II SA/Sz 553/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Iwona Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku I. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z Jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. Nr [...], po rozpatrzeniu odwołania Prokuratora Rejonowego w K. od decyzji Starosty K. z dnia [...] r. Nr [...] – uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i cofnęło I. K. uprawnienia diagnosty Nr [...] oraz Nr [...] do wykonywania badań technicznych pojazdów, wydane przez Starostę K. w dniu [...] r. i w dniu [...] r. W dniu [...] r. I. K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., wnosząc jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku, uzupełnionym pismem z dnia [...] r., I. K. poniósł, że cofnięcie uprawnień diagnosty spowoduje niemożność wykonywania dalszej pracy, na podstawie umowy o pracę, wobec braku uprawnień do jej wykonywania. W takiej sytuacji utraci on zdolność zarobkowania, a ma bardzo trudną sytuację rodzinną i majątkową. Żona wnioskodawcy jest osobą przewlekle chorą z orzeczonym stopniem niepełnosprawności, pod stałą kontrolą Kliniki [...] w P., a on sam leczy się w poradni [...]. W tej sytuacji rodzina skarżącego ponosi duże koszty związane z leczeniem. I. K. podkreślił, że rynek pracy w K. jest trudny – na tym terenie są tylko cztery stacje diagnostyczne i według rozeznania strony mają pełną obsadę etatową. W tej sytuacji, zdaniem skarżącego, nie znajdzie on zatrudnienia w swoim zawodzie i w swoim wieku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwanej "P.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a, sąd może po przekazaniu mu akt sprawy wydać na wniosek skarżącego postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu wymienione wyżej przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji zostały w niniejszej sprawie spełnione. Okoliczności podniesione przez I. K. w przedmiotowym wniosku wskazują na niebezpieczeństwo pozbawienia skarżącego oraz jego rodziny źródła utrzymania i tym samym wypełniają ustawowe przesłanki zastosowania ochrony tymczasowej. Podkreślić należy, iż kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a zatem prawidłowości zastosowania przez organy przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni, sąd dokonana dopiero na rozprawie. Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest jedynie środkiem tymczasowej ochrony strony skarżącej do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez sąd i zgodnie z art. 61 § 6 wymienionej wyżej ustawy upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.