II SA/Sz 546/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. T. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie z jej skargi na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu nielegalnego użytkowania budynku postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. K.T. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], Nr [...] wydane w sprawie ustalenia skarżącej kary pieniężnej w wysokości [...] zł z tytułu nielegalnego użytkowania budynku usługowego ([...]) na działce nr [...] przy ul. [...]. W skardze K.T. wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, gdyż jego wykonanie grozi skarżącej niepowetowanymi stratami i będzie skutkować na całe jej życie. Brak wstrzymania postanowienia spowoduje zamknięcie firmy skarżącej, utratę źródła utrzymania, stratę dorobku życia i skutki te mogą okazać się nieodwracalne. Skarżącą podniosła, że jest osobą w podeszłym wieku, a w sprawę emocjonalnie zaangażowany jest jej mąż, który ma kłopoty zdrowotne. Końcowo wskazała, że argumenty powołane w skardze są na tyle poważne, że wykonanie przedmiotowego postanowienia powinno być wstrzymane do czasu rozpatrzenia skargi przez sąd i spowoduje, że będzie on mógł wnikliwie przeanalizować sprawę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwana dalej "P.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z treści art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, że to wnioskodawca zobligowany jest do złożenia stosownego wniosku, w którym powinien wykazać okoliczności, wskazujące na wystąpienie przesłanek pozytywnych opisanych wspomnianym przepisem. Nie wystarcza jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonania orzeczenia. Jednocześnie brak uzasadnienia takiego wniosku nie jest brakiem, którego uzupełnienia winien żądać sąd. Podkreślić należy, że wykonanie aktu z którego wynika tak samo, jak w przedmiotowej sprawie, obowiązek uiszczenia należności pieniężnej, tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem następstw, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Zapłata oznaczonej w postanowieniu należności ma bowiem charakter odwracalny. W tej sytuacji obowiązkiem wnioskodawcy jest wykazanie, że na skutek zapłaty określonej kwoty grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku wykonania zaskarżonego aktu nie wystarczy zwrot zapłaconej dobrowolnie bądź wyegzekwowanej kwoty. W ocenie sądu, skarżąca nie wywiązała się z powołanego wyżej obowiązku. W uzasadnieniu złożonego wniosku skarżąca sygnalizowała, że kwota nałożonej kary spowoduje niepowetowaną stratę, zakończenie prowadzenia działalności gospodarczej, utratę źródła utrzymania, nie wskazując okoliczności uzasadniających powyższe twierdzenia. Skarżąca nie wskazała w szczególności jakichkolwiek danych obrazujących jej sytuację finansową i majątkową oraz dokumentów potwierdzających takie dane, co uniemożliwia sądowi ocenę wniosku pod kątem spełnienia wymogów uzasadniających wstrzymanie zaskarżonego postanowienia. Każdy akt administracyjny nakazujący uiszczenie należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to zatem sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, przed niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z powodu wykonania aktu. Okoliczności uzasadniające uwzględnienie przedmiotowego wniosku wynikają z akt sprawy. Odwołanie się skarżącej do zarzutów stawianych zaskarżonemu postanowieniu na obecnym etapie sprawy jest niezasadne, tego rodzaju kwestie mogą zostać poddane ocenie wyłącznie przy merytorycznym rozpoznaniu samej skargi. Reasumując, wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, zawierający ogólnikowe twierdzenia, pozbawiony szerszego uzasadnienia i stosownych dowodów, nie mógł zostać uwzględniony. Na marginesie należy zauważyć, że skarżąca ma prawną możliwość domagania się zmiany lub uchylenia przez sąd w każdym czasie, własnego postanowienia w sprawie wstrzymania wykonania aktu, w sytuacji wykazania zmiany okoliczności, które legły u podstaw jego podjęcia. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd orzekł, jak na wstępie.