II SA/Sz 559/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska Sędziowie: Asesor WSA Nadzieja Karczmarczyk – Gawęcka (spr.) Sędzia WSA Maria Mysiak Protokolant st. sekr. sąd. Małgorzata Frej po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 sierpnia 2005 r. sprawy ze skargi C. i J. D. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. Nr [....] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie części budynku mieszkalnego o d d a l a s k a r g ę Decyzją z dnia [...] r. o nr [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu wniosku H. i H. W., M. i K. T. oraz A. i A. W. w sprawie uzyskania pozwolenia na użytkowanie rozbudowanej części budynku mieszkalnego usytuowanego w miejscowości [...] przy ul. [...] na działce o nr ew. gruntu [...] obręb [...] o pomieszczenie garażowo-gospodarcze, udzielił ww. inwestorom pozwolenia na użytkowanie wskazanej powyżej części budynku. Nadto, w decyzji tej organ pierwszej instancji zamieścił pouczenie, że stronom przysługuje od tej decyzji odwołanie do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, a następnie przesłał ją inwestorom, a także właścicielom nieruchomości sąsiedniej – C. i J. D. W dniu [...] r. ww. złożyli odwołanie, kwestionujące zasadność tego rozstrzygnięcia. Zdaniem odwołujących się, wskazana na wstępie decyzja organu pierwszej instancji, powinna zostać uchylona, gdyż część budynku usytuowanego na sąsiedniej posesji, tj. przy ul. [...], której dotyczy ta decyzja, została wybudowana w wyniku samowoli budowlanej na granicy ich posesji. Na skutek tego znaczna część działki odwołujących jest przez większą część roku zacieniona, a usytuowana na granicy ściana spornego budynku, szpeci ich posesję. Ponadto, w odwołaniu odwołujący wyrazili także obawę, że zalegalizowanie tej samowoli pociągnie za sobą dalsze próby rozbudowy spornego budynku garażowo-gospodarczego usytuowanego na ich granicy, w związku z czym złożyli wniosek o przywrócenie stanu sprzed dokonania wymienionej samowoli budowlanej. Postanowieniem z dnia [...] r. o nr [...], wydanym na podstawie art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 59 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.), Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził niedopuszczalność odwołania C. i J. D. od ww. decyzji Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z treścią art. 59 ust. 7 ustawy - Prawo budowlane, stroną w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest wyłącznie inwestor. Tymczasem, odwołujący się nie są inwestorami lecz właścicielami sąsiedniej nieruchomości. Z tego też względu, w ocenie Wojewódzkiego Inspektora nadzoru Budowlanego, zasadne było stwierdzenie niedopuszczalności złożonego przez nich odwołania. W skardze na powyższe postanowienie, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, skarżący przytoczyli argumenty wcześniej podniesione w odwołaniu wskazując, że cyt.: "sporna budowla narusza dwa prawa; prawo budowlane i prawo własności", a co za tym idzie narusza również ich interesy. Poza tym, C. i J. D. ponownie podkreślili, że budynek, na który organ pierwszej instancji udzielił pozwolenia na użytkowanie, zaciemnia i oszpeca ich posesję oraz zarzucili organowi pierwszej instancji, że na żadnym etapie postępowania o zalegalizowanie samowoli, nie uznał ich za stronę w sprawie. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany swojego stanowiska zaprezentowanego w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) Sąd dokonuje kontroli zgodności ostatecznych decyzji administracyjnych z prawem. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji ostatecznej, dokonana według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, doprowadziła do stwierdzenia, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 59 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) "stroną w postępowaniu w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest wyłącznie inwestor." Art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 30, poz. 168 ze zm.), zwanej dalej "Kpa", stanowi natomiast, że "organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania." W postępowaniu wstępnym wywołanym złożeniem odwołania organ odwoławczy, przed przystąpieniem do merytorycznego badania sprawy, podejmuje czynności mające na celu ustalenie, czy odwołanie jest dopuszczalne oraz czy zostało wniesione z zachowaniem terminu. Ustawa rozgranicza bowiem te dwie podstawy prawne orzeczenia. Niedopuszczalność odwołania może wynikać z przyczyn o charakterze przedmiotowym, jak również podmiotowym. Przyczyny przedmiotowe obejmują przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki braku możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji. Niedopuszczalność odwołania z przyczyn podmiotowych obejmuje natomiast sytuacje wniesienia odwołania przez osobę niemającą legitymacji do wniesienia tego środka zaskarżenia zgodnie z art. 28 Kpa albo przez stronę niemającą zdolności do czynności prawnych przewidzianych art. 30 § 2 Kpa, lub odwołanie zawiera braki formalne, np. wynikające z art. 64 Kpa. W niniejszej sprawie zaistniała jedna z ww. podstaw, a mianowicie odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji złożyły osoby nieposiadające przymiotu strony albowiem, jak już wskazano powyżej, stroną w postępowaniu w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest jedynie inwestor. Z tego też względu, w ocenie Sądu, orzekającego w niniejszej sprawie, zasadne było wydanie przez organ odwoławczy postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność odwołania C. i J. D., z pominięciem, na tym etapie postępowania, zasadności podnoszonych przez ww. zarzutów. Nie znajdując, w tych warunkach, podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja ostateczna nie odpowiada przepisom prawa materialnego, jak również, że wydana ona została z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu co najmniej mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, orzec należało o oddaleniu skargi jako nieuzasadnionej (art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270).