II SA/Sz 551/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Mysiak po rozpoznaniu w dniu 6 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. M. na pismo Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy z dnia [...] nr [...] w przedmiocie skierowania na kursy i ich sfinansowania postanawia: 1) odrzucić skargę 2) oddalić wniosek A. M. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych A.M. wystąpił ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na pismo Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy z dnia [...], nr [...], zawierające odpowiedź na wniosek skarżącego z dnia [...] o sfinansowanie kosztów kursów: "Przewóz towarów niebezpiecznych (ADR)" oraz "Szkolenie okresowe w zakresie prawa jazdy kat. C, C+E, C1, C1+E/D, D+E, D1, D1+E". W piśmie tym organ poinformował zainteresowanego, że Powiatowy Urząd Pracy może w ramach posiadanych środków skierować bezrobotnego na szkolenie, jeżeli wnioskujący uzasadni celowość szkolenia. Dodatkowo organ podał, iż aktualnie przyjmuje do realizacji wnioski o szkolenie indywidualne, z których wynika, że wysoce prawdopodobne jest uzyskanie zatrudnienia po skończeniu danego kursu. Biorąc powyższe, organ podał, że wniosek A.M. rozpatrzył odmownie. Jednocześnie ze skargą, A.M. wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy wniósł o jej oddalenie. Postanowieniem z dnia [...] Sąd oddalił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy powołując się na okoliczność oczywistej bezzasadności skargi z uwagi na niewyczerpanie przez skarżącego przysługujących mu środków zaskarżenia. W dniu [...] do Sądu wpłynęło zażalenia A.M. na powyższe rozstrzygnięcie Sądu oraz wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w postępowaniu zażaleniowym. Postanowieniem z dnia 25 lipca 2013 r. sygn. akt I OZ 646/13 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na postanowienie z dnia 14 czerwca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). Jeżeli w postępowaniu administracyjnym strona nie wyczerpała środka zaskarżenia, to taka skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu (art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.). W niniejszej sprawie, przedmiotem skargi jest pismo Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy z dnia [...], stanowiące odpowiedź na wniosek skarżącego o skierowanie na szkolenie indywidualne, złożony w trybie art. 40 ust. 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W ocenie Sądu, stanowisko organu administracji publicznej wyrażone w tym piśmie stanowi decyzję o charakterze odmownym, wydaną w pierwszej instancji. W przypadku, gdy przedmiotem skargi jest decyzja, to taka skarga jest dopuszczalna jedynie wówczas, gdy została wniesiona na akt administracyjny wydany w trybie odwoławczym, tj. ostateczną decyzję organu II instancji, albowiem przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) przewidują możliwość zaskarżenia decyzji wydanej w pierwszej instancji poprzez złożenie odwołania do organu wyższego stopnia (art. 127 § 1 i § 2 K.p.a.). W przedmiotowej sprawie od pisma stanowiącego decyzję organu I instancji, przysługiwało odwołanie do wojewody jako organu wyższego stopnia (art. 10 ust. 7 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy). Tak więc wniesienie skargi na takie pismo, z uwagi na wskazany wyżej przepis art. 52 § 1 i § 2 P.p.s.a., uznać należy za niedopuszczalne. Mając powyższe na uwadze, skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o czym orzeczono w pkt 1 sentencji postanowienia. Odnośnie złożonego przez skarżącego wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych wskazać należy, iż zgodnie z art. 247 P.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie wobec oczywistej bezzasadności skargi. Taka bezzasadność zachodzi wówczas, gdy obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie, bez dokonywania głębszej analizy prawnej, wyklucza możliwość rozpoznania żądania skarżącego. Z taką sytuacją mamy do czynienia m. in. gdy skarga podlega odrzuceniu z uwagi na niewyczerpanie środków zaskarżenia. Skoro w rozpoznawanej sprawie skarżący nie wykorzystał dostępnych środków zaskarżenia, zatem wobec oczywistej bezzasadności skargi nie przysługuje mu prawo pomocy. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 247 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono w pkt 2 sentencji postanowienia o oddaleniu wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie wnioskowanym przez skarżącego.