II SA/Sz 546/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj, Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.) Protokolant starszy inspektor sądowy Aneta Ciesielska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi Spółka A na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewody na rzecz strony skarżącej Spółka A kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. 1. W dniu [...] lipca 2018 r. do Urzędu Miasta S. wpłynął wniosek Inwestora M. i S. C. o pozwolenie na przebudowę, nadbudowę i zmianę sposobu użytkowania części poddaszy nieużytkowych w budynkach mieszkalnych wielorodzinnych (dwóch oficyn) na trzy lokale mieszkalne, na terenie działek nr [...], [...] i [...] położonych w S.. Prezydent Miasta S., po przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym, decyzją z dnia [...] r. nr [...] na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 Prawa budowlanego zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla ww. inwestycji. Jak wynika z uzasadnienia przedmiotowej decyzji inwestor złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz cztery egzemplarze projektu budowlanego. Do projektu budowlanego dołączono oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, zgodnie z art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego. Ponadto przed wydaniem decyzji organ I instancji dokonał sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] r. nr [...] oraz kompletność projektu budowlanego. 2. Od ww. decyzji [...] M. J. i Wspólnicy sp. j. z/s we W. (dalej przywoływani jako: "Skarżący") złożył odwołanie, zarzucając decyzji Organu I instancji naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zwanego dalej rozporządzeniem, tj.: 1) § 9 ust. 4 w związku z treścią § 2 ust. 3a - ściana oficyny przy ul. [...], usytuowana w ostrej granicy z działką budowlaną nr [...], została po roku 2003 ocieplona 10-12 cm warstwą palnego styropianu w ten sposób, iż ocieplenie to wykracza poza granicę działki i wchodzi w przestrzeń naszej działki, co jest niezgodne z treścią przywołanego wyżej przepisu. Wada ta winna być usunięta przy projektowanej przebudowie z nadbudową w związku z treścią § 2 ust. 3a, 2) § 272 ust. 3 w związku z treścią § 2 ust. 3a - zgodnie z przepisem § 272 ust. 3 ściana budynku usytuowana bezpośrednio przy granicy działki winna być od strony działki sąsiedniej (tj. naszej nr [...]) ścianą oddzielenia pożarowego spełniającą kryteria określone w § 232. Przepis § 232 wymaga, aby ściana oddzielenia przeciwpożarowego była w całości wykonana z materiałów niepalnych. Przedmiotowa ściana jest ocieplona polistyrenem spienionym, tj. styropianem, który jest materiałem palnym o najniższej klasie reakcji na ogień, tj. "E". co oznacza, w ocenie Skarżących, iż jest łatwo zapalnym. Jednocześnie zauważyli, iż: - w projekcie budowlanym na rysunku nr [...] (przekrój) nie zapewniono zamknięcia warstw dachu P3 w granicy działki, przegrodą klasy REI 120 stanowiącej kontynuację wymaganej także w tym miejscu ściany oddzielenia przeciwpożarowego, - w projekcie budowlanym, na żadnym z rysunków nie ujawniono opisanego wyżej ocieplenia ściany zewnętrznej za pomocą płyt styropianowych, - brak ujętego w projekcie przebudowy i nadbudowy budynku problemu ocieplenia ściany oficyny zlokalizowanej w ostrej granicy działki za pomocą styropianu (jest to niezgodne z dwoma przepisami, co wykazano wyżej) jest naruszeniem wymagań § 2 ust. 3a, gdyż dokonując nadbudowy, przebudowy należy zapewnić spełnienie wszystkich wymagań zawartych w przepisach warunków technicznych w całym budynku. Jeśli jest to niemożliwe z różnych względów, to należy uzyskać na tę okoliczność stosowne odstępstwo. 3) § 272 ust. 1 w związku z § 271 ust. 12, pkt 1. Zgodnie z przepisem § 272 ust. 1 budynek na granicy z niezabudowaną działką (działka nr [...] jest obecnie niezabudowana) musi uwzględniać możliwość jej zabudowy i zachować od tej granicy albo odpowiednią odległość, albo też wymagania określone w § 271 ust. 12, tj.: - ściany/ę oddzielenia pożarowego oraz, - przekrycie i konstrukcja dachu o parametrach określonych w § 218. Analizując szczegółowo opis zawarty w projekcie budowlanym, a tym bardziej przekrój przez projektowaną nadbudowę (rys. 10), stwierdzamy, iż: - przekrycie budynku nie posiada wymaganej klasy RE 30 odporności ogniowej w pasie o szerokości min 4 m od granicy; zachodzi obawa, iż przekrycie to składające się z 2 warstw papy na deskowaniu i na ociepleniu z palnej pianki poliuretanowej będzie mieć co najwyżej (wymagania takiego jednak w projekcie nie zapisano) wymaganą klasę reakcji na ogień min BROOF (tl). Tym samym brak cechy klasy RE 30 uniemożliwia realizację budynku np. o wysokości większej niż zabudowa sąsiednia z oknami w ścianach odległych o 4 m od granicy z działką, - konstrukcja nośna dachu projektowanej nadbudowy nie posiada określonej klasy R 30 odporności ogniowej, wymaganej przepisem § 218. 4) § 235 ust. 4. W dachu projektowanej nadbudowy, pochylenie którego jest stosunkowo małe, bo tylko 12,5 % zaprojektowano okna (świetliki) dachowe odległe o ca 1,2 m od granicy z naszą działką, co jest równoznaczne z odległością 1,0 m od ściany oddzielenia pożarowego. Przepis § 235 ust. 4 wymaga, aby odległość pozioma takich okien (świetlików) od ściany oddzielenia pożarowego wynosiła co najmniej 5 m, jeśli nie mają one klasy min E 30 i są nieotwieralne. 3. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 z późn. zm.) w związku z art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 z późn. zm.), utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. nr [...] (znak: [...]) zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Inwestorom pozwolenia na nadbudowę i przebudowę ze zmianą sposobu użytkowania części poddaszy nieużytkowych w budynkach mieszkalnych, wielorodzinnych (dwóch oficynach) na trzy lokale mieszkalne przy ul. [...] oficyna lewa i prawa w S. (działki nr [...], [...], [...] z obrębu [...]). Organ odwoławczy wskazał, że do wniosku Inwestora, który wpłynął do organu w dniu [...] lipca 2018 r., dołączono oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania działką nr [...] na cele budowlane, które nie było kwestionowane na żadnym etapie postępowania. Do dokumentacji projektowej Inwestor dołączył decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. ustalającą warunki zabudowy dla wyżej wymienionej inwestycji oraz postanowienie [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w S. z dnia [...] r., znak: [...], wyrażające zgodę na rozwiązania zamienne w odniesieniu do wymagań przewidzianych przepisami rozporządzenia. Organ II instancji wskazał również, że zakres kontroli wniosku Inwestora określony został w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, zaś decyzja o pozwoleniu na budowę jest decyzją związaną, a nie uznaniową. I tak ustalono, że projekt budowlany jest zgodny z warunkami określonymi w decyzji Prezydenta Miasta S. o warunkach zabudowy. Planowane zamierzenie inwestycyjne wpisuje się w określoną funkcję lokali, nie powoduje zmiany linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, szerokości elewacji frontowej. Zmiana wysokości elewacji frontowej nastąpiła w granicach dopuszczalnych, tj. maksymalnie do 1,5 m lecz nie więcej niż do gzymsu najwyższej części oficyny. Do projektu budowlanego dołączona została również Ekspertyza techniczna - "Wskazania zapewniające odpowiedni poziom bezpieczeństwa pożarowego w remontowanym i przebudowywanym na cele mieszkalne poddasza budynku przy ul. [...] w S."- sporządzona przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych, która została uzgodniona przez [...] Komendanta Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej postanowieniem z dnia [...] r., znak: [...] Przedmiotowa ekspertyza wydana została między innymi w oparciu o § 2 ust. 3a rozporządzenia, zgodnie z którym przy nadbudowie, rozbudowie, przebudowie i zmianie sposobu użytkowania budynków istniejących o powierzchni użytkowej przekraczającej 1000 m˛ wymagania, o których mowa w § 1, z wyłączeniem wymagań charakterystyki energetycznej, mogą być spełnione w sposób inny niż określony w rozporządzeniu, stosownie do wskazań, o których mowa w ust. 2, uzgodnionych z właściwym komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej lub państwowym wojewódzkim inspektorem sanitarnym, odpowiednio do przedmiotu tej ekspertyzy. Ustawodawca przewidział zatem możliwość zastosowania rozwiązań odmiennych od regulacji zawartych w obowiązujących przepisach prawa, co miało miejsce w analizowanym stanie faktycznym. Jak wynika z ekspertyzy dostosowanie do wymagań techniczno-budowlanych w zakresie bezpieczeństwa pożarowego nastąpiło między innymi poprzez: zaimpregnowanie do stopnia NRO (nie rozprzestrzenianie ognia) drewnianych elementów konstrukcji i przekrycia dachów, zabezpieczenie stropów nad IV kondygnacją, od strony projektowanych mieszkań, przegrodami o klasie odporności ogniowej REI60, zapewnienie co najmniej klasy odporności ogniowej REI60 dla ścian oddzielających projektowane mieszkania od dróg komunikacji ogólnej (klatek schodowych), zabezpieczenie przepustów przechodzących przez stropy nad IV kondygnacją w obrębie projektowanych mieszkań klasą odporności ogniowej EI60, zastosowanie drzwi do nowoprojektowanych mieszkań w klasie odporności ogniowej EI30 z samozamykaczami, zastosowanie wyłazów na dach w klatkach schodowych o klasie odporności ogniowej EI30, zaimpregnowanie drewnianych balustrad klatek schodowych do stopnia trudno zapalności. Ekspertyza techniczna, uzgodnienia przez właściwą jednostkę, organ, w danym przypadku [...] Komendanta Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej, stanowi podstawę do przyjęcia odmiennych, niż określone w rozporządzeniu, rozwiązań w zakresie ochrony przeciwpożarowej. Jednocześnie planowana inwestycja dotyczy budynku istniejącego, tj. budynku powstałego przed Il wojną światową w konstrukcji tradycyjnej. Zapewnienie, za pomocą rozwiązań przyjętych w ekspertyzie, właściwych warunków ewakuacji, co zostało potwierdzone w uzgodnieniu [...] Komendanta Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej (postanowienie z dnia [...] r.), uniemożliwia jednocześnie zakwalifikowania danego budynku do zagrażających życiu ludzi, w świetle § 16 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów. Tym samym, w świetle § 207 ust. 2 rozporządzenia, stosowanie obecnych rozwiązań z zakresu ochrony przeciwpożarowej może nastąpić jedynie w pewnym zakresie. Ponadto, przebudowywany lokal nr [...], będący przedmiotom odwołania, znajduje się na granicy z działką nr [...], będącą działką niezabudowaną. Konkludując, w ocenie Wojewody, brak było podstaw do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia inwestorowi pozwolenia na nadbudowę i przebudowę ze zmianą sposobu użytkowania części poddaszy nieużytkowych w budynkach mieszkalnych, wielorodzinnym (dwóch oficynach) na trzy lokale mieszkalne przy ul. [...] oficyna lewa i prawa w S.. 4. Pismem z dnia [...] kwietnia 2019 r. Skarżący złożyli skargę na ww. decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1). przepisów prawa materialnego, tj.: - § 12 ust. 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez jego niezastosowanie w stanie faktycznym niniejszej sprawy i błędne uznanie, iż projekt budowlany jest zgodny z przepisami prawa dotyczącymi warunków technicznych, - art. 3 pkt 11 w zw. z art. 4 w zw. z art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, iż inwestor posiada tytuł prawny do dysponowania nieruchomością na cele budowlane podczas, gdy ocieplenie ściany oficyny przy ul. [...] warstwą styropianu o grubości 10-12 cm wykracza poza granicę działki i tym samym wchodzi w przestrzeń działki skarżącej, zaś inwestor nie posiada tytułu prawnego do dysponowania gruntem działki sąsiedniej, wobec czego inwestor złożył nieprawdziwe oświadczenie o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane, bowiem zamierzenie inwestycyjne będzie realizowane również na działce skarżącej, - § 235 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez jego niezastosowanie w stanie faktycznym niniejszej sprawy i błędne uznanie, iż projekt budowlany jest zgodny z przepisami prawa dotyczącymi warunków technicznych i nie będzie generował zagrożenia pożarowego dla przyszłej zabudowy działki skarżącej, - § 272 ust. 3 w zw. z art. § 232 ust. 4 i 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez jego niezastosowanie w stanie faktycznym niniejszej sprawy i błędne przyjęcie, iż projekt budowlany jest zgodny z przepisami prawa dotyczącymi warunków technicznych i nie będzie generował zagrożenia pożarowego dla przyszłej zabudowy działki skarżącej, - § 272 ust. 1 w z w. z art. § 271 ust. 12 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez jego niezastosowanie w stanie faktycznym niniejszej sprawy i błędne przyjęcie, iż projekt budowlany jest zgodny z przepisami prawa dotyczącymi warunków technicznych i nie będzie generował zagrożenia pożarowego dla przyszłej zabudowy działki skarżącej. 2). przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 7, 8, 77 § 1 i 80 w związku z art. 140 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym niewyjaśnienie czy w związku z ociepleniem ściany oficyny przy ul. [...] usytuowanej w ostrej granicy z działką skarżącej warstwą styropianu o grubości 10-12 cm nie nastąpiło naruszenie posiadania tytułu do dysponowania gruntem przez inwestora, jak również nierozpoznanie sprawy w zakresie ustalenia odległości w oknach dachowych mieszkania nr [...] w stosunku do działki skarżącej, - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji wydanej przez Prezydenta Miasta S. Nr [...] z dnia [...] r. w sytuacji, gdy była ona wadliwa, bowiem nie wystąpiły przesłanki do wydania takiej decyzji. 5. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja narusza prawo w sposób uzasadniający jej uchylenie. 6. Kontroli legalności poddano w niniejszej sprawie decyzję Wojewody utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę inwestycji polegającej na nadbudowie i przebudowie ze zmianą sposobu użytkowania części poddaszy nieużytkowych w budynkach mieszkalnych, wielorodzinnych (dwóch oficynach) na trzy lokale mieszkalne. 7. Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Organu pierwszej instancji są przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm.), zwanej dalej Prawem budowlanym. 8. Analizując postępowanie prowadzone przez Wojewodę, działającego jako organ drugiej instancji, Sąd stwierdził, że naruszone zostały przepisy art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Organu pierwszej instancji poprzez całkowity brak rozpoznania zarzutów odwołania, które w całości odnosiły się do kwestii stanowiących przedmiot rozważań Organu pierwszej instancji. W ocenie Sądu, dostrzeżone uchybienia miały istoty wpływ na wynik sprawy. 9. W doktrynie i orzecznictwie podkreśla się, iż realizując konstytucyjną zasadę dwuinstancyjności postępowania przepis art. 138 k.p.a. ukształtował postępowanie przed organem odwoławczym - co do zasady jako postępowanie merytoryczne. Odwołanie uruchamiające administracyjny tok instancji nie ma jedynie charakteru zaskarżenia, ale jest wnioskiem o działanie merytoryczne. Zwrot z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. "utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję" ma charakter skrótu wyrażającego zasadę, że nowe, powtórne rozstrzygnięcie organu odwoławczego jest identyczne (pokrywa się) z rozstrzygnięciem organu pierwszej instancji. Oznacza to, że organ odwoławczy doszedł w wyniku swojego postępowania w sprawie do takiej samej konkluzji, jak organ pierwszej instancji (zob. J. Zimmerman, glosa do wyroku NSA z 2 lutego 1996 r., sygn. akt IV SA 846/95 - OSP 1997, z 4, poz. 83). Obowiązkiem organu odwoławczego jest rozpatrzenie wszystkich żądań strony i ustosunkowanie się do nich w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia (por. wyroki NSA z dnia 14 sierpnia 1987 r., IV SA 385/87, i z dnia 1 marca 1995 r., SA/Wr 1890/94, LEX nr 26570). Przeprowadzenie analizy żądań wnoszącego środek prawny i uzewnętrznienie jej wyników w uzasadnieniu rozstrzygnięcia to jeden, ale bardzo istotny fragment rozpoznania całości (całokształtu) sprawy. Pozostałe elementy wyznaczające zakres sprawy administracyjnej, organ - jako dysponent postępowania - ma obowiązek rozpoznać i rozpatrzyć we własnym zakresie w wyznaczonych przez art. 136 k.p.a. granicach, niezależnie od żądań legitymowanych podmiotów. W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy ma obowiązek odnieść się nawet do tych twierdzeń strony, które omówiono już raz w rozstrzygnięciu organu pierwszej instancji (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 listopada 2005 r., III SA/Wa 2576/05, dostępny na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Uwzględniając powyższe uwagi stwierdzić należało, że postępowanie Organu odwoławczego w niniejszej sprawie dotknięte jest istotną wadą polegającą na naruszeniu wskazanych wyżej reguł. Analiza decyzji Wojewody prowadzi do wniosku, że zaniechał on ponownego przeprowadzenia postępowania i rozpatrzenia sprawy w jej całokształcie. Tymczasem było to niezbędne i uzasadnione, zwłaszcza biorąc pod uwagę zaprezentowane przez Skarżących bardzo obszerne i konkretne zarzuty, które zostały sformułowane w odwołaniu (a następnie powtórzone w skardze). 10. Strona skarżąca sformułowała w odwołaniu liczne zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zwanego dalej rozporządzeniem. Tymczasem Organ odwoławczy w ogóle nie odniósł się do zarzutów odwołania, które dotyczyły przecież istotnych dla rozstrzygnięcia kwestii, a jedynie powołał się na § 2 ust. 3a rozporządzenia i stwierdził, że uzgodniona przez [...] Komendanta Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej w S. ekspertyza techniczna stanowi podstawę do przyjęcia odmiennych niż określone w rozporządzeniu rozwiązań w zakresie ochrony przeciwpożarowej, nie wskazując, czy i jakie odmienne rozwiązania zostały przyjęte w zakresie wymagań, o których mowa w przywołanych przez Skarżących w odwołaniu przepisach rozporządzenia. Istotą bowiem powinno być jasne i precyzyjne określenie przez Organ, które rozwiązania przyjęte w ekspertyzie należy uznać za rozwiązania zastępujące te z rozporządzenia (i na jakiej podstawie), które natomiast odpowiadać powinny warunkom określonym w rozporządzeniu. O ile bowiem przyjęte w projekcie i ekspertyzie rozwiązania w zakresie ochrony przeciwpożarowej można uznać za zastępujące wymogi określone w rozporządzeniu, o tyle brak jest wypowiedzi Organu co do pozostałych warunków. Taka niejasna zupełnie sytuacja dotyczy np. położenia okna w stosunku do działki nr [...] (odległości). Organ powinien zająć stanowisko co do każdego ze wskazywanych przez Skarżących naruszeń, należycie je uzasadniając. 11. Wszystko to doprowadziło Sąd do wniosku, że procedując w drugiej instancji administracyjnej Wojewoda z uchybieniem art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. podjął rozstrzygnięcie odwoławcze bez rozpoznania zarzutów odwołania i szczegółowego odniesienia się do nich, uchybiając tym samym zasadzie ponownego wszechstronnego rozpoznania sprawy w jej całokształcie. 12. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję. 13. Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy uwzględni ocenę prawną oraz wskazania co do dalszego postępowania sformułowane w niniejszym wyroku. Organ odwoławczy winien ponownie rozpoznać niniejszą sprawę w jej całokształcie, w tym rozpoznać odwołanie Strony skarżącej poprzez wnikliwe zweryfikowanie jej zarzutów, konfrontując je ze stanowiskiem organu pierwszej instancji co do wszystkich szczegółowych kwestii. 14. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.