II SA/Sz 539/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Henryk Dolecki po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. H. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z Jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Decyzją z dnia [...] r. Nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji: budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego z pokojami na wynajem oraz infrastrukturą techniczną na terenie działki nr [...] w gminie [...], obręb [...] zlokalizowanego przy ul. [...]. Na powyższą decyzję w dniu [...] r. M. H. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wnosząc jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W przedmiocie podstaw złożonego wniosku o wstrzymanie wykonania, skarżący wskazał, że zaskarżona decyzja nie powinna pozostać w obrocie prawnym, ponieważ już na podstawie poprzednich uchylonych decyzji o warunkach zabudowy z [...] r. oraz [...] r. – przedmiotowa inwestycja została częściowo zrealizowana przez poprzedników prawnych obecnego inwestora, przez wykonanie wszystkich przyłączy i częściowo fundamentów. W przypadku kontynuacji realizacji inwestycji, skarżący zostanie postawiony przed faktami dokonanymi, tj. będzie dochodziło do naruszenia ładu urbanistycznego, krajobrazowego i estetycznego oraz praw skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej zwanej P.p.s.a.), wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a, sąd może po przekazaniu mu akt sprawy wydać na wniosek skarżącego postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. postanowienie NSA z dnia 9 maja 2008 r., II OZ 418/08, postanowienie WSA w Krakowie z dnia 21 grudnia 2007 r., II SA/Kr 655/07) oraz doktrynie (zob. T. Woś [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 295-297) stanowiskiem, żądanie wstrzymania wykonania dotyczyć może wyłącznie tych zaskarżonych do sądu aktów administracyjnych, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny nadaje się do tak rozumianego wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. Kwestia wykonalności aktów administracyjnych dotyczy zatem aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki. Skutków takich nie wywołuje i nie podlega wykonaniu m.in. decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu, ponieważ nie podlega wykonaniu w postępowaniu egzekucyjnym. W związku z powyższym nie może podlegać uwzględnieniu argumentacja przedstawiona przez stronę skarżącą w uzasadnieniu złożonego wniosku. Należy podkreślić, że Sąd na tym etapie sprawy, nie bada zarzutów zgłoszonych w skardze, odnośnie niezgodności zaskarżonego aktu z prawem, a jedynie dokonuje oceny wystąpienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie jego wykonania. Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.