II SA/Sz 55/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska (spr.) Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj Protokolant starszy sekretarz sądowy Agnieszka Klimek po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2018 r. sprawy ze skarg A. W. i Z. W. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty P. z dnia [...] r., nr [...], II. zasądza do Wojewody Z. na rzecz skarżącego A. W. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. zasądza do Wojewody Z. na rzecz skarżącej Z. W. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] r., nr [...], wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290 – j.t. ze zm.), zwanej dalej "p.b." i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 – j.t. ze zm.), zwanej dalej "k.p.a.", Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] w W., pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej operatora [...]" nr [...], na działce nr ewid. [...] w obrębie ewid. S. , gm. B.. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wyjaśnił, że w związku ze stwierdzeniem, iż do wniosku nie dołączono decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego wezwano pełnomocnika inwestora do uzupełnienia wniosku. Następnie wystąpiono do Wójta Gminy B. z prośbą o informację, czy w odniesieniu do ostatecznej decyzji Nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dotyczącej planowanej inwestycji, toczyło lub toczy się postępowanie w sprawie uchylenia, zmiany, wznowienia postępowania bądź stwierdzenia jej nieważności. Z udzielonej przez Wójta Gminy B. odpowiedzi wynika, że przedmiotowa decyzja pozostaje w obrocie prawnym. W związku z powyższym przystąpiono do weryfikacji projektu budowlanego i po stwierdzeniu, że wymaga on poprawienia i uzupełnienia, postanowieniami z dnia [...]. i [...] r., nałożono na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości w określonym terminie. Dalej organ wskazał, że w związku z postępowaniem w dniu 10 maja 2017 r. wpłynęło pismo D. K., zgłaszającej sprzeciw wobec przedmiotowej inwestycji, w którym wywodziła ona, że działka nr ewid. [...], na której ma być realizowana inwestycja wkracza w granicę jej działki nr ewid. [...] i zwróciła się jednocześnie o ponowne przeprowadzenie pomiarów działki [...] w jej obecności. Pismo organ administracji architektoniczno-budowlanej pismem z dnia 11 maja 2017 r. przekazał wg właściwości do Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej. W dniu 30 maja 2017 r. pełnomocnik inwestora przedłożył poprawione cztery egzemplarze projektu budowlanego. Analiza projektu po jego uzupełnieniu wykazała, że jest on zgodny z decyzją Nr [...] Wójta Gminy B. z dnia [...] r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, sprostowaną postanowieniem Wójta Gminy B. z dnia [...] r. Ponadto stwierdzono zgodność projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i jego kompletność, w tym posiadanie wymaganych uzgodnień. Wzięto również pod uwagę pismo dotyczące wyłączenia z produkcji rolniczej części gruntu w działce nr ewid. [...]. Ustalono także, iż projekt zawiera informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz, że został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, wpisane na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Organ wskazał, że strony zawiadomione o toczącym się postępowaniu wniosły uwagi oraz zastrzeżenia, które nie zostały uwzględnione. Organ szczegółowo odniósł się do nich w uzasadnieniu decyzji uznając, że brak jest podstaw do wydania decyzji odmownej w niniejszej sprawie. Od decyzji Starosty [...] odwołania wnieśli Z. W. i A. W. oraz A. B.. Z. W. podniosła, iż w jej ocenie organ błędnie ustalił stan faktyczny uznając, że w stosunku do decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie toczy się postępowanie w sprawie jej uchylenia, wznowienia postępowania bądź stwierdzenia nieważności, bowiem w dniu 11 maja 2017 r. został złożony w Samorządowym Kolegium Odwoławczym w S. wniosek o stwierdzenie jej nieważności. Skarżąca podnosiła, że organ nie uwzględnił tego, iż znajdujące się w obszarze oddziaływania inwestycji nieruchomości są działkami siedliskowymi oraz zaniechał zbadania kumulacji pól elektromagnetycznych, błędnie przyjmując, że jest związany decyzją Wójta Gminy B. w zakresie niezaliczenia inwestycji do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco bądź potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Skarżąca zwróciła również uwagę na to, że inwestor wykonał zobowiązanie nałożone postanowieniem organu po terminie, a konsekwencją tego powinna być decyzja o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego. Ustalenia dotyczące oddziaływania inwestycji na środowisko zakwestionował w swoim odwołaniu A. B. podnosząc, że organ nie poczynił żadnych własnych ustaleń w tym zakresie, opierając się wyłącznie na danych przedstawionych przez inwestora. Podobnie wypowiedział się A. W., który wskazał w odwołaniu, że kwalifikacja przedsięwzięcia została dokonana wadliwie, bowiem dotyczy nie całego przedsięwzięcia, ale poszczególnych jego elementów. Dodatkowo skarżący podniósł, że jego zdaniem organ nie jest w stanie ocenić zgodności projektu budowlanego stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b., bowiem decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie określa parametrów technicznych anten, które obejmuje, a ponadto z jej treści wynika, że dotyczy innych anten, albowiem mowa jest w niej o odległości 150 metrów. Decyzją z dnia [...] r. Wojewoda Z. orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji wyjaśniając, że inwestor [...] z siedzibą w W., na przeprowadzenie ww. inwestycji uzyskał decyzję Wójta Gminy B. z [...] r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, która jest ostateczna i znajduje się w obrocie prawnym. Wojewoda podkreślił, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę - art. 55 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1073). Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 maja 2017 roku, sygn. akt II OSK 2245/15 wskazał, że jeżeli w postępowaniu w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego właściwy organ rozważał, czy planowana inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, to organy w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę są tym stanowiskiem związane. Określone w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu podstawowe parametry planowanego obiektu wiążą jednak projektanta oraz organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Obowiązek wykazania się przez inwestora taką decyzją stanowi jedynie jeden z warunków wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Związanie oznacza, że organ nie może wydać pozwolenia na budowę dla inwestycji, której warunki nie odpowiadałyby warunkom ustalonym w tej decyzji. Jeżeli zaś tym warunkom inwestor w projekcie budowlanym nie sprosta, organ administracji architektoniczno-budowlanej odmówi udzielenia pozwolenia na budowę. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wywodził, że przedmiotowa inwestycja dotyczy budowy stacji bazowej telefonii komórkowej. Działka nr [...] położona w miejscowości S., na której projektuje się budowę wieży, stanowi niezabudowany użytek rolny. Projektuje się więżę typu [...] o wysokości trzonu 60m i wysokości całkowitej 60,95m. Obsługa komunikacyjna projektowanej stacji bazowej przewidziana jest z drogi publicznej stanowiącej działkę nr [...]. Nie projektuje się nowych dróg wewnętrznych ani zjazdów. Wyposażenie stacji będzie stanowić zespół urządzeń nadawczo-odbiorczych oraz transmisyjnych umiejscowionych w szafach transmisyjnych, anteny sektorowe, anatazy paraboliczne (radiolinie), elementy torów antenowych. Na maszcie antenowym zamontowane będą następujące anteny sektorowe: 1. [...] azymut 10 stopni, zawieszona na wysokości 59,lm.n.p.t., której moc wynosi 39W, dla której maksymalny zasięg występowania obszarów pól o poziomach wyższych od 0,1 W/m2 wynosi 39,4m, a dla sektora 68,6m; 2. [...] azymut 10 stopni, której moc wynosi 36W, dla której maksymalny zasięg występowania obszarów pól o poziomach wyższych od 0,1 W/m2 wynosi 38,7m, a dla sektora 68,6m; 3. [...] azymut 10 stopni zawieszona na wysokości 59,lm.n.p.t., której moc wynosi 34W, dla której maksymalny zasięg występowania obszarów pól o poziomach wyższych od 0,1 W/m2 wynosi 39,4m, a dla sektora 68,6m; 4. [...] azymut 10 stopni, zawieszona na wysokości 59,lm.n.p.t., której moc wynosi 39W, dla której maksymalny zasięg występowania obszarów pól o poziomach wyższych od 0,1 W/m2 wynosi 39,4m, a dla sektora 68,6m; 5. [...] azymut 10 stopni, zawieszona na wysokości 59,lm.n.p.t., której moc wynosi 36W, dla której maksymalny zasięg występowania obszarów pól o poziomach wyższych od 0,1 W/m2 wynosi 38,7m, a dla sektora 68,6m; 6. [...] azymut 10 stopni, zawieszona na wysokości 59,lm.n.p.t., której moc wynosi 34W, dla której maksymalny zasięg występowania obszarów pól o poziomach wyższych od 0,1 W/m2 wynosi 39,4m, a dla sektora 68,6m; 7. [...] azymut 10 stopni, zawieszona na wysokości 59,lm.n.p.t., której moc wynosi 3 9W, dla której maksymalny zasięg występowania obszarów pól o poziomach wyższych od 0,1 W/m2 wynosi 39,4m, a dla sektora 68,6m; 8. [...] azymut 10 stopni, zawieszona na wysokości 59,lm.n.p.t., której moc wynosi 3 6W, dla której maksymalny zasięg występowania obszarów pól o poziomach wyższych od 0,1 W/m2 wynosi 38,7m, a dla sektora 68,6m; 9. [...] azymut 10 stopni, zawieszona na wysokości 59,lm.n.p.t., której moc wynosi 3 4W, dla której maksymalny zasięg występowania obszarów pól o poziomach wyższych od 0,lW/m2 wynosi 39,4m, a dla sektora 68,6m. Zgodnie z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego za obszar oddziaływania obiektu uznaje się teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. W myśl przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. z 2003 r. Nr 192, poz. 1883) - Załącznik nr 1 Tabela nr 2 dla inwestycji stacji bazowych telefonii komórkowej, dla miejsc dostępnych dla ludności, maksymalny wskaźnik częstotliwości pól elektromagnetycznych wynosi 0,1 W/m2 dla anten nadawczych pracujących w zakresie od 300MHz do 300GHz. W rozumieniu przepisów ww. rozporządzenia za miejsca dostępne dla ludności uznaje się przestrzenie do wysokości 2 m nad powierzchnią ziemi albo nad innymi miejscami w których będą przebywać ludzie (w rzucie pionowym). Pomiary pola magnetycznego w otoczeniu stacji, linii elektroenergetycznych należy wykonywać w pionach pomiarowych, na wysokości od 0,3 m do 2 m nad powierzchnią ziemi lub nad innymi powierzchniami, na których mogą przebywać ludzie, zwłaszcza dachami spełniającymi role tarasów, tarasami, balkonami, podestami - ust. 36 Załącznika Nr 2 do ww. rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów. Dokonując analizy projektu budowlanego w zakresie oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie organ wskazał, że projekt budowlany przedstawia sumaryczny obszar oddziaływania anten w zależności od kierunku ich działania. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że obszar sumarycznego oddziaływania pól elektromagnetycznych zawiera się w granicach działek o numerach: [...] [...], [...], [...], [...], [...] i [...]. Główne wiązki promieniowania w odległości 70 m od wieży nie przebiegają nad pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi. Główne wiązki przebiegają nad terenami rolnymi oraz drogą. Wiązki emisji pól o wartościach wyższych niż dopuszczalne występują od ponad 60 m i obniżają się do wysokości 50-45 m n.p.t. W obszarze sumarycznego oddziaływania anten nie znajdują się budynki mieszkalne. Ze względu na minimalną wysokość oddziaływania inwestycji wynoszącą 44,42 m n.p.t. nie ograniczy ona możliwości użytkowania działek sąsiednich. Na terenie działek sąsiednich nie występują budynki o znacznej wysokości. Ze względu na wysokość zamontowania anten i minimalną wysokość oddziaływania pola elektromagnetycznego o gęstości pola większej niż 0,1 W/m2 inwestycja nie ogranicza możliwości zabudowy terenów sąsiednich. Przedstawiona kwalifikacja przedsięwzięcia jednoznacznie, zdaniem organu wskazuje, że planowana inwestycja nie koliduje z wymaganiami ochrony środowiska i wymaganiami określonymi w przepisach szczególnych. Z przedłożonej kwalifikacji przedsięwzięcia wynika, że maksymalna wysokość okolicznej zabudowy jest znacznie niższa niż wysokość zawieszenia anten oraz, że wzdłuż osi anten w odległości do 70 m na azymutach poszczególnych anten nie znajdują się miejsca dostępne dla ludzi. Negatywne oddziaływanie projektowanej stacji bazowej, gdzie występują pola elektromagnetyczne o gęstości mocy równej lub większej od 0,1 W/m2, będzie występować wyłącznie w wolnej przestrzeni niedostępnej dla ludności. W projekcie budowlanym przedstawiono obszar negatywnego (ponadnormatywnego) oddziaływania pól elektromagnetycznych stacji telefonii komórkowej dla maksymalnego obciążenia stacji, przy normalnej pracy stacji moc dostarczana do anten jest mniejsza. Zastosowanym rozwiązaniem ograniczającym potencjalne oddziaływanie pola magnetycznego jest umieszczenie anten na znacznej wysokości ponad okoliczną zabudowę. Organ wyjaśnił, że wbrew twierdzeniom zawartym w odwołaniu w projekcie budowlanym oznaczono zasięg sumarycznego ponadnormatywnego oddziaływania anten sektorowych. Kwalifikacja środowiskowych przedsięwzięcia wykazała, że budowa wieży stacji bazowej nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Planowana stacja bazowa nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W myśl art. 71 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji inwestycji. Artykuł 122a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska stanowi, że prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia emitującego pola elektromagnetyczne, które są stacjami elektroenergetycznymi lub napowietrznymi liniami elektroenergetycznymi o napięciu znamionowym nie niższym niż 110kV, lub instalacjami radiokomunikacyjnymi, radionawigacyjnymi lub radiolokacyjnymi, emitującymi pola elektromagnetyczne, których równoważna moc promieniowana izotropowo wynosi nie mniej niż 15W, emitującymi pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 30kHz do 300 GHz, są obowiązani do wykonania pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku: bezpośrednio po rozpoczęciu użytkowania instalacji lub urządzenia; oraz każdorazowo w przypadku zmiany warunków pracy instalacji lub urządzenia, w tym zmiany spowodowanej zmianami w wyposażeniu instalacji lub urządzenia, o ile zmiany te mogą mieć wpływ na zmianę poziomów pól elektromagnetycznych, których źródłem jest instalacja lub urządzenie. Eksploatacja instalacji powodujących wytwarzanie pól elektromagnetycznych nie powinna powodować przekroczenia standardów jakości środowiska poza terenem, do którego prowadzący instalację ma tytuł prawny - art. 144 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. W ocenie organu odwoławczego, organ pierwszej instancji nie uchybił przepisom z art. 7 i art. 77 k.p.a. W sprawie zebrano w sposób wyczerpujący materiał dowodowy. Strony były zawiadomione o toczącym się postępowaniu, a przed wydaniem decyzji zgodnie z dyspozycją art. 10 § 1 k.p.a. zawiadomiono skutecznie strony, o możliwości zapoznania się ze złożoną dokumentacją oraz prawem do wniesienia uwag i zastrzeżeń. Zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. decyzja organu I instancji zawiera wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Przesłanki zasadności rozstrzygnięcia zostały wyjaśnione stronom, zgodnie z wymogami art. 11 k.p.a. W ocenie organu, przeprowadzone postępowanie odwoławcze wykazało, że decyzja Starosty [...] odpowiada prawu. Skargi na orzeczenie Wojewody Z. złożyli Z. W. i A. W.. Z. W. zarzuciła zaskarżonemu rozstrzygnięciu: - naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy, tj. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i niezawieszenie postępowania w przedmiocie odwołania na decyzję Starosty [...] z dnia [...] r. nr [...], w sytuacji gdy sam Wojewoda Z. w uzasadnieniu skarżonej decyzji wskazał, że w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wydanej przez Wójta [...] nr [...] została złożona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, a zatem kwestia tego czy decyzja Wójta [...] nr [...] będzie obowiązywać, zależy m.in. od rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, - rażące naruszenie prawa materialnego polegające na niewłaściwym zastosowaniu art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 107 § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji wydanej na podstawie błędnej oceny stanu faktycznego oraz z rażącym naruszeniem norm prawa materialnego, tj. art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, w sytuacji gdy inwestor przedłożył wymagane dokumenty już po terminie wyznaczonym przez organ, - naruszenie prawa materialnego tj. 55 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez błędną jego wykładnię i uznanie, że organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę jest zawsze związany decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, kiedy to związanie decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, o jakim mowa w art. 55 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie oznacza, że organ wydający pozwolenie na budowę jest zobowiązany udzielić pozwolenia na budowę stronie legitymującej się ważną decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, a jedynie, że organ ten nie może kształtować odmiennie warunków zabudowy od tych, które zostały określone w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, a co za tym idzie: - błąd w ustaleniach faktycznych, poprzez przyjęcie błędnego stanowiska, jakoby organ ten był związany decyzją Wójta Gminy B. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, co do tego, że dana inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i nie podlega konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, kiedy to powszechnie przyjmuje się, że w przypadku, gdy organ administracji architektoniczno-budowlanej dojdzie do przekonania, że realizacja inwestycji objętej wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę może być zaliczona do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jest on uprawniony do domagania się od inwestora przedłożenia postanowienia, o jakim jest mowa w art. 63 ust. 2 ustawy z 2008 r., o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko lub decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o jakiej mowa w art. 71 ust. ł tej ustawy, - naruszenie art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 kpa przez zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego w sposób niewyczerpujący, co doprowadziło do błędnego ustalenie obszaru oddziaływania obiektu, w tym w szczególności naruszenie art. 34 k.p.a., polegające na tym, że Wojewoda Z. tak samo jak uprzednio Starosta P., dokonał oceny obszaru oddziaływania obiektu jedynie w oparciu o załączoną przez inwestora dokumentację i to w sytuacji gdy wydający zaskarżoną decyzję nie ma wiedzy specjalnej, wymaganej dla oceny rzetelności twierdzeń zawartych w dokumentacji załączonej do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę, kiedy to w tego rodzaju sytuacjach wymagane byłoby powołanie właściwego biegłego, który jako specjalista może wypowiedzieć się w tym zakresie, - naruszenie prawa materialnego tj. art. 6 ust. ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, albowiem organ za wcześnie uznał bezpodstawność zarzutu z ww. artykułu, skoro stopnia oddziaływania na działki sąsiednie inwestycji powinien dokonać nie sam organ, bez posiadanej wiedzy specjalnej, lub co najmniej sam organ, przy uwzględnieniu wszystkich dostępnych parametrów inwestycji jak chociażby TILT, który w ogóle nie był brany pod uwagę w sprawie, - naruszenie § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez odstąpienie od zbadania kumulacji pól elektromagnetycznych, - naruszenie § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko poprzez odstąpienie od zbadania kumulacji pól elektromagnetycznych, - naruszenie art 7, 8, 107 § 1, 107 § 3 k.p.a. poprzez nie ustalenie maksymalnych tilitów elektrycznych oraz mechanicznych do których zostały przystosowane anteny sektorowe, czyli odstąpienie od dokonania analizy najgorszego wariantu do środowiska i to bez gwarancji, że anteny elektrycznie nie zostaną pochylone oraz że organ nie wziął pod uwagę tego, że na skutek działania sił natury mogą one zostać pochylone mechanicznie czego nie aprobuje orzecznictwo. A. W. podniósł zarzuty naruszenia: - art. 8 i art. 11 w związku z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez nie odniesienie się do zarzutów odwołania oraz uzasadnienia urągającego wszelkim normom albowiem nie podano w decyzji mocy EIRP anten oraz określono wszystkie azymuty tylko na 10°. Ponadto bezrefleksyjnie zaakceptowano dokumentację inwestora, sprzeczną z jednolitym orzecznictwem sądów administracyjnych, - art. 64 ust. 3 Konstytucji RP w związku z art. 135 ustawy prawo ochrony środowiska poprzez pominięcie okoliczności, że planowana inwestycja wprowadzi na trwałe uciążliwości poza terenem, co do którego inwestor posiada tytuł prawny, - art. 72 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. 2008 nr 199 poz. 1227), w związku z § 2 ust 1 pkt 7 lit b oraz § 3 ust 1 pkt 8 lit e rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9.11.2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez nieuzasadnione przyjęcie, iż ocena oddziaływania na środowisko, czyli raport jest wymagany obligatoryjnie lub fakultatywnie dla pojedynczego elementu przedsięwzięcia, a nie dla jego całości, - art. 35 ust 1 pkt 1 ustawy prawo budowlane poprzez nie wykazanie w decyzji, iż decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego została wydana dla tożsamego zamierzenia budowlanego objętego wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę albowiem nie sposób tego zweryfikować, a treść uzasadnienia wskazuje, że organ nie dokonał takiej analizy. - art. 7, art. 8, art. 107 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie decyzji w sposób nie możliwy do odkodowania z uwagi na; a] brak podania maksymalnych tiltów możliwych do uzyskania dla danej anteny. b] brak podania mocy anten radioliniowych wraz z określeniem czy wejdą w superpozycję z antenami sektorowymi. c] brak podania metody obliczeniowej oraz określenia jej maksymalnego błędu. d] brak podania czy uwzględniono w obliczeniach zjawisko odbić pól elektromagnetycznych od naturalnych przeszkód. e] brak jakiejkolwiek analizy udowadniającej, iż inwestycja nie wprowadzi ograniczeń w zagospodarowaniu terenu. Oboje skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] i zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania. Wojewoda Z. w odpowiedzi na skargi wniósł o ich oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2018 r. sąd połączył sprawy ze skarg Z. W. i A. W. do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Sąd dopuścił również do udziału w sprawie Ogólnopolskie Stowarzyszenie [...] Stowarzyszenie poparło obie skargi przedkładając do akt pisemne stanowisko w sprawie, w którym podniosło, że w niniejszej sprawie obie decyzje nie odpowiadają na podstawowe pytanie a mianowicie, dlaczego analizowano pod kątem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach każdą z 9 anten osobno oraz na podstawie, jakich danych ustalono tilty maksymalne. W sporządzonej kwalifikacji również to zagadnienie nie zostało wyjaśnione. W orzecznictwie nie budzi wątpliwości, iż kwestia ta winna zostać wyjaśniona jasno i precyzyjnie albowiem przedmiotem kwalifikacji jest przedsięwzięcie jako całość. W istocie obie decyzje naruszają art. 7, 8 § 1, 77 § 1, 80, 107 § 3 kpa z uwagi, na to, że obowiązkiem organów było wyjaśnienie kwestii, o których mowa powyżej w sposób zrozumiały dla stron. Stowarzyszenie podkreśliło, że dla poczynienia prawidłowych ustaleń niezbędne jest określenie nie tylko mocy poszczególnych anten, ale i rozważenie ewentualnego nakładania się (nachodzenia) wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny. Nie można bowiem wykluczyć, że ewentualne nakładanie lub nachodzenie się wiązek spowoduje, iż moc promieniowania znacznie przekroczy wielkości dopuszczalne. Odmienna interpretacja § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia prowadziłaby do możliwości obejścia prawa przez potencjalnych inwestorów, co z pewnością nie było intencją ustawodawcy. Przyjęcie bowiem, że dla ustalenia, czy przedsięwzięcie oddziałuje potencjalnie znacząco na środowisko, niezbędne jest ustalenie mocy promieniowania jedynie pojedynczej anteny może doprowadzić do planowania takich przedsięwzięć, które składać się będą z kilku a nawet kilkunastu anten, z których każda posiadać będzie moc promieniowania niewpływającą ujemnie na środowisko, zaś po przecięciu z inną, co najmniej na linii nakładania się lub przecinania, stworzy moc znacznie przekraczającą wartości dopuszczalne. Z tych względów niezbędne jest dla prawidłowej oceny, czy dana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dokładne określenie parametrów zarówno poszczególnych anten, jak i całego przedsięwzięcia. Stowarzyszenie przytoczyło w piśmie szereg orzeczeń sądów administracyjnych, w których wskazano na konieczność takiego właśnie badania przedsięwzięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Skargi okazały się zasadne, jakkolwiek nie wszystkie podniesione w nich zarzuty zasługiwały na uwzględnienie. Przed przystąpieniem do merytorycznej oceny ich zasadności należy wyjaśnić, że sąd, zgodnie z art. z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 – j.t. ze zm.), dokonuje kontroli zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 – j.t. ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast zgodnie z art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. W badanej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja zatwierdzająca projekt budowalny i udzielająca pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej, wydana przez organ po ustaleniu, że dla planowanego przedsięwzięcia nie zachodzi konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, bowiem nie zalicza się ono do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2017 r. poz. 1405 – j.t. ze zm.), zwanej dalej "u.i.ś" oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2016 r. poz. 71 – j.t.), zwanego dalej "rozporządzeniem". Wskazać zatem należy, że – stosownie do art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 5) spełnienie wymagań określonych w art. 60 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. o Krajowym Zasobie Nieruchomości (Dz. U. poz. 1529) - w przypadku inwestycji na nieruchomości wchodzącej w skład Zasobu Nieruchomości, o którym mowa w tej ustawie, oddanej w użytkowanie wieczyste lub sprzedanej w trybie określonym w art. 53 ust. 1 lub 2 tej ustawy, przeznaczonej na wynajem o czynszu najmu określonym zgodnie z przepisami rozdziału 7 tej ustawy, zwanej dalej "inwestycją KZN". Wystąpienie z wnioskiem o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę jest w badanej sprawie kolejnym etapem realizacji inwestycji, bowiem dla terenu, na którym ma zostać wybudowana stacja bazowa telefonii komórkowej nie uchwalono miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Koniecznym zatem było uzyskanie, przed wystąpieniem o udzielenie pozwolenia na budowę, decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, co w niniejszej sprawie miało miejsce. W decyzji z dnia [...] r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, Wójt Gminy B. dokonał ustaleń, między innymi, w zakresie ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu oraz ochrony interesów osób trzecich, wskazując na przepisy, które mają zastosowanie. W uzasadnieniu decyzji organ ten wyjaśnił, że w oparciu o załączoną do wniosku dokumentację i analizę oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, opracowaną przez mgr J. S. uznał, iż nie jest ono przedsięwzięciem, dla którego w świetle obowiązujących przepisów przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko jest wymagane. Ocenę powyższą podzielił Starosta [...] uznając, że jest decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego w tym zakresie związany. Podobne stanowisko zajął Wojewoda Z. powołując się na art. 55 ustawy z dnia z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1073 – j.t. ze zm.), dalej jako "u.p.z.p." i wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2017 r. sygn. akt II OSK 2245/15. Wyjaśnić zatem należy, że związanie, o którym mowa w art. 55 u.p.z.p. nie ma charakteru bezwzględnego, na co wskazał również NSA w przywołanym przez Wojewodę wyroku i dotyczy przede wszystkim parametrów technicznych inwestycji. Zdaniem sądu, związanie to nie dotyczy jednak takich kwestii jak ocena planowanej inwestycji oddziaływania na środowisko, a w konsekwencji konieczności wdrożenia przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia. Zgodnie bowiem z art. 72 ust. 1 pkt 1 i 3 u.i.ś. wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych - wydawanych na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290, 961, 1165, 1250 i 2255), a także decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - wydawanej na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Oznacza to, że na każdym z tych etapów realizacji przedsięwzięcia organy zobowiązane są przed wydaniem decyzji badać, czy zachodzą okoliczności uzasadniające przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko. Przekładając powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić zatem należy, że badanie o którym mowa powinno mieć miejsce zarówno przed wydaniem decyzji lokalizacyjnej, jak również przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, zwłaszcza w sytuacji, gdy decyzja lokalizacyjna nie zawiera szczegółowych informacji w przedmiocie ilości planowanych anten i ich technicznych parametrów. Oceny takiej organ pierwszej instancji nie dokonał opierając się w tym zakresie wyłącznie na stanowisku Wójta Gminy B. wyrażonym w uzasadnieniu decyzji lokalizacyjnej. Organ odwoławczy natomiast podjął próbę oceny konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, jednak z postawionymi w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji tezami nie można się zgodzić. Podstawą ustalenia, czy dla danego przedsięwzięcia wymagane jest (lub może być) przeprowadzenie postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko są przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. nr 213, poz. 1397), a w szczególności jego § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8. Zgodnie z pierwszym z powołanych przepisów do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) 20 000 W - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Z kolei drugi powołany przepis stanowi, że do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) 1000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, e) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, f) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, g) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny- przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Wskazać należy, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany jest pogląd, który podziela także sąd orzekający w niniejszej sprawie, iż wykładnia systemowa § 3 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. prowadzi do wniosku, że celem ustawodawcy było wskazanie inwestycji, które potencjalnie znacząco mogą oddziaływać na środowisko, co oznacza, że rolą organów jest ustalenie, w jaki sposób inwestycja (a nie poszczególne anteny) wpłynie na środowisko. Dla poczynienia prawidłowych ustaleń dotyczących oddziaływania inwestycji na środowisko niezbędne jest zatem określenie nie tylko mocy poszczególnych anten, ale i rozważenie ewentualnego nakładania się (nachodzenia) wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny. Nie można bowiem wykluczyć, że ewentualne nakładanie lub nachodzenie się wiązek spowoduje, iż moc promieniowania znacznie przekroczy wielkości dopuszczalne. Odmienna interpretacja § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia prowadziłaby do możliwości obejścia prawa przez potencjalnych inwestorów, co z pewnością nie było intencją ustawodawcy. Przyjęcie bowiem, że dla ustalenia, czy przedsięwzięcie oddziałuje potencjalnie znacząco na środowisko, niezbędne jest ustalenie mocy promieniowania jedynie pojedynczej anteny może doprowadzić do planowania takich przedsięwzięć, które składać się będą z kilku a nawet kilkunastu anten, z których każda posiadać będzie moc promieniowania niewpływającą ujemnie na środowisko, zaś po przecięciu z inną, co najmniej na linii nakładania się lub przecinania, stworzy moc znacznie przekraczającą wartości dopuszczalne. Z tych względów niezbędne jest dla prawidłowej oceny, czy dana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dokładne określenie parametrów zarówno poszczególnych anten, jak i całego przedsięwzięcia. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 czerwca 2015 r. sygn. II OSK 2706/13, z dnia 29 września 2015 r., sygn. akt II OSK 139/14, z dnia 9 czerwca 2017 r., sygn. akt II OSK 1839/16 czy też z dnia 9 grudnia 2016 r., sygn. akt I OSK 708/15, z dnia 7 września 2017 r., sygn. akt II OSK 3083/15 – dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Rozważenia w niniejszej sprawie wymagało zatem po pierwsze, czy organy dokonały prawidłowych ustaleń w zakresie oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko, przy uwzględnieniu ilości anten i ich wzajemnego oddziaływania i po wtóre, czy ustalenia w zakresie zasięgu oddziaływania inwestycji prawidłowo odniesiono do terenu, na który będzie ona oddziaływać, w szczególności miejsc dostępnych dla ludności. Analiza akt postępowania prowadzi do wniosku, że organy nie sprostały swoim obowiązkom w omawianym kontekście. Należy przyznać rację skarżącym, że nie wyjaśniono w toku postępowania jaki wpływ na środowisko będzie miała planowana inwestycja jako całość, a nie poszczególne anteny. Co prawda na stronie 27 i 28 projektu wskazuje się, że promieniowanie o wartościach większych aniżeli 0,1 W/m2 występuje na obszarach niedostępnych dla ludności, a zamieszczony na stronie 28 rysunek przedstawia sumaryczny obszar oddziaływania anten, jednak wyjaśnienie to jest lakoniczne i nie wynika z niego przede wszystkim w jaki sposób obszar ten wyznaczono. W szczególności brak jest – na co wskazują skarżący i Stowarzyszenie, ustaleń i obliczeń dotyczących nakładania się wiązek promieniowania i łącznej mocy promieniowania anten, co w ocenie sądu, uniemożliwia dokonanie wiarygodnej oceny przedsięwzięcia, w kontekście przytoczonych wyżej przepisów rozporządzenia. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ przyjął, że w obszarze wskazywanego przez inwestora sumarycznego oddziaływania anten nie znajdują się budynki mieszkalne, brak jest jednak szczegółowych i dających się zweryfikować danych dotyczących przeznaczenia i faktycznej bądź potencjalnej, możliwej do zrealizowania zabudowy na obszarze oddziaływania inwestycji. Wyjaśnić zatem należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się pogląd, który sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela, iż przez oddziaływanie pól elektromagnetycznych na środowisko należy rozumieć oddziaływanie takich pól zarówno na tereny, na których istnieje legalnie wzniesiona zabudowa z przeznaczeniem na pobyt ludzi, jak i na tereny, na których taka zabudowa może być wznoszona zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym. Negatywne oddziaływanie pola elektromagnetycznego występującego w przestrzeni nad gruntem, nie może naruszać granic cudzej nieruchomości. Pionowy zasięg własności gruntowej może ograniczać jedynie porządek prawny, w tym przepisy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i dotyczące ochrony środowiska (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 20 kwietnia 2012 r., II SA/Gl 672/11, LEX nr 1420400). Definicję pojęcia miejsca dostępne dla ludności zawiera art. 124 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska. Zgodnie z jego treścią przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. Oznacza to zdaniem sądu, że prawidłowe ustalenia w powyższym zakresie winny obejmować (po prawidłowym ustaleniu zasięgu oddziaływania wiązek promieniowania) również stwierdzenie, czy na terenie, na który będzie oddziaływać planowane zamierzenie znajduje się zabudowa, jeżeli tak to jaka, a także, czy dla działek znajdujących się w tym obszarze wydano decyzje o warunkach zabudowy. Dopiero bowiem odniesienie prawidłowo określonego zasięgu oddziaływania inwestycji do znajdującej się w nim zabudowy (zarówno istniejącej, jak i tej, która w oparciu o wydane decyzje o warunkach zabudowy może powstać) pozwoli na wiarygodne określenie, czy przed wydaniem decyzji lokalizacyjnej niezbędne będzie przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko. Sąd nie podzielił natomiast zarzutu dotyczącego przedłożenia uzupełnionego projektu budowlanego po terminie wskazanym przez organ. W postanowieniu z dnia [...] r. inwestorowi zakreślono termin do uzupełnienia projektu na dzień 29 maja 2017 r. Żądana dokumentacja wpłynęła do organu w dniu 30 maja 2017 r., natomiast z przedłożonego przez inwestora dowodu nadania wynika, że przesyłka zawierająca poprawiony projekt została nadane w dniu 29 maja 2017 r., a więc z zachowaniem zakreślonego terminu. W tym stanie rzeczy, uznając, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Starosty [...] naruszają prawo w stopniu powodującym konieczność ich uchylenia, sąd – na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania sąd orzekł w oparciu o art. 200 p.p.s.a.