II SA/Sz 540/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Maria Mysiak Sędzia WSA Arkadiusz Windak po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawny wniosku R. S. o wyłączenie sędziego NSA Stefana Kłosowskiego od rozpoznania sprawy ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego p o s t a n a w i a oddalić wniosek o wyłączenie sędziego R. S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego. Na rozprawie w dniu 13 października 2016 r. skarżący wystąpił z wnioskiem o wyłączenie sędziego NSA Stefana Kłosowskiego od rozpoznania sprawy II SA/Sz 540/15. Podniósł, że w protokołach z rozpraw w sprawach o sygn. akt II SA/Sz 501/08 oraz SA/Sz 2337/02 "fakty zaistniałe na sali sądowej były przedstawione (...) w sposób fałszywy". Poza tym, na jednej z ww. rozpraw sędzia WSA Stefan Kłosowski oświadczył, że "więcej takich Pana głupich wniosków Sąd nie będzie zapisywał", a ponadto zignorował wniosek skarżącego o niewypłacanie wynagrodzenia adw. T. S. –B., która "nie wypełniła swoich podstawowych obowiązków procesowych". W dniu 14 października 2016 r. sędzia NSA Stefan Kłosowski złożył do akt sprawy oświadczenie, że nie łączy go ze skarżącym żaden stosunek prawny lub osobisty oraz nie zachodzą okoliczności, w rozumieniu art. 18 i 19 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z powodu których zachodziłyby wątpliwości co do bezstronności sędziego w rozpoznawanej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W art. 18 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej "P.p.s.a.") ustawodawca zrealizował konstytucyjnie zagwarantowane (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP) prawo do bezstronnego sądu, poprzez ustanowienie instytucji wyłączenia sędziego z mocy samego prawa. Ustawodawca przewidział również możliwość wyłączenia sędziego na złożony przez niego samego wniosek lub wniosek strony postępowania, jeżeli zachodzą takie okoliczności, które mogłyby wywołać wątpliwości co do bezstronności sędziego (art. 19 P.p.s.a.). Przesłanki z art. 18 P.p.s.a. opierają się na związkach sędziego z przedmiotem lub podmiotami postępowania. Powiązania te są tego rodzaju, iż niezależnie od subiektywnych odczuć osób występujących w sprawie – czynią prawdopodobnym przypuszczenie, że rozpoznanie sprawy nie będzie odpowiadało wymogom bezstronności. W ujęciu art. 19 P.p.s.a., przesłanką wyłączenia sędziego mogą być wszelkie obiektywne okoliczności dające podstawę do podniesienia uzasadnionych zastrzeżeń co do bezstronności sędziego przy rozstrzyganiu danej sprawy. Wątpliwość co do bezstronności sędziego musi wynikać z przekonujących przyczyn oraz musi być realna, a nie potencjalna i uzasadniona obiektywnymi powodami. Okoliczności przedstawione we wniosku R. S. nie uzasadniają konieczności wyłączenia sędziego NSA Stefana Kłosowskiego od rozpoznania sprawy. Argumentacja skarżącego to przejaw jego subiektywnych przeświadczeń i ocen o braku obiektywizmu sędziego, z powodu niesatysfakcjonujących stronę czynności podejmowanych z udziałem sędziego w innych sprawach. Wniosek ten w żadnej mierze nie zawiera takiej argumentacji, która wskazywałaby na uzasadnioną wątpliwość, co do bezstronności sędziego w przedmiotowej sprawie i czyni jego żądanie niezasadnym. Sędzia objęty wnioskiem złożył wyjaśnienie, że nie pozostaje z R. S. w jakimkolwiek stosunku prawnym i osobistym i nie zachodzą okoliczności w rozumieniu ustawowym, z powodu których zachodziłyby wątpliwości co do bezstronności sędziego. Oświadczenie i jego prawdziwość nie budzi żadnych wątpliwości, iż nie zachodzą żadne okoliczności określone w art. 18 i art. 19 P.p.s.a., dające podstawę do wyłączenia od rozpoznawania w sprawie. Wymaga także wskazania, że w sprawie zastosowanie winien znaleźć art. 20 § 2 P.p.s.a, określający, że strona, która przystąpiła do rozprawy, powinna uprawdopodobnić ponadto, że przyczyna wyłączenia sędziego dopiero później powstała lub stała się jej znana. Okoliczności podnoszone przez stronę, nie dość że nie stanowiły o zasadności przedmiotowego wniosku, to dodatkowo dotyczyły sytuacji mających miejsce kilka lat temu. Zatem również z tego względu żądanie skarżącego nie mogłoby odnieść zamierzonego skutku. Reasumując wywody R. S. nie uzasadniają wyłączenia sędziego z mocy prawa na podstawie art. 18 P.p.s.a. lub na wniosek (art. 19 P.p.s.a.). Sąd, w całokształcie akt postępowania sądowego, również nie dopatrzył się takich przyczyn. Z tych względów, na podstawie art. 22 § 1 i 2 w związku z art. 18 i art. 19 P.p.s.a., Sąd orzekł, jak na wstępie.