II SA/Sz 547/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Asesor WSA Krzysztof Szydłowski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 września 2021 r. sprawy ze skargi M. J. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie udostępnienia materiałów z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego oddala skargę. Sygn. akt II SA/Sz [...] U Z A S A D N I E N I E Decyzją z [...] roku , nr [...], po rozpatrzeniu odwołania M. J. (dalej powoływanego także jako skarżący), Z. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego (dalej powoływany jako: ZWINGiK lub organ odwoławczy), utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z [...] roku, znak: [...] odmawiającą udostępnienia z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego materiałów zasobu w postaci kopii dokumentów powstałych w wyniku pracy geodezyjnej zaewidencjonowanej pod nr. [...] W motywach swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że w dniu [...] roku do Starosty [...] wpłynął wniosek M. J. o udostępnienie materiałów z powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, w którym to wniosku oświadczał on, iż działa w imieniu [...] i T. M.. W związku z tym, że w dniu [...] roku do Starostwa Powiatowego w G. wpłynęło pismo T. M. informujące o odwołaniu z dniem [...] roku udzielonych M. J. pełnomocnictw wraz z prośbą o nieudostępnianie mu dokumentów dotyczących nieruchomości, wezwano wnioskodawcę do usunięcia braków wniosku z [...] roku. W odpowiedzi M. J. przesłał dwa pełnomocnictwa datowane na [...] Pismem z [...] roku, Starosta [...] zawiadomił M. J. o pozostawieniu jego wniosku bez rozpoznania uznając, iż wnioskodawca w wyznaczonym terminie nie usunął braków objętych wezwaniem organu. M. J. wobec powyższego stanowiska wystąpił ze skargą do ZWINGiK, Organ ten, uznawszy skargę za zasadną, zobowiązał Starostę do podjęcia stosownych działań w terminie do [...] roku. Starosta [...] pismem z [...] roku poinformował M. J. o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie udostępnienia materiałów z zasobu. Kolejnym zaś pismem, z [...] roku, T. M. została poinformowana o toku postępowania oraz poproszona o zajęcie stanowiska w sprawie udostępnienia materiałów z zasobu M. J.. W piśmie z [...] roku, wniesionym w dniu [...] roku, T. M. złożyła kolejne oświadczenie o odwołaniu pełnomocnictwa M. J. precyzując, iż dotyczy to w szczególności działania w jej imieniu przed organami administracji publicznej. Decyzją z [...] roku, Starosta [...] odmówił udostępnienia z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego wnioskowanych kopii dokumentów sporządzonych w ramach pracy geodezyjnej. Uzasadniając swoje stanowisko organ I instancji wskazał w szczególności, iż istotnym dla treści rozstrzygnięcia było odwołanie pełnomocnictwa przez T. M.. Podkreślił przy tym, że wola mocodawcy w stosunku do pełnomocnictwa jest wartością nadrzędną wynikającą z natury relacji łączącej pełnomocnika z mocodawcą i to właśnie interesy mocodawcy powinny być jak najsilniej chronione. Skarżący wniósł odwołanie od powyższej decyzji. Oświadczył w nim, że posiada dokumenty upoważniające go do otrzymania od Starosty wnioskowanych materiałów zasobu, tj. dwie umowy "Zlecające wykonanie określonych prac i czynności". Na poparcie powyższego stanowiska dołączył do swojego pisma kopie dwóch "umów o zarząd majątkiem" z [...] roku i z [...] roku. Końcowo wniósł o podjęcie decyzji umożliwiającej "jego osobie pozyskanie dokumentów i informacji od Starosty". Rozpatrując powyższe odwołanie ZWINGiK nadmienił, że tryb postępowania o udostępnienie materiałów z zasobu określają ustawa z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 2052 z późn. zm. - dalej: Prawo geodezyjne) i przepisy wykonawcze. Udostępnienie następuje na wniosek, w drodze czynności materialno-technicznej, stosownie do przepisów § 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie organizacji i trybu prowadzenia państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Nadmieniono, że w procedurze udostępniania materiałów z zasobu, w przypadku sporu dotyczącego ich zakresu lub wysokości należnej opłaty, mają zastosowanie przepisy art. 40f ust. 1 Prawa geodezyjnego. Oznacza to, że w takiej sytuacji właściwy organ Służby Geodezyjnej i Kartograficznej wydaje decyzję administracyjną. Organ odwoławczy przyjął, iż warunkiem wydania decyzji odmawiającej udostępnienia materiałów zasobu jest złożenie wniosku o wydanie danych zawartych w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym oraz powstanie sporu co do wysokości opłat za udostępnienie materiałów PZGiK lub co do zakresu udostępnianego materiału zasobu. W przedmiotowej sprawie warunki te zostały spełnione - skarżący oświadczając, iż działa jako pełnomocnik właścicieli nieruchomości złożył wniosek o wydanie materiałów z zasobu, jednakże zakres wnioskowanych materiałów został zakwestionowany przez jednego z jego mocodawców, doprowadzając tym do swoistego sporu. Wobec powyższego organ prowadzący zasób, stwierdzając istnienie podstaw do wszczęcia postępowania administracyjnego i wydania decyzji administracyjnej, uruchomił procedurę wskazaną w art. 40f ustawy Prawa geodezyjnego, celem dokonania merytorycznej oceny przedłożonego przez skarżącego wniosku. Wyjaśniono, że jeden mocodawców M. J., tj. T. M., wniosła do tego organu o nie udostępnianie skarżącemu dokumentów dotyczących jej nieruchomości informując, iż wszelkie pełnomocnictwa mu udzielone zostały odwołane. Dodatkowo poinformowała organ, że drugi z mocodawców, F. M. zmarł w dniu [...] roku. Poinformowany o powyższym wnioskodawca, w uzupełnieniu wniosku podaniem z [...] roku, wywodził istnienie umocowania do działania w imieniu mocodawczyni, kwestionując przy tym skuteczność jej oświadczenia o wypowiedzeniu stosunku pełnomocnictwa. Jednocześnie zainteresowany konsekwentnie podtrzymywał swoje żądanie w zakresie wydania wnioskowanych materiałów zasobu. ZWINGiK wskazał, że podziela punkt widzenia przyjęty przez organ I instancji, w szczególności zgadza się z konstatacją, że wola mocodawcy w stosunku do pełnomocnictwa powinna być wartością nadrzędną i to interesy mocodawcy powinny być jak najsilniej chronione. Nadto wobec zaistniałego sporu pomiędzy M. J. i T. M. co do obowiązywania umowy o zarząd majątkiem i skuteczności wypowiedzenia tej umowy oraz skonstruowanych na jej podstawie pełnomocnictw ZWINGiK podkreślił, że nie jest władny do rozstrzygania tego sporu, a jego rozwiązanie winno odbywać się na drodze cywilnej. W ocenie organu bez względu na to czy doszło do skutecznego cofnięcia pełnomocnictwa M. J. do działania w niniejszej sprawie w imieniu T. M., to w dalszym ciągu T. M. jest uprawniona do działania jako strona postępowania i składania oświadczeń i żądań w toczącym się postępowaniu administracyjnym. Udzielenie pełnomocnictwa upoważnia pełnomocnika jedynie do działania w imieniu i na rzecz mocodawcy, nie pozbawia jednak strony prawa do samodzielnego działania. Pełnomocnictwo do działania w imieniu strony w postępowaniu administracyjnym nie jest bowiem cesją praw strony (mocodawcy) na rzecz pełnomocnika, a stanowisko procesowe i zgłaszane przez pełnomocnika żądania nie wyłączają stanowiska procesowego ani nie są od nich silniejsze, zwłaszcza, że pełnomocnik działa w imieniu i na rzecz strony a nie w imieniu własnym. Innymi słowy pełnomocnik nie wstępuje w rolę strony postępowania, a tylko ją reprezentuje, przy czym reprezentacja ta nie ogranicza praw strony do korzystania ze swych uprawnień w toku sprawy administracyjnej. Jeśli zatem przedmiotem sprawy administracyjnej jest wydanie określonych dokumentów to strona postępowania może żądać ich wydania lub tego żądania zaniechać. Jest również w pełni uprawniona do tego, aby zmodyfikować żądanie złożone w jej imieniu przez pełnomocnika. W takim przypadku stanowisko strony jest dla organu wiążące i determinuje ono również rozstrzygniecie w rozpatrywanej sprawie. Jeśli zatem M. J., powołując się na działanie w imieniu T. M. domaga się wydania określonych materiałów z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, a następnie T. M. wnosi o nieudostępnianie tych materiałów, to jej stanowisko jest dla organu prowadzącego zasób wiążące. M. J. wniósł skargę na powyższą decyzję domagając się jej uchylenia wraz z decyzją Starosty [...] z [...] roku. W uzasadnieniu swojego stanowiska wskazał, że decyzja jest przede wszystkim obarczona wadą nieważności wskazaną w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. Jak oświadczył, zgodnie z art. 107 k.p.a. jednym z elementów koniecznych, jakie powinna zawierać decyzja jest oznaczenie stron decyzji. Zaskarżona decyzja w ocenie skarżącego nie zawiera oznaczenia adresata, do którego byłaby skierowana. Ponadto w ocenie skarżącego stan faktyczny w sprawie został ustalony wadliwie. Organ bazując wyłącznie na twierdzeniach T. M. błędnie uznał, że pełnomocnictwo skarżącemu zostało skutecznie wypowiedziane. Wyjaśnił, iż uregulowania prawne w zakresie pełnomocnictwa zawarte w kodeksie postępowania administracyjnego nie są kompletne, stąd przy wyjaśnianiu sytuacji odnoszącej się do tej instytucji należy posiłkowo stosować zasady wyrażone w Kodeksie cywilnym. Powołując się na art. 101 Kodeksu cywilnego skarżący wywiódł, że z przedłożonego przezeń pełnomocnictwa wynikało, iż jest ono nieodwołalne i niegasnące. W świetle tych zapisów za nieuprawnione należało uznać wypowiedzenie pełnomocnictwa przez T. M.. Ponadto zdaniem skarżącego nawet jeżeli T. M. mogłaby wypowiedzieć pełnomocnictwo udzielone przez siebie, to nie była uprawniona do wypowiedzenia pełnomocnictwa za zmarłego męża. M. J. wywiódł dalej, że nawet jeżeli uznać, iż pełnomocnictwo [...] M. wygasło wskutek śmierci, to organ powinien był wezwać do udziału w postępowaniu jego spadkobierców. Ewentualnie te osoby, a nie wyłącznie T. M., mogłyby wypowiadać się co możliwości udostępnienia dokumentów przez organ dla skarżącego. Dalej wskazał też, iż nawet gdyby uznać, że pełnomocnictwo skarżącego do reprezentowania T. i F. M. wygasło, to organ powinien przeprowadzić czynności wyjaśniające i zwrócić się do skarżącego o sprecyzowanie w jakim trybie kieruje swoje żądania, czy czasem nie należy udostępnić wnioskowanych dokumentów w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Jak oświadczył bowiem, taki tryb pozyskiwania dokumentów może wprost nie wynikał z jego pism kierowanych w postępowaniu administracyjnym, jednakże jest to alternatywny tryb, w którym chciał uzyskać wnioskowane dokumenty. W odpowiedzi na skargę ZWINGiK wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem [...], innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020 r. poz. 374 ze zm.) w związku z wystąpieniem przesłanek wymienionych w tym przepisie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez sąd następuje tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy - art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."). Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 p.p.s.a. stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja ZWINGiK utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] o odmowie udostępnienia z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego materiałów zasobu w postaci kopii dokumentów powstałych w wyniku pracy geodezyjnej zaewidencjonowanej pod oznaczonym numerem porządkowym. Tryb udostępniania materiałów z zasobu geodezyjno-kartograficznego szczegółowo regulują rozporządzenia wykonawcze wydane na podstawie upoważnień zawartych w Prawie geodezyjnym. I tak, zgodnie z obowiązującym dacie orzekania przez organy administracji § 5 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 5 września 2013 r. w sprawie organizacji i trybu prowadzenia państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (Dz. U. poz. 1183) w powiatowej części zasobu są gromadzone: 1) bazy danych, o których mowa w art. 4 ust. 1a pkt 2, 3, 7 i 10 oraz ust. 1b ustawy; 2) mapy ewidencyjne oraz mapy zasadnicze, o których mowa w art. 4 ust. 1e pkt 1 i 2 ustawy; 3) operaty techniczne powstałe w wyniku wykonania prac geodezyjnych lub kartograficznych, mających na celu: a) tworzenie, weryfikację lub aktualizację baz danych, o których mowa w pkt 1, b) opracowanie dokumentacji na potrzeby postępowań sądowych lub administracyjnych dotyczących nieruchomości, a w szczególności: – podziałów nieruchomości, – scalania i podziałów nieruchomości, – rozgraniczania nieruchomości, – scalania i wymiany gruntów, – regulacji stanów prawnych nieruchomości, c) opracowanie dokumentacji dotyczącej nieruchomości na potrzeby czynności cywilno-prawnych, d) wznowienie znaków granicznych lub wyznaczenie punktów granicznych, e) opracowanie dokumentacji zawierającej wyniki gleboznawczej klasyfikacji gruntów, f) wykonanie map i innych dokumentów, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 43 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623, z późn. zm.); 4) cyfrowe zbiory kopii dokumentów wchodzących w skład operatów technicznych, o których mowa w pkt 3; 5) wyciągi z operatów szacunkowych, o których mowa w art. 158 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651, z późn. zm.),; 6) inne opracowania powstałe w wyniku wykonania prac geodezyjnych i kartograficznych oraz kopie baz danych pozyskane z centralnej i wojewódzkiej części zasobu, niezbędne do realizacji zadań starosty w dziedzinie geodezji i kartografii. W myśl § 18 powyższego rozporządzenia: 1. udostępnianie materiałów zasobu odbywa się na wniosek lub w związku ze zgłoszeniem prac, o ile przepisy wydane na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 3, 6-10 i ust. 1a, art. 24b ust. 4 oraz art. 26 ust. 2 ustawy nie stanowią inaczej. 2. Udostępnia się kopie materiałów zasobu. 3. Oryginał materiału zasobu może zostać udostępniony w miejscu jego przechowywania tylko w obecności pracownika wyznaczonego przez organ prowadzący zasób, jeżeli zainteresowany uzasadni, że dostęp do tych materiałów jest mu niezbędny do zrealizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa. 4. Oryginał materiału zasobu może być wydany poza miejsce jego przechowywania, jeżeli jest to niezbędne do wykonania zadań publicznych określonych przez ustawy. 5. Niezwłocznie po otrzymaniu wniosku o udostępnienie materiału zasobu organ prowadzący zasób sprawdza, czy wniosek może być zrealizowany, oraz ustala wysokość należnej opłaty. 6. Udostępnienie materiałów zasobu na wniosek odbywa się niezwłocznie po przedstawieniu przez wnioskodawcę dowodu wniesienia opłaty. W kontekście formułowanego przez skarżącego stanowiska, o potrzebie rozważania przez organ możliwości udostępnienia wnioskowanych danych na zasadach dostępu do informacji publicznej, taką tezę uznać należy za chybioną. Jak dostrzega się bowiem w orzecznictwie sądów administracyjnych, do udostępniania danych z zasobu geodezyjnego i kartograficznego stosuje się odmienny niż określony w ustawie o dostępie do informacji publicznej tryb dostępu, a w toku ich udostępniania nie znajduje zastosowania ustawa o dostępie do informacji publicznej (por. wyrok NSA z 1 października 2010 r., I OSK [...], wyrok WSA w Poznaniu z 6 kwietnia 2017 roku, IV SAB/Po [...] – publ. [...]). Co więcej, przytoczone wyżej unormowania nakazują przyjąć, że materiały, których udostępnienia skarżącemu odmówiono, jako wchodzące w skład zasobu bazowego geodezyjnego i kartograficznego, nie są dostępne dla każdego zainteresowanego, bowiem bezpośredni dostęp do zasobu dostęp mają jedynie podmioty zawodowo trudniące się wykonywaniem prac geodezyjnych (por. wyrok WSA w Białymstoku z 15 października 2009 roku, II SA/Bk [...] – publ. [...]). Ustawodawca w tym zakresie przyjął rozwiązanie, iż właściciele nieruchomości uzyskują dostęp do zasobu geodezyjnego i kartograficznego w sposób pośredni, albowiem co do zasady, jest on realizowany za pośrednictwem wyspecjalizowanych jednostek wykonawstwa geodezyjnego. W tym miejscu podkreślenia wymaga, iż skarżący nie wskazuje, by domagając się dokumentów z zasobu geodezyjnego lub kartograficznego działał jako uprawniony geodeta czy też upoważniony wykonawca prac geodezyjnych. Nie figuruje on przy tym w rejestrze geodetów prowadzonym przez Główny Urząd Geodezji i Kartografii (http://www.gugik.gov.pl/uprawnienia-zawodowe/znajdz-geodete). Stąd należało przyjmować, że o przedmiotowe dokumenty nie wnioskował jako posiadający uprawnienia geodeta czy wykonawca prac geodezyjnych, lecz działał w imieniu własnym, realizując swój interes, wywodzony z przedkładanych umów cywilnoprawnych. Wprawdzie pierwotnie skarżący twierdził, iż działa i imieniu "osób które reprezentuje" a z dalszych jego stanowisk należało przyjmować, że chodziło o działanie w imieniu T. i J. M.. W toku postępowania okazało się jednak, że T. M., wyraźnie sprzeciwia się udostępnianiu mu wnioskowanych dokumentów a swoje pełnomocnictwo odwołała. Natomiast drugi ze wskazywanych mocodawców, J. M., zmarł w dniu [...] roku. Zgodnie z zasadami prawa cywilnego pełnomocnictwo może być odwołane przez mocodawcę w każdym czasie. Wskutek odwołania pełnomocnictwo wygasa. Pełnomocnictwo wygasa ponadto w przypadku zrzeczenia się pełnomocnictwa przez pełnomocnika, upływu czasu, na który było ono udzielone, dokonania czynności, której dotyczyło umocowanie, śmierci mocodawcy lub pełnomocnika, utraty przez osobę prawną, będącą pełnomocnikiem lub mocodawcą, osobowości prawnej, oraz w przypadku wygaśnięcia stosunku prawnego, który był podstawą pełnomocnictwa. Skarżący wywodził w powyższym zakresie, że z przedłożonego przezeń w toku postępowania pełnomocnictwa wynikało, iż jest ono "nieodwołalne i niegasnące", a w świetle jego zapisów, za nieuprawnione należy uznać wypowiedzenie pełnomocnictwa przez T. M.. Ponadto skarżący formułował też tezę, iż nawet jeżeli T. M. mogłaby wypowiedzieć pełnomocnictwo udzielone przez siebie, to nie jest uprawniona do wypowiedzenia pełnomocnictwa za zmarłego męża [...] M. , a nawet jeżeli uznać, że pełnomocnictwo [...] M. wygasło wskutek śmierci, to organ powinien był wezwać do udziału w postępowaniu jego spadkobierców. W tym miejscu należy dostrzec, iż jeżeli pełnomocnik przekroczy zakres umocowania, to ważność jego czynności zależy od ich potwierdzenia przez osobę, która udzieliła mu pełnomocnictwa (art. 103 § 1 kodeksu cywilnego). Potwierdzenie musi być dokonane w toku postępowania administracyjnego, w którym taka sytuacja wystąpiła, a więc musi nastąpić przed wydaniem ostatecznej decyzji w sprawie. Potwierdzenie ma charakter uniwersalny, obejmuje zarówno formę, jak i termin dokonania czynności oraz przewidziane w niej skutki (por. wyrok WSA w Rzeszowie z 7 września 2017 roku, II SA/Rz [...] – publ. [...]). Jeżeli zatem organ w toku postępowania stwierdzi braki co do zakresu pełnomocnictwa, to powinien wezwać pełnomocnika do złożenia pełnomocnictwa obejmującego czynności dokonywane przez tego pełnomocnika. Jeżeli zaś pełnomocnik nie złoży takiego pełnomocnictwa, to organ winien wezwać osobę, która udzieliła pełnomocnictwa, do potwierdzenia czynności pełnomocnika w wyznaczonym terminie (por. P. M. Przybysz [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2021, art. 32.). Takie właśnie działania podejmował organ geodezyjny w toku badanego postępowania. Wyjaśniał bowiem zakres okazywanego przez skarżącego pełnomocnictwa co do którego powstały wątpliwości, przy czym wskazywany w pełnomocnictwie mocodawca nie potwierdzał działań pełnomocnika a wręcz wyraźnie im się sprzeciwiał. W świetle powyższego na pełną aprobatę zasługuje stanowisko organów administracji, iż skoro co do zasady pełnomocnik działa w imieniu strony i na jej rzecz, nie można przyjąć aby działanie pełnomocnika mogło ograniczać prawa mocodawcy w postępowaniu administracyjnym. Zatem skoro T. M. wyraźnie artykułowała brak woli pozyskania wnioskowanych dokumentów oraz sprzeciwiała się działaniom wnioskodawcy, powołującego się na jej pełnomocnictwo, za niedopuszczalne należałoby uznawać działanie przez organ administracji "na jej rzecz" wbrew jej wyraźnej woli. W istocie stanowisko T. M. czyniło postępowanie bezprzedmiotowym i brak byłoby podstaw do merytorycznego rozstrzygania w sprawie, gdyby wnioskodawca nie zaczął wywodzić w jej toku własnego interesu w pozyskaniu wnioskowanej dokumentacji. W ocenie Sądu, wobec artykułowanych stanowisk, organy prawidłowo uznały, iż badany wniosek powinien być rozpoznany jako osobiste żądanie skarżącego. Skoro zaś w toku postępowania skarżący nie wykazał tytułu prawnego do nieruchomości objętej wnioskiem ani w inny sposób nie wykazał interesu prawnego w uzyskaniu dokumentacji z zasobu geodezyjnego, a ponadto brak było podstaw do przyjmowania aby skarżący działał w sprawie jako uprawniony geodeta wykonujący obowiązki zawodowe, zasadnie odmówiono mu udostępnienia dokumentacji w zakresie objętym wnioskiem. W tym miejscu należy wskazać co do okazywanych "umów o zarząd majątkiem" z [...] roku, iż skarżący może dochodzić swoich roszczeń względem ich drugiej strony na drodze cywilnej. Natomiast postępowanie administracyjne ani sądowadministracyjne nie służą rozstrzyganiu sporów powstałych na gruncie wykonywania umów cywilnych. Nie jest także uzasadnionym zarzut skargi oparty na art. 156 §1 pkt 4 k.p.a. Z powyższego przepisu wynika, że decyzja skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie jest nieważna. Po pierwsze w czasie toku postępowania skarżący wyraźnie wskazywał, że zabiega o wydanie decyzji umożliwiającej "jego osobie" pozyskanie dokumentów i informacji z zasobu geodezyjnego. Po wtóre decyzja Starosty jednoznacznie określa w swoim tenorze, iż zapadła po rozpatrzeniu wniosku M. J.. Również organ odwoławczy wyraźnie wskazywał, że rozpatrywał odwołanie M. J.. Wreszcie treść uzasadnień powyższych rozstrzygnięć i ich rozdzielników nie budzi wątpliwości, iż to właśnie skarżący był traktowany jako wnioskodawca i strona postępowania. Treść skargi nakazuje zresztą przyjąć, że skarżący powyższe działania prawidłowo odczytał. Skargę wniósł już bowiem we własnym imieniu, bez powoływania się na pełnomocnictwo do takiego działania pochodzące od innych osób. Mając powyższe na uwadze, nie znajdując podstaw do zakwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.