II SA/Sz 547/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szydłowski Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska Protokolant starszy inspektor sądowy Aneta Ciesielska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi I. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 2 czerwca 2025 r. nr SKO/KU/451/3405/2024 w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności skutków milczącego załatwienia sprawy oddala skargę. Decyzją z dnia 2 czerwca 2025 r. nr SKO/KU/451/3405/2024, wydaną na podstawie art. 158 § 1, art. 156 § 1 pkt 2, 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm., dalej: "k.p.a."), art. 83 ust. 1, art.83 f ust. 1 pkt 3, ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2024, poz. 1478 ze zm., dalej: "u.o.p."), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie, po rozpatrzeniu wniosku I. W. (dalej powoływany jako: "Skarżący"), umorzyło w całości postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności skutków milczącego załatwienia sprawy niewniesienia przez Burmistrza P. sprzeciwu do zgłoszenia przez P. B. zamiaru usunięcia drzewa z gatunku jesion wyniosły z nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] obr. R. gmina P.. Z uzasadnienia rozstrzygnięcia Kolegium wynika, że Burmistrz P. pismem z dnia 20 czerwca 2022 r. znak GKŚiR.6131.252.2022, wydanym w związku ze złożonym przez P. B. zgłoszeniem zamiaru usunięcia 1 sztuki drzewa z gatunku jesion wyniosły rosnącego na działce nr [...] obr. R. gmina P., poinformował wnioskodawcę o przyjęciu zgłoszenia i braku podstaw do wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia na podstawie art. 83f ust. 12 ustawy o ochronie przyrody. Pismem z dnia 10 października 2024 r. I. W., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza P. z dnia 20 czerwca 2022 r. znak GKŚiR.6131.25.22022 zezwalającej na wycięcie drzewa na działce nr [...] stanowiącej własność wnioskodawcy, dla której Sąd Rejonowy w Stargardzie prowadzi księgę wieczystą nr [...], ewentualnie o stwierdzenie, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Wnioskujący wyjaśnił, że wskazaną decyzją z 20 czerwca 2022 r. Burmistrz P. zezwolił na usunięcie drzewa bez wiedzy i zgody właściciela nieruchomości. Zezwolenie wydane zostało na podstawie oświadczenia P. B., bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i dowodowego, bez poinformowania właściciela nieruchomości i z pominięciem stron. Wniosek o usunięcie drzewa złożył bowiem P. B., czyli właściciel sąsiadującej z działką skarżącego działki, który oświadczył nieprawdę, że drzewo posadzone jest na nieruchomości stanowiącej jego własność. Podkreślił, że w sprawie tej toczy się postępowanie karne nadzorowane przez Prokuraturę Rejonową w P. pod sygn. [...] Zdaniem skarżącego, decyzja zezwalająca na wycięcie drzewa wydana została z rażącym naruszeniem art. 83 ustawy o ochronie przyrody, gdyż P. B. nie był posiadaczem nieruchomości, z której dokonał wycinki, ani właścicielem urządzeń przesyłowych. Złożenie wniosku o wycinkę i sama wycinka drzewa odbyły się bez zgody i wiedzy właściciela nieruchomości, co stanowi rażące naruszenie prawa. Właściciel nieruchomości poniósł też szkodę w postaci uraty drewna. Do wniosku załączono pracę geodezyjną -mapę do podziału działki nr [...] obr. R. z 2013 r. oraz pracę geodezyjną -aktualizacja mapy zasadniczej działka nr [...] obr. R. obrazującą punkty graniczne pomiędzy działkami [...] i [...] powstałe w wyniku podziału działki [...] wraz z naniesionym rysunkiem położenia pnia ściętego drzewa. Wobec braku stwierdzenia w aktach organu I decyzji administracyjnej Burmistrza P. z dnia 20 czerwca 2022 r. znak GKŚiR.6131.252.2022, Kolegium wezwało pełnomocnika wnioskodawcy do sprecyzowania wniosku. W odpowiedzi pełnomocnik wnioskodawcy wyjaśnił, że wniosek dotyczy aktu administracyjnego, na podstawie którego zezwolono na wycięcie drzewa na działce nr [...] położonej w obrębie R.. Nadto wnioskodawcy odmówiono dostępu do akt sprawy, uznając, iż nie jest on stroną postępowania, jednak pozyskał on informację w zakresie znaku sprawy o przyjęciu zgłoszenia zamiaru usunięcia drzewa (GKŚiR.6131.252.2022). Zawiadomieniem z dnia 10 kwietnia 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze poinformowało strony o wszczęciu postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji objętej wnioskiem oraz o uprawnieniach z art. 10 k.p.a. Ustosunkowując się do wniosku o stwierdzenie nieważności, P. B., wskazał, że złożył wniosek o wycięcie drzewa będąc przekonanym, że drzewo to znajduje się w granicy jego nieruchomości. Ogrodzenie, które postawił I. W. wskazywało, że drzewo jest poza granicą jego działki. Wycięte drzewo nie znajdowało się na mapach, było bardzo pochylone w stronę działki I. W., co budziło obawę, że podczas silnych wiatrów uszkodzi budynki gospodarcze i maszyny znajdujące się w zasięgu drzewa. Ponadto korzenie drzewa były widoczne na drodze dojazdowej, co utrudniało dojazd do posesji, a w przypadku remontu uniemożliwiało położenie kostki betonowej i utwardzenie terenu. W dniu 18 kwietnia 2025 r. pełnomocnik wnioskodawcy wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów: z przedłożonych dokumentów, z przesłuchania wnioskodawcy oraz świadka, na okoliczność wszczęcia postępowania karnego w przedmiocie wycinki drzewa, jego etapu, wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa, wydania decyzji bez zgody i wiedzy właściciela działki i okoliczności wydania decyzji oraz dowodu. W dalszej części uzasadnienia Kolegium wyjaśniło, że instytucja stwierdzenia nieważności decyzji, będąca nadzwyczajnym środkiem weryfikacji decyzji administracyjnych, stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych wyrażonej w art.16 k.p.a. Istotą postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji jest ustalenie, czy dana decyzja dotknięta została jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Zgodnie z art.156 § 1 pkt 2 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Kolegium podkreśliło, że przepisy art. 156 k.p.a. odnoszą się do ostatecznych decyzji administracyjnych. Jednakże od czerwca 2017 r. mają one również zastosowanie do spraw załatwianych milcząco. Zgodnie bowiem z art. 122g k.p.a. do spraw załatwionych milcząco przepisy rozdziałów 12 i 13 w dziale II stosuje się odpowiednio. Przyjmuje się, że skutek wydania decyzji ostatecznej powstał w terminie czternastu dni od dnia upływu terminu, o którym mowa w art. 122c § 1 k.p.a. Odpowiednie stosowanie trybu nadzwyczajnego- stwierdzenia nieważności- do milczącego załatwienia sprawy oznacza modyfikację jego zastosowania z uwagi na brak aktu administracyjnego poddanego weryfikacji. Zakres przedmiotowy dopuszczalności wykorzystania nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego, do którego odsyła art. 122g zd. 1 k.p.a. nie obejmuje postanowienia o wydaniu lub odmowie wydania zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy, lecz obejmuje tylko skutek milczącego załatwienia sprawy jako prawną formę niedziałania organu administracji w sprawie indywidualnej. W wyniku analizy przepisów ustawy o ochronie przyrody oraz przepisów k.p.a. o milczącym załatwieniu sprawy Kolegium stwierdziło brak podstaw do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy w trybie stwierdzenia nieważności, co skutkowało umorzeniem wszczętego postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Podkreślono, że stosownie do art. 122a § 1 k.p.a. sprawa może być załatwiona milcząco, jeżeli przepis szczególny tak stanowi. W ustawie o ochronie przyrody takiego odniesienia brakuje, co prowadzi do wniosku, że nabycie uprawnienia do usunięcia drzewa na podstawie zgłoszenia, o którym mowa w art. 83f ust. 4 ustawy o ochronie przyrody, do którego nie wniesiono sprzeciwu, nie jest kwalifikowane jako załatwienie sprawy w sposób milczący, uzasadniający zastosowanie przepisów o milczącym załatwieniu sprawy. Czynność zgłoszenia połączona z brakiem negatywnej reakcji organu – sprzeciw - kształtuje uprawnienie zgłaszającego właściciela do usunięcia drzewa lub krzewu w granicach dokonanego skutecznie zgłoszenia, nie ma ono skutku w postaci wszczęcia postępowania administracyjnego. Brak jest podstaw do wzruszenia tej formy zakończenia procedury zgłoszeniowej w trybach nadzwyczajnych, w tym w trybie stwierdzenia nieważności. Kolegium wskazało, że z uwagi na wszczęcie postępowania nieważnościowego, po ocenie przesłanek wskazanych we wniosku I. W. umorzono postępowanie jako niedopuszczalne należało umorzyć na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Niezależnie od powyższego Kolegium informacyjne jedynie wskazało, że w sytuacji przyjęcia odmiennego poglądu, o dopuszczalności stosowania przepisów art. 122 g k.p.a. do przyjęcia zgłoszenia zamiaru usunięcia drzewa, wobec którego organ nie wniósł sprzeciwu, okoliczności wskazane we wniosku tj. że drzewo objęte zgłoszeniem zamiaru usunięcia położone było na działce stanowiącej własność I. W., nie mogłoby stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności, lecz odpowiada przesłance wznowienia postępowania określonej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Nie zgadzając się z powołaną decyzją Kolegium I. W., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Jednocześnie zarzucił zaskarżonej decyzji: - naruszenie prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnie, tj. art. 83f ust. 12 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U.2024.1478 t.j.), poprzez błędne przyjęcie, że nie stanowi on przepisu szczególnego, umożliwiającego milczące załatwienie sprawy z zakresu dotyczącego usunięcia drzewa, co doprowadziło do jego całkowitego pominięcia w niniejszej sprawie; - naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 122g k.p.a. poprzez jego pominięcie w sytuacji, gdy w niniejszej sprawie zostały spełnione wszystkie przesłanki umożliwiające przyjęcie, że niniejsza sprawa (dot. usunięcia drzewa przez P. B. - GKŚIR.6131.252.2022) została załatwiona milcząco, w związku z czym możliwe jest wzruszenie takiej formy zakończenia przedmiotowej sprawy przy wykorzystaniu nadzwyczajnego trybu, m. in. w drodze stwierdzenia nieważności; - naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez umorzenie postępowania w sytuacji, w której spełniona została przesłanka stwierdzenia nieważności wobec rażącego naruszenia art. 83 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U.2024.1478 t.j.) w trakcie milczącego załatwienia sprawy usunięcia drzewa przez [...] (GKŚIR.6131.252.2022); - naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i w rezultacie zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy, co doprowadziło do pominięcia faktu rażącego naruszenia prawa Skarżącego, wskutek pominięcia jego zgody na usuniecie przez P. B. należącego do niego drzewa, a w dalszej kolejności zakwalifikowanie tejże okoliczności, jako przesłanki do zastosowania instytucji wznowienia postępowania, chociaż przeznaczenie wspomnianego rozwiązania ustawodawca przewidział dla innych przypadków. Mając powyższe zarzuty na względzie Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz (w myśl art. 145a § 1 p.p.s.a.) zobowiązanie organu do wydania decyzji zgodnie z pierwotnym wnioskiem Skarżącego, tj. decyzji w przedmiocie stwierdzenia nieważności skutków milczącego załatwienia przez Burmistrza P. sprawy usunięcia drzewa przez P. B. (GKŚIR.6131.252.2022), bądź stwierdzenie, że milczące załatwienie przez Burmistrza P. sprawy usunięcia drzewa przez P. B. (GKŚIR.6131.252.2022) nastąpiło z naruszeniem prawa, ewentualnie wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, zgodnie z treścią art. 200 ustawy p.p.s.a. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie wniosło o jej oddalenie. Na rozprawie skarżący oświadczył, że pień drzewa, który został wycięty, zgodnie z pomiarami geodezyjnymi w całości znajdował się na jego działce. Pomiar zrobiony przez geodetę został zlecony przez niego w lutym 2023 roku i został przedłożony w prokuraturze oraz gminie. Wynika z niego, że cały pień drzewa znajdował się na jego posesji. Oświadczył, że nie miał żadnych wątpliwości, że drzewo rośnie na jego działce. Drzewo było pochylone w kierunku jego działki. Obecny na rozprawie uczestnik postępowania – P. B. oświadczył, że nie zajmuje żadnego stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wskazał, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach kontroli działalności administracji publicznej sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, określającego prawa i obowiązki stron oraz prawa procesowego, regulującego postępowanie przed organami administracji publicznej. Ponadto, zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uchylenie decyzji administracyjnej następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a. skarga, zgodnie z art. 151 p.p.s.a., podlega oddaleniu. Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie kontrola według powyższych kryteriów nie wykazała, aby doszło do naruszenia przepisów prawa uzasadniającego uwzględnienie skargi. Przedmiotem skargi jest decyzja Kolegium z dnia 2 czerwca 2025 r. umarzająca w całości postępowanie z wniosku Skarżącego w sprawie stwierdzenia nieważności skutków milczącego załatwienia sprawy niewniesienia przez Burmistrza P. sprzeciwu do zgłoszenia przez P. B. zamiaru usunięcia drzewa. Na wstępie podkreślenia wymaga, że wszczęte postępowanie administracyjne musi zostać zakończone załatwieniem sprawy, czyli jej rozstrzygnięciem poprzez wydanie przez prowadzący postępowanie organ stosownego aktu - decyzji, która rozstrzyga sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończy sprawę w danej instancji (art. 104 § 2 k.p.a.). Aktem w inny sposób kończącym sprawę w danej instancji jest wydana na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., decyzja umarzająca postępowanie administracyjne, którą organ wydaje, gdy nie może rozstrzygnąć sprawy co do jej istoty. Zachodzi wówczas bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego. W doktrynie oraz w orzecznictwie sądowoadministracyjnym bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego określana jest jako brak przedmiotu postępowania. Przez przedmiot ten należy natomiast rozumieć konkretną sprawę, w której organ administracji publicznej jest władny i jednocześnie zobowiązany do rozstrzygnięcia na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Stosownie do art. 105 § 1 k.p.a. sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracyjnego, co oznacza, że jakiekolwiek rozstrzygnięcie organu – pozytywne, czy negatywne – staje się prawnie niedopuszczalne. Przechodząc do oceny rozpatrywanej sprawy w kontekście powyższego przepisu przypomnieć należy, że sąsiad Skarżącego – P. B. dokonał zgłoszenia zamiaru usunięcia drzewa rosnącego na działce nr [...] położonej w obrębie R. gmina P.. Pismem z dnia 20 czerwca 2022 r. Burmistrz P. poinformował P. B. o przyjęciu jego zgłoszenia usunięcia 1 sztuki drzewa rosnącego na wskazanej działce oraz o braku podstaw do wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia w trybie art. 83f ust. 12 u.o.p. W tym miejscu wskazać należy, że jak wynika z treści art. 83 ust. 1 u.o.p. co do zasady usunięcie drzewa lub krzewu z terenu nieruchomości lub jej części może nastąpić po uzyskaniu zezwolenia. Wyjątek od tej zasady został przewidziany w przepisie art. 83f ust. 1 pkt 3a u.o.p., zgodnie z którym przepisów art. 83 ust. 1 nie stosuje się do: drzew lub krzewów, które rosną na nieruchomościach stanowiących własność osób fizycznych i są usuwane na cele niezwiązane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 83f ust. 4 u.o.p., który wszedł w życie w dniu 17 czerwca 2017 r. na mocy ustawy z dnia 11 maja 2017 r. o zmianie ustawy o ochronie przyrody (Dz. U. z 2017r., poz. 1074), w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3a, właściciel nieruchomości jest obowiązany dokonać zgłoszenia do organu, o którym mowa w art. 83a ust. 1, zamiaru usunięcia drzewa, jeżeli obwód pnia drzewa mierzonego na wysokości 5 cm przekracza: 1) 80 cm - w przypadku topoli, wierzb, klonu jesionolistnego oraz klonu srebrzystego; 2) 65 cm - w przypadku kasztanowca zwyczajnego, robinii akacjowej oraz platanu klonolistnego; 3) 50 cm - w przypadku pozostałych gatunków drzew. Zgłoszenie, o którym mowa w ust. 4, zawiera imię i nazwisko wnioskodawcy, oznaczenie nieruchomości, z której drzewo ma być usunięte, oraz rysunek albo mapkę określającą usytuowanie drzewa na nieruchomości (art. 83f ust. 5 u.o.p.). Zgodnie z art. 83f ust. 6 u.o.p. organ, o którym mowa w art. 83a ust. 1, w terminie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia dokonuje oględzin w celu ustalenia, odpowiednio: 1) nazwy gatunku drzewa; 2) obwodu pnia ustalonego na wysokości 5 cm, a w przypadku gdy na tej wysokości drzewo: a) posiada kilka pni - obwodu każdego z tych pni, b) nie posiada pnia - obwodu pnia poniżej korony drzewa. Po dokonaniu oględzin organ, o którym mowa w art. 83a ust. 1, w terminie 14 dni od dnia oględzin może, w drodze decyzji administracyjnej, wnieść sprzeciw. Usunięcie drzewa może nastąpić, jeżeli organ nie wniósł sprzeciwu w tym terminie (art. 83f ust. 8 u.o.p.). W myśl art. 83f ust. 12 wskazanej ustawy organ, o którym mowa w art. 83a ust. 1, może przed upływem terminu, o którym mowa w ust. 8, wydać zaświadczenie o braku podstaw do wniesienia sprzeciwu. Wydanie zaświadczenia wyłącza możliwość wniesienia sprzeciwu, o którym mowa w ust. 8, oraz uprawnia do usunięcia drzewa. Kwestię sporną w niniejszej sprawie stanowi relacja pomiędzy przepisami powołanej ustawy o ochronie przyrody, a instytucją milczącego załatwienia sprawy, która została wprowadzona na mocy ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2017 poz. 935) i weszła w życie w dniu 1 czerwca 2017 r. Według bowiem Skarżącego sprawa dotycząca usunięcia drzewa przez P. B. na podstawie zgłoszenia, co do którego organ nie wniósł sprzeciwu, została załatwiona w sposób milczący i w związku z tym możliwe jest, w jego ocenie, wzruszenie takiej formy zakończenia przedmiotowej sprawy przy wykorzystaniu trybów nadzwyczajnych, w tym w trybie stwierdzenia nieważności obejmującym skutek milczącego załatwienia sprawy. Z kolei Kolegium nie podzieliło powyższej argumentacji i uznało, że dokonanie zgłoszenia zamiaru usunięcia drzewa w trybie art. 83f ust. 4 u.o.p. i powstałe w wyniku tej czynności uprawnienie zgłaszającego, wobec braku zgłoszenia sprzeciwu przez organ, nie odpowiada kryteriom uznania sprawy za załatwioną w sposób milczący. Analiza powołanych przepisów ustawy o ochronie przyrody prowadzi do wniosku, na który słusznie zwrócił uwagę organ, że powołane przepisy w sposób kompleksowy regulują kwestię zgłoszenia zamiaru usunięcia drzewa i nie zawierają odesłania do stosowania przepisów o milczącym załatwieniu sprawy, w sytuacji gdy jak wynika z art. 122a § 1 k.p.a. sprawa może być załatwiona milcząco, jeżeli przepis szczególny tak stanowi. W myśl art. 122a § 2 sprawę uznaje się za załatwioną milcząco w sposób w całości uwzględniający żądanie strony, jeżeli w terminie miesiąca od dnia doręczenia żądania strony właściwemu organowi administracji publicznej albo innym terminie określonym w przepisie szczególnym organ ten: 1) nie wyda decyzji lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie (milczące zakończenie postępowania) albo 2) nie wniesie sprzeciwu w drodze decyzji (milcząca zgoda). Stosownie do art. 122g k.p.a. do spraw załatwionych milcząco przepisy rozdziałów 12 (wznowienie postępowania) i 13 (uchylenie, zmiana oraz stwierdzenie nieważności decyzji) w dziale II stosuje się odpowiednio. Przyjmuje się, że skutek wydania decyzji ostatecznej powstał w terminie czternastu dni od dnia upływu terminu, o którym mowa w art. 122c § 1. Zdaniem Sądu, nabycie uprawnienia do usunięcia drzewa na podstawie zgłoszenia dokonanego w trybie art. 83f ust. 4 u.o.p., do którego organ nie wniósł sprzeciwu, nie może być uznane za załatwienie sprawy w sposób milczący. Jak trafnie wskazało Kolegium zgłoszenie to stanowi postać oświadczenia o zamiarze usunięcia określonego w tym zgłoszeniu drzewa, a nie jak stanowi art. 122a § 1 i 2 k.p.a. postać żądania strony wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie indywidualnej. Nadto przepis art. 83f ust. 4 ustawy o ochronie przyrody obowiązuje od dnia 17 czerwca 2017r., czyli wprowadzony został już po wejściu w życie instytucji milczącego załatwienia sprawy, która obowiązuje od dnia 1 czerwca 2017 r., zatem ustawodawca mógł już zawrzeć odesłanie do stosowania przepisów o milczącym załatwieniu sprawy, którego jednak nie wprowadził. Ponownie podkreślić należy, że w świetle art. 122a § 1 k.p.a., który otwiera drogę do instytucji milczącego załatwienia sprawy, sprawa może być załatwiona milcząco, jeżeli przepis szczególny tak stanowi. Oznacza to, że tryb określony w rozdziale 8a k.p.a. znajdzie zastosowanie dopiero wówczas, gdy ustawodawca w przepisach prawa materialnego zamieści wyraźne odesłanie do omawianej regulacji prawnej, tymczasem w przepisach ustawy o ochronie przyrody takiego odesłania nie można stwierdzić. Mając powyższe na względzie należy uznać brak podstaw do zastosowania w rozpoznawanej sprawie, trybu nadzwyczajnego, stwierdzenia nieważności, do którego odpowiedniego stosowania odsyła art. 122g k.p.a. zawarty w rozdziale 8a ww. ustawy regulującej instytucję milczącego załatwienia sprawy. W rezultacie za prawidłowe należy uznać rozstrzygnięcie Kolegium umarzające postępowanie zainicjowane wnioskiem Skarżącego w sprawie stwierdzenia nieważności skutków milczącego załatwienia sprawy niewniesienia przez Burmistrza P. sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru usunięcia drzewa z gatunku jesion wyniosły z nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] położonej w obrębie R., gmina P.. W tej sytuacji zdaniem Sądu, brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi dotyczących naruszenia art. 83f ust. 12 u.o.p. oraz art. 122g k.p.a., jak też art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., zmierzających do uznania, że sprawa została załatwiona w sposób milczący. Zdaniem Sądu, organy zebrały pełny materiał dowodowy, dokonały jego oceny i wywiodły z nich prawidłowe wnioski. Za niezasadne należy uznać podniesione w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przepisów k.p.a. (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80). Zaskarżona decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne, a tym samym spełnia wymagania określone w art. 107 § 3 k.p.a. Okoliczność, że skarżący z materiału dowodowego wywodzi inne wnioski niż organ, nie świadczy o naruszeniu przez organ przepisów postępowania. Odnosząc się z kolei do kwestii wyrażenia przez Skarżącego zgody na usunięcie przez P. B. należącego do niego drzewa należy wskazać, że w tej sytuacji przysługuje mu roszczenie odszkodowawcze na gruncie przepisów prawa cywilnego. W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że organ działał w oparciu o zgłoszenie, które jak wynika z treści powołanego wyżej art. 83f ust. 5 u.o.p. winno zawierać imię i nazwisko wnioskodawcy, oznaczenie nieruchomości, z której drzewo ma być usunięte oraz rysunek albo mapkę określającą usytuowanie drzewa na nieruchomości. Reasumując, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. W tym stanie sprawy, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.