II SA/Sz 547/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski Sędziowie: Sędzia NSA Henryk Dolecki Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.) Protokolant Aneta Kukla po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23maja 2007 r. sprawy ze skargi A. T. i G. T. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną dot. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę Wojewoda decyzją z dnia [...] r., Nr [...], w wyniku rozpatrzenia odwołania G. T., działając na podstawie art. 138 § 2 Kodeks postępowania administracyjnego, uchylił decyzję Starosty z dnia [...] r., znak: [...], odmawiającą wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia [...] r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynków mieszkalnych [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy podał, że w dniu [...] r. Starosta wydał decyzję oznaczoną: [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynków mieszkalnych [...] – [...] segmentów w zabudowie [...] – [...]- na nieruchomości nr [...] i [...] w [...] gm. [...]. W prowadzonym postępowaniu w powyższej sprawie organ I instancji uznał za strony tego postępowania [...] współwłaścicieli działki nr [...], położonej w bezpośrednim sąsiedztwie projektowanej inwestycji na działkach nr [...] i [...] w [...]: A. T. i W. T., pominął natomiast [....] współwłaściciela działki nr [...] G. T. W aktach sprawy widnieje pismo G. T. z dnia [...] r. skierowane do Starostwa, które należy uznać jako wniosek o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. w sprawie wydanej w dniu [...] r. decyzji o pozwoleniu na budowę dla ww. inwestycji. Dalej organ odwoławczy podał, że organ I instancji uzasadniając odmowę wznowienia postępowania wskazał na pismo pana G. T. złożone w dniu [...] r. w Starostwie. Ww. pismo zostało zakwalifikowane zgodnie z art. 222 i art. 235 K.p.a. jako pierwszy wniosek pana G. T. o wznowienie postępowania, co spowodowało odmowę wznowienia postępowania ze względu na przekroczenie terminu określonego w art. 148 § 2 K.p.a. Organ odwoławczy nie zgodził się z takim stanowiskiem organu I instancji i wskazał, że pierwszy wniosek złożono w [..] r. Zatem organ I instancji winien rozpatrzyć wniosek pana G. T. z dnia [...] r. w sprawie wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § l pkt 4 K.p.a. i podjąć stosowne rozstrzygnięcie przy uwzględnieniu art. 146 K.p.a. A. T. i G. T. zaskarżyli powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. W uzasadnieniu skargi podnieśli, że również A. T. nie brała udziału w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji z dnia [...] r. Jedyną osobą z ich rodziny biorącą udział w postępowaniu był W. T.. Dalej zarzucili, że decyzję wydano na podstawie fałszywych dowodów na podstawie, których ustalono istotne dla sprawy okoliczności. Rzeczona decyzja niezgodna jest również z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, dopuszczającą wyłącznie lekką zabudowę [...] o maksymalnej wysokości [...] kondygnacji. Tymczasem zatwierdzono projekt budowlany dotyczący zwartej zabudowy [...]. W związku z powyższym skarżący domagali się zmiany w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji o rozszerzenie podstaw prawnych do wznowienia postępowania. Domagali się również sprostowania uzasadnienia o fakt pominięcia A. T. w postępowaniu przed Starostą lub wskazania dowodu na podawaną okoliczność jej uczestnictwa. W przypadku nie dostosowania się Wojewody do żądanych zmian w treści uzasadnienia decyzji, pismo należy traktować jako skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wojewoda i odpowiadając na skargę podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej). Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana według kryterium zgodności z przepisami prawa doprowadziła do uznania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem decyzja nie narusza przepisów prawa proceduralnego, ani materialnego. Zaskarżona decyzja wydana na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. ma charakter kasacyjny. Przesłanką wydania takiej decyzji jest zakres czynności postępowania wyjaśniającego, które należy przeprowadzić. Przepis art. 138 § 2 K.p.a. określa zakres tych czynności stanowiąc "rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części". Organ odwoławczy może zatem wydać decyzję kasacyjną i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania, gdy postępowanie pierwszoinstancyjne zostało przeprowadzone z istotnym naruszeniem prawa, w tym w sytuacji, gdy naruszenie to nie może być sanowane. Taka sytuacja zaistniała w sprawie niniejszej. Decyzja kasacyjna jest wyjątkiem od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza art. 138 § 2 K.p.a. Ustalenie przez organ odwoławczy, że nie było przesłanek do wydania decyzji odmawiającej wznowienie postępowania administracyjnego, stanowi wystarczającą podstawę do orzeczenia przez organ odwoławczy w trybie art. 138 § 2 K.p.a., a więc wydania decyzji uchylającej decyzję organu I instancji oraz przekazującej sprawę do ponownego rozpoznania przez ten organ. W toku wznowionego postępowania skarżący będą mieli możliwość wyjaśnienia kwestii podnoszonych w skardze, a dotyczących rozszerzenia podstaw wznowienia postępowania oraz udziału A. T. w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji z dnia [...] r. Mając na względzie wszystkie wyżej wskazane okoliczności, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji.