II SA/Sz 548/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel,, Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji w sprawie pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Starosta zatwierdził projekt budowlany i udzielił L. S. pozwolenia na budowę [...] budynków mieszkalnych jednorodzinnych, dwulokalowych, wolnostojących, parterowych z użytkowymi poddaszami i wbudowanymi garażami, realizowanych wg projektów typu "[...]" wraz z instalacjami: wodociągową ze studniami kopanymi, kanalizacji sanitarnej ze szczelnymi zbiornikami na ścieki, gazową, c.o. i energetyczną, lokalizowanych na terenie działki nr [...] położonej w obrębie geodezyjnym P. gm. G. (etap II). W dniu [...]r. E. złożyła wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ww. decyzją wskazując, że będąc właścicielem sąsiedniej nieruchomości (działka nr [...]) nie brała jako strona udziału w tym postępowaniu bez swojej winy. Starosta postanowieniem z dnia [...]r. wznowił postępowanie, a następnie decyzją z dnia [...]r. nr [...], w oparciu o art. 150 § 1 i art. 151 § 1 pkt 1 w zw. art. 149 § 2 oraz art. 146 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej k.p.a.), odmówił uchylenia decyzji z dnia 14 lutego 2013 r. ze względu na brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz fakt, że w wyniku wznowienia postępowania zapadłaby wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, E. nie jest stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji, gdyż należąca do niej działka o nr [...] nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji, a sporne przedsięwzięcie nie powoduje jakichkolwiek ograniczeń – które wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa w zakresie możliwości jej zagospodarowania. Nadto organ podkreślił, że Spółka nie wskazała żadnych argumentów pozwalających na uznanie jej za stronę. W odwołaniu od powyższej decyzji E. zarzuciła naruszenie art. 7, 9, 77 § 1, 80, 151 § 1 pkt 1, 145 § 1 pkt 4 , 146 § 2 k.p.a. oraz art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Na skutek wniesionego odwołania, Wojewoda decyzją z dnia [...] r. nr [...] orzekł o uchyleniu decyzji organu I instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia. Wojewoda wskazał, że z uwagi na treść § 36 ust. 1 i 2 oraz 31 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, właściciel działki nr [...] będzie miał ograniczoną możliwość sposobu jej zagospodarowania, a zatem powinien mieć przymiot strony w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę budynków mieszkalnych jednorodzinnych zlokalizowanych na terenie działki nr [...] położonej w obrębie geodezyjnym P., gmina G. Wobec powyższego organ I instancji winien ponownie rozpatrzyć sprawę uwzględniając interes prawny właścicieli działek sąsiednich, odnosząc się do podnoszonych uwag. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 17 listopada 2016 r. sygn. akt II SA/Sz 700/16, uchylił decyzję Wojewody\ z dnia [...] r. W ocenie Sądu, stanowisko wyrażone przez Wojewodę w zaskarżonej decyzji, iż E. powinna zostać uznana za stronę postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, nie zostało należycie przez ten organ uzasadnione, albowiem organ w żaden sposób nie wyjaśnił na czym konkretnie ograniczenie projektowanej inwestycji będzie w wypadku nieruchomości należącej do Spółki polegało, ani też który konkretnie przypadek - z opisanych w § 36 i 31 ww. rozporządzenia –zachodzi. Sąd powołując się na przepis art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego oraz otwartą definicję zawartą w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, dotyczącą "obszaru oddziaływania obiektu", wyjaśnił że osoby trzecie mogą skutecznie kwestionować zamierzenie inwestycyjne wówczas, gdy mają w sprawie interes prawny i tylko w takim zakresie, w jakim to zamierzenie koliduje z ich uzasadnionym interesem. Przy czym należy rozróżnić dwa pojęcia "oddziaływanie na nieruchomość" oraz "oddziaływanie na nieruchomość w sposób ograniczający jej zagospodarowanie" i tylko drugie z tych pojęć stanowić będzie podstawę do ustalenia interesu prawnego strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Poza tym Sąd uznał, że uzasadnienie nie zawiera przekonujących, odnoszących się do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy argumentów, które byłyby dla organu I instancji jednoznaczną wskazówką przy ponownym rozpoznaniu sprawy. W wytycznych dla Wojewody nakazano, aby organ dokonał powtórnej oceny zaistnienia przesłanek orzekania kasacyjnego, stosownie do przedstawionego stanowiska Sądu, z uwzględnieniem specyfiki tego postępowania w przypadku postępowania wznowionego w oparciu o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., w tym także mając na uwadze okoliczność, że skarżący dysponuje aktualnie pozwoleniem na budowę sieci wodociągowej i sieci kanalizacji sanitarnej wobec czego nie jest konieczna realizacja instalacji wodociągowej ze studniami kopanymi oraz kanalizacji ze szczelnymi zbiornikami na ścieki. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Wojewoda decyzją z dnia [...]r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia 16 lutego 2016 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ II instancji wskazał, że zatwierdzony decyzją z dnia [...]r. projekt budowlany opracowany został na podstawie decyzji Burmistrza Gminy z dnia [...] r. nr [...] ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynków mieszkalnych, parterowych z użytkowym poddaszem i garażem wbudowanym w bryłę budynku na terenie dz. nr [...] w obr. geod. P. jako użytek rolny klasy ŁVI. Z załącznika do tej decyzji wynika, że teren objęty warunkami zabudowy oznaczony jest grubą linią zawiera teren, na którym w I i II etapie zaprojektowano budynki objęte wnioskami inwestora o pozwolenie na budowę. Decyzja o warunkach zabudowy nie określa konkretnej ilości budynków, zaś przedmiotem decyzji Starosty nr [...] z [...] r. - był etap II inwestycji, tj. budowa 7 budynków wolnostojących, jednorodzinnych domów mieszkalnych, parterowych z poddaszem użytkowym i garażem wbudowanym w bryłę budynku, zlokalizowanych w północno-wschodniej części działki nr [...], obręb P., gm. G. Jak wynika z planu sytuacyjnego zagospodarowania terenu rys. nr [...] w odległości [...] m od granicy działki Spółki o nr [...] zaprojektowano [...] budynki wolnostojące dwulokalowe. Odległość zaprojektowanych budynków zgodna jest z § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Z kolei w opracowaniu "zbiorcze zestawienie podstawowych danych technicznych" na planszy koordynacyjnej widoczne są zaprojektowane studnie - własne ujęcie wody ok. [...] m od granicy działki nr [...] oraz szczelne zbiorniki na ścieki ok. [...] m od granicy działki nr [...], co przesądza o zachowaniu odległości od granicy działki wynikających z § 31 ust. 1 pkt 1 i § 36 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Organ mając na uwadze związanie wyrokiem WSA z dnia 17 listopada 2016 r. (w którym zwrócono uwagę na fakt, że inwestor dysponuje pozwoleniem na budowę sieci wodociągowej i sieci kanalizacji sanitarnej wobec czego nie jest konieczna realizacja instalacji wodociągowej ze studniami kopanymi oraz kanalizacji ze szczelnymi zbiornikami na ścieki) oraz obecny stan faktyczny stwierdził, że Spółka nie wykazała zakresu w jakim przedmiotowe zamierzenie koliduje z jej uzasadnionym interesem. Zatem nie wykazała interesu prawnego, o którym mowa w art. 28 k.p.a. jak również nie zachodzi przesłanka wynikająca z przepisu art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane wypełniająca przepis art. 28 k.p.a. E. zaskarżyła opisaną decyzję organu odwoławczego z dnia [...] r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zarzucając jej naruszenie: 1) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy poprzez wszechstronne i wyczerpujące zgromadzenie materiału dowodowego i ustalenie stanu faktycznego sprawy, a w szczególności poprzez zaniechania: - przeprowadzenia postępowania dowodowego co do dysponowania przez inwestora pozwoleniem na budowę sieci wodociągowej i sieci kanalizacji sanitarnej na podstawie decyzji nr [...] z dnia [...] r., - zbadania oddziaływania obiektów wybudowanych na podstawie pozwolenia na budowę zatwierdzonego decyzją nr [...] na nieruchomość skarżącego (działka nr [...]) jako sąsiadującą z nieruchomością nr [...] w zakresie wzajemnych stosunków wodnych na tych działkach, przy uwzględnieniu zarówno realizacji instalacji wodociągowej ze studniami kopanymi (własne ujęcie wody) oraz kanalizacji ze szczelnymi zbiornikami na ścieki zgodnie z pozwoleniem na budowę zatwierdzonym decyzją nr [...]oraz przy uwzględnieniu budowy sieci wodociągowej i sieci kanalizacji sanitarnej na podstawie decyzji nr [...] z dnia [...]r., zwłaszcza w sytuacji gdy w opracowywanym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy P. wynika, iż działki nr [...] i działki nr [...] zostały ujęte w tym studium jako jedna jednostka strukturalna z uwagi na jednakowe cechy morfologiczne występujące na obu działkach, 2) art. 153 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie się przez Wojewodę do wskazań WSA w Szczecinie zawartych w wyroku z 17 listopada 2016 sygn. II SA/Sz 700/16 wobec niedokonania analizy wpływu na działkę nr [...] realizacji inwestycji na działce nr [...] polegającej na budowie [...] budynków mieszkalnych jednorodzinnych przy uwzględnieniu, że inwestor dysponuje aktualnie pozwoleniem na budowę sieci wodociągowej i sieci kanalizacji sanitarnej wobec czego nie jest konieczna realizacja instalacji wodociągowej ze studniami kopanymi oraz kanalizacji ze szczelnymi zbiornikami na ścieki, a w szczególności poprzez zaniechania zbadania faktycznego wpływu tych rozwiązań na regulację gospodarki wodnej na obu działkach, a co za tym idzie oddziaływania realizacji inwestycji na działce nr [...] w zakresie ograniczenia zagospodarowania działki nr [...] wskutek bezrefleksyjnego ograniczenia się przez Wojewodę do wskazania, iż jest związany ustaleniem wynikającym z ww. wyroku, iż obecnie inwestor dysponuje pozwoleniem na budowę sieci wodociągowej i sieci kanalizacji sanitarnej, 3) art. 8 k.p.a. poprzez działanie w sposób nie pogłębiający zaufania obywateli w stosunku do organu administracji, 4) art. 107 § 3 k.p.a. polegające na niewskazaniu w uzasadnieniu skarżonej decyzji dowodów na których oparł się czyniąc ustalenie, że inwestor dysponuje obecnie pozwoleniem na budowę sieci wodociągowej i sieci kanalizacji sanitarnej ograniczając się co jedynie do wskazania, iż wynika to z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego podczas gdy analiza uzasadnienia przedmiotowego orzeczenia wskazuje, iż postanowieniem z dnia 17 listopada 2016 r. na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd oddalił wniosek inwestora o przeprowadzenie dowodu z decyzji o pozwoleniu na budowę sieci wodociągowej i kanalizacyjnej uznając, że jego przeprowadzenie nie przyczyni się do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie, jednocześnie zobowiązując organ przy ponownym rozpoznawaniu sprawy do przeanalizowania tej okoliczności, 5) art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane polegające na uznaniu, iż skarżącemu nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę dla inwestycji prowadzonej przez L. S., pomimo że skarżący, jako właściciel nieruchomości (sąsiadującej z nieruchomością L. S.) znajdującej się w obszarze oddziaływania obiektu w sposób ograniczający jej zagospodarowanie powinien być stroną toczącego się postępowania administracyjnego, co w konsekwencji skutkowało odmową uchylenia decyzji, 6) 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Starosty z dnia [...]r. wskutek błędnego przyjęcia, iż skarżący nie wykazał interesu prawnego, o którym mowa w art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, pomimo iż w sprawie skarżącemu przysługuje przymiot strony a nadto wykazał, iż zaistniały przesłanki do zastosowania art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylenia w całości decyzji Starosty z dnia [...]r. Dodatkowo Spółka podniosła, że realizacja inwestycji powoduje zaburzenia gospodarki wodnej na działce nr [...] oraz na działce nr [...] jako nieruchomości bezpośrednio sąsiadującej o takich samym cechach morfologicznych. Skarżąca wskazując na powyższe naruszenia wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji Starosty. Nadto na podstawie art. 106 § 3 zwróciła się z wnioskiem o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z: 1) analizy składu gatunkowego awifauny lęgowej na terenie łąk leżących pomiędzy miejscowościami P. oraz C. z [...] r. - na okoliczność zdegradowania działki nr [...], co umożliwiło posadowienie na tej działce zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, a co skutkuje uniemożliwieniem wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia na terenie działki nr [...] z uwagi na konieczność zachowania występującej na tych terenach fauny i flory, 2) mapy ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Pucice - na okoliczność ujęcia działki nr [...] i działki nr [...] jako jednej jednostki strukturalnej w studium z uwagi na jednakowe cechy morfologiczne występujące na obu działkach, a co za tym idzie wzajemny wpływ realizowanych na tych działkach przedsięwzięć na stosunki wodne na tym terenie, 3) zdjęcia lotniczego - na okoliczność zdegradowania przez inwestora działki nr [...], w tym wskutek zasypania przez inwestora istniejących na działce rowów melioracyjnych podczas realizacji inwestycji objętej pozwoleniem na budowę (decyzja nr [...]), co skutkuje zaburzeniem gospodarki wodnej na terenie działek nr [...] i powoduje ograniczenia w możliwości zagospodarowania działki nr [...] 4) dowodów znajdujących się w aktach postępowania prowadzonego przed Burmistrzem pod znakiem[...] , w szczególności: raportu o oddziaływaniu na środowisko projektowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie osiedla domków jednorodzinnych wraz z infrastrukturą towarzyszącą na terenie działki nr [...]. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podnosząc, że inwestycja nie wpłynie na zagospodarowanie działki 46/20 będącej terenem łąk trwałych. Pismem z dnia [...]r. pełnomocnik uczestnika postępowania L. S. podzielił stanowisko organu, dodatkowo zwracając się o zasądzenie na rzecz uczestnika kosztów zastępstwa procesowego. Na rozprawie w dniu 9 sierpnia 2017 r. Sąd oddalił wniosek o dopuszczenie przeprowadzenia dowodów zawnioskowanych w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, dalej "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana według powyższego kryterium wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż akt ten odpowiada prawu. Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że decyzja objęta skargą została podjęta po ponownym rozpatrzeniu sprawy w następstwie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 17 listopada 2016 r. sygn. akt II SA/Sz 700/16 , którym to uchylono wcześniejszą decyzję kasacyjną organu odwoławczego z dnia 28 kwietnia 2016 r. Wobec powyższego w pierwszej kolejności należy odnieść się do znaczenia prawnego tej okoliczności, zwłaszcza że w skardze postanowiono zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. W uzasadnieniu powyższego wyroku z dnia 17 listopada 2016 r. Sąd uznając, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, wskazał na konieczność dokonania ponownej oceny zaistnienia przesłanek orzekania kasacyjnego z uwzględnieniem specyfiki postępowania wznowionego prowadzonego w oparciu o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz zwrócenia uwagi na okoliczność, że inwestor dysponuje aktualnie pozwoleniem na budowę sieci wodociągowej i sieci kanalizacji sanitarnej wobec czego nie jest konieczna realizacja instalacji wodociągowej ze studniami kopanymi oraz kanalizacji ze szczelnymi zbiornikami na ścieki. Zdaniem Sądu, Wojewoda - wbrew odmiennym twierdzeniom skargi - dostosował się do wskazań zawartych w powołanym wyżej wyroku, czego skutkiem było wydanie decyzji utrzymującej w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji o odmowie uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji udzielającej pozwolenia na budowę 7 budynków mieszkalnych jednorodzinnych, dwulokalowych, wolnostojących, parterowych z użytkowymi poddaszami i wbudowanymi garażami, realizowanych wg projektów typu "[...]" wraz z instalacjami: wodociągową ze studniami kopanymi, kanalizacji sanitarnej ze szczelnymi zbiornikami na ścieki, gazową, c.o. i energetyczną, lokalizowanych na terenie działki nr [...] położonej w obrębie geodezyjnym P. gm. G. Lektura uzasadnienia zaskarżonej decyzji dowodzi bowiem, że organ dokonał oceny istnienia przesłanki wznowienia postępowania (tj. strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu) z uwzględnieniem stanowiska przedstawionego w wyroku jak i podniesionej przez Sąd okoliczności. W tej sytuacji rozważenia zatem wymaga, czy zasadnie organ odwoławczy przyjął, że skarżącej Spółce nie przysługiwał status strony w sprawie, w której nastąpiło wznowienie. Zgodnie z treścią art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Jednakże w postępowaniu w sprawie dotyczącej pozwolenia na budowę interes prawny ustala się w oparciu o art. 28 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290), który jako przepis szczególny względem art. 28 k.p.a. ogranicza pojęcie strony do inwestora oraz właściciela, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. W myśl art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane przez obszar oddziaływania obiektu budowalnego należy rozumieć, teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. W każdym przypadku obszar oddziaływania obiektu musi być określony w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa. Do tych przepisów, jak wskazał WSA w wyroku z dnia 17 listopada 2016 r., należy zaliczyć min. przepisy rozporządzeń określających warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przepisy z zakresu ochrony środowiska, ochrony zabytków, ochrony przyrody, prawa wodnego, a także przepisy z zakresu zagospodarowania przestrzennego. Tak więc, aby uznać dany podmiot za stronę postępowania w sprawie pozwolenia na budowę ograniczenie wynikające z tych przepisów tych musi godzić w zagospodarowanie należącej do niego nieruchomości. W ocenie Sądu, na gruncie przedmiotowej sprawy, za uzasadniony uznać należy pogląd wyrażony w zaskarżonej decyzji, iż Spółce nie przysługuje status strony w postępowaniu administracyjnym zakończonym decyzją z dnia 14 lutego 2013 r. wydaną w przedmiocie pozwolenia na budowę. Przy czym prawidłowość powyższego stanowiska jest konsekwencją należytego wyjaśnienia wszystkich okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy jak i dokonania przez organ odwoławczy niewadliwych ustaleń faktycznych, które znajdują oparcie w materiale dowodowym. W ustosunkowaniu się do zarzutów skargi podkreślenia wymaga, że Wojewoda dążąc do należytego rozpoznania sprawy dokonał analizy oddziaływania inwestycji na działkę strony skarżącej pod kątem obowiązujących przepisów odrębnych dwutorowo. Mianowicie przy uwzględnieniu, iż przedsięwzięcie obejmuje realizację instalacji wodociągowej ze studniami kopanymi (własne ujęcie wody) oraz kanalizacji ze szczelnymi zbiornikami na ścieki jak i przy uwzględnieniu braku konieczności realizacji studni oraz zbiornika na ścieki, tj. okoliczności podniesionej przez Sąd w wyroku z dnia 17 listopada 2016 r., a wynikającej z decyzji Starosty nr [...] z dnia [...] r. Organ wraz z odpowiedzią na skargę nadesłał do Sądu akta sprawy dotyczące decyzji z dnia [...] r. mocą której zatwierdzono projekt budowlany i udzielono inwestorowi pozwolenia na budowę sieci wodociągowej [...] , sieci kanalizacji sanitarnej tłocznej o [...] m i przepompownię ścieków z lokalizacją w dz. Nr[...] , obręb P., gm. G.. W myśl art. 75 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. W świetle powyższego przepisu oczywistym jest, że dowód może pochodzić także z akt innej sprawy i może nim być decyzja wydana przez właściwy organ. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, przy czym przedmiotowa decyzja z dnia [...] r. jako stanowiąca dowód w sprawie potwierdza ustalenia organu, że inwestor aktualnie dysponuje pozwoleniem na budowę sieci wodociągowej i sieci kanalizacji sanitarnej. Natomiast brak formalnego włączenia tego dowodu do akt administracyjnych sprawy nie dezawuuje w żaden sposób jego wartości dowodowej. Niewskazanie w uzasadnieniu decyzji na dowody na których to organ oparł się czyniąc powyższe ustalenie, również nie stanowi o uchybieniu które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec powyższego stwierdzić należy, że zarzut naruszenia przepisów postępowania, w tym art. 7 w zw. z art. 77, art. 80 , art. 8 jak i 107 § 3 k.p.a., uznać należy za chybiony. Sąd nie dopatrzył się również zarzucanego skargą uchybienia przepisów prawa materialnego, albowiem prawidłowo przeprowadzone postępowanie wyjaśniające dowodzi, iż nieruchomość skarżącej nie znajduje się w obszarze oddziaływania realizowanych obiektów. Przede wszystkim zgodzić należy się z organem odwoławczym, że z akt sprawy nie wynika, a skarżąca nie wykazała, aby posiadała interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane. Niewątpliwie bowiem sam fakt, iż skarżąca jest właścicielem nieruchomości sąsiadującej z terenem inwestycji, nie jest wystarczający do przyznania takiemu podmiotowi atrybutu strony, skoro wymagane jest wykazanie istnienia konkretnych ograniczeń w zagospodarowaniu należącej do niej działki, a wynikających z przepisów odrębnych. Takich ograniczeń jak i przepisów skarżąca w toku prowadzonego postępowania administracyjnego nie podała. Również powołany w skardze argument, iż realizacja inwestycji powoduje zaburzenia gospodarki wodnej, nie mógł odnieść zamierzonego skutku, albowiem nie świadczy o istnieniu interesu prawnego w sprawie objętej wnioskiem o wznowienie. Podkreślenia wymaga, czego nie dostrzega skarżąca, że dla rozstrzygnięcia sprawy nie ma znaczenia ani w jaki sposób została zrealizowana decyzja o pozwolenie na budowę, ani czy sama decyzja narusza prawo, lecz to, czy w okolicznościach sprawy występuje danego rodzaju ograniczenie w zagospodarowaniu jej terenu, w tym jego zabudowy. Samo przekonanie strony o istnieniu takiego ograniczenia, a związanego - jej zdaniem - z naruszeniem stosunków wodnych na działce inwestycyjnej co ma wpływ ma stosunki wodne panujące na działce sąsiedniej o takich samym cechach morfologicznych, jest niewystarczające do przyznania Spółce atrybutu strony. Wynikające z właściwości terenu stosunki wodne stanowią kwestie całkowicie odrębną i nawet jeśli doszłoby do naruszeń stosunków wodnych to Spółka może dochodzić ochrony swoich praw poprzez zainicjowanie postępowania w tym przedmiocie w trybie przepisów ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne, a nie poprzez domaganie się we wznowionym postępowaniu weryfikacji decyzji udzielającej pozwolenia na budowę na sąsiedniej działce. Stąd bez znaczenia dla niniejszej sprawy pozostają kwestie dotyczące ewentualnego zdegradowania działki nr [...] czy cech morfologicznych występujących na obu działkach. Również okoliczność, że skarżącej odmówiono w drodze decyzji ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przez nią przedsięwzięcia jest prawnie irrelewantne. Dlatego też Sąd oddalił wnioski dowodowe zawarte w skardze, mając na uwadze, że zgodnie z art. 106 p.p.s.a. sąd może przeprowadzić wyłącznie dowody uzupełniające z dokumentów, o ile jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Niewątpliwie niewadliwe ustalenia poczynione przez organ co do charakteru inwestycji jak i oddalenia jej od działki nr [...] dowodzą, że inwestycja ta nie wprowadza jakichkolwiek ograniczeń w zagospodarowaniu działki skarżącej, w tym wynikających z przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Brak jest bowiem przepisów odrębnych pozwalających na wyprowadzenie przeciwnego wniosku zwłaszcza w sytuacji, gdy na skutek decyzji z dnia [...] r., jak to ujął Sąd w wyroku z dnia [...]r., nie jest już konieczna realizacja instalacji wodociągowej ze studniami kopanymi oraz kanalizacji ze szczelnymi zbiornikami na ścieki. Innymi słowy rzecz ujmując z uwagi na fakt, że decyzją tą udzielono inwestorowi pozwolenia na budowę sieci wodociągowej i sieci kanalizacji sanitarnej, a realizacja inwestycji polegającej na budowie 7 obiektów nie oddziałuje w sposób ujemny (tj. określony w art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane) na nieruchomość skarżącej, brak było podstaw do przyznania Spółce przymiotu strony. Słusznie więc organ odwoławczy uznał, że w niniejszej sprawie nie zachodzi przesłanka wznowienia, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., co oznacza, że w sprawie nie doszło do uchybienia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. wobec utrzymania w mocy decyzji organu I instancji odmawiającej uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji w sprawie pozwolenia na budowę. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu skargi. Odnosząc się do wniosku pełnomocnika uczestnika postępowania o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego wyjaśnić należy, iż żądanie to stoi w sprzeczności z wyrażoną w art. 199 p.p.s.a. zasadą, iż strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Nie istnieją zaś jakiekolwiek przepisy szczególne uzasadniające zasądzenie od skarżącej na rzecz uczestnika postępowania kosztów za postępowanie przed sądem pierwszej instancji – i to niezależnie od wyniku sprawy.