II SA/Sz 537/16

Dnia 7 września 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 7 września 2016 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku R. L. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku w sprawie ze skargi R. L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia: odmówić przywrócenia terminu do złożenia wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. wyrokiem z dnia 4 sierpnia 2016 r., wydanym w trybie uproszczonym, oddalił skargę R. L., na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r., nr [...], stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji, kierującej skarżącego na badania lekarskie, w celu ustalenia lub braku przeciwwskazań do kierowania pojazdami. Odpis sentencji wyroku wraz z pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia skargi kasacyjnej, w tym o konieczności złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku w terminie 7 dni, został doręczony skarżącemu w dniu 10 sierpnia 2016 r. W dniu 1 września 2016 r. R. L. złożył w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w S. wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. W uzasadnieniu wskazał, że dnia 6 sierpnia 2016 r. wyjechał do G., a wrócił dopiero 28 sierpnia 2016 r., ponieważ jego zmarła niedawno żona była G. i musiał pozałatwiać różne sprawy. Podczas jego nieobecności odpis sentencji wyroku odebrał wnuk opiekujący się domem, który przekazał skarżącemu informację, że ma na 30 dni na złożenie pisma (skargi). Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: W myśl art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym (art. 120 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 141 § 2 P.p.s.a. w sprawach, w których skargę oddalono, uzasadnienie wyroku sporządza się na wniosek strony zgłoszony w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo doręczenia odpisu sentencji wyroku. Stosownie do art. 85 p.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jeżeli jednak strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a.). O braku winy w uchybieniu terminu można więc mówić wówczas, gdy strona we wniosku o przywrócenie terminu uprawdopodobni, że mimo całej staranności, z przyczyn od niej niezależnych, nie mogła dokonać czynności w terminie. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu zalicza się takie przeszkody od strony niezależne, jak na przykład przerwę w komunikacji, nagłą chorobę wnioskodawcy która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar itp. Skarżący, jako przyczynę uchybienia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku wskazał swoją nieobecność w miejscu zamieszania, w okresie od dnia 6 sierpnia 2016 r. do 28 sierpnia 2016 r., spowodowaną wyjazdem do G. Tymczasem ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sądowych wynika, że odpis sentencji wyroku skarżący odebrał osobiście od doręczyciela w dniu 10 sierpnia 2016 r., a nie jak podał we wniosku o przywrócenie terminu, przesyłkę tę odebrał jego wnuk. Wnioskodawca w żaden sposób nie uprawdopodobnił, by rzeczywiście wyjeżdżał do G. i by wyjazd ten uniemożliwił mu dokonanie czynności procesowej w terminie. Kryterium braku winy będące przesłanką zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia należytej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. W doktrynie prawa przyjmuje się, że sąd oceniając wystąpienie tej przesłanki, powinien przyjąć obiektywny miernik staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. O braku winy w uchybieniu terminu do dokonania konkretnej czynności procesowej można mówić wówczas, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Zatem przy ocenie zachowania strony jako nie zawinionego sąd powinien brać pod uwagę te okoliczności, na które strona nie miała jakiegokolwiek wpływu, czyli takie, które były od niej niezależne, a przeszkadzały jej w dokonaniu czynności procesowej w wyznaczonym przez sąd lub przepisy prawa terminie. W ocenie Sądu skarżący w złożonym wniosku nie uprawdopodobnił, by uchybił terminowi do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, bez swojej winy. Skarżący oświadczył, że odpis sentencji wyroku otrzymał od wnuka 28 sierpnia 2016 r., po powrocie z G., gdzie udał się 6 sierpnia 2016 r. Tymczasem w aktach sądowych sprawy znajduje się dowód doręczenia wnioskodawcy sentencji wyroku w dniu 10 sierpnia 2016 r., a więc w okresie kiedy, jak wywodzi, nie przebywał w P. Okoliczności przytoczone w uzasadnieniu wniosku nie dają podstaw do przyjęcia, że skarżący uchybił terminowi do złożenia wniosku bez swojej winy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy jego uchybienie nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Wnioskodawca nie uprawdopodobnił, by przeszkoda na którą się powołał w ogóle wystąpiła. W niniejszej sprawie brak było podstaw do uznania, że skarżący uprawdopodobnił, iż uchybił terminowi do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku bez swojej winy. Dlatego na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w postanowieniu.