II SA/Sz 537/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.) Protokolant starszy inspektor sądowy Aneta Ciesielska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 września 2019 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego oddala skargę. 1. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] nr [...] odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji własnej z dnia [...]. W uzasadnieniu wyjaśniło, że decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta S. wymierzył wnioskodawczyni prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą F. F. H.-U. K. K., karę pieniężną w kwocie [...]zł za zajęcie pasa drogowego Al. [...] w S. (dz. nr [...] "dr" obr. [...]) bez zezwolenia zarządcy drogi w okresie od [...] września 2015 r. do [...] grudnia 2015 r. o pow. 15,92 m2, poprzez umieszczenie reklam na ścianie budynku. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymało tę decyzję w mocy. We wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] r. pełnomocnik K. K. (zwanej dalej Skarżącą) powołał się na przesłankę wymienioną w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., tj. wskazał na wydanie decyzji z dnia [...] r. z rażącym naruszeniem prawa. Wyjaśnił, że w tożsamej sprawie nr [...] i [...] dotyczącej E. R.-W. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. uchyliło decyzje prezydenta Miasta S. wymierzające kary pieniężne za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi przez umieszczenie reklam i umorzyło postępowanie organu I instancji. Dotyczyło to takiego samego stanu faktycznego, chodziło o sąsiedni lokal w tym samym budynku. Decyzje Kolegium zostały zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, który wyrokami w sprawach o sygn. II SA/Sz 89/18 i II SA/Sz 90/18 oddalił skargi. W tożsamych postępowaniach dotyczących Skarżącej i E. R.-W. zapadły odmienne rozstrzygnięcia spowodowane przyjęciem przez Kolegium całkowicie odmiennej oceny stanu faktycznego sprawy prowadzącego do uznania, iż doszło do samowolnego zajęcia pasa drogowego pod reklamę bez zezwolenia zarządcy drogi (w przypadku Skarżącej) lub nie doszło do takiego zajęcia (w drugim przypadku) w takim samym stanie faktycznym, z powołaniem się na takie same dowody. Przyczyną takiego stanu było m.in. nieuwzględnienie przez organ wniosków dowodowych w postaci pism z 18 stycznia 2016 r. wraz z załącznikami, a także brak w aktach sprawy pisma z dnia 17 maja 2016 r., mimo wskazania przez stronę, że dotyczy ono tego postępowania. We wniosku powołano się na naruszenie art. 10 K.p.a., co skutkowało brakiem świadomości strony, iż organ rozstrzygnie sprawę na podstawie niepełnego materiału dowodowego, w tym zignoruje wniosek dowodowy strony o załączenie go do akt postępowania. Wskazano na naruszenie art. 79 i 81 K.p.a. poprzez uniemożliwienie wypowiedzenia się stronie co do zebranych dowodów, a także naruszenie art. 80 K.p.a. poprzez dokonanie dowolnej oceny, w tym w zakresie ustalenia stanu faktycznego ustalonego na podstawie niepełnego materiału dowodowego, a także naruszenie art. 77 § 1 K.p.a. We wniosku zarzucono Kolegium przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów poprzez pominięcie argumentów podniesionych przez stronę oraz pominięcie istotnych dla sprawy dowodów. Zarzucono także prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do władzy publicznej oraz naruszenie art. 7, 8 i 77 K.p.a. Zdaniem Skarżącej, mimo zgłoszenia istotnych dla sprawy wniosków dowodowych, nie zostały one dołączone do akt sprawy, co spowodowało, że została ona rozpatrzona bez uwzględnienia tych dowodów. Końcowo wskazano, że naruszenie art. 7 i 77 K.p.a. może stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji, ponieważ końcowy rezultat rażących uchybień w postępowaniu doprowadził do tego, że została wydana decyzja, która ze względu na swą treść jest nie do pogodzenia z zasadą praworządności. Brak stwierdzenia nieważności decyzji będzie sankcjonował istnienie w obrocie prawnym dwóch różnych decyzji opartych na takim samym stanie faktycznym i prawnym. 2. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że instytucja stwierdzenia nieważności decyzji, będąca nadzwyczajnym środkiem weryfikacji decyzji administracyjnych, stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych wyrażonej w art. 16 K.p.a., a służącej ochronie takich wartości, jak ochrona porządku prawnego, ochrona praw nabytych, pewność, stabilność i bezpieczeństwo obrotu prawnego. Z tego też powodu tryb ten może być stosowany tylko w sytuacji bezspornego ustalenia wystąpienia przesłanek określonych w art. 156 § 1 pkt 1-7 K.p.a., które to przesłanki z racji ich wyczerpującego wyliczenia nie mogą podlegać wykładni rozszerzającej. Istotą postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji jest ustalenie, czy dana decyzja dotknięta została jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a., a nie ponowne rozpoznanie sprawy co do istoty, jak w postępowaniu odwoławczym. Tym samym uchybienie, nawet o istotnym znaczeniu, któremu nie można przypisać charakteru uchybienia kwalifikowanego, nie może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji. Zakres postępowania wyjaśniającego i orzekania jest w tym przypadku węższy i ogranicza się wyłącznie do skontrolowania prawidłowości danej decyzji administracyjnej pod kątem wystąpienia ściśle określonych wad. W odniesieniu do przewidzianej w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. wady rażącego naruszenia prawa (zarówno procesowego, jak i materialnego), Kolegium podkreśliło, że rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej sprzeczności z przepisami prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Cechą rażącego naruszenia prawa jest również to, że treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią zastosowanego w niej przepisu. Nie chodzi przy tym o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. O rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa albo ich odmówiono, albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem albo uchylono obowiązek. Cechą rażącego prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą (wyrok NSA z 11 sierpnia 2000 r., III SA 1935/99). "Rażące naruszenie prawa" stanowi kwalifikowaną formę "naruszenia prawa". Naruszenie przepisów postępowania lub prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, me może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru, jeżeli nie nosi cech rażącego naruszenia prawa - por. wyrok NSA z 9 lutego 2012 r., II OSK 1280/11. Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Pełnomocnik Skarżącej wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Kolegium z dnia [...] r. z powodu zaistnienia przesłanki rażącego naruszenia prawa polegającego na naruszeniu przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy. Decyzja ta została wydana na podstawie ustawy o drogach publicznych. Zgodnie z art. 40 ust. 1 tej ustawy zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, wymaga zezwolenia zarządcy drogi, wydanego w drodze decyzji administracyjnej - zezwolenie nie jest wymagane w przypadku zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c. Zgodnie z ust. 2 pkt 3 ustawy zezwolenie dotyczy umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam. Zgodnie zaś z art. 40 ust. 12 ustawy za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi lub bez zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c albo z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi lub w umowie, mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c, o powierzchni większej niż określona w zezwoleniu zarządcy drogi lub w umowie, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c, zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6. Z ustaleń poczynionych przez poprzedni skład Kolegium wynika, że Skarżąca nie dysponowała upoważnieniem do umieszczenia reklam w pasie drogowym w formie decyzji administracyjnej wydanej przez zarządcę drogi udzielającej zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, a reklama była umieszczona w pasie drogowym w okresie od [...] września do [...] grudnia 2015 r., co wyczerpało kryteria wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej, wymienione w art. 40 ust. 12 w zw. z art. 40 ust. 1 i 2 pkt 3 ustawy o drogach publicznych. Niezależnie od podnoszonych przez stronę okoliczności dotyczących braku świadomości naruszenia, niezależnie od winy, niezależnie od twierdzenia o braku wymogu uzyskania zezwolenia na podstawie umowy wiążącej stronę ze Skarbem Państwa reprezentowanym przez dyrektora Z. B. i L. K. w S., działającym w imieniu Prezydenta Miasta S. jako Starosty [...], niezależnie też od przyzwolenia podmiotu, który nie był uprawniony do udzielenia zezwolenia na zajęcie prasa drogowego, brak zgody zarządcy drogi w formie decyzji administracyjnej wyczerpywał, niezależnie od innych podnoszonych przez stronę okoliczności, przesłanki obligujące organ do wymierzenia kary pieniężnej. Analiza treści uzasadnienia decyzji objętej wnioskiem o unieważnienie wskazuje również, że organ rozważył dokumenty przedłożone przez stronę na etapie postępowania odwoławczego, złożone w Samorządowym Kolegium Odwoławczym w S. w dniu 17 maja 2016 r. i odniósł się do wynikających z nich twierdzeń przyjmując, że nie miały one wpływu na możliwość wymierzenia kary za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, w sytuacji braku wydanego przez zarządcę drogi zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w formie decyzji administracyjnej. Organ rozważył również dokumenty złożone przez stronę przedstawiające opinię urbanistyczną dotyczącą możliwości wyłączenia z m.p.z.p. części terenu z pasa drogowego i wydzielenia odrębnego terenu z przeznaczeniem na usługi. Dokumenty złożone przez stronę włączone zostały do akt prowadzonego postępowania odwoławczego (zostały złożone przez stronę po przekazaniu akt sprawy do rozpoznania Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w S.) i znajdują się w aktach dotyczących odwołania Skarżącej rozpatrywanego przez Kolegium w dniu [...] r. w sprawie [...] Kolegium, rozpoznając odwołanie Skarżącej, oceniło przedłożone przez nią dowody lecz uznało, że z uwagi na brak zgody zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego w formie decyzji administracyjnej, ziściły się przesłanki uzasadniające wymierzenie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia. Rozpoznając odwołanie od decyzji wymierzającej karę pieniężną Kolegium nie pominęło więc dowodów przedłożonych przez stronę, wydało decyzję w oparciu o cały materiał dowodowy, zgromadzony przed organem I i II instancji. Oznacza to, że w sprawie nie doszło do naruszenia art. 7 i 77 ani 80 K.p.a. Mając na uwadze to, że Kolegium nie przeprowadzało dowodów innych niż przedłożone przez stronę i opatrzone jej stanowiskiem, nie można uznać, że doszło do naruszenia art. 79 i 81 K.p.a. Odnośnie do zarzutu naruszenia art. 10 K.p.a. Kolegium przyznało, że podczas rozpatrywania odwołania nie zawiadomiło strony o jej uprawnieniach. Jednak sprawa była rozstrzygana na podstawie dowodów, z którymi strona mogła zapoznać się przed organem I instancji, a pozostałe dowody zostały przedłożone przez stronę, ich treść była jej zatem znana. Brak zawiadomienia strony o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym na etapie postępowania odwoławczego, nie skutkował więc negatywnymi konsekwencjami. Przypisanie decyzji wady nieważności w przypadku naruszenia przepisów proceduralnych dopuszczalne jest wyłącznie wówczas, gdy naruszenie tych przepisów ma charakter rażący i pozostaje w związku z ostatecznym rozstrzygnięciem sprawy. W odniesieniu do wskazanych we wniosku przepisów można by zatem mówić o rażącym ich naruszeniu wówczas, gdy w sposób niebudzący wątpliwości, nie zastosowano by ich w toku prowadzonego postępowania lub zastosowano je nieprawidłowo. Rażące naruszenie przepisów postępowania regulujące sposób przeprowadzenia ustaleń faktycznych można rozważać wówczas, gdyby organ w sposób oczywisty nie poczynił takich ustaleń, albo gdyby całkowicie uchylił się od rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy. Sytuacja taka nie miała miejsca w rozpatrywanym postępowaniu. W postępowaniu prowadzonym na skutek odwołania od decyzji wymierzającej karę za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi organ podjął wszelkie czynności niezbędne do ustalenia stanu faktycznego sprawy. Nie można więc zarzucić organowi niepoczynienia w ogóle ustaleń faktycznych w sprawie, a tym samym nie można stwierdzić nieważności wydanej decyzji w oparciu o przesłankę nieustalenia stanu faktycznego sprawy. Co do zarzutu podjęcia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozstrzygnięć w sprawach [...], [...], utrzymanych wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, Kolegium wyjaśniło, że rozstrzygnięcia te nie mogą stanowić dowodu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Skład orzekający Kolegium nie był bowiem związany rozstrzygnięciami zapadłymi w odniesieniu do innych podmiotów w ich indywidualnych sprawach, które zapadły już po wydaniu przez Kolegium ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie, w oparciu o ustalony w tych sprawach stan faktyczny. Ponadto, dokonanie odmiennej oceny stanu faktycznego, a także odmiennej wykładni przepisów, nie może stanowić przesłanki uzasadniającej stwierdzenia nieważności decyzji. Decyzja, której dotyczył wniosek o stwierdzenie nieważności nie jest obarczona wadami wymienionymi w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., w związku z czym nie było podstaw do stwierdzenia jej nieważności. 3. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na tę decyzję Skarżąca wniosła o jej uchylenie oraz o stwierdzenie nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: a) art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez nieuznanie za rażące naruszenie prawa naruszeń wskazanych we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, tj. naruszenia art. 10 w zw. z art. 79 i art. 80 oraz 81 K.p.a. poprzez brak zawiadomienia strony o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i tym samym brak możliwości wniesienia uwag przez stronę, co miało wpływ na merytoryczne wydanie decyzji w związku z brakiem w aktach wniosków z dnia 18 stycznia i 17 maja 2016 r., w szczególności korespondencji z Dyrektorem Z. B. i L. K., a w konsekwencji wydanie niekorzystnej decyzji dla strony w oparciu o niepełny materiał dowodowy, co stanowiło rażące naruszenie prawa; b) art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 80 K.p.a. poprzez wydanie decyzji na podstawie dowolnych ustaleń faktycznych, pomimo obowiązku zgromadzenia i zbadania w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, niedokonanie ustaleń w oparciu o całokształt materiału dowodowego i wydanie decyzji w oparciu o niepełny materiał dowodowy; c) art. 7 w zw. z art. 8 K.p.a. poprzez nieustosunkowanie się organu do zarzutu braku w aktach dokumentów, o które wnosiła strona, a w konsekwencji niewywiązanie się organu z obowiązku wszechstronnego rozpoznania wniosku, co stanowi naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. 4. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: 5. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. Mając na uwadze powyższe kryteria Sąd stwierdził, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż kontrolowane rozstrzygnięcie odpowiada prawu. 6. Przedmiotem skargi była decyzja odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] utrzymującej w mocy decyzję Organu I instancji wymierzającą karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi. Z akt administracyjnych sprawy wynika bezspornie, że Skarżąca zajmowała bez zezwolenia zarządcy drogi pas drogowy Al. [...] w S. w okresie od [...] września 2015 r. do [...] grudnia 2015 r. pod reklamę umieszczoną na ścianie budynku, za co została jej wymierzona kara pieniężna na podstawie art. 40 ust. 2 pkt 3 i ust. 12 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1440). Z uzasadnienia kwestionowanej decyzji wynika, że organ odwoławczy miał na uwadze to, że Skarżąca zajmowała pas drogowy na podstawie umowy dzierżawy z dnia [...] r. zawartej pomiędzy Skarbem Państwa reprezentowanym przez Prezydenta Miasta S., w którego imieniu działał Dyrektor Z. B. i L. K. w S.. Organ analizował § 6 ust. 2 tej umowy zakazujący umieszczania nośników reklamowych na przedmiocie dzierżawy, bez pisemnej zgody wydzierżawiającego. Ponieważ Skarżąca zgody takiej nie uzyskała, Organ odwoławczy uznał, że umowa dzierżawy nie uprawniała Skarżącej do umieszczenia reklam na ścianie budynku posadowionego w pasie drogowym. 7. Za "rażące" należy uznać wyłącznie takie naruszenie prawa, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia zasady praworządności. Tak więc nie każde, nawet oczywiste, naruszenie prawa może być uznane za rażące. Przy kwalifikowaniu naruszenia prawa do kategorii naruszenia rażącego chodzi bowiem nie o sam fakt zachowania się organu niezgodnie z normą prawną, lecz o skutki, których dotkliwości dla strony niczym nie można usprawiedliwiać. O "rażącym" naruszeniu prawa można mówić jedynie wtedy, gdy stwierdzone naruszenie ma znacznie większą wagę aniżeli stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej. Rażące naruszenie prawa to naruszenie przepisu prawa, który nie budzi wątpliwości interpretacyjnych, a zatem bez konieczności zastosowania procesu wykładni, wynika ciężar kwalifikowanego naruszenia przepisu prawa, w stanie faktycznym sprawy. Wniosek o stwierdzenie nieważności złożony w kontrolowanej sprawie opiera się na wadliwej wykładni nie tyle przepisu prawa powszechnie obowiązującego, co niewłaściwej wykładni § 6 ust. 2 umowy dzierżawy z dnia [...] r. Jak wskazano we wniosku o stwierdzenie nieważności w dwu innych sprawach dotyczących innego lokalu w tym samym budynku i innego wydzierżawiającego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. uznało, że zajęcie pasa drogowego pod reklamę nie miało charakteru samowolnego, ponieważ strona zawarła umowę dzierżawy części pasa drogowego ze Skarbem Państwa reprezentowanym przez Prezydenta Miasta S. z przeznaczeniem na cześć istniejącego pawilonu handlowego, a w okresie za jaki wymierzono jej karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego pod reklamę bez zezwolenia zarządcy drogi, złożyła zapytanie czy tablice umieszczone na ścianie budynku wymagają zgody wydzierżawiającego, na które nie uzyskała odpowiedzi (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 15 marca 2018 r. sygn. akt II SA/Sz 90/18). Zatem Skarżąca rażącego naruszenia prawa upatruje w odmiennej, niż w innej sprawie administracyjnej, interpretacji zapisów umowy dzierżawy gruntu. Tymczasem rażące naruszenie prawa to naruszenie przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który nie budzi wątpliwości interpretacyjnych, bez konieczności zastosowania procesu wykładni. Decyzja SKO w S. z dnia [...] nie jest dotknięta tego rodzaju wadą, dlatego zasadnie organ nadzoru odmówił stwierdzenia jej nieważności. 8. Przesłanki nieważności postępowania administracyjnego mają co do zasady charakter jedynie naruszenia przepisów prawa materialnego. Wyjątkowo jako rażące naruszenie prawa może być uznane także naruszenie przepisów postępowania z tym, że musi to być także rażące naruszenie przepisów postępowania. W ocenie Sądu postępowanie poprzedzające wydanie decyzji SKO w S. z dnia [...]. nie zawiera tego rodzaju wad. Postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone poprawnie, a zebrany materiał dowodowy był wystarczający do wydania decyzji. Wprawdzie Skarżącej nie zawiadomiono o zakończeniu postępowania dowodowego w drugiej instancji, ale podstawą wydania decyzji były akta sprawy organu I instancji, odwołanie i dowody przedłożone przez Skarżącą w postępowaniu odwoławczym, zatem uchybienie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.