II SA/Sz 537/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesław Drabik Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Asesor WSA Joanna Świerzko-Bukowska (spr.) Protokolant po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 listopada 2025 r. sprawy ze skargi D. Spółki z o.o. w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 30 maja 2025 r. nr SKO.WE.441/1273/2025 w przedmiocie opłaty adiacenckiej oddala skargę . Decyzją z dnia 17 marca 2025 r., nr WZiON-III.3134.7.2025.EO, Prezydent Miasta S. (dalej: "organ I instancji") ustalił D. Sp. z o.o. z siedzibą w S. (dalej: "Spółka", "skarżąca") opłatę adiacencką w kwocie 5.100,00 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości położonej w S. stanowiącej działkę nr [...] z obrębu [...] o powierzchni 7.960 m2 (nr KW [...]) spowodowanego jej podziałem na działki nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że na wniosek Spółki będącej właścicielem nieruchomości położonej w S. stanowiącej działkę nr [...] z obrębu [...] o powierzchni 7.960 m2 (nr KW [...]), decyzją z dnia 21 października 2024 r., nr BGM-1.6831.21.2024.IF Prezydent Miasta S. zatwierdził jej podział na działki nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. Działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] wydzielone zostały z przeznaczeniem pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, natomiast działki nr [...], [...] wydzielone zostały z przeznaczeniem na cele komunikacji - dojazd do działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. Powyższa decyzja stała się ostateczna w dniu 21 października 2024 r. W dniu ostateczności decyzji zatwierdzającej podział obowiązywała uchwała Rady Miasta S. nr [...] z dnia 26 lutego 2019 r. w sprawie ustalenia wysokości stawki procentowej opłaty adiacenckiej, na mocy której stawka opłaty adiacenckiej z tytułu podziału nieruchomości ustalona została w wysokości 30% różnicy pomiędzy wartością jaką miała nieruchomość przed i po podziale. W oparciu o analizę sporządzonego przez powołanego biegłego operatu szacunkowego określającego wartość rynkową nieruchomości przed i po podziale organ I instancji ustalił, że w wyniku podziału nieruchomości nastąpił wzrost jej wartości. Przy czym organ ten uznał, że wycena sporządzona została ze szczególną starannością, jest spójna i logiczna. Rzeczoznawca majątkowy w operacie szacunkowym określił wartość nieruchomości według stanu przed podziałem tj. na dzień 21 października 2024 r. w wysokości 1.055.000,00 zł, a według stanu po podziale tj. na dzień 21 października 2024 r. w wysokości 1.072.000,00 zł. Tym samym w wyniku podziału nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] nastąpił wzrost jej wartości w wysokości 17.000,00 zł. Uwzględniając stawkę procentową opłaty adiacenckiej ustaloną na podstawie uchwały Rady Miasta S. nr [...] z dnia 26 lutego 2019 r. w sprawie ustalenia wysokości stawki procentowej opłaty adiacenckiej - wynoszącą 30% wzrostu wartości nieruchomości - wysokość opłaty adiacenckiej z tytułu podziału działki nr [...] wyniosła 5.100,00 zł. W odwołaniu od ww. decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie art. 98a ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami przez jego niewłaściwe zastosowanie i ustalenie opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości działki nr [...] spowodowanej jej podziałem, podczas gdy w stanie faktycznym i prawnym niniejszej sprawy nie ziściły się przesłanki do jej ustalenia, ponieważ organ nie uwzględnił faktu, że działka nr [...] powstała ze scalenia dziewięciu działek o numerach od [...] do [...]. Tym samym, uwzględniając całokształt okoliczności faktycznych sprawy, uznać należy, że nie doszło do wzrostu wartości nieruchomości, a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie dowodzi, że do wzrostu wartości nieruchomości doszło wyłącznie w wyniku dokonanego podziału. Decyzją z dnia 30 maja 2025 r., nr SKO.WE.441/1273/2025, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572, dalej: "k.p.a."), art. 98a ust. 1 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2024 r., poz. 1145 ze zm., dalej: "u.g.n.") i § 1 uchwały Nr [...] Rady Miasta S. z dnia 26 lutego 2019 r. w sprawie ustalenia wysokości stawki procentowej opłaty adiacenckiej (Dz.Urz. Woj. Zach. z 2019 r., poz. 1595) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie (dalej: "organ odwoławczy", "Kolegium") utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w sprawie zaistniały wszystkie przesłanki upoważniające organ I instancji do ustalenia opłaty adiacenckiej. Na wniosek właściciela nastąpił podział położonej w S. działki nr [...], a decyzja Prezydenta Miasta S. w tym przedmiocie z dnia 21 października 2024 r. stała się ostateczna w tym samym dniu. Organ, nie przekraczając 3-letniego terminu zawiadomieniem z dnia 21 stycznia 2025 r. wszczął postępowanie w sprawie w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej, w dacie podziału obowiązywała stosowna stawka opłaty adiacenckiej określona uchwałą rady gminy na podstawie art. 98a u.g.n. Ocena sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego operatu szacunkowego z dnia 20 lutego 2025 r. pozwoliła uznać go za wiarygodny dowód potwierdzający wzrost wartości nieruchomości w wyniku dokonanego podziału. Kolegium podkreśliło, że w przedmiotowym operacie szacunkowym z dnia 20 lutego 2025 r. stan nieruchomości przed podziałem prawidłowo przyjęto na dzień wydania decyzji zatwierdzającej podział (tj. 21 października 2024 r.) a stan nieruchomości po podziale na dzień, w którym decyzja ta stała się ostateczna (tj. 21 października 2024 r.). Wartość nieruchomości przed podziałem i po podziale prawidłowo określono na dzień, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna (tj. 21 października 2021 r.). Dokonując wyceny przedmiotowej nieruchomości przed i po podziale rzeczoznawca majątkowy zastosował metodę porównywania parami, w której porównuje się nieruchomość będącą przedmiotem wyceny, której cechy są znane z nieruchomościami podobnymi, które były przedmiotem obrotu rynkowego i dla których znane są ceny transakcyjne, warunki zawarcia transakcji oraz cechy tych nieruchomości. Do porównań wybiera się co najmniej trzy nieruchomości ze zbioru nieruchomości podobnych stanowiącego podstawę wyceny. Korekty cen transakcyjnych dokonuje się na podstawie różnic ocen cech rynkowych nieruchomości wycenianej i nieruchomości przyjętych do porównań określonych w przyjętych skalach. W celu ustalenia wartości nieruchomości przed podziałem rzeczoznawca dokonał analizy lokalnego rynku stanowiącego nieruchomości gruntowe niezabudowane przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z dopuszczeniem usług z obszaru miasta S.. Z uwagi na ograniczoną ilość transakcji nieruchomości podobnych okres badania rynku objął od 6 czerwca 2022 r. do 21 stycznia 2024 r. Ponadto rzeczoznawca wziął pod uwagę istotne czynniki takie jak: zbliżony potencjał rozwojowy oraz zbliżony charakter do przedmiotowej nieruchomości, powierzchnia od 3000 m2 do 12000 m2. W wyniku przeprowadzonej analizy rynku nieruchomości do porównania z nieruchomością wycenianą rzeczoznawca po odrzuceniu transakcji o charakterze nierynkowym i transakcji niewiarygodnych, skrajnie odbiegających od średniej ceny rynkowej, wyselekcjonował 6 transakcji obrotu nieruchomościami podobnymi, gdzie ceny oscylowały w przedziale od 122,05 zł/m2 do 150,00 zł/m2 przy cenie średniej na poziomie 138,56 zł/m2. Rzeczoznawca przyjął, że w badanym okresie trend wzrostu wynosił 0% rocznie. Rzeczoznawca dokonał analizy cen porównywanych nieruchomości, ustalił ich cechy rynkowe, które miały wpływ na ceny transakcyjne tj. lokalizacja, sąsiedztwo i otoczenie, warunki zagospodarowania, utrudnienia i ograniczenia (fizyczne i prawne), powierzchnia działki i przypisał im odpowiednie wagi (odpowiednio: 35 %, 15%, 25%, 15%, 10%). Do bezpośredniego porównania z nieruchomością wycenianą przyjął trzy nieruchomości, najbardziej zbliżone cechami do szacowanej. Następnie każdą z przyjętych nieruchomości porównał z nieruchomością wycenianą pod względem cech rynkowych, w przypadku różnic dokonał kwotowych poprawek (tabela na str. 17 operatu). W wyniku szacowania rzeczoznawca ustalił wartość rynkową 1 m2 nieruchomości na 132,54 zł, co przy powierzchni 7960 m2 daje wartość 1.055.000,00 zł. W celu ustalenia wartości nieruchomości po podziale rzeczoznawca dokonał analizy lokalnego rynku stanowiącego nieruchomości gruntowe niezabudowane przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z dopuszczeniem usług z obszaru miasta S.. Okresem badania rynku objął czas od 31 lipca 2023 r. do 21 października 2024 r. Inne istotne czynniki, które rzeczoznawca wziął pod uwagę to zbliżony potencjał rozwojowy oraz zbliżony charakter do przedmiotowej nieruchomości, powierzchnia od 500 m2 do 1999 m2. W wyniku przeprowadzonej analizy rynku nieruchomości do porównania z nieruchomością wycenianą rzeczoznawca po odrzuceniu transakcji o charakterze nierynkowym i transakcji niewiarygodnych, skrajnie odbiegających od średniej ceny rynkowej, wyselekcjonował 7 transakcji obrotu nieruchomościami podobnymi, gdzie ceny oscylowały w przedziale od 118,42 zł/m2 do 160,00 zł/m2 przy cenie średniej na poziomie 147,29 zł/m2. Rzeczoznawca przyjął, że w badanym okresie trend wzrostu wynosił 0% rocznie. Rzeczoznawca dokonał również analizy cen porównywanych nieruchomości, ustalił cechy rynkowe tych nieruchomości, które miały wpływ na ceny transakcyjne tj. lokalizacja, sąsiedztwo i otoczenie, warunki zagospodarowania, utrudnienia i ograniczenia (fizyczne i prawne), powierzchnia działki i przypisał tym cechom odpowiednie wagi (odpowiednio: 35 %, 15%, 25%, 15%, 10%). Do bezpośredniego porównania z nieruchomością wycenianą przyjął trzy nieruchomości, najbardziej zbliżone cechami do szacowanej. Następnie każda z przyjętych nieruchomości została porównana z nieruchomością wycenianą pod względem cech rynkowych, w przypadku różnic dokonano kwotowych poprawek (tabele na stronach 21-29 operatu). W wyniku powyższego szacunku ustalono, że wartość rynkowa poszczególnych działek powstałych po podziale wynosi: dz. nr [...] - 136.000,00 zł, nr [...] - 119.000,00 zł, nr [...] - 72.300,00 zł, nr [...] - 113.200,00 zł, nr [...] - 96.500,00 zł, nr [...] - 179.900,00 zł, nr [...] - 73.600,00 zł, nr [...] - 180.100,00 zł, nr [...] - 101.400,00 zł. Łącznie wartość nieruchomości po podziale wyniosła 1.072.000,00 zł. W ocenie Kolegium sporządzony operat szacunkowy odpowiada przepisom prawa – jest kompletny, logiczny, oparty na prawidłowych danych stanowiących podstawę oszacowania, zawiera uargumentowanie wynikających z niego wniosków a zawarte w nim zestawienie transakcji jest miarodajne ze względu na cechy nieruchomości w kontekście definicji nieruchomości podobnej oraz zawiera ich wystarczającą ilość. Za bezzasadny Kolegium uznało zarzut Spółki, że z uwagi fakt, że działka nr [...] powstała ze scalenia dziewięciu działek o numerach od [...] do [...], nie doszło do wzrostu wartości nieruchomości w wyniku dokonanego podziału. Wyjaśniło w tym zakresie, że na wniosek Spółki - jako właściciela nieruchomości - decyzją z dnia 21 października 2024 r. Prezydent Miasta S. zatwierdził podział działki nr [...] na dziewięć działek o numerach od [...] do [...]. Decyzja ostateczna o zatwierdzeniu podziału wiąże organy i stronę - zgodnie z art. 16 k.p.a. W świetle przesłanek upoważniających do nałożenia opłaty adiacenckiej wynikających z art. 98a u.g.n. bez znaczenia jest okoliczność, że objęta postępowaniem działka nr [...] powstała na skutek scalenia działek o numerach ewidencyjnych od [...] do [...]. Przepis art. 98 a u.g.n. nie daje żadnych podstaw do uznania, aby przy ustalaniu stanu nieruchomości przed podziałem uwzględniać okoliczności istniejące przed dniem decyzji o zatwierdzeniu podziału. Wzrost wartości nieruchomości przyjmowany za podstawę do ustalenia opłaty adiacenckiej nie może być efektem jakichkolwiek innych okoliczności poza wymienionymi w art. 98a ust. 1 u.g.n. Nie można zatem do ustalenia jego zaistnienia przyjmować historycznego stanu sprzed dnia wydania decyzji o zatwierdzeniu jej podziału, lecz jedynie jej stan z dnia wydania tej decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na opisaną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie, Spółka zarzuciła naruszenie: - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez jego nieprawidłowe zastosowanie i utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, w sytuacji gdy wydana ona została z naruszeniem przepisów prawa; - art. 98a ust. 1 u.g.n. polegające na jego niewłaściwym zastosowaniu i ustaleniu opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości położonej w S. stanowiącej działkę nr [...] spowodowanej jej podziałem, podczas gdy w stanie faktycznym i prawnym niniejszej sprawy nie ziściły się przesłanki do jej ustalenia; - art. 7 k.p.a. przez brak dążenia do dokładnego wyjaśnienia sprawy i niewyjaśnienie sprawy polegające na braku jakichkolwiek ustaleń oraz nieudowodnienie, że wyłącznie fakt podziału nieruchomości spowodował wzrost jej wartości. W oparciu o powyższe Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta S. ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Spółka zarzuciła organom brak poczynienia ustaleń, że to wyłącznie podział działki nr [...] spowodował wzrost jej wartości. Organ pominął okoliczność, że działka nr [...] powstała na skutek scalenia działek o numerach ewidencyjnych od [...] do [...] i że dokonany mocą decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia 21 października 2024 r. podział działki nr [...] na działki o numerach ewidencyjnych od [...] do [...] był w konsekwencji powrotem do poprzedniego stanu faktycznego i prawnego, a skarżąca w tej sytuacji została dwukrotnie obciążona tą samą opłatą. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do postanowień art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. W przypadku zaś gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a. skarga, zgodnie z art. 151 p.p.s.a., podlega oddaleniu. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. ustalającą opłatę adiacencką w związku ze wzrostem wartości nieruchomości na skutek dokonanego podziału. Materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie decyzji stanowił art. 98a ust. 1 u.g.n., zgodnie z którym jeżeli w wyniku podziału nieruchomości dokonanego na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego, który wniósł opłaty roczne za cały okres użytkowania tego prawa, wzrośnie jej wartość, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może ustalić, w drodze decyzji, opłatę adiacencką z tego tytułu. Wysokość stawki procentowej opłaty adiacenckiej ustala rada gminy, w drodze uchwały, w wysokości nie większej niż 30 % różnicy wartości nieruchomości. Wszczęcie postępowania w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej może nastąpić w terminie do 3 lat od dnia, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale stało się prawomocne. Przepisy art. 144 ust. 2, art. 146 ust. 1a, art. 147 i art. 148 ust. 1-3 stosuje się odpowiednio. Ustalenie opłaty adiacenckiej może nastąpić, jeżeli w dniu, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale nieruchomości stało się prawomocne, obowiązywała uchwała rady gminy, o której mowa w ust. 1. Do ustalenia opłaty adiacenckiej przyjmuje się stawkę procentową obowiązującą w dniu, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale nieruchomości stało się prawomocne (art. 98a ust. 1a u.g.n.). Natomiast zgodnie z art. 98a ust. 1b u.g.n. wartość nieruchomości przed podziałem i po podziale określa się według cen na dzień, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale stało się prawomocne. Stan nieruchomości przed podziałem przyjmuje się na dzień wydania decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości, a stan nieruchomości po podziale przyjmuje się na dzień, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale stało się prawomocne, przy czym nie uwzględnia się części składowych nieruchomości. Wartość nieruchomości przyjmuje się jako sumę wartości działek możliwych do samodzielnego zagospodarowania wchodzących w skład nieruchomości podlegającej podziałowi. W rozpatrywanej sprawie bezsporne jest, że na wniosek Spółki doszło do podziału nieruchomości, że w czasie gdy decyzja o podziale nieruchomości stała się ostateczna obowiązywała uchwała Rady Miasta ustalająca wysokość stawki procentowej opłaty adiacenckiej oraz że wszczęcie postępowania nastąpiło przed upływem 3 lat od dnia, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna. Kwestią sporną pozostaje wzrost wartości nieruchomości wskutek jej podziału. Według skarżącej organy nie wykazały, że wyłącznie fakt podziału nieruchomości spowodował wzrost jej wartości. Organy pominęły przy tym okoliczność, że działka nr [...] powstała w wyniku scalenia działek, zaś jej podział był w istocie powrotem do wcześniej istniejącego stanu. W tej sytuacji opłata adiacencka została ustalona skarżącej po raz drugi. Wskazać zatem należy, że zasadniczą przesłanką dopuszczalności ustalenia opłaty adiacenckiej jest wzrost wartości nieruchomości spowodowany zatwierdzeniem projektu jej podziału. Zgodnie z art. 146 ust. 1a u.g.n. ustalenie opłaty adiacenckiej następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego, określającej wartość nieruchomości, która przybiera formę operatu szacunkowego. Operat szacunkowy stanowi obligatoryjny, a zarazem podstawowy dowód w postępowaniu zmierzającym do ustalenia opłaty adiacenckiej. Taki dowód w przedmiotowej sprawie został przeprowadzony. Ze sporządzonego na potrzeby postępowania operatu szacunkowego jednoznacznie wynika, że wartość nieruchomości po jej podziale wzrosła. Skarżąca prawidłowości sporządzenia operatu szacunkowego nie kwestionuje. Podkreślić przy tym należy, że dla potrzeb ustalenia opłaty adiacenckiej z tytułu podziału wycenia się wartość nieruchomości na ten sam dzień, ale raz według stanu przed podziałem (na dzień, w którym wydana została decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości) i powtórnie według stanu po podziale (tj. na dzień, w którym decyzja ta stała się ostateczna). Reguły dotyczące ustalenia stanu nieruchomości jaki ma zostać przyjęty w operacie szacunkowym wynika wprost z art. 98a ust. 1 u.g.n. Taka konstrukcja prawna gwarantuje, że zmiana wartości nieruchomości jest spowodowana tylko jednym czynnikiem, tj. geodezyjnym podziałem nieruchomości. Przepis art. 98a u.g.n. nie wyklucza wielokrotnego ustalania opłaty adiacenckiej wskutek kolejnych podziałów nieruchomości, również takich do których doszło w związku z uprzednim scaleniem nieruchomości powstałej w wyniku wcześniejszego podziału (por. wyrok NSA z dnia 9 marca 2023 r., sygn. akt I OSK 160/22, dostępny http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie nie ma powodów, aby uznać, że zostały naruszone reguły ustalania opłaty adiacenckiej i wyceny nieruchomości. Ustalając wysokość opłaty adiacenckiej, organy obu instancji oparły się na opinii rzeczoznawcy majątkowego zawartej w operacie szacunkowym. Organy orzekające w sprawie dokonały oceny operatu szacunkowego zarówno w kontekście obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa jak i jego kompletności oraz spójności przyjętych założeń, czemu dały wyraz w uzasadnieniu swoich decyzji. Jednocześnie skarżąca nie zakwestionowała zgodności z prawem sporządzonego operatu. Zebrany w sprawie materiał dowodowy był zaś wystarczający przyjęcia, że zachodziły podstawy do ustalenia opłaty adiacenckiej. Konkludując, w rozpatrywanej sprawie Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa materialnego, które miałoby wpływ na wynik sprawy, ani naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, skutkujących koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. W tym stanie sprawy, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art 151 p.p.s.a., skargę oddalił.