II SA/Sz 557/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj (spr.), Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi Prokuratora Okręgowego w S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wynagrodzenia za dozór pojazdów oddala skargę. Pismem z dnia 3 listopada 2014 r. skierowanym do Starosty G. Z. S. wniósł o przyznanie mu wynagrodzenia za dozór pojazdu marki [...], o numerze rejestracyjnym [...], za okres od [...] r. do [...] r. w kwocie [...]zł. Jako podstawę prawną żądania wskazał art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z § 3 pkt 1 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W uzasadnieniu wniosku Z. S. podniósł, że pojazd został przyjęty na parking strzeżony w dniu [...] r. na skutek wydania przez Komendę Powiatową Policji w G. dyspozycji usunięcia nr [...]. Pojazd nie został odebrany przez osobę uprawnioną, o czym wielokrotnie począwszy od 2004 r. informował Komendę Powiatową Policji w G. oraz Starostwo Powiatowe w G.. Skarżący powołał się na przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym, które po zmianie nakładają na starostę w takiej sytuacji, obowiązek wystąpienia do sądu z wnioskiem o orzeczenie przepadku. Do wniosku skarżący dołączył kopię dyspozycji usunięcia pojazdu nr [...] oraz cztery pisma skierowane przez niego wcześniej do Starostwa Powiatowego w G., w tym pisma z dnia 4 czerwca 2012 r. i 20 lutego 2013 r., w których wzywał on Starostę G. do podjęcia czynności zmierzających do wystąpienia do właściwego sądu z wnioskiem o orzeczenie przepadku pojazdu. Następnie, wobec niepodjęcia przez Starostę G. oczekiwanych przez skarżącego działań wystąpił on do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie ze skargą na bezczynność Starosty [...]. Postanowieniem z dnia 7 listopada 2014 r. sygn. akt II SAB/Sz 101/2014, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie skargę odrzucił. Pismem z dnia 24 listopada 2014 r. skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa, a następnie wniósł zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego na bezczynność Starosty [...]. Postanowieniem z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało zażalenie za uzasadnione i wyznaczyło Staroście G. dodatkowy termin do załatwienia wniosku Z. S.. Postanowieniem z dnia [...] r. Starosta [...] odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie przyznania wynagrodzenia za dozór pojazdu marki [...] nr rej. [...], wskazując, że pojazd ten nie jest własnością powiatu g. . Z. S. złożył zażalenie na powyższe postanowienie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S.. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. postanowieniem z dnia [...] r. uchyliło zaskarżone postanowienie w całości i orzekło o zwrocie wniosku. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że brak jest w przepisach ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. normy kompetencyjnej do rozstrzygania o kosztach dozoru. W obecnym stanie prawnym powyższe kwestie - w razie sporu, pozostają przedmiotem kognicji sądu cywilnego. Z. S. wniósł skargę na ww. postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Wyrokiem z dnia 5 listopada 2015 r. sygn. akt II SA/Sz 491/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uchylił zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. oraz poprzedzające je postanowienie Starosty [...] z dnia [...] r. W uzasadnieniu ww. wyroku Sąd wskazał, że w niniejszej sprawie poza sporem pozostaje okoliczność, iż pojazd marki [...] nr rej. [...] został usunięty z drogi, a następnie umieszczony na parkingu strzeżonym prowadzonym przez skarżącego. Kwestią sporną pozostaje kto i na jakich zasadach powinien ponieść koszty usunięcia i przechowania pojazdu w sytuacji, gdy nie został on odebrany przez właściciela. Sąd zaznaczył, że Starosta [...] nie występował do sądu z wnioskiem o orzeczenie przepadku pojazdu na rzecz powiatu, a zatem nie stał się on własnością powiatu g. . Starosta [...] nie kwestionował konieczności poniesienia kosztów jego usunięcia i przechowania co do zasady, uznał jednak, że przyznanie kosztów jest niemożliwe z uwagi na to, że powiat nie stał się właścicielem pojazdu na mocy orzeczenia sądu. Ze zgromadzonych dokumentów wynika jednoznacznie, że przyczyną odmowy wystąpienia do właściwego sądu z wnioskiem o orzeczenie przepadku pojazdu była dokonana przez Starostę G. ocena zasadności wystąpienia z takim wnioskiem. Organ I instancji posiadał dokumentację pozwalającą na wystąpienie o przepadek pojazdu, jednak uznając, że pojazd nie został usunięty z drogi, pismem z dnia 12 sierpnia 2012 r. poinformował Komendanta Powiatowego Policji w G., iż brak jest podstaw do skierowania do sądu takiego wniosku. W ocenie Sądu, jeżeli Starosta miał wątpliwości co do okoliczności i miejsca usunięcia pojazdu, to powinien podjąć działania zmierzające do tego, aby wątpliwości te wyjaśnić. Brak ustaleń w tym zakresie nie może stanowić podstawy do odmowy wszczęcia postępowania, zwłaszcza, że z akt nie wynika aby organ podejmował jakąkolwiek aktywność ukierunkowaną na to, aby pozyskać niezbędne do oceny zasadności wniosku informacje, chociażby od organu, który wydał polecenie usunięcia i umieszczenia pojazdu na parkingu strzeżonym. Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], Starosta [...] orzekł o przyznaniu Z. S., tytułem wynagrodzenia za dozór pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] kwoty [...]zł (pkt 1), w tym: - wynagrodzenie za dozór w okresie od dnia [...] r. do dnia [...] r. w kwocie [...]zł (pkt 1 lit. a); - wynagrodzenie za dozór w okresie od dnia [...] r. do dnia [...] r. w kwocie [...]zł (pkt 1 lit. b) oraz o odmowie przyznania wynagrodzenia w pozostałym zakresie (pkt 2). W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji wyjaśnił, że Z. S. w dniu 7 czerwca 2017 r. rozszerzył żądanie przyznania wynagrodzenia za dozór wymienionego pojazdu za okres od dnia [...] r. do dnia [...] r. do kwoty [...]zł, wskazując na powinność wyliczenia wynagrodzenia przy uwzględnieniu stawki [...] zł za dobę parkowania pojazdu w okresie od dnia [...] r. Organ zaznaczył, że postanowieniem z dnia [...] r., sygn. akt I Ns [...] Sąd Rejonowy w G. orzekł przepadek pojazdu marki [...] nr rej. [...] na rzecz Powiatu G. . Postanowienie uprawomocniło się w dniu 27 maja 2017 r. W ocenie Sądu wyrażonej w powołanym postanowieniu zasadne było usunięcie pojazdu z drogi, w tym znaczeniu, że doszło do wyeliminowania pojazdu z ruchu na drodze w związku ze stwierdzeniem przez Policję, że kierowca jest pod wpływem alkoholu. Wskutek powyższego Starosta [...] wdrożył procedurę likwidacji wskazanego pojazdu, efektem której było poddanie pojazdu, uznanego przez rzeczoznawcę za złom, demontażowi w uprawnionej stacji (dowód: zaświadczenie o demontażu pojazdu nr [...] z dnia [...] r.). Dalej organ I instancji wskazał, że strona wystąpiła wyłącznie z żądaniem wynagrodzenia za dozór pojazdu, ograniczając się do wskazania wysokości stawek według których powinno być skalkulowane wynagrodzenie, wynikających z umów zawartych przez przedsiębiorców prowadzących parkingi strzeżone na terenie Powiatu G. , z Powiatem G. oraz wielkości powierzchni zajmowanej przez dozorowany pojazd. W ocenie Starosty strona nie udowodniła zwiększenia obowiązków czy nakładów ponoszonych na rzecz (w tym wypadku pojazd) w okresie przechowywania, mogących uzasadniać domaganie się zapłaty wynagrodzenia w oparciu o wskazane przez wnioskodawcę rosnąco w okresie przechowywania pojazdu stawki wynagrodzenia. Dokonując własnych ustaleń w zakresie obowiązujących stawek opłat za przechowywanie pojazdów na parkingach strzeżonych, Starosta [...] przeanalizował oferty zamieszczone na stronach internetowych, skierował zapytanie do podmiotów prowadzących parkingi strzeżone, jak też oparł się na rozpoznaniu rynku lokalnego dokonanym w przeszłości. W uwzględnieniu powyższego ustalił, że w miarodajnym dla niniejszej sprawy okresie na terenie powiatu goleniowskiego funkcjonował jeden podmiot świadczący usługi tego rodzaju, przedsiębiorca działający pod firmą "[...]" S. Ł., który stosował stawkę [...] zł/miesiąc (4 zł/dobę), przy parkowaniu długoterminowym (dane z listopada 2013 r.), w 2009 r. obowiązywała stawka ok. [...] zł/ miesiąc (3,3 zł/dobę). W 2015 r. wskazany przedsiębiorca zakończył działalność. Na podstawie powołanych informacji Starosta [...] ustalił dodatkowo, że stawki abonamentowe za przechowywanie pojazdów na parkingach strzeżonych prowadzonych w S., P., G. zamykają się w granicach 120 -150 zł miesięcznie (dane aktualne). Starosta zasygnalizował też, że według informacji Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia 31 stycznia 2017 r. w relacjach z Z. S. dotyczących wynagrodzenia za dozór oraz zwrotu koniecznych wydatków związanych z dozorem stosowano następujące stawki: - w okresie od dnia [...] r. do dnia [...] r. - [...] zł za jeden dzień, - w okresie od dnia [...] r. do dnia [...] r. - [...] zł za jeden dzień, - w okresie od dnia [...] r. do dnia [...] r. - [...] zł za jeden dzień, - w okresie od dnia [...] r. do dnia [...] r. [...] zł za jeden dzień. Jako znane z urzędu wskazał organ I instancji stawki wynikające z umowy o świadczenie usług przechowywania pojazdów zawartej pomiędzy G. I. prowadzącym parking strzeżony na terenie powiatu g. a Naczelnikiem Urzędu Skarbowego w wysokości na [...] zł za każdy dzień parkowania pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3500 kg, w okresie od [...] do dnia [...] r. Uzasadniając przyjęte kryteria ustalenia wynagrodzenia, w rozpatrywanej sprawie, Starosta [...] wskazał na wynikającą z najnowszego orzecznictwa sądowoadministracyjnego tendencję do ustalenia wynagrodzenia za dozór pojazdów przy uwzględnieniu stawek abonamentowych. Podkreślił nadto, że wnioskodawca nie uzasadnił wzrostu wynagrodzenia wraz z upływem miesięcy i lat, nie wskazał jakie czynniki mogły mieć wpływ na zwiększenie kosztów wynagrodzenia za dozór. W ocenie Starosty [...] fakt, iż przechowywany pojazd według oceny technicznej wartością swą odpowiadał złomowi użytkowemu, a jego stan techniczny był zły pozwala przyjąć, że przedsiębiorcę obciążało stosunkowo niewielkie ryzyko związane z przechowaniem, jak również nieznaczna odpowiedzialność za przechowywanie przedmiotu w stanie niepogorszonym. W konsekwencji powyższego Starosta [...] za nieuzasadnione uznał podwyższenie wynagrodzenia zgodnie z wnioskiem strony, opartym na zróżnicowanych stawkach wynikających z umów zawieranych przez Starostę G. z przedsiębiorcami realizującymi zadania w zakresie przechowywania pojazdów. Dokonując ustalenia podstawy wyliczenia wynagrodzenia, organ I instancji przyjął w pierwszej kolejności jako stawkę bazową tę, która obowiązywała na dzień przyjęcia pojazdu na parking strzeżony w wysokości [...] zł za jeden dzień parkowania pojazdu, co w stosunku rocznym generowało kwotę [...]zł, miesięcznie zaś kwotę [...]zł. Następnie uwzględnił obowiązującą w okresie 2009 r. stawkę abonamentową za parkowanie pojazdu, stosowaną przez S. Ł. w wysokości [...] zł. Średnia arytmetyczna tych wielkości (82 + 82 + 100 = 264 /3 = 88) w wysokości [...] zł stanowiła podstawę ustalenia wynagrodzenia za dozór pojazdu w okresie od dnia [...] r. do dnia [...] r. w kwocie [...]zł. Pominięcie przez organ I instancji okresu przechowywania pojazdu (od dnia [...] r. do dnia [...] r.), umotywowane zostało brakiem wypełnienia przez Z. S. obowiązku powiadomienia właściwego organu o nieodebraniu pojazdu po upływie sześciomiesięcznego terminu od dnia usunięcia pojazdu, który to w rozpatrywanej sprawie upłynął w dniu 22 grudnia 2008 r. Za pozbawiony wiarygodności w tym względzie uznał organ I instancji dowód w postaci pisma Z. S. z dnia 18 czerwca 2008 r. skierowanego do Komendy Powiatowej Policji w G., uznając, że nie spełnia ono wymogów powiadomienia, wedle § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 października 2007 r. w sprawie usuwania pojazdów, w szczególności wobec braku wskazania przez Z. S., w jakim trybie działał składając pismo, co w sytuacji przechowywania przez przedsiębiorcę pojazdów w związku z różnymi zdarzeniami miało istotne znaczenia dla oceny właściwego trybu postępowania przez organy zobowiązane. Za uzasadnione uznał organ I instancji przyznanie wynagrodzenia za dalszy okres przechowywania pojazdu, od dnia [...] r. (do dnia [...] r.), w tym bowiem dniu do organu wpłynęło zawiadomienie wraz z dokumentami pozwalającymi na wiarygodne ustalenie okoliczności usunięcia pojazdu oraz treści żądania wnioskodawcy. Starosta [...] podkreślił, że wcześniejsze pismo wnioskodawcy z dnia 5 października 2010 r. było całkowicie niezrozumiałe, a organ nie posiadał i nie mógł w tym czasie posiadać jakichkolwiek dokumentów związanych z usunięciem przedmiotowego pojazdu, ze względu na procedury obowiązujące przed zmianami stanu prawnego w rozpatrywanej materii. Zarówno Komenda Powiatowa Policji w G., jak też Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. nie przekazali Staroście żadnej dokumentacji. Końcowa data okresu przechowywania pojazdu, jest to data odmowy wydania pojazdu przez Z. S. na żądanie Starosty [...]. Jak uzasadnił organ, odmowa wydania rzeczy powoduje, że dozorca traci uprawnienie do wynagrodzenia za okres liczony od chwili, w której zobowiązany był do wydania rzeczy. Pismem z dnia 17 października 2017 r. Z. S. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie Starosty [...]. W uzasadnieniu zażalenia skarżący podniósł, że wystawiona dyspozycja usunięcia pojazdu przez uprawniony podmiot dowodzi zaistnienia okoliczności uzasadniających wypełnienie przesłanek wskazanych w art. 130a ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy Prawo o ruchu drogowym. Podkreślił, że informował Starostę G. pismami z dnia 5 października 2010 r. oraz z dnia 31 marca 2011 r. o nieodebraniu pojazdu z parkingu. Wcześniej zaś pismem z dnia 18 czerwca 2008 r. informację taką przekazał Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w G. oraz Komendantowi Powiatowemu Policji w G.. W dalszej części uzasadnienia zażalenia Z. S. wskazał na podstawy faktyczne i prawne ustalenia wysokości wynagrodzenia za przechowywanie przedmiotowego pojazdu, podkreślając obowiązek Starosty ograniczenia się do ustalenia obiektywnie słusznego wynagrodzenia w oparciu o metodę porównania stosunków danego rodzaju, za podstawę których wskazał stawki opłat obowiązujących na terenie Powiatu G. w poszczególnych okresach dozorowania pojazdu, a wynikające z umów z Urzędem Skarbowym w G., a także ze Starostą G. . Zdaniem skarżącego, Starosta był zobligowany do uwzględnienia wynagrodzenia przysługującego podmiotom prowadzącym parkingi strzeżone, a nie komercyjne. Nie można bowiem racjonalnie uznać, że wskazane parkingi prowadzą podobną działalność. Podkreślił, że w ramach procedury przetargowej starosta narzucił oferentom specjalne warunki, które musieli spełnić, takie jak: gotowość do zabezpieczenia co najmniej 500 miejsc parkingowych, przyjmowania pojazdu bez względu na stan techniczny, obsługa całodobowa, czego nie można żądać od parkingu komercyjnego. Parkingi strzeżone mają obowiązek realizowania każdego zlecenia Policji, jak też przechowywania pojazdów powypadkowych. Wskazał nadto na brak podstaw do uzależnienia wysokości wynagrodzenia od stanu technicznego pojazdu, na który to przechowawca nie ma wpływu. Jedynym i wyłącznym parametrem określającym koszty wynagrodzenia za dozór był i jest czas jego przechowywania na parkingu. Powyższe, w ocenie skarżącego, uprawnia do żądania przyznania wynagrodzenia według stawek ustalonych ze Starostą G. w umowach: z dnia [...] r., z dnia [...] r., oraz z dnia [...] r., a następnie w umowach z przedsiębiorcą wykonującym te same zadania na terenie Powiatu G. . W odniesieniu do uwzględnionego w postanowieniu okresu przechowywania pojazdu, Z. S. zakwestionował jego ograniczenie do dnia 22 lipca 2016 r. podnosząc, że niewydanie pojazdu wyniknęło wyłącznie z braku wykazania się dowodem własności pojazdu. Przyznał, że w dniu 18 lipca 2016 r. Starosta [...] wystąpił z pismem o wydanie pojazdu przechowywanego na parkingu, jednakże nie wykazał się jakimkolwiek uprawnieniem do żądania odebrania pojazdu z parkingu. Według skarżącego na dzień 26 czerwca 2017 r. należna mu z tytułu przechowywania pojazdu kwota wynosi [...] zł. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. uchyliło zaskarżone postanowienie w całości i orzekło o: 1) przyznaniu Z. S., prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" w G. kwoty [...]zł brutto tytułem wynagrodzenia za dozór pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] sprawowany w okresie od dnia [...] r. do dnia [...] r., 2) o odmowie przyznania wynagrodzenia w pozostałym zakresie. W uzasadnieniu postanowienia Kolegium wskazało, że skutkiem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 5 listopada 2015 r., sygn. akt II SA/Sz 491/15, pozostaje powinność organu odwoławczego merytorycznego rozpoznania zażalenia. Podkreśliło, że przedmiotem osądu pozostawał dokument stanowiący podstawę umieszczenia pojazdu na parkingu strzeżonym należącym do Z. S.. Dlatego też ponowne rozstrzyganie jego znaczenia dla ustalenia wnioskowanego wynagrodzenia jest niedopuszczalne. Istotnymi w sprawie dla zasadności poddania wniosku Z. S. o przyznanie wynagrodzenia za przechowywanie pojazdu trybowi wynikającemu z art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, pozostają okoliczności usunięcia pojazdu. Pozostawanie pojazdu na parkingu strzeżonym należącym do Z. S. za podstawę swą miało dyspozycję usunięcia pojazdu z dnia 21 czerwca 2007 r., w efekcie której doszło nie tylko do odholowania pojazdu na parking strzeżony, ale nadto do nieodebrania pojazdu przez właściciela. W tej sytuacji zastosowanie znalazły przepisy dotyczące postępowania z pojazdem w razie upływu ustawowego terminu odebrania pojazdu, w szczególności art. 130a ust. 10 ustawy Prawo ruchu drogowym, nakazujący staroście wystąpienie do sądu z wnioskiem o orzeczenie jego przepadku na rzecz powiatu, jeżeli prawidłowo powiadomiony właściciel lub osoba uprawniona nie odebrała pojazdu w terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia. Efektem tego wystąpienia jest prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] r., sygn. akt I Ns [...] orzekające przepadek pojazdu marki [...] nr rej. [...] na rzecz Powiatu G. . Postanowienie uprawomocniło się w dniu 27 maja 2017 r. Kolegium wskazało, ze organ I instancji przyznał wynagrodzenie za okres od dnia usunięcia pojazdu, tj. od dnia [...] r. do dnia [...] r., następnie za okres od dnia [...] r. do dnia [...] r. Wyłączenie, z wnioskowanego przez Z. S. do przyznania wynagrodzenia za przechowywanie pojazdu, okresu od dnia [...] r. do dnia [...] r., jak wynika z treści zaskarżonego aktu, za podstawą swą miało brak wypełnienia przez przechowawcę obowiązku wynikającego z § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 października 2007 r. w sprawie usuwania pojazdów. Zgodnie z tym przepisem, w przypadku nieodebrania pojazdu z parkingu w terminie określonym w art, 130a ust. 10 ustawy jednostka prowadząca parking strzeżony powiadamia o tym, nie później niż trzeciego dnia od dnia upływu tego terminu, właściwy miejscowo urząd skarbowy oraz podmiot, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu. Organ I instancji nie uznał za wiarygodny w tym względzie dowód z dokumentu sporządzonego przez Z. S. z datą 18 czerwca 2008 r. skierowanego do Komendy Powiatowej Policji w G., zawierającego listę pojazdów nieodebranych z parkingu, na której to liście ujęty był pojazd marki [...], nr rej. [...], z uwagi na to, że nie zawierał on wskazania trybu, w jakim działał, ani też nie pouczył organów, że konieczne jest wdrożenie procedury przejęcia pojazdu na rzecz Skarbu Państwa. Dokonując oceny tak poczynionych ustaleń, w szczególności ich motywów prawnych, Kolegium podkreśliło ich rażącą dowolność. Z treści powołanego przepisu § 7 ust. 2 rozporządzenia w sprawie usuwania pojazdów wynika niekwestionowany obowiązek powiadomienia przez osobę prowadzącą parking strzeżony o nieodebraniu pojazdów przez ich właścicieli w terminie tam określonym właściwego miejscowo urzędu skarbowego oraz podmiotu, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu. Dalsze obowiązki wynikające z powiadomienia, których realizacji domaga się Starosta [...] od wnioskodawcy nałożone zostały na podmiot, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu (§ 7 ust. 3) a następnie na naczelnika urzędu skarbowego (zgodnie z § 8 ww. rozporządzenia). Zakres powinności, których niespełnienie zarzucił zatem organ I instancji wnioskodawcy wychodzi poza granice powołanego przepisu, a rzeczą organu prowadzącego postępowanie w sprawie przejęcia pojazdu na rzecz Skarbu Państwa pozostawało ustalenie istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności, w tym trybu postępowania, na podstawie powiadomienia, o jakim mowa w § 7 ust. 3 rozporządzenia. Kolegium uznało, że w interpretacji obowiązków podmiotu prowadzącego parking strzeżony - żaden przepis ustawy (art. 130a), ani też analizowanego rozporządzenia nie wypowiada wprost obowiązku przedłożenia podmiotowi prowadzącemu parking strzeżony dyspozycji usunięcia pojazdu. Zgodnie z § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia podmiot, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu, powiadamia o tym niezwłocznie: 1) komendanta powiatowego Policji, ze wskazaniem parkingu strzeżonego, na którym umieszczono pojazd; 2) właściciela pojazdu - w przypadku usunięcia pojazdu w trybie określonym w art. 130a ust. 1-3 ustawy; 3) właściwy organ gminy - w przypadku usunięcia pojazdu z drogi w trybie określonym w art. 50a ust. 1 ustawy. W powiadomieniu, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, należy wskazać skutki nieodebrania pojazdu z parkingu w terminie określonym w art. 130a ust. 10 ustawy. Współdziałanie jednostek usuwających pojazdy lub prowadzących parkingi strzeżone z podmiotami, które wydały dyspozycję usunięcia pojazdu, polega na szybkim i sprawnym wykonaniu dyspozycji lub przyjęciu pojazdu na parking oraz wydaniu pojazdu z parkingu osobie uprawnionej. Pojazd umieszcza się na wyznaczonym przez starostę parkingu strzeżonym, położonym w miarę możliwości najbliżej miejsca, z którego został usunięty (§3 rozporządzenia). Kolejnym, wynikającym z powołanego rozporządzenia obowiązkiem podmiotu prowadzącego parking strzeżony, jest ten określony w analizowanym wyżej przepisie § 7 ust. 2 rozporządzenia. Przekazana zatem przez Z. S. w dniu 18 czerwca 2008 r. informacja o nieodebranych z parkingu pojazdach była – zdaniem Kolegium - wystarczającą podstawą podjęcia przez właściwe organy koniecznych czynności zmierzających do uregulowania stanu prawnego pojazdu wedle obowiązujących reguł, pozostając aktualną wedle reguł przejściowych ustawy zmieniającej z dnia 22 lipca 2010 r. - o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw. Powyższe pozwala na przyjęcie, że Z. S. wypełnił obowiązek powiadomienia Komendanta Powiatowego Policji w G. oraz Naczelnika Urzędu Skarbowego o nieodebraniu pojazdu z parkingu. Nie znalazł zatem aprobaty organu odwoławczego wyłączony przez Starostę G. okres dozorowania pojazdu, uzasadniony zaniechaniem wypełnienia przez skarżącego obowiązku zawiadomienia właściwych organów o nieodebraniu pojazdu przez właściciela. Wedle utrwalonego w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądu, wypracowanego na tle stosowania przepisu art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w odniesieniu do przechowawcy pojazdów usuniętych z dróg w warunkach przepisów art. 130a ust. 1 i 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, takiemu dozorcy należy się wynagrodzenie za cały okres sprawowania dozoru, nie warunkując tego uprawnienia od spełnienia podnoszonego przez organ I instancji obowiązku. Oceniana okoliczność nabrałaby istotnego znaczenia wówczas gdyby organ podjął niezwłocznie czynności, do których był zobowiązany w chwili zawiadomienia o nieodebraniu pojazdów z parkingu. W analizowanym stanie faktycznym, pomimo właściwego zawiadomienia, organy nie podjęły przez kolejnych 6 lat działań zmierzających do uregulowania stanu prawnego pojazdu. Z tych powodów, rozstrzygając sprawę Kolegium objęło ustaleniem właściwego wynagrodzenia cały wnioskowany okres przechowywania pojazdu na parkingu strzeżonym prowadzonym przez Z. S.. Kolegium wskazało ponadto, że stanowiący podstawę prawną zaskarżonego aktu przepis art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie ustanawia kryteriów ustalenia wynagrodzenia za dozór. Przy obliczaniu należności wynikających z tego przepisu należy odpowiednio i w ograniczonym zakresie stosować art. 836 Kodeksu cywilnego, wedle którego jeżeli wysokość wynagrodzenia za przechowanie nie jest określona w umowie albo w taryfie, przechowawcy należy się wynagrodzenie w danych stosunkach przyjęte, chyba że z umowy lub z okoliczności wynika, że zobowiązał się przechować rzecz bez wynagrodzenia. Ustalenie zatem spornego wynagrodzenia wymaga analizy stawek parkowania pojazdów stosowanych w konkretnym okresie czasu przez podmioty prowadzące parkingi strzeżone. Kolegium szczegółowo wyjaśniło z jakich względów uznało za zasadne przyjęcie stawek opłat za przechowywanie pojazdów wynikających z umów zawartych pomiędzy Z. S. a Starostą G. w okresie od dnia [...] r. do dnia [...] r., a następnie w dalszym okresie przechowywania pojazdu stawek ustalonych na podstawie umów zawieranych przez Starostę G. z innymi przedsiębiorcami, którym powierzono wykonywanie zadań z zakresu przechowywania pojazdów usuniętych z dróg w warunkach przepisów art. 130a ust. 1 i 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Organ wskazał, że do obliczenia kwoty tytułem wynagrodzenia za dozór pojazdu za właściwe przyjęto następujące stawki: 1. za okres od dnia [...] r. (data usunięcia pojazdu w niniejszej sprawie) do dnia [...] r. - [...] zł za dzień przechowywania pojazdu; 2. za okres od dnia [...] r. do [...] r. - [...] zł za dzień przechowywania pojazdu; 3. za okres od dnia [...] r. do dnia [...] r. - [...] zł za dzień przechowywania pojazdu. 4. za okres od dnia [...] r. - [...] zł za dzień przechowywania pojazdu. Mając zatem na uwadze fakt, że usunięty z drogi i umieszczony na parkingu strzeżonym należącym do Z. S. pojazd marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] zajmował, z przyczyn niezależnych od dozorcy, miejsce na wskazanym parkingu tak długi okres, dla ustalenia należnego wynagrodzenia za jego przechowywanie winny być uwzględnione stawki kształtujące wielkość wynagrodzenia za tę usługę w poszczególnych okresach czasu dozorowania pojazdu. Nie mają też znaczenia prawnego dla oceny zasadności zgłoszonego w niniejszym postępowaniu żądania podnoszone przez Starostę względy dotyczące ilości jednocześnie przechowywanych na parkingu pojazdów czy też dokonanych już wypłat z budżetu Powiatu na rzecz Z. S. za pojazdy przechowywane na wskazanym parkingu, albowiem dozorcy przysługuje wynagrodzenie za każdy przechowywany pojazd, który wymaga zapewnienia odrębnego miejsca na parkingu. Kwestia utraty wartości pojazdu, jego proces degradacji spowodowany długoletnim nieużywaniem pojazdu i naturalnym wpływem warunków atmosferycznych ma znaczenie dla właściciela pojazdu i stanowi konsekwencję godzenia się na jego pozostawienie w takich warunkach. Jednostka prowadząca parking strzeżony - dozorca w rozumieniu ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - ma zapewnić miejsce parkowania pojazdu. Pomocnymi w ocenie zakresu obowiązków dozorcy są kryteria ich wyboru wynikające z ustawy Prawo o ruchu drogowym. W stanie prawnym obowiązującym do dnia 21 sierpnia 2011 r., starosta, wyznaczając jednostkę do prowadzenia parkingu strzeżonego, kieruje się przesłankami rzetelności oraz zapewnienia najwyższej jakości świadczonych usług, a w szczególności bierze pod uwagę: 1) standard wyposażenia parkingu strzeżonego, a zwłaszcza rodzaj ogrodzenia, oświetlenie i monitoring; 2) liczbę miejsc do parkowania pojazdów; 3) proponowany rodzaj zabezpieczenia pojazdów; 4) warunki utrzymywania pojazdów, a zwłaszcza pojazdów z uszkodzeniami powypadkowymi; 5) miejsce położenia parkingu; 6) opinię właściwego miejscowo komendanta powiatowego Policji w zakresie dotychczasowego przebiegu ewentualnej współpracy jednostki z Policją; 7) zobowiązanie jednostki do realizacji każdego zlecenia umieszczenia pojazdu na parkingu strzeżonym; 8) konieczność zachowania warunków konkurencji; 9) proponowaną cenę usługi (art. 130a ust. 5d), jak też treść konkretyzujących te obowiązki umów zawieranych z jednostkami prowadzącymi parking strzeżony. Mając to wszystko na uwadze, w szczególności zaś brak jakichkolwiek podstaw by w świetle powyższych kryteriów oceniać wartość pojazdu, kwalifikacje dozorcy czy rosnącą odpowiedzialność za przechowywany pojazd, dla zwiększenia stawki dobowej przechowywania pojazdu w konkretnych przedziałach czasowych Kolegium uznało, że stawka [...] zł ustalona na podstawie kryterium porównawczego w stosunkach danego rodzaju, jest adekwatną do świadczonych przez Z. S. usług przechowywania pojazdów w okresie od dnia [...] r. Taką też stawkę, jako podstawę swego roszczenia wskazał skarżący w zażaleniu z dnia 17 października 2017 r. Podnoszony przez Starostę G. w ocenie wysokości należnego wynagrodzenia argument o niskiej wartości pojazdu jest nie do zaakceptowania nie tylko w kontekście motywów wyżej przytoczonych, ale dodatkowo wobec wynikającego z zasad doświadczenia życiowego i logicznego wnioskowania przekonania, że utrzymanie w stanie niepogorszonym pojazdu o złym stanie technicznym wymaga niejednokrotnie większych nakładów, aniżeli pojazdu sprawnego i w dobrym stanie technicznym. Niezależnie jednak od powyższego nie można przyjąć założenia, że stan techniczny pojazdu warunkuje wynagrodzenie przechowawcy, taki tok rozumowania musiałby prowadzić do wniosku, że dozorcy nie przysługuje wynagrodzenie w stosunku do pojazdów nie przedstawiających wartości w chwili umieszczenia na parkingu, skoro jego odpowiedzialność za taki pojazd jest zerowa. Kolegium wyjaśniło, że organ odwoławczy zobligowany był zmodyfikować w nieznacznym zakresie dotychczasowy sposób ustalenia wynagrodzenia przyjęty w sprawach tego rodzaju, uwzględniający stawkę w wysokości [...] zł do dnia 3 września 2010 r., jako zaakceptowaną w takiej wysokości z powodów wyżej wskazanych, z uwagi na ograniczenie żądania przez wnioskodawcę, który wskazał jako podstawę ustalenia wynagrodzenia w okresie do dnia [...] r. stawkę [...] zł, uzasadniając żądanie w tym zakresie ustanowieniem stawki w wysokości [...] zł dopiero w umowie ze Starostą G. z dnia [...] r. Powyższe nie stoi w sprzeczności z przyjętą regułą ustalenia wynagrodzenia w oparciu o ustalone w stosunkach tego rodzaju. W świetle powyższego, w ocenie Kolegium, dozorcy przysługuje wynagrodzenie ustalone według następujących reguł. W okresie poprzedzającym zawarcie umów ze Starostą G. , tj. w okresie od dnia [...] r. do dnia [...] r. dla ustalenia wynagrodzenia przyjęto stawkę [...] zł obowiązującą w umowie wiążącej skarżącego z Urzędem Skarbowym, następnie w okresie od dnia [...] r. do dnia [...] r. - [...] zł za dzień przechowywania pojazdu, w okresie od dnia [...] do dnia [...] r. - [...] zł, a w okresie od dnia [...] r. - [...] zł. Pojazd został usunięty z drogi dnia [...] r. i był przechowywany w uznanym przez organ odwoławczy okresie łącznie 3659 dni, za wynagrodzeniem: 1. za okres od dnia [...] r. r. do dnia [...] r. - [...] zł za dzień przechowywania pojazdu tj. 1522 dni x [...] zł = [...] zł, 2. za okres od dnia [...] r. do dnia [...] r. - [...] zł za dzień przechowywania pojazdu, tj. 499 dni x [...] zł = [...] zł; 3. za okres od dnia [...] r. do dnia [...] r. - [...] zł za dzień przechowywania pojazdu tj. 365 dni x [...] zł = [...] zł 4. za okres od dnia [...] r. do dnia [...] r. - [...] zł za dzień przechowywania pojazdu tj. 31 dni x [...] zł = [...] zł, 5. za okres od dnia [...] r. do dnia [...] r.- [...] zł za dzień przechowywania pojazdu tj. 1242 dni x [...] zł =[...] zł - co daje kwotę łączną w wysokości: [...] zł. Końcowo Kolegium wskazało, że w analogicznych sprawach, przy zastosowaniu wskazanej wyżej reguły ustalenia wynagrodzenia za dozór pojazdów, poddanych rozwadze Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, tenże Sąd oddalił skargi P. S., kwestionującego zasadność tak ustalonego wynagrodzenia (wyrok z dnia 28 września 2017 r. z sygn. akt II SA/Sz 801/17, wyrok z dnia 9 marca 2018 r. II SA/Sz 48/18 - nieprawomocny). Pismem z dnia 26 kwietnia 2018 r. Prokurator Okręgowy w S. wniósł skargę na ww. postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, zarzucając mu naruszenie: 1. przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 k.p.a., 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a., polegające na: - wydaniu rozstrzygnięcia w przedmiocie wynagrodzenia za dozór pojazdu w oparciu o dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, polegającą na przyjęciu, że Z. S. pismem z dnia 18 czerwca 2008 r. powiadomił właściwy miejscowo urząd skarbowy o upływie terminu określonego w art. 130a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym, podczas gdy z pism Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia 5 lipca 2016 r. i 21 czerwca 2017 r. wynika, że takie zawiadomienie od Z. S. nie wpłynęło, - na ustaleniu wynagrodzenia dozorcy zamiast w oparciu o stawki abonamentowe, w oparciu o narastające stawki dobowe wynikające z innych umów łączących Powiat G. z Z. S. lub z G. I., z pominięciem wszystkich istotnych okoliczności, jakie należy uwzględnić przy ustaleniu wynagrodzenia, takich jak zakres obowiązków dozorcy, czas przechowywania, właściwość i wartość rzeczy przechowywanej, warunki sprawowania pieczy liczbę dozorowanych jednocześnie pojazdów; 2. mającą istotny wpływ na wynik sprawy obrazę przepisu art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że zgodnie z tym przepisem w odniesieniu do pojazdów usuwanych z dróg w warunkach przepisu art. 130a ust. 1 i 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, dozorcy należy się wynagrodzenie za cały okres dozorowania pojazdu, nie warunkując tego uprawnienia od obowiązku spełnienia obowiązku informacyjnego, o jakim mowa w § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 października 2007 r. w sprawie usuwania pojazdów (Dz. U. Nr 191, poz. 1377 z późn. zm.), podczas gdy ocena prawidłowości postępowania podmiotu dozorującego, a w szczególności ocena czy wypełnił on obowiązek powiadomienia przewidziany w powyżej cyt. § 7 ust. 2 rozporządzenia, powinna mieć wpływ na ostateczne ustalenie wysokości jego wynagrodzenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2188) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018, poz. 1302), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Stosownie zaś do art. 119 pkt 3 oraz art. 120 p.p.s.a., jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Sądowa kontrola zaskarżonego postanowienia przeprowadzona w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. doprowadziła do stwierdzenia, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż akt ten odpowiada prawu. W ocenie Prokuratora, rozstrzygnięcie w przedmiocie wynagrodzenia za dozór pojazdu zostało wydane w oparciu o dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, polegającą na przyjęciu, że Z. S. pismem z dnia 18 czerwca 2008 r. powiadomił właściwy miejscowo urząd skarbowy o upływie terminu określonego w art. 130a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym, podczas gdy z pism Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. wynika, że takie zawiadomienie od wymienionego nie wpłynęło. Prokurator podniósł ponadto, że w sprawie doszło także do obrazy przepisu art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że zgodnie z tym przepisem w odniesieniu do pojazdów usuwanych z dróg w warunkach przepisu art. 130a ust.1 i 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, dozorcy należy się wynagrodzenie za cały okres dozorowania pojazdu, nie warunkując tego uprawnienia od spełnienia obowiązku informacyjnego, o jakim mowa w § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 października 2007 r. w sprawie usuwania pojazdów, podczas gdy kwestia ta powinna mieć wpływ na ostateczne ustalenie wysokości wspomnianego wynagrodzenia. Prokurator podkreślił, że organ odwoławczy niewłaściwie, niezgodnie z regułami art. 77 i art. 80 k.p.a. rozpatrzył i ocenił materiał dowodowy, uznając, że przedłożone w toku niniejszego postępowania przez Z. S. pismo z dnia 18 czerwca 2008 r. adresowane do Urzędu Skarbowego w G. i do Komendanta Powiatowego Policji w G. stanowi dowód spełnienia obowiązku z § 7 ust. 2 rozporządzenia w sprawie usuwania pojazdów. W ocenie Sądu, powyższa argumentacja Prokuratora nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią, przywoływanego przez skarżącego, art. 130a ust. 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (w brzmieniu aktualnym od dnia 4 września 2010 r. do chwili obecnej), starosta w stosunku do pojazdu usuniętego z drogi, w przypadkach określonych w ust. 1 lub 2, występuje do sądu z wnioskiem o orzeczenie jego przepadku na rzecz powiatu, jeżeli prawidłowo powiadomiony właściciel lub osoba uprawniona nie odebrała pojazdu w terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia. Powiadomienie zawiera pouczenie o skutkach nieodebrania pojazdu. Jednocześnie, w myśl § 7ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia z dnia 16 października 2007 r. w sprawie usuwania pojazdów, w przypadku nieodebrania pojazdu z parkingu w terminie określonym w art. 130a ust. 10 ustawy, jednostka prowadząca parking strzeżony powiadamia o tym, nie później niż trzeciego dnia od dnia upływu tego terminu, właściwy miejscowo urząd skarbowy oraz podmiot, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu. Podmiot, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu, po otrzymaniu powiadomienia, o którym mowa w ust. 2, przesyła niezwłocznie odpowiednio do organu gminy lub właściwego miejscowo urzędu skarbowego kopię powiadomienia, o którym mowa w § 5 ust. 1 pkt 2, wraz z potwierdzeniem jego doręczenia (§ 7 ust. 3 rozporządzenia). Z kolei zgodnie z art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organ egzekucyjny przyzna, na żądanie dozorcy, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór, chyba że dozorcą jest jedna z osób wymienionych w art. 101 § 1. Jak słusznie wskazał Prokurator, cytowane powyżej przepisy wprowadzały obowiązek powiadomienia przez jednostkę prowadzącą parking strzeżony – podmiotu, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu oraz właściwego urzędu skarbowego – o nieodebraniu pojazdu z parkingu w terminie określonym w art. 130a ust. 10 ustawy. Skarżący pominął jednak okoliczność, że żaden z tych przepisów nie przewidywał skutku w postaci całkowitego pozbawienia wspomnianej jednostki prowadzącej parking wynagrodzenia za dozór pojazdu w wypadku niedopełnienia tego obowiązku. Powyższa kwestia nie ma przy tym istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia bowiem, w ocenie Sądu, w niniejszej sprawie o niedopełnieniu wskazanego wyżej obowiązku nie może być mowy. Prokurator przyjmując, że podmiot dozorujący nie dopełnił tego obowiązku oparł się wyłącznie na treści pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia 5 lipca 2016 r. oraz częściowo także pisma z dnia 21 czerwca 2017 r. – w zakresie informacji o tym, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. nie został poinformowany o fakcie nieodebrania przedmiotowego pojazdu przez osobę uprawnioną ani też nie otrzymał dokumentów z Komendy Powiatowej Policji w G. informujących o powyższym. Skarżący pominął jednak całkowicie treść pisma Naczelnika Wydziału Kryminalnego KPP w G. z dnia 28 sierpnia 2017 r., z którego jednoznacznie wynika, że do Komendy tej wpłynęło pismo od [...] z dnia 18 czerwca 2008 r. – informujące o pojazdach nieodebranych z parkingu strzeżonego. Dołączona do pisma Komendanta kopia pisma podpisanego przez Z. S. zawiera przy tym adnotacje wskazujące na to, że pismo wpłynęło do KPP G. w dniu 18 czerwca 2008 r., a załącznikiem do tego pisma był wykaz pojazdów nieodebranych z parkingu, na którym znajdował się także pojazd marki [...] o nr rej. [...]. Z zapisów zawartych we wspomnianym piśmie wynika ponadto, że zostało ono także przesłane "do wiadomości" – Urzędowi Skarbowemu w G.. Do akt administracyjnych dołączona została ponadto kopia pisma z dnia 18 czerwca 2008 r. (analogicznej treści, z identycznymi załącznikami) adresowana do Urzędu Skarbowego w G.. Na piśmie widoczna jest prezentata z datą 18 czerwca 2008 r., z tym jednak, że jej górna część (z nazwą organu, do którego pismo wpłynęło) jest niewidoczna. W ocenie Sądu, opisane wyżej dokumenty pozwalają na stwierdzenie, że Z. S. z całą pewnością poinformował Komendę Powiatową Policji w G. o nieodebraniu z parkingu strzeżonego pojazdu o nr rej. [...], jak również, że informację taką złożył we właściwym Urzędzie Skarbowym. Co prawda z treści opisanego powyżej pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia 5 lipca 2016 r. wynika, że w Urzędzie tym nie odnaleziono kopii pisma z dnia 18 czerwca 2008 r., jednak w świetle całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w tej sprawie należy uznać, że powyższe nie dowodzi, iż Z. S. pisma tego nie złożył. Okoliczność, że widoczna na tym dokumencie prezentata została przystawiona niedbale i po upływie blisko 10 lat nie jest już dobrze widoczna nie może dyskwalifikować całkowicie jego wartości dowodowej. Co więcej, z informacji zawartej w piśmie Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia 21 czerwca 2017 r. – pominiętej w tej części przez Prokuratora – wynika, że z uwagi na treść § 7 ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 października 2007 r. wszczęcie postępowania o przejęciu pojazdu na rzecz Skarbu Państwa następowało jedynie w przypadku otrzymania dokumentów opisanych w tych przepisach, w tym w szczególności w wypadku otrzymania od podmiotu, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu, powiadomienia, o którym mowa w § 5 ust. 1 pkt 2 tego rozporządzenia, wraz z potwierdzeniem jego doręczenia. Naczelnik ww. Urzędu jednoznacznie wskazał we wspomnianym piśmie, że podstawową przyczyną niewszczęcia postępowania w sprawie przejęcia na rzecz Skarbu Państwa pojazdu marki [...] o nr rej. [...] był fakt, że do organu egzekucyjnego "nie wpłynęła kopia powiadomienia, o którym mowa w § 5 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia". Z powyższego wynika, że samo powiadomienie przez Z. S. Urzędu o nieodebraniu pojazdu z parkingu strzeżonego nie mogło zainicjować postępowania w sprawie przejęcia pojazdu na rzecz Skarbu Państwa, bowiem niezbędne do tego było przesłanie przez podmiot, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu (w tym wypadku KPP w G.), powiadomienia właściciela pojazdu o wydaniu tejże dyspozycji wraz ze wskazaniem skutków nieodebrania pojazdu z parkingu w terminie określonym w art. 130a ust. 10 ustawy oraz z potwierdzeniem jego doręczenia. W świetle powyższego, nie ulega wątpliwości, że wspomniane postępowanie nie zostało podjęte nie dlatego, że Z. S. nie dopełnił obowiązków wynikających z § 7 ust. 2 rozporządzenia lecz dlatego, że podmiot który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu (który z całą pewnością otrzymał powiadomienie o nieodebraniu pojazdu z parkingu) nie przesłał stosownych dokumentów o których mowa w § 7 ust. 3 tego rozporządzenia. Zdaniem Sądu, ewentualne niedopełnienie obowiązku wynikającego z cytowanych powyżej przepisów przez Komendę Powiatową Policji w G. nie może obciążać jednostki prowadzącej parking strzeżony. Z uwagi na powyższe, nietrafne okazały się zarzuty Prokuratora sprowadzające się do kwestionowania wypełnienia przez Z. S. obowiązków wynikających z cytowanych wyżej przepisów rozporządzenia z dnia 16 października 2017 r., które – w jego ocenie – winno mieć ostateczny wpływ na ustalenie wysokości wynagrodzenia skarżącego. W ocenie Sądu, nieuzasadniony jest także argument skarżącego, dotyczący naruszenia art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez ustalenie wynagrodzenia dozorcy zamiast w oparciu o stawki abonamentowe, w oparciu o narastające stawki dobowe wynikające z innych umów łączących Powiat G. z Z. S. lub z G. I.. Cytowany powyżej art. 102 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie określa żadnych kryteriów i zasad ustalenia wysokości wynagrodzenia za dozór, co powoduje, że należy w tym zakresie stosować odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego, dotyczące umowy przechowania. Stosownie do art. 836 k.c., jeżeli wysokość wynagrodzenia za przechowanie nie jest określona w umowie albo w taryfie, przechowawcy należy się wynagrodzenie w danych stosunkach przyjęte, chyba że z umowy lub z okoliczności wynika, iż zobowiązał się przechować rzecz bez wynagrodzenia. Niewątpliwie w przypadku, gdy żądanie wynagrodzenia zgłasza jednostka wykonująca dozór pojazdów usuniętych z drogi, nie wchodzi w grę wynagrodzenie określone w umowie albo w taryfie, będącej urzędowo ustalonym wykazem stawek opłat za przechowanie (z uwagi na to, że w tym przypadku występuje stosunek administracyjnoprawny, a nie cywilny), a zatem odpowiednie zastosowanie art. 836 k.c. słusznie organ odniósł do zakresu, w którym stanowi on o należnym wynagrodzeniu przyjętym w danych stosunkach. Z kolei wysokość wynagrodzenia przyjętego w stosunkach danego rodzaju oznacza, że wynagrodzenie za dozór pojazdów w trybie administracyjnym powinno zostać ustalone na podstawie kryterium wynagrodzenia faktycznie stosowanego najczęściej przez innych przechowawców na terenie i w miejscu, właściwym dla przechowawcy i dla rzeczy danego rodzaju, co wymaga uwzględnienia zarówno zakresu obowiązków przechowawcy (dozorcy) i okoliczności towarzyszących przechowaniu, jego warunków, wielkości składowanego przedmiotu i powierzchni niezbędnej do jego składowania w sposób zapewniający jego właściwości oraz czasu przechowywania. Udowodnienie tych kwestii należy do dozorcy, jednakże w przypadku ich niewykazania przez jednostkę wykonującą dozór, właściwych ustaleń w tej mierze dokonuje organ w trakcie prowadzonego postępowania wyjaśniającego. W takiej sytuacji wiarygodność przyjętego wynagrodzenia uzależniona jest od właściwie przeprowadzonej analizy rynku w celu ustalenia poziomu stawek funkcjonujących w rozliczeniach z przechowawcami pojazdów w okresie sprawowanego dozoru, w tym odpowiedniego wyboru parkingów do porównania oraz od samej argumentacji przedstawionej przez organ. Analogiczne stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie m.in. w uzasadnieniach wyroków w sprawach o sygn. akt II SA/Sz 801/17 i II SA/Sz 48/18, zaś Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie stanowisko to w pełni podziela. W niniejszej sprawie, wbrew twierdzeniom skargi, brak jest podstaw do zakwestionowania ustalonej przez organ odwoławczy dobowej stawki za dozór pojazdu marki [...] za okres od [...] r. do [...] r., albowiem organ szczegółowo wyjaśnił kwestie związane z analizą rynku usług przechowania pojazdów. Ustalenia w tym zakresie są konsekwencją właściwie zebranego i ocenianego materiału dowodowego, zaś sam wybór stawki został w należyty i przekonywujący sposób uzasadniony. Dokonując ustaleń w zakresie przyznania wynagrodzenia za dozór pojazdów, w analogicznych sprawach i pokrywających się okresach Kolegium, w ślad za Starostą G. uznawało za zasadne przyjęcie stawek opłat za przechowywanie pojazdów wynikających z umów zawartych pomiędzy Z. S. a Starostą G. w okresie od dnia [...] r. do dnia [...] r. – kiedy to wygasła ostatnia umowa, a następnie w dalszym okresie przechowywania pojazdu stawek ustalonych na podstawie umów zawieranych przez Starostę G. z innymi przedsiębiorcami, którym powierzono wykonywanie zadań z zakresu przechowywania pojazdów usuniętych z dróg w warunkach określonych w art. 130a ust. 1 i 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Kolegium szczegółowo opisało jakie stawki obowiązywały w poszczególnych okresach obowiązywania kolejnych umów i zwróciło uwagę, że w wypadku wspomnianych stawek (poza stawką odnoszącą się do umowy pomiędzy Starostą G. i G. I.), w ślad za stanowiskiem organu I instancji zaprezentowanym w analogicznych sprawach, których przedmiotem było wynagrodzenie dozorcy z tytułu przechowywania pojazdów, umieszczonych i przechowywanych na parkingu Z. S. w latach 2003 – 2016 na podstawie dyspozycji usunięcia pojazdu wydanej w trybie art. 130a ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, w sprawach rozpatrywanych w trybie zażaleniowym przez Kolegium, organ ten uznał za słuszne twierdzenie, że skoro przedsiębiorca dobrowolnie, na zapytanie ofertowe przedstawił swoje ceny i zawarł umowę z organem, dokonał tym samym kalkulacji kosztów przechowywania pojazdów na parkingu a ceny te były dla przedsiębiorcy zadowalające. Przy obliczaniu tych kosztów za niedopuszczalne uznano jedynie naliczanie stawek od pierwszej doby parkowania przez kolejne lata obowiązywania umów. Pierwsza doba parkowania pojazdu powstaje bowiem w momencie przyjęcia pojazdu na parking strzeżony i jest naliczana jednokrotnie. Kolegium wyjaśniło, że w przypadku wynagrodzenia za okres poprzedzający dzień podpisania pierwszej umowy ze Starostą tj. dzień [...] r., organy za zasadne uznały przyjęcie za właściwą kwoty, zbliżonej do kwoty wynikającej z umowy podpisanej z Naczelnikiem Urzędu Skarbowego w G. obowiązującej do dnia [...] r. jako, że organ ten przed powierzeniem Staroście zadań wynikających z art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym był podmiotem odpowiedzialnym za ponoszenie kosztów przechowywania pojazdów, które w wyniku nieodebrania z parkingu przez właściciela przechodziły na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy. Ponieważ kwota ustalona we wskazanej umowie z przedsiębiorcą wynosiła [...] zł, a następna podpisana już ze Starostą G. umowa ustalała kwotę [...]zł za dzień przechowywania pojazdu, za zasadne uznawano przyjęcie kwoty [...]zł za dzień parkowania, jako kwoty pośredniej tj. wyższej niż przyjętej w dobrowolnie podpisanej umowie z Naczelnikiem Urzędu Skarbowego i niższej niż średnia kwota wynikająca z uchwały Rady Powiatu, obowiązująca właściciela pojazdu i stosowana jako kwota sankcyjna i dolegliwa – bez przekroczenia jednakże wysokości kwoty wynikającej z umowy z dnia [...] r. W wypadku stawek przechowywania pojazdu od dnia [...] r., ustalenie spornego wynagrodzenia wymagało – w ocenie Kolegium – analizy stawek parkowania pojazdów stosowanych w konkretnym okresie czasu przez podmioty prowadzące parkingi strzeżone. Uwzględniając powyższe kryterium, Kolegium uznało za uzasadnione przyjęcie jako podstawy ustalenia wynagrodzenia za okres przechowywania przedmiotowego pojazdu od dnia 1 do [...] r. stawki w wysokości [...] zł, albowiem w tym okresie czasu była ona nadal obowiązującą w stosunkach tego rodzaju, co wywieść należy z datowania zamiany stawki na [...] zł umową zawartą z G. I. od dnia [...] r. Przyjmując tę konkretną stawkę, Kolegium miało na uwadze adekwatność tej usługi do świadczonej przez Z. S., ze względu na zakres terytorialny, porównywalny zakres obowiązków tych dwóch podmiotów wynikający z zawieranych umów, tego samego Zamawiającego (Starostę G. ), który w uznaniu potrzeby zapewnienia ciągłości realizacji ustawowych obowiązków w zakresie przechowywania pojazdów usuniętych z dróg na terenie Powiatu G. , realnie ocenił ofertę podmiotu, któremu zlecił wykonanie usługi przechowywania pojazdów, godząc się na wskazaną w umowie stawkę opłaty za dobę przechowywania pojazdu na parkingu strzeżonym, definiując w § 1 powołanej umowy z dnia [...] r. jako usługę obejmującą: - przyjęcie pojazdu i pisemne zgłoszenie tego faktu zamawiającemu, - ewidencjonowanie przyjętych pojazdów, - zabezpieczenie przed niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi motorowerów, motocykli i samochodów z uszkodzeniami powypadkowymi w garażu lub w przypadku zajętych stanowisk garażowych w inny odpowiedni sposób (np. zastosowanie odpowiedniej plandeki), - zabezpieczenie ładunku jeśli znajduje się w pojeździe przed uszkodzeniem, zniszczeniem lub czynem zabronionym w czasie przechowywania, aż do momentu wydania pojazdu osobie uprawnionej, - ochronę i nadzorowanie pojazdów i ładunków, - wydanie pojazdu osobie uprawnionej. Podobny zakres obowiązków wynikał z umów Starosty [...] zawieranych z Z. S. (umowa z dnia [...] r., z dnia [...] r., z dnia [...] r.), w których to obowiązek zabezpieczenia pojazdu przed szkodą lub kradzieżą zawarty był w postanowieniach wyłączających odpowiedzialność zamawiającego za szkody w przechowywanych pojazdach i nałożonym obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia przez wykonawcę zapewniającej pokrycie ewentualnych szkód w związku z wykonywaniem usług będących przedmiotem umowy. Porównywane umowy nie wskazywały na dodatkowe, szczególne obowiązki w zakresie przechowywania pojazdów, poza standardowym zapewnieniem odpowiedniego miejsca przechowywania, zabezpieczeniem przed uszkodzeniem i kradzieżą. Co istotne, w umowie z G. I., Starosta [...] zawarł w § 4 ust. 3 zastrzeżenie, że jeżeli zamawiający zawierał z wykonawcą uprzednio umowy dotyczące przechowywania pojazdów usuwanych w przypadkach o których mowa w art. 130a ust. 1 lub 2 ustawy, do wynagrodzenia wykonawcy w latach poprzedzających obowiązywanie niniejszej umowy, stosuje się stawki wynikające z odpowiednich okresów obowiązywania wskazanych umów. Kolegium podkreśliło, że wcześniej zawierane przez Starostę G. z G. I. umowy, których przedmiotem było przechowywanie pojazdów usuniętych z dróg w przypadkach określonych w art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym, a to z dnia 30 grudnia 2011 r., następnie z dnia 25 stycznia 2013 r. wskazywały takie same stawki opłat za przechowywanie pojazdów, jak w umowach z Z. S.. Zdaniem Sądu, w realiach niniejszej sprawy na tle powyższych ustaleń faktycznych, nie sposób przyjąć, aby wybór opisanych wyżej stawek, w tym także stawki za okres od dnia [...] r. raził niedozwoloną dowolnością. Wybór ostatniej z wymienionych stawek niewątpliwie spełnia kryterium wynagrodzenia stosowanego przez innego przechowawcę na terenie Powiatu G. w analizowanym okresie. Mianowicie stawka taka określona została w umowie z dnia [...] r. zawartej pomiędzy Starostą G. a G. I. prowadzącym parking strzeżony dla pojazdów usuniętych z dróg w trybie art. 130a ust. 1-2 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Przy czym zgodzić należy się z organem odwoławczym, że za takim wyborem przemawiały okoliczności towarzyszące przechowaniu, w tym zarówno porównywalny zakres obowiązków obu przechowawców wynikających z zawartych umów ze starostą jak i miejsce ich wykonywania. Nie bez znaczenia pozostaje także fakt, że na podstawie ww. umowy G. I. wykonuje działalność gospodarczą tożsamą rodzajowo jak i na rzecz tego samego podmiotu, tj. powiatu G. zaś postanowienia tych umów, jak trafnie wskazał organ odwoławczy, nie przewidywały żadnych szczególnych obowiązków w zakresie przechowywania poza standardowym zapewnieniem odpowiedniego miejsca przechowywania oraz zabezpieczeniem przed uszkodzeniem i kradzieżą. Niewątpliwie stawki wynikające z umowy zawieranej przez Starostę z podmiotem prowadzącym analogiczną działalność gospodarczą w zakresie usług przechowywania pojazdów usuniętych z drogi na terenie powiatu g. , uznać należy za miarodajne dla ustalenia rzeczywistych kosztów sprawowanego dozoru nad pojazdem w danych stosunkach panujących na rynku lokalnym (co świadczy o prawidłowym zastosowaniu metody porównawczej). Powyższego stanowiska w żaden sposób nie podważył Prokurator, zaś argumentacja skargi wskazująca na konieczność stosowania stawek abonamentowych nie mogła odnieść zamierzonego skutku. Należy zgodzić się z Kolegium, że zmiana stawek w konkretnych umowach podyktowana była zmianą stawek na rynku tego rodzaju usług. Ponadto w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że posłużenie się – przy obliczaniu wysokości wynagrodzenia za dozór – stawkami stosowanymi przez podmioty prowadzące parkingi depozytowe, pozwala na ustalenie wynagrodzenia za dozór konkretnego pojazdu w sposób bardziej precyzyjny i w większym stopniu odpowiadający istocie tego wynagrodzenia, niż posłużenie się stawkami stosowanymi przez podmioty prowadzące inne parkingi (wyrok NSA z dnia 4 lutego 2010 r. sygn. akt I OSK 1194/09 i z dnia 17 listopada 2009 r. sygn. akt OSK 585/09). Stąd oparcie się przez organ na stawkach wynikających z konkretnych umów jako wartościach odnoszących się do wynagrodzenia obowiązującego w danych stosunkach o ściśle analogicznym przedmiocie i na identycznym terenie nie stanowi o naruszeniu prawa. Skoro w realiach niniejszej sprawy możliwe było oparcie się na takich stawkach, zaś brak jest jakichkolwiek przepisów nakazujących w tego typu przypadkach odstąpienie od opisanej wyżej reguły stosowania wynagrodzenia przyjętego w danych stosunkach oraz zastosowanie stawek abonamentowych, zatem nie sposób uznać argumentację skarżącego za trafną. Dla powyższego nie ma przy tym znaczenia powoływanie się na orzeczenia Sądów wskazujące na potrzebę stosowania wspomnianych stawek abonamentowych – wydawane w innych sprawach, bowiem rozstrzygnięcia te były wydawane w innych realiach, z przywołaniem innych okoliczności wobec czego nie sposób odnosić ich wprost do każdej tego typu sprawy bez uwzględnienia konkretnych okoliczności danej sprawy. Podsumowując, zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie, albowiem organ odwoławczy rozpoznał sprawę zgodnie z regułami Kodeksu postępowania administracyjnego. Również Sąd, działając z urzędu poza granicami skargi, nie stwierdził żadnych naruszeń prawa materialnego oraz procesowego w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu skargi.