. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W treści skargi zawarty został jednocześnie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia do czasu rozpoznania skargi. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że zaskarżone orzeczenie jest prawomocne i może być podstawą wydania rozkazu o jego zwolnieniu ze służby. Powyższe doprowadziłoby do sytuacji pozbawienia go wszelkich dochodów. Skarżący podkreślił, że jest jedynym żywicielem rodziny i wykonanie zaskarżonego orzeczenia przed rozpoznaniem skargi niewątpliwie stanowiłoby niepowetowaną szkodę. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Postępowanie przed sądem administracyjnym toczy się według przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej zwaną "P.p.s.a."). W myśl art. 61 § 1 i 3 P.p.s.a., wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże sąd może po przekazaniu mu akt sprawy wydać na wniosek skarżącego postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W kontekście przywołanych unormowań wskazać należy, że użyty w art. 61 § 3 P.p.s.a. zwrot "sąd może" oznacza. iż ustawodawca przyznał sądom administracyjny możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności w razie wystąpienie określonych w tym przepisie przesłanek niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd samodzielnie dokonuje oceny, czy przesłanki te w konkretnej sprawie się ziściły. Podkreślić należy, że okoliczność wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, jako konsekwencji wykonania zaskarżonego aktu przed rozpoznaniem przez sąd złożonej na ten akt skargi nie podlega ocenie wyłącznie z punktu widzenia interesu podmiotu składającego wniosek o wstrzymanie wykonania, ale także innych stron i uczestników postępowania, jak również z punktu widzenia interesu społecznego. W rozpoznawanej sprawie skarżący uzasadnił wniosek o wstrzymanie zaskarżonego orzeczenia poprzez wskazanie, że może ono stanowić podstawę wydania rozkazu o zwolnieniu ze służby, co w sytuacji, gdy skarżący jest jedynym żywicielem rodziny, prowadziłoby do pozbawienia go wszelkich dochodów, a tym samym groziłoby skarżącemu i jego najbliższym niepowetowaną szkodą. Powyższa argumentacja oznacza, że podstawę złożonego wniosku stanowiła określona w art. 61 § 3 P.p.s.a. przesłanka niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. Zdaniem Sądu, przy ocenie wystąpienia w rozpoznawanej sprawie tej przesłanki, w świetle przedstawionej wcześniej wykładni przepisów art. 61 § 1 i 3 P.p.s.a., poza analizą okoliczności podanych przez skarżącego, niezbędne jest także odniesienie się do regulacji ustawy o Policji, normującej cele i zadania tej formacji oraz status prawny zatrudnionych w niej funkcjonariuszy. Powyższe pozwoli na zbadanie, czy wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia z uwagi na podniesione przez skarżącego okoliczności nie będzie z kolei powodowało niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody dla interesu społecznego. W myśl art. 1 ust. 1 i 2 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011, Nr 287, poz. 1687 ze zm.) Policję utworzono, jako umundurowaną i uzbrojoną formację służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Do podstawowych zadań Policji należy zaś m.in. ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, w tym zapewnienie spokoju w miejscach publicznych oraz w środkach publicznego transportu i komunikacji publicznej, w ruchu drogowym i na wodach przeznaczonych do powszechnego korzystania. Z kolei w myśl art. 25 ust. 1 powołanej ustawy, służbę w Policji może pełnić obywatel polski o nieposzlakowanej opinii, który nie był skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, korzystający z pełni praw publicznych, posiadający co najmniej średnie wykształcenie oraz zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych, podległych szczególnej dyscyplinie służbowej, której gotów jest się podporządkować, a także dający rękojmię zachowania tajemnicy stosownie do wymogów określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych. Z treści niniejszych przepisów wynika, że Policja jako utworzona prawem formacja, a w szczególności tworzący ją i działający w jej imieniu funkcjonariusze, w każdym przejawie swojego działania dawać mają społeczeństwu rękojmię bezpieczeństwa i gwarancję zapewnienia porządku publicznego. Z tego też względu ustawa wprowadza określone, obostrzone względem osób zatrudnionych poza sektorem publicznym, kryteria zatrudnienia funkcjonariuszy Policji. Natomiast działania funkcjonariuszy Policji, które w odczuciu społecznym podlegają negatywnej ocenie i skutkować mogą brakiem zaufania do tejże formacji, zwłaszcza stanowiące podstawę odpowiedzialności karnej funkcjonariusza Policji, w myśl ustawy powinny być kategorycznie eliminowane. Służyć temu ma między innymi niezależna od odpowiedzialności karnej, instytucja odpowiedzialności dyscyplinarnej, unormowana przepisami rozdziału X ustawy o Policji. W myśl art. 134 ustawy o Policji, w katalogu kar dyscyplinarnych mieszczą się: 1) nagana; 2) zakaz opuszczania wyznaczonego miejsca przebywania; 3) ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku; 4) wyznaczenie na niższe stanowisko służbowe; 5) obniżenie stopnia oraz 6) wydalenie ze służby. Orzeczona wobec skarżącego zaskarżonym orzeczeniem kara dyscyplinarna wydalenia ze służby stanowi najsurowszy wymiar kary spośród wyżej wyliczonego katalogu. Przyjąć należy, że kara taka orzekana jest wyłącznie w przypadkach uznania za zasadne zarzutów istotnego naruszenie dyscypliny służbowej. Za taki rodzaj naruszenia niewątpliwie uznać należy zarzut przyjęcia korzyści majątkowej w zamian za odstąpienie od obowiązku egzekwowania przepisów prawa w sytuacji ich naruszenia, który to czyn wyczerpuje jednocześnie znamiona przestępstwa określonego w art. 228 § 3 Kodeksu karnego. Jednocześnie należy podkreślić, że na tym etapie sprawy Sąd nie bada zarzutów zgłoszonych w skardze, odnośnie niezgodności zaskarżonego aktu z prawem, a jedynie dokonuje oceny wystąpienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie jego wykonania. W świetle powyższego przyjąć należy, że w rozpatrywanej sprawie, w zakresie podstaw wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu zachodzi kolizja interesu społecznego, zasadzającego się na zagwarantowaniu realizacji przez Policję i jej funkcjonariuszy zakreślonych ustawą o Policji celów i zadań tej formacji w sferze bezpieczeństwa i porządku publicznego oraz interesu skarżącego, związanego z możliwością zabezpieczenia potrzeb egzystencjalnych jego i jego rodziny. W przekonaniu Sądu, w realiach niniejszej sprawy, z uwagi na jej przedmiot oraz charakter zarzucanego skarżącemu czynu, stanowiącego podstawę wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia, należy przed indywidualnym interesem skarżącego przyznać pierwszeństwo interesowi społecznemu. W przypadku tego ostatniego bowiem wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia spowodować mogłoby niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, której skutkiem mogłoby być ograniczenie zaufania obywateli do Policji, jako umundurowanej formacji, która właśnie społeczeństwu służyć ma w zakresie zapewnienia ochrony bezpieczeństwa oraz utrzymywania porządku publicznego. Nie bez znaczenia dla niniejszego stanowiska Sądu pozostaje także późniejsza odwracalność skutków wykonania zaskarżonej decyzji, tj. możliwość przywrócenia skarżącego do służby w przypadku stwierdzenia, że wydanie zaskarżonego aktu nastąpiło z naruszeniem przepisów prawa. Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.