II SA/Sz 547/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Polańska, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Wojciechowska (spr.),, Sędzia WSA Ewa Wojtysiak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Furtak-Biernat, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 września 2016 r. sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry oddala skargę. W dniu 8 kwietnia 2016 r. funkcjonariusze Urzędu Celnego w S. przeprowadzili w lokalu gastronomicznym S. położonym w S. przy ul. [...] należącym do P.K., kontrolę przestrzegania przepisów dotyczących urządzania gier hazardowych poza ośrodkami gier. W trakcie kontroli ujawniono dwa automaty bez numeru [...] oznaczonych plombami [...] poza kasynem. W wyniku czynności kontrolnych stwierdzono, że prawnym dysponentem tych urządzeń była W. spółka komandytowa z siedzibą w S., dalej "spółka" oraz że ww. automaty są automatami do gier losowych wg definicji zawartej w art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201 z 2009 r., poz. 1540 ze zm.), dalej "u.g.h.". W związku z powyższym kontrolujący dokonali pierwszych czynności procesowych, zabezpieczając przedmiotowe automaty w lokalu oraz klucze do ww. urządzeń u J.T. (k.115,110) Zgromadzone w toku kontroli materiały przekazane zostały następnie do równolegle prowadzonego postępowania administracyjnego oraz postępowania karnego skarbowego. Naczelnik Urzędu Celnego w S. wszczął z urzędu w dniu 11 stycznia 2013 r. w stosunku do spółki postępowanie w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. Organ I instancji postanowieniami z dnia 11 lutego 2015 r.: włączył do akt sprawy materiał dowodowy ze sprawy karnej skarbowej, w tym zeznania świadków i wyjaśnienia podejrzanych następnie wyłączył z akt niniejszej sprawy część materiału dowodowego uprzednio włączonego do sprawy w postaci zeznań świadków i wyjaśnienia podejrzanych oraz zawiadomił skarżącego o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym i prawem do wypowiedzenia się co zgromadzonego materiału. Organ I instancji wydał w dniu [...] decyzję nr [...], którą wymierzył skarżącemu karę pieniężną w wysokości [...] zł z tytułu urządzania gier na zabezpieczonych w toku kontroli automatach. W ocenie organu I instancji, skarżący prowadził gry na automatach poza kasynem gry, co wyczerpało przesłanki przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. i podlegało karze pieniężnej w wysokości [...] zł od każdego automatu. Organ wskazał, że spółka była prawnym dysponentem tych zabezpieczonych automatów, co wynikało z umowy najmu powierzchni zawartej w dniu 11 lipca 2012 r. pomiędzy spółka a P.K. W dniu 15 kwietnia 2015 r. do organu wpłynęły opinie z badań sprawdzających tych automatów sporządzone przez Wydział Laboratorium Celne Izby Celnej w P. Spółka, działając przez swojego pełnomocnika, złożyła odwołanie, w którym podniosła, że art. 14 ust. 1 u.g.h. był przepisem technicznym i wymagał notyfikacji w konsekwencji czego organ bezpodstawnie nałożył na nią sankcję z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. oraz wskazał, że zabezpieczone automaty nie należały do niego, o czym organ wiedział. W dniu 16 lipca 2016 r. Dyrektor Izby Celnej w S. postanowieniem włączył do akt sprawy ww. opinie Laboratorium Celne Izby Celnej w P. i powiadomił spółkę o możliwości zaznajomienia się z zebranym materiałem dowodowym oraz o prawie wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału. Organ II instancji wydał w dniu [...] r. decyzję nr [...], w której utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] r. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 91 u.g.h., do kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy stawy Ordynacja podatkowa. Organ odwoławczy przywołał treść art. 6 ust. 1, art. 32 ust. 1, art. 14 ust.1, art. 2 ust. 3, ust. 4 i ust. 5 u.g.h. Organ dokonał analizy przesłanek art. 2 u.g.h. i pod ich kątem ocenił gry na zabezpieczonych automatach, biorąc pod uwagę wnioski zawarte w ekspertyzach powołanego biegłego. W ocenie organu odwoławczego, gry na zabezpieczonych automatach były grami w rozumieniu art. 2 ust. 3 i 4 u.g.h., tj. grami na urządzeniach komputerowych o wygranych pieniężnych i rzeczowych, mających charakter losowy i były organizowane w celach komercyjnych. Organ podał, że w myśl art. 3 u.g.h., urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier losowych, zakładów wzajemnych i gier na automatach jest dozwolone wyłącznie na zasadach określonych w ustawie. Stosownie do art. 6 ust. 1 u.g.h działalność w zakresie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości oraz gier na automatach może być prowadzona na podstawie udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna gry. Koncesji na prowadzenie kasyna gry udziela minister właściwy do spraw finansów publicznych (art. 32 ust. 1 u.g.h.). W myśl art. 14 ust.1 u.g.h. urządzanie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości oraz gier na automatach dozwolone jest wyłącznie w kasynach gry. Organ podał, że urządzanie gier na automatach, zdefiniowanych w art. 2 ust. 3, ust. 4 i ust. 5 u.g.h., może być wyłącznie w kasynach gry, prowadzonych przez podmioty posiadające koncesję na ich prowadzenie, zaś każdy podmiot urządzający gry na automatach poza kasynem gry, podejmuje tę działalność wbrew przepisom ustawy o grach hazardowych, a więc nielegalnie. Zgodnie z art. 89 ust. 1 u.g.h., karze pieniężnej podlega: 1) urządzający gry hazardowe bez koncesji lub zezwolenia, bez dokonania zgłoszenia, lub bez wymaganej rejestracji automatu lub urządzenia do gry; 2) urządzający gry na automatach poza kasynem gry; 3) uczestnik w grze hazardowej urządzanej bez koncesji lub zezwolenia. Wysokość kary w przypadku art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. wynosi 12.000 zł od każdego automatu. Organ odwoławczy przeanalizował pojęcie "urządzający gry" wobec braku ustawowej definicji tego pojęcia. Organ odwoławczy stwierdził, że spółka wypełniła przesłankę z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h i była podmiotem urządzającym gry, gdyż była dysponentem prawnym tych urządzeń. Spółka umiejscowiła zabezpieczone automaty w przedmiotowym lokalu. Zdaniem organu odwoławczego, art. 89 u.g.h. nie był przepisem technicznym, który wymagał notyfikacji, w tym zakresie organ szeroko uzasadnił swój pogląd. W ocenie organu odwoławczego, w toku prowadzonego postępowania nie doszło do naruszenia przepisów procesowych. Spółka złożyła skargę od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie i wniosła o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji organu I instancji i zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucił organowi naruszenie: 1. art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 2 u.g.h. w zw. z art. 1 pkt 11 w zw. z art. 8 ust. 1 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informatycznego (Dz. Urz. UE L 1998.204.37), dalej "dyrektywa 98/34/WE" w zw. z § 4, § 8 i § 10 w zw. z § 2 pkt 1a, 2, 3 i 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz. U. Nr 239, poz. 2039 ze zm.), polegające na zastosowaniu art. 14 ust. 1 u.g.h., mimo, że przepisy te nie powinny być zastosowane w sprawie, ponieważ jako przepisy techniczne w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE, nie były przez Państwo Polskie notyfikowane w Komisji Europejskiej, w konsekwencji czego organ bezpodstawnie zastosował art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie w dniu 14 września 2016 r. pełnomocnik skarżącej podniósł dodatkowo zarzuty związane z naruszeniem przez organy art. 120, art. 129 w zw. z art. 190 § 2 i art. 192 ustawy Ordynacja podatkowa przez wyłączenie jawności dowodów zgromadzonych w postępowaniu karnym skarbowym mimo dopuszczenia ich w postępowaniu administracyjnym oraz pozbawienie strony możliwości zapoznania się z aktami sprawy i nieudostępnienie ich stronie. Oświadczył, że spółka kwestionuje prawo do dysponowania automatami. Sąd wskazał co następuje: Spór w sprawie dotyczył możliwości nałożenia przez organ na skarżącą kary na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Wskazać należy, że w związku z rozbieżnościami na tle interpretacji art. 14 ust. 1 i 89 u.g.h. w kontekście ich technicznego charakteru, a w konsekwencji dopuszczalności stosowania kar administracyjnych za naruszenie zakazu urządzania gier hazardowych poza kasynami gry, Naczelny Sąd Administracyjny podjął w dniu 16 maja 2016 r. uchwałę w składzie siedmiu sędziów o sygn. akt II GPS 1/16. Z uchwały tej wynika po pierwsze, że art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE, którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 u.g.h. Po wtóre, że urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem - od 14 lipca 2011 r., także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gry - podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Według NSA, za uzasadnione uznać należy to podejście interpretacyjne do spornej w sprawie kwestii, którego rezultat prowadzi do wniosku, że art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. nie jest przepisem technicznym, a w konsekwencji, że nie podlegał obowiązkowi notyfikacji. Wymieniony przepis ustawy krajowej sam w sobie nie kwalifikuje się do żadnej spośród grup przepisów technicznych, o których mowa w dyrektywie 98/34/WE. Przepis ten, jak wskazał NSA, ustanawia sankcję za działania niezgodne z prawem, zaś ocena tej niezgodności jest dokonywana na podstawie innych wzorców normatywnych. O możliwości zastosowania, bądź konieczności odmowy zastosowania art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. decydują bowiem okoliczności konkretnej sprawy i zestawienie, w jakim przepis ten występuje w ramach konstrukcji normy prawnej, odnoszącej się do ustalonego stanu faktycznego, co oznacza, że zasadniczo może stanowić on podstawę prawną nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych. Dokonując oceny korelacji art. 14 ust 1 u.g.h. i art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. NSA wskazał, że "w sytuacji, gdy art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych penalizuje urządzanie gier na automatach w sposób niezgodny z prawem, a z art. 14 ust. 1 tej ustawy wynika, że urządzanie gier na automatach jest dozwolone w kasynach gry, co wymaga spełnienia szeregu szczegółowych warunków określonych ustawą ściśle reglamentującą tego rodzaju działalność, to za oczywiste uznać należy, że z punktu widzenia stosowania albo odmowy stosowania tego przepisu, ustaleniem faktycznym o wiodącym i prawnie relewantnym znaczeniu jest ustalenie odnoszące się do następującej okoliczności. Mianowicie, czy podmiot prowadzący działalność regulowaną ustawą o grach hazardowych w ogóle poddał się działaniu zasad określonych tą ustawą - w tym zwłaszcza zasad określonych w jej art. 14 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 1 - czy też przeciwnie, zasady te zignorował w ten sposób, że na przykład działalność tę prowadził pomimo, że ani zezwolenia, ani koncesji na prowadzenie gry nigdy nie posiadał, ani też nie ubiegał się o nie." W ocenie NSA, nie jest więc, tak że art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. pozostaje w tego rodzaju (funkcjonalnym) związku z technicznym przepisem art. 14 tej ustawy, który to związek, zawsze i bezwarunkowo - a więc, bez względu na elementy i okoliczności konkretnych stanów faktycznych obrazowanych przywołanymi powyżej przykładami - uzasadnia odmowę jego zastosowania, jako podstawy nałożenia kary pieniężnej, ilekroć podmiot urządzający gry na automatach czyni to poza kasynem gry. Niezależnie od powyższego wskazał również, że z uzasadnienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 marca 2015 r., sygn. akt P 4/14, wynika, że tryb notyfikacji nie jest elementem krajowej procedury ustawodawczej. Trybunał stwierdził, że przepisy art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. są zgodne z art. 2 w związku z art. 7, a także z art. 20 i art. 22 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, a zatem nie ma obecnie wątpliwości co do ich obowiązywania. Z art. 269 § 1 p.p.s.a. wynika moc ogólnie wiążąca zarówno uchwał, której istota sprowadza się do tego, że stanowisko zajęte w uchwale podjętej przez Naczelny Sąd Administracyjny wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Dopóki zatem nie nastąpi zmiana tego stanowiska, dopóty sądy administracyjne powinny je respektować. Powyższe nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale i przyjmować wykładni prawa odmiennej od tej, która została przyjęta przez skład poszerzony NSA. Skład Sądu orzekający w niniejszej sprawie wykładnię zaprezentowaną w przedmiotowej uchwale w całej rozciągłości podzielił. Zgodnie z art. 2 ust. 3 u.g.h. grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. W myśl art. 2 ust. 5 u.g.h. grami na automatach są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy. Jak stanowi art. 2 ust. 4 u.g.h. "wygraną rzeczową" w grach na automatach jest również wygrana polegająca na możliwości przedłużania gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze, a także możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej w poprzedniej grze. Stosownie do art. 14 ust. 1 u.g.h., urządzanie gier cylindrycznych, gier w karty, w tym turniejów gry pokera, gier w kości oraz gier na automatach jest dozwolone wyłącznie w kasynach gry na zasadach i warunkach określonych w zatwierdzonym regulaminie i udzielonej koncesji lub udzielonym zezwoleniu, a także wynikających z przepisów ustawy. Z akt sprawy wynikało, że zabezpieczone automaty spełniły przesłanki z ww. przepisów, co oznaczało, że urządzanie na nich gier powinno nastąpić w kasynie gry. Okoliczność ta była w sprawie bezsporna. Wskazać należy, że przepisy u.g.h. nie podają definicji pojęcia "urządzający grę", a tylko urządzający grę podlega ukaraniu na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Podkreślić należy, że kara z ww. przepisu może być nałożona na właściciela automatu, jak i na inną osobę, która zorganizowała przedsięwzięcie polegające na urządzaniu gier na automatach poza kasynem w sytuacji gdy osoba taka była zaangażowana w proces urządzania tych gier, w tym czerpała z nich zyski. Uznanie, że skarżący był osobą urządzającą grę powinna nastąpić na podstawie analizy zebranego w prawidłowy sposób materiału dowodowego. Na podstawie art. 91 u.g.h., do kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.), dalej "o.p." Stosownie do art. 180 § 1 o.p., jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W myśl art. 181 o.p., dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej, z zastrzeżeniem art. 284a § 3, art. 284b § 3 i art. 288 § 2, oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. Na podstawie art. 191 o.p., organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Wskazać należy, że zasadą w postępowaniu administracyjnym jest reguła bezpośredniego prowadzenia postępowania dowodowego przez organ, od której odstępstwo wprowadza art. 181 o.p. Dopuszcza, aby w postępowaniu administracyjnym były wykorzystane dowody i materiały zgromadzone w innych postępowaniach podatkowych. Zdaniem Sądu, organ I instancji postąpił bezsprzecznie nieprawidłowo, wydając decyzję, bez zapoznania się z opiniami Laboratorium Celnego, dotyczących zabezpieczonych automatów (k.139-133) w sytuacji gdy sam wydał postanowienie z dnia 7 maja 2013 r. o zasięgnięciu opinii ww. Laboratorium (k.20). Jednakże błąd ten naprawił organ II instancji, wydając zaskarżoną decyzję po zaznajomieniu się z ww. opiniami i dokonując jej oceny na tle pozostałych dokumentów. Jak wynikało z akt skarżąca miała możliwość zapoznania się z ich treścią i złożenia wyjaśnień (k.154). Tym samym powyższe uchybienie nie miało wpływu na rozpoznanie sprawy. W niniejszej sprawie organ włączył do akt sprawy materiały z postępowania karnego skarbowego w postaci dokumentów m.in.: protokołu kontroli z dnia 25 października 2012 r. (k.2); umowy najmu z dnia 11 lipca 2012 r. (k.94-90); kopii faktur VAT (k.8-5), ekspertyz biegłego (k.89-74); protokołu oględzin rzeczy z dnia 26 marca 2013 r. (k.96-95); protokołu z przeprowadzonych czynności odtworzenia możliwości przeprowadzenia gry/gier na urządzeniach komputerowych tzw. kioskach internetowych (k.98-97); protokołu oględzin rzeczy z dnia 25 października 2012 r. (k.105-102); protokołu przeszukania z dnia 25 października 2012 r. (k.109-106); protokołu zatrzymania rzeczy z dnia 25 października 2012 r. (k.114-110); protokołu zatrzymania rzeczy z dnia 26 października 2012 r. (k.119-115). Z akt sprawy organ wyłączył dowody osobowe w postaci protokołów zeznań świadkówm.in. P.K. (właściciela lokalu), A.K. (pracownicy lokalu k.109), M.N. (pracownika organu k.105) i wyjaśnień podejrzanych J.T. (prokurenta KRS [...] spółki) i M.L. (prezesa zarządu E. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w O. k.72). W ocenie Sądu, organ odwoławczy w toku prowadzonego postępowania nie naruszył art. 120, art. 129 w zw. z art. 190 § 2 i art. 192 o.p. Kwestia wyłączonych protokołów nie miała wpływu na ocenę sytuacji prawnej skarżącej, bowiem organy nie powoływały się w swoich decyzjach na ustalenia wynikające z wyłączonych materiałów. Swoje ustalenia organy poczyniły wyłącznie w oparciu o dokumenty, znajdujące się w aktach sprawy, z którymi skarżąca miała możliwość zapoznania się i mogła się do nich ustosunkować. Decydujące znaczenie dla przyjęcia odpowiedzialności spółki z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. miała umowa najmu zawarta z P.K., w której skarżąca sama określiła się jako dysponenta prawnego zabezpieczonych automatów. Spółka w § 2 pkt 2 ww. umowy oświadczyła, że posiadane przez nią urządzenia są dopuszczone do obrotu gospodarczego na terenie Polski i ich funkcjonowanie nie narusza żadnych obowiązujących przepisów. Ponadto spółka w § 2 pkt 4 umowy zobowiązywała się względem P.K. do pokrycia wszelkich kosztów poniesionych przez niego w sytuacji gdyby jakiekolwiek osoby trzecie lub instytucje publiczne wysuwały wobec niego zarzuty lub roszczenia z przyczyn związanych z funkcjonowaniem ustawionych w lokalu automatów. Jak wynikało z protokołu kontroli z urządzania gier hazardowych z dnia 25 października 2012 r. w przedmiotowym lokalu znajdowały się dwa automaty, na jednym z nich odbywała się gra. W ocenie Sądu, nie miało znaczenia dla sprawy czy spółka, określając się jako dysponent prawny była właścicielem czy też dzierżawcą tych automatów, czy też posiadała je bez tytułu prawnego, gdyż ustawiając ww. urządzenia w lokalu P.K. czerpała z nich zyski, umożliwiając grę na nich. Gdyby spółka nie władała tymi automatami jak właściciel nie zawarłaby takiej umowy najmu, w której poza obowiązkiem płacenia czynszu P.K. zobowiązywała się w stosunku do niego do podjęcia innych działań. Wskazać należy, że w aktach sprawy znajduje się kopia umowy najmu urządzeń z dnia 21 maja 2012 r. zawarta pomiędzy spółką, działającą przez J.T. a E. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w O., reprezentowaną przez prezesa zarządu M.L. z wymienionymi numerami urządzeń. Powyższa umowa nie dotyczyła automatów zabezpieczonych w przedmiotowym lokalu, gdyż jak wynikało z umowy najmu łączącej spółkę z P.K. chodziło o automaty o innych numerach niż w załączonej do akt umowy spółki z firmą E. Tym samym ta umowa jak i jej wypowiedzenie przez firmę E. nie miało znaczenia dla niniejszej sprawy. Z akt wynikało również, że w toku postępowania odwoławczego spółka była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. W czasie trwania postępowania spółka nie kwestionowała swojego prawa do dysponowania automatami, nastąpiło to dopiero na rozprawie. Zaznaczyć należy, że spółka reprezentowana była przez tego samego pełnomocnika w postępowaniu karnym w czasie rozpoznania przez sąd karny zażalenia na postanowienia prokuratora w sprawie zabezpieczonego automatu w sprawie [...] (k.39). Jak wynikało z akt, z protokołu zatrzymania rzeczy z dnia 25 października 2012 r. (k.110), wynikało, że jeden z automatów został zabrany przez pracowników organu, drugi zaś pozostawiony w przedmiotowym lokalu pod nadzorem J.T.. Tej osobie zatrzymano też klucze do ww. automatów (protokół zatrzymania rzeczy z dnia 26 października 2012 r. k.115). Z odpisu KRS [...] spółki wynikało, że J.T. jest jej prokurentem i jego wyjaśnienia złożone jako podejrzanego zostały przez organ wyłączone z akt sprawy administracyjnej. W ocenie Sądu, zarzut niezapoznania z spółki w toku postępowania administracyjnego z materiałami postępowania karnego skarbowego w sytuacji, gdy podejrzanym w tej sprawie był prokurent spółki był nieuzasadniony. Tym bardziej, że jak wyżej wskazano organ w sprawie oparł się wyłącznie na dokumentach, pomijając źródła osobowe. Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 846 ze zm.), skargę oddalił.