II SA/Sz 552/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Iwona Tomaszewska /spr./ Sędziowie: Sędzia WSA Maria Mysiak Asesor WSA Arkadiusz Windak Protokolant Katarzyna Skrzetuska - Gajos po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 sierpnia 2005 r. sprawy ze skargi K. i J. H., C. i S. W. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę oddala s k a r g ę D. R. wnioskiem z dnia [...]r. - uzupełnionym na wezwanie organu w dniu [...]r. wystąpił o pozwolenie na budowę i zatwierdzenie projektu budowlanego, dla inwestycji polegającej na nadbudowie, rozbudowie i przebudowie domu jednorodzinnego z garażem, w celu prowadzenia działalności usługowej /[...]/ i pracowni [...] na nieruchomości przy ul. [...] w [...]. Prezydent Miasta decyzją z dnia [...]r. odmówił udzielenia pozwolenia na budowę tej inwestycji. Na skutek odwołania inwestora D. R., Wojewoda decyzją z dnia [...]r., uchylił decyzję organu I instancji w całości i sprawę przekazał temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Prezydent Miasta decyzją z dnia [...]r., Nr [...], na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw /Dz.U. Nr 80. poz. 718/ i art. 33 ust.1, art. 34 ust.4, art. 82 ust.1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane /tj. Dz.U. z 2000r. Nr 106, poz. 1126 ze zm./ oraz art. 104 kpa - zatwierdził projekt budowlany i wydał D. R. pozwolenie na budowę polegające na przebudowie, rozbudowie, nadbudowie domu jednorodzinnego z garażem w celu prowadzenia działalności usługowej ([...]) i pracowni [...] na nieruchomości przy ul. [...] w [...] . Odwołanie od tej decyzji wnieśli C. i S. W. oraz K. i J. H. współwłaściciele nieruchomości sąsiedniej położonej przy ul. [...], domagając się uchylenia decyzji . C. i S. W. wskazali, że budowa obiektu produkcyjnego z wykorzystaniem trujących środków chemicznych i urządzeniami potęgującymi hałas narusza Ich prawo własności. Projektowana inwestycja pozbawi Ich budynek nasłonecznienia, zarówno do strony okien jak i balkonów, wpłynie na pogorszenie zdrowia oraz na obniżenie wartości nieruchomości. W przedłożonych opracowaniach nie uwzględniono faktu, znacznego już obciążenia ulicy [...] ruchem pojazdów, powodującym zatrucie środowiska oraz hałas. W tej sytuacji budowa obiektu produkcyjnego dodatkowo pogorszy warunki ekologiczne i zdrowotne sąsiednich nieruchomości. Natomiast zawarte w decyzji zalecenia dla inwestora mające minimalizować szkodliwość projektowanego obiektu uznali za nierealne, gdyż przepisy zezwalają na powiadomienie inwestora o terminie kontroli. K. i J. H. zarzucili, że nieruchomość przy ul. [...] znajduje się na obszarze terenu elementarnego [...]. Cały ten obszar terenu elementarnego wchodzi w skład Ekologicznego Systemu Zieleni Miejskiej. Decyzja organu I instancji rażąco narusza zapisy planu miejscowego, gdyż ustalenia ekologiczne dla terenów ESZM zakazują zmiany sposobu zagospodarowania terenu, o ile jest on zgodny z funkcją ESZM... "tereny nisko-intensywnej zabudowy mieszkaniowej, jednorodzinnej z ogrodami przydomowymi". Planowana zaś inwestycja spowoduje likwidację ogrodu przydomowego. Zdaniem odwołujących się, w decyzji należy jednoznacznie określić funkcję obiektu przeznaczonego do realizacji. Pracownię [...] zalicza się do przedsięwzięć znacząco oddziaływających na środowisko, które należy lokalizować na terenach do tego przeznaczonych, a nie na terenach zabudowy jednorodzinnej. Na obszarze terenu elementarnego [...] obowiązuje ustalenie morfoplanistyczne [...] o treści "nowa zabudowa w typie zabudowy istniejącej". Zabudowę istniejącą (bezpośrednie sąsiedztwo) stanowią budynki jednorodzinne o prostej zwartej bryle, symetrycznej kompozycji i jednolitym wielospadowym dachu. Projektowany obiekt w znaczący sposób odbiega od otoczenia. Pozytywna opinia Konserwatora Zabytków nie rozstrzyga tego problemu, gdyż w ocenie odwołujących się opinia w kwestii formy zabudowy należy do organu wydającego pozwolenie na budowę. Kolejny zarzut J. i K. H. oparli o art.5 ustawy Prawo Budowlane twierdząc, że realizacja planowanej inwestycji spowoduje pogorszenie użytkowania oraz obniżenie wartości Ich nieruchomości. Wojewoda decyzją z dnia [...]r., Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo Budowlane (t.j. Dz. U z 2000r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.), w związku z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80 poz. 718), po rozpatrzeniu odwołania C. i S. W. oraz K. i J. H. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda zawarł szczegółowe ustalenia poczynione w oparciu o dowody zebrane przez organ I instancji oraz o dowody zebrane w toku postępowania odwoławczego w trybie art. 136 kpa. Wojewoda ustalił, że inwestor wraz z wnioskiem przedłożył dokumenty wymagane przepisami ustawy Prawo budowlane tj. dowód stwierdzający prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, projekt budowlany sporządzony przez osoby uprawnione wraz z wymaganymi uzgodnieniami, decyzję z dnia [...]r. ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji: rozbudowa, nadbudowa przebudowa części budynku mieszkalnego z garażami na cele usług [...] oraz decyzję z dnia [...]r. ustalającą warunki dla realizacji inwestycji rozbudowy, nadbudowy i przebudowy części budynku mieszkalnego z garażami na lokal usługowy - usługi [...] i inne nieuciążliwe: [...], pracownia [...]. Następnie Wojewoda ustalił, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] uchwalony [...]r. uchwałą Rady Miasta Nr [...] /Dz.Urz.Woj.[...]. Nr 9, poz.72/ z dniem 1 stycznia 2004r. utracił moc, a nowy plan nie został jeszcze uchwalony. Z uwagi na to, że decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w niniejszej sprawie zostały wydane w czasie obowiązywania powyższego planu, przy ocenie projektu zagospodarowania działki, Wojewoda uwzględniał zapisy tego planu. Organ odwoławczy wyjaśnił dalej, że ustalenia ekologiczne tego planu dla terenów ESZM, w ust. 6 pkt 2 lit. a) wymieniały funkcje zgodne z funkcją ESZM i zakazywały zmian sposobu zagospodarowania terenu, o ile jest ona zgodna z funkcją ESZM, natomiast w pkt 2 lit. d) dopuszczały lokalizację nowych inwestycji (innych niż wymienione w lit.a) pod warunkiem opracowania oceny oddziaływania na środowisko oraz uzyskania wymaganych uzgodnień. Jak ustalił Wojewoda, inwestor spełnił te warunki, przedłożył bowiem sporządzony przez uprawnionego rzeczoznawcę raport w sprawie oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko, uzupełniony o dodatkowe opracowania: "Raport w sprawie oddziaływania na środowisko modernizacji i rozbudowy budynku przy ul. [...] w [...]" oraz "Dodatek do raportu". Wojewoda podkreślił, że z uwagi na zarzuty skarżących dotyczące naruszenia planu miejscowego (w zakresie ustaleń ekologicznych dla terenów i warunków wynikających z usytuowania obiektu na terenie [...]) oraz w związku z przedłożonym przez skarżących opracowaniem rzeczoznawcy J. Z., inwestor przedłożył "Opinię w sprawie oddziaływania na środowisko zamierzonej działalności usługowej ([...]) i pracowni [...] w budynku jednorodzinnym przy ul. [...] w [...], opracowaną przez autora raportu rzeczoznawcę N. M. Opinia ta, jak ustalił Wojewoda, stanowi uzupełnienie poprzednich opracowań i odnosi się do opinii rzeczoznawcy przedłożonej przez skarżących. Z opinii N. M. wynika, że projektowana inwestycja spełnia warunki przepisów, planu miejscowego i decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie ochrony środowiska, nie narusza nałożonego ustaleniami planu zakazu obniżenia standardu warunków mieszkaniowych. W dalszej części uzasadnienia decyzji Wojewoda wskazał, że wobec sprzecznych stanowisk rzeczoznawców J. Z. i N. M., zwrócił się w oparciu o art. 136 kpa - do Wydziału Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska Urzędu Miejskiego w [...], o uzupełnienie uzgodnienia z dnia [...]r. Dyrektor tego Wydziału w piśmie z dnia [...]r., Nr [...] podtrzymał poprzednie stanowisko o pozytywnym uzgodnieniu projektowanego przedsięwzięcia. Odnosząc się do zarzutów skarżących dotyczących naruszenia zaskarżoną decyzją ekologicznych ustaleń planu miejscowego dla terenów ESZM, Wojewoda uznał je za nietrafne i nie znajdujące potwierdzenia w zebranych dowodach. Inwestor przedłożył opracowania dot. oddziaływania inwestycji na środowisko uzgodnione przez właściwy organ d/s ochrony środowiska. Za niezasadny Wojewoda uznał też zarzut, że ustalenia ekologiczne planu miejscowego dla terenów zabudowy jednorodzinnej o symbolu [...], wykluczają lokalizację na tych terenach inwestycji powodującej jakiekolwiek zanieczyszczenia środowiska. Według ustaleń ekologicznych planu, na terenach [...] obowiązywał zakaz lokalizacji obiektów obniżających standard warunków mieszkaniowych. W słowniku do planu, zdefiniowano obiekt obniżający standard warunków mieszkaniowych jako obiekt a) powodujący w trakcie normalnej działalności osiągnięcie [...]% dopuszczalnej normy zanieczyszczenia środowiska na granicy przynależnej do działki, b) każdy obiekt emitujący nieprzyjemny zapach lub c) w sposób oczywisty pogarszający warunki życia sąsiadów (np. obiekt emitujący widoczny dym, opary itp.) wymagający składowania odpadów na otwartej przestrzeni, generujący ruch drogowy lub hałas o dużym natężeniu w porze nocnej. Tymczasem z przedłożonych przez inwestora opracowań z zakresu ochrony środowiska oraz z uzgodnionego przez rzeczoznawcę d/s sanitarno-higienicznych projektu technologii wynika, że działalność projektowanej agencji reklamowej nie spowoduje uciążliwości obniżających standard warunków mieszkaniowych w rozumieniu planu, w tym nie spowoduje przekroczenia 80% dopuszczalnej normy zanieczyszczenia środowiska na granicy przynależnej działki. Wojewoda wskazał ponadto, że stosownie do art. 47 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) - obowiązującej w dacie wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - warunki zabudowy i zagospodarowania terenu określone w decyzji wiążą organ wydający pozwolenie na budowę. Lokalizacja obiektu i funkcja obiektu zostały określone w decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...]r. Dlatego brak jest podstaw do kwestionowania zasadności lokalizacji i zakresu inwestycji w postępowaniu o pozwoleniu na budowę. Organ odwoławczy uznał za nieuzasadnione obawy skarżących, że inwestor nie spełni warunków z zakresu ochrony środowiska i gospodarki odpadami, nałożonych przez organ I instancji. Na inwestora został bowiem nałożony obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie, którego otrzymanie następuje po sprawdzeniu spełnienia warunków nałożonych w pozwoleniu na budowę. W ocenie Wojewody, forma projektowanego obiektu nie narusza obowiązującego na obszarze terenu elementarnego [...] ustalenia planu miejscowego [...] o treści "nowa zabudowa w typie zabudowy istniejącej". Według słownika terminów użytych w planie zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] z [...]r., typ zabudowy oznacza "zespół następujących cech zabudowy: usytuowanie na działce, gabaryty, kształt domu. jeżeli w ustaleniu jest mowa o projektowanej zabudowie w typie zabudowy istniejącej - typ ten określa zabudowa istniejąca w bezpośrednim sąsiedztwie projektowanej" Organ administracji budowlanej jest uprawniony do oceny formy projektowanej zabudowy jedynie w zakresie wskazanych wyżej cech wymienionych w ustaleniach planu. Projektowana rozbudowa nie spowoduje istotnych zmian gabarytów obiektu, a dach jest dachem stromym, dlatego Wojewoda uznał, że nie ma podstaw do stwierdzenia niezgodności formy zabudowy z planem miejscowym. Ponadto Wojewoda wskazał, że z projektu budowlanego wynika, iż powierzchnia usług nie przekracza [...]% powierzchni budynku, zatem zgodnie z klasyfikacją stosowaną w PK OB. obiekt ten klasyfikuje się jako mieszkalny. Decyzje o warunkach zabudowy z zagospodarowania terenu nie określały również procentowego udziału projektowanej funkcji usługowej w powierzchni obiektu objętego przebudową. Dlatego nietrafny jest argument, że projektowana inwestycja jest niezgodna z przeznaczeniem terenu ustalonym w planie (funkcja dominująca mieszkalnictwo), gdyż zapis ten nie wyłącza możliwości lokalizacji innych funkcji i nie zawiera warunków, które uzasadniałyby limitowanie procentowego udziału funkcji uzupełniających poszczególnych działek. Z uwagi na fakt, że projektowany obiekt znajduje się na terenie objętym w planie Strefą "[...]" ochrony dziedzictwa kulturowego, organ I instancji przed wydaniem decyzji uzyskał pozytywną opinię Konserwatora Zabytków o projektowanej inwestycji, wyrażoną w piśmie z dnia [...]r. Nr [..]. Opinia ta potwierdza zgodność planowanej zabudowy z wymogami planu miejscowego dla terenu objętego ochroną konserwatorską. Wojewoda wyjaśnił skarżącym, że zgodnie z art. 33 ust.2 Prawa budowlanego, inwestor zobowiązany jest do dostarczenia wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami i pozwoleniami wymaganymi przepisami szczególnymi. Przepis art. 20 tej ustawy stanowi, że opracowanie projektu i uzyskanie wymaganych uzgodnień, opinii, należy do obowiązków uprawionego projektanta. Tak więc organ administracji budowlanej rozpatruje wniosek o pozwolenie na budowę w oparciu o dokumentację opracowaną na zlecenie inwestora przez osoby uprawnione. Co do zarzutu pozbawienia przez planowaną inwestycję nasłonecznienia sąsiednich nieruchomości, Wojewoda wskazał, że zgodnie z przepisami warunków technicznych (§ 13 rozporządzenia MGPiB z dnia 14 grudnia 1994r. obowiązującego w niniejszej sprawie, jak też § 13 aktualnie obowiązującego rozporządzenia MI z dnia 12 kwietnia 2002r.) wymóg naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi uważa się za spełniony, jeżeli odległości obiektu przesłaniającego jest nie mniejsza niż jego wysokość. W przedmiotowej sprawie odległość krawędzi nadbudowanego obiektu od ściany budynku skarżących jest większa niż wysokość tego obiektu. Ponadto analiza zacienienia znajdująca się w dokumentacji projektowanej wykazuje spełnienie wymagań w tym zakresie. Dlatego Wojewoda uznał za chybiony również zarzut pogorszenia warunków użytkowania pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, poprzez ograniczenie dopływu światła dziennego do tych pomieszczeń. Mając powyższe ustalenia na uwadze organ II instancji stwierdził, że decyzja organu I instancji jest zgodna z prawem i została wydana z zachowaniem wymogów art. 35 Prawa budowlanego, a zarzuty skarżących okazały się nieuzasadnione. Skargę na powyższą decyzję ostateczną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli C. i S. W. oraz K. i J. H., domagając się jej uchylenia. Skarżący zarzucili, że decyzja została wydana z naruszeniem art. 10 i art. 139 kpa oraz przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 42 ust. 1 pkt 5 decyzja o warunkach zabudowy określa m.in. "wymagania dotyczące osób trzecich", a do takich należą użytkownicy wieczyści sąsiedniej nieruchomości. Skarżący zarzucili, że organ odwoławczy nieobiektywnie ocenił podnoszone przez Nich w toku całego postępowania argumenty. Pominięto w postępowaniu ochronę osób trzecich, i dodatkowe uciążliwości wynikające z projektowanej inwestycji. Skarżący zarzucili również, że planowana inwestycja jest sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania i w kwestii tej powtórzyli argumenty podnoszone wcześniej w odwołaniu. Skarżący ponieśli również, że na działce inwestora ma być realizowana działalność gospodarcza [...] (produkcja [...]). Zgodnie z § 3 ust.21 pkt 5c rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 września 2002r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 179, poz. 1490) - wytwórnia szyldów i drukarnie mogą być uznane za przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko. Z tych względów w ocenie skarżących, organ odwoławczy powinien zgodnie z art. 138 § 2 kpa uchylić decyzją organu I instancji i sprawę przekazać temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, ustosunkował się do zarzutów skargi, uznając je za niezasadne i przedstawił swoje stanowisko w sposób zbieżny z wcześniejszą argumentacją zawartą w uzasadnieniu decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Takie określenie kompetencji Sądu skutkuje tym, że w przypadku stwierdzenia, że decyzja dotknięta jest istotnymi wadami prawnymi, mającymi postać naruszenia przepisów prawa materialnego lub prawa procesowego, Sąd eliminuje z obrotu prawnego taką wadliwą decyzję - w zależności od rodzaju stwierdzonego uchybienia - poprzez jej uchylenie lub stwierdzenie nieważności. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana według kryterium, zgodności z prawem oraz w granicach rozstrzygania Sądu zakreślonych w art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270ze zm./ doprowadziła do stwierdzenia, że skarga nie jest zasadna. Z akt sprawy wynika, że postępowanie o pozwolenie na budowę przedmiotowej inwestycji zostało wszczęte w [...]r., gdy inwestor złożył wniosek z dnia [...]r., a zostało zakończone wydaniem ostatecznej decyzji z dnia [...]r. Zgodnie z art. 7 ust.1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o zamianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw - do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy (tj. przed 11 lipca 2003r.), a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy dotychczasowe. Tak więc niniejsze postępowanie toczyło się prawidłowo na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. 2000r. Nr 106, poz. 1125 ze zm.) - w brzmieniu obowiązującym przed dniem 11 lipca 2003r. Stosownie do art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym, 2) wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Jak stanowi natomiast art.35 ust. 1 tej ustawy - przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z: a) miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska, b) wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, c) przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, 2) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, 3) wykonanie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. Zgodnie zaś z art. 35 ust.4 - w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W przytoczonym wyżej art. 35 ust.1 ustawy Prawo budowlane został określony zakres obowiązków organu administracji architektoniczno-budowlanej przy zatwierdzaniu projektu budowlanego i wydawaniu pozwolenia na budowę, zatem sądowa kontrola zaskarżonej decyzji skupiać się musi wyłącznie na przesłankach prawnych wydania pozwolenia na budowę określonych w powyższych przepisach i nie może uwzględniać tych zarzutów, które oparte są na argumentacji nie mieszczącej się w tych przepisach. Dlatego od razu wyjaśnić trzeba, że bezprzedmiotowe dla rozstrzygnięcia w sprawie pozwolenia na budowę, są podnoszone przez skarżących zarzuty podważające decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Badanie zgodności zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego następowało w ramach postępowania w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Zgodnie bowiem z art. 43 ustawy z 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym /tj. Dz.U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ administracji architektoniczno-budowlanej przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę wprawdzie - stosownie do art. 35 ust.1 pkt 1 lit. a - sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, jednakże nie czyni tego aby kwestionować ocenę wyrażoną w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, lecz w celu sprawdzenia, czy ewentualnie plan ten nie uległ zmianie i w związku z tym decyzja ta nie wygasła. Niezależnie jednak od wyników tego sprawdzenia, warunki zabudowy i zagospodarowania terenu ustalone w decyzji ostatecznej, wiążą organ wydający pozwolenie na budowę (art. 47 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym). Organ właściwy w sprawie wydania pozwolenia na budowę jest związany ostateczną decyzją o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nawet wówczas, gdyby decyzja ta w ocenie organu była wadliwa, aż do chwili usunięcia jej z obrotu prawnego (por. wyrok NSA z 4 lutego 1999r. , IV SA 212/97). W rozpoznawanej sprawie inwestor uzyskał pozytywne ostateczne decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...]r. Nr [...] i z dnia [...]r. Nr [...] dla inwestycji: rozbudowa, nadbudowa i przebudowa części domu jednorodzinnego z garażem na lokal usługowy - usługi [...] i inne nieuciążliwe: agencja [...], pracownia [...]. W decyzjach tych określono warunki wynikające z ustaleń miejscowego planu wskazujące między innymi: że teren planowanej inwestycji objęty jest Ekologicznym Systemem Zieleni Miejskiej i inwestycja wymaga opracowania oceny oddziaływania na środowisko, teren objęty jest strefą "[...]" ochrony dziedzictwa kulturowego, obowiązuje zakaz lokalizacji obiektów obniżających standard warunków mieszakowych, nowa zabudowa w typie zabudowy dotychczasowej. Ustalenia powyższe, jak również i pozostałe ustalenia zawarte w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, zgodnie z art.47 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, wiązały organ wydający pozwolenie na budowę. W rozpoznawanej sprawie - jak wynika to z ustaleń zawartych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji - organ architektoniczno-budowlany, wypełniając obowiązki wynikające z art. 35 ust.1 pkt 1a i b ustawy Prawo budowlane, dokonał sprawdzenia zgodności planowanej inwestycji z planem M. [...] z [...]r. oraz z warunkami określonymi w decyzjach o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Z akt sprawy wynika, że inwestor przedłożył "Raport w sprawie oddziaływania na środowisko modernizacji i rozbudowy budynku" - wykonany w [...]r. przez uprawnionego rzeczoznawcę mgr inż. N. M., uzupełniony "Dodatkiem do raportu" w odniesieniu oddziaływania hałasu, sporządzony [...]r. oraz "Opinię w sprawie oddziaływania na środowisko zamierzonej działalności usługowej (agencji [...]) i pracowni [...]" sporządzoną [...]r. przez tego samego autora. Organ uczynił również zadość przepisom, dotyczącym ochrony środowiska, w sposób klarowny wyłożył jakie uwarunkowania w tym zakresie wynikają z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wyjaśnił jak należy rozumieć zakaz lokalizacji obiektów obniżających standard warunków mieszkaniowych. Wyjaśnienie to zgodne jest z definicją tego terminu użytą w słowniku planu. W tym miejscu należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 7 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego powszechnie obowiązującego na terenie, dla którego został uchwalony. Jeżeli zatem, dla obszaru objętego planowaną inwestycją jest uchwalony plan miejscowy, który zawiera definicję użytych w nim określeń, to interpretacji planu nie można dokonywać w oderwaniu od tych definicji. Analiza zaskarżonej decyzji nie budzi wątpliwości co do tego, że Wojewoda prawidłowo zgodnie z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rozstrzygnął kwestie zgodności projektu z warunkami wiążącej go decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, posługując się przy tej ocenie właściwą interpretacją zapisów planu. Powyższa konkluzja dotyczy zarówno kwestii sposobu rozumienia przez organ odwoławczy użytego w planie zakazu lokalizacji obiektów obniżających standard warunków mieszkaniowych, jak i dopuszczalnej formy zabudowy. Podkreślić też trzeba, że zaskarżona decyzja czyni zadość wszystkim pozostałym wymaganiom z art. 35 ust.1 pkt 2 i 3 i ust.2 ustawy Prawo budowlane. Organ orzekający dokonał sprawdzenia przedłożonego projektu budowlanego i prawidłowo ustalił, że projekt ten został sporządzony przez uprawnioną osobę i jest kompletny. Nietrafny jest zarzut skarżących, że organ odwoławczy nie rozpatrzył wszystkich dowodów, w tym dowodów naprowadzonych przez skarżących. Ocena bowiem zebranego w sprawie materiału dowodowego w pełni odpowiada dyspozycji art. 80 kpa, jest to ocena wszechstronna, wnikliwa i logiczna. Organ orzekający starannie prowadził postępowanie wyjaśniające, ustosunkował się do każdego zarzutu skarżących i szczegółowo zgodnie z art. 107 § 3 kpa uzasadnił swoje stanowisko, a Sąd to stanowisko wraz z jego argumentacją w pełni podzielił. Szczegółowość i przejrzystość wywodów uzasadnienia decyzji ostatecznej, czyni w tej sytuacji zbędnym po raz kolejny ich powielania ponad to, co już zostało rozważone. Jak wynika z akt sprawy, skarżący w toku całego postępowania mieli zapewniony czynny udział w postępowaniu, składali wnioski, zapoznawali się z zebranymi dowodami, zatem brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 10 § 1 kpa. Organ odwoławczy nie naruszył też art. 139 kpa, który stanowi, że nie można wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes prawny. Istota tego zakazu polega na tym, że organ odwoławczy nie może zmienić rozstrzygnięcia zawartego w decyzji organu I instancji na niekorzyść strony odwołującej się, czyli na gruncie niniejszej sprawy nie może pogorszyć sytuacji strony odwołującej w stosunku do tej, jaka wynika z rozstrzygnięcia organu I instancji z dnia [...]r. poddanej kontroli organu odwoławczego. Tak rozumiane naruszenie zakazu reformationis in peius w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiło. Wbrew twierdzeniom skarżących planowana inwestycja polegająca na przebudowie, rozbudowie budynku mieszkalnego wraz z garażami na cele działalności usługowej - agencji [...] i pracowni [...], nie stanowi przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko. Wskazany w skardze przepis § 3 ust.1 pkt 5 lit. "e" rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 września 2002r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 179, poz.1490) dotyczy drukarni. Zarzut ten jest chybiony ponieważ opiera się na przekonaniu skarżących co do skali przedsięwzięcia nie znajdującej oparcia w materiale dowodowym. Organ zatwierdzający projekt budowlany i udzielający pozwolenia na budowę nie może kierować się obawami na przyszłość osób trzecich, lecz powinien brać pod uwagę to, co wynika z projektu i dołączonych do niego dokumentów (w tym z Raportu oddziaływania na środowisko). Z dowodów tych wynika, że planowana działalność będzie specjalistyczną działalnością związaną z przygotowaniem materiałów [...]. W działalności tej, oprócz materiałów ogólnie stosownych jak [...], stosowane będą [...]. Przewiduje się stosowanie [...] oraz [...] na bazie [...] i [...]. Roczne zużycie tych [...] na poziomie [...] kg. Odnosząc się do dalszych zarzutów wskazać należy, że przepisy ustawy Prawo budowlane - w brzmieniu obowiązującym w dacie zaskarżonej decyzji - nie przewidywały badania przez organ udzielający pozwolenia na budowę, czy planowana inwestycja wpłynie na obniżenie wartości nieruchomości sąsiedniej, a zatem argumenty skarżących w tym zakresie dla oceny zaskarżonej decyzji są bezprzedmiotowe. Reasumując, w ocenie Sądu, organ odwoławczy przed wydaniem zaskarżonej decyzji wykonał wszystkie obowiązki wynikające z art. 35 ust.1 i 2 ustawy Prawo budowlane zgodnie z tymi przepisami, zatem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.