II SA/Sz 560/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Sędzia WSA Arkadiusz Windak (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 września 2014 r. sprawy ze skargi E. B. na decyzję Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę. Decyzją wydaną w dniu [...] r. w oparciu o art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1265 ze zm.) i ustalenia protokołu kontroli z dnia [...] r., Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na E.B. prowadzącego działalność gospodarczą Zakład [...]; Biuro Projektów E.B. karę pieniężną w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu organ podał, że w dniu 25 lipca 2013 r. w miejscowości [...] w trakcie kontroli drogowej samochodu marki [...] wraz z przyczepą o nr rej. [...], kierowanym przez T.P. wykonującego przewóz narzędzi (koparka, zagęszczarka i inne) nie stwierdzono zainstalowanego urządzenia rejestrującego – tachografu. Zgodnie z zeznaniami kierowcy pojazdem przewożone były materiały i maszyny, którymi wykonywane były prace w miejscowości [...], tj. ok. 280 km od bazy firmy. Odnosząc się do twierdzeń podnoszonych w toku postępowania przez pełnomocnika E.B., że przewóz realizowany był zgodnie z art. 13 ust. 1 rozporządzenia 561/2006 i art. 29 ustawy o czasie pracy kierowców i prowadzony był na potrzeby własne zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej do 7,5 tony, używanym do przewozu materiału i sprzętu do użytku kierowcy w trakcie pracy, a prowadzenie pojazdu nie stanowiło głównego zajęcia kierowcy i dlatego pojazd nie był wyposażony w tachograf, organ uznał, że w dniu kontroli drogowej przedmiotowym pojazdem wraz przyczepą realizowany był niezarobkowy przewóz drogowy rzeczy na potrzeby własne i dopuszczalna masa całkowita zespołu pojazdów wynosiła poniżej 7500 kg. Jednak w dniu kontroli w kontrolowanym pojeździe nie był zamontowany tachograf, co stanowi naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym załącznika nr 3 lp. 6 l.l., które jest sankcjonowane karą w wysokości 3000 zł. Nadto, podczas kontroli kierujący pojazdem T.P. nie okazał wypisu z zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne lub wypisu z licencji na wykonywanie transportu drogowego rzeczy, oświadczając, że przewożony ładunek wiezie na potrzeby własne firmy E.B. W wyniku przeprowadzonego w tym zakresie postępowania, organ ustalił, że Zakład; Biuro Projektów E.B. posiada zaświadczenie na przewozy drogowe rzeczy na potrzeby własne nr [...], jednak na dzień kontroli, tj. [...] r., ani w ustawowym terminie 28 dni od dnia kontroli drogowej nie zgłosił pojazdu marki [...] do posiadanego zaświadczenia na przewozy drogowe rzeczy na potrzeby własne. W związku z tym naruszył ciążący na nim obowiązek zgłoszenia na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który wydał zaświadczenie na wykonywanie przewozu drogowego na potrzeby własne, zmiany danych o których mowa w art. 8, w wymaganym terminie. Mając na uwadze powyższe organ pismem z dnia [...] r. zmienił kwalifikację prawną naruszenia z wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia – lp. l.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym na niezgłoszenie na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który wydał zaświadczenie na wykonywanie przewozu drogowego na potrzeby własne zmiany danych o których mowa w art. 8 w wymaganym terminie lp. l.8 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym i nałożył karę wysokości [...]zł. Dodatkowo organ wyjaśnił, że omyłka pisarska na załączniku nr I do protokołu kontroli drogowej nr [...] r. polegająca na odwrotnym umiejscowieniu podpisów, tj. kierowcy w miejscu kontrolującego i kontrolującego w miejscu kierowcy, nie stanowi o jego nieważności i nie ma wpływu na jego byt prawny, ponieważ podpis kierowcy jest czytelny, również taki jest podpis kontrolującego z wyraźnie odciśniętą pieczęcią służbową i zaznaczeniem stanowiska. W odwołaniu od opisanej decyzji skarżący wniósł o jej uchylenie, wywodząc, że nie ma ważnego dokumentu z przeprowadzonej kontroli i wydanie w takim przypadku decyzji o nałożeniu kary pieniężnej jest niecelowe. Zdaniem skarżącego, załącznik nr 1 do protokołu kontroli drogowej z dnia [...] r. jest nieważny, a tłumaczenie organu, w sytuacji, gdy na wszystkich egzemplarzach podpisy kontrolowanego i kontrolującego umieszczone są odwrotnie, że jest to tylko omyłka pisarska, jest niedorzeczne. Powyższe wskazuje na niedbałość, brak znajomości formularza oraz potwierdza fakt, że kontrola nie powinna mieć miejsca, a inspektor ją wykonujący nie ma dostatecznej wiedzy, nie zna formularzy, które wypełnia i nie wykazuje się wymaganą w takich sytuacjach starannością i sumiennością, czym łamie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Nadto, strona zarzuciła nierozpoznanie w wymaganym terminie złożonego zażalenia, co spowodowało, niewydanie decyzji w ustawowym terminie i winno skutkować stwierdzeniem jej nieważności. Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), art. 4 pkt 1 i pkt 22 lit. a i h, art. 14, art. 33, art. 92a ust. 1, ust. 2 i ust. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1414), lp.6.1.1 i lp.1.8 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 2, art. 3, art. 13 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98 oraz uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11 kwietnia 2006 r.) utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Przytaczając przepisy ustawy o transporcie drogowym oraz powołanego rozporządzenia (WE) nr 561/2006 organ wywiódł, że analiza materiału dowodowego zebranego w przedmiotowej sprawie, tj. protokołu kontroli, dokumentacji fotograficznej, protokołu z przesłuchania świadka oraz oględzin pojazdu w pełni potwierdza fakt wykonywania przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące. Organ podzielił pogląd skarżącego, że dopuszczalna masa całkowita zespołu pojazdów nie przekraczała 7,5 tony. Jednak, zgodnie z obowiązującymi przepisami, przedmiotowy przejazd podlegał przepisom rozporządzenia (WE) nr 561/2006, a nie podlegał wyłączeniom wskazywanym przez skarżącego, tj. art. 13 pkt d rozporządzenia. Kontrolowany przewóz drogowy pojazdem o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 tony podlegał regulacjom ustawy o transporcie drogowym, a tym samym objęty był wymogiem instalowania i użytkowania urządzenia rejestrującego określonym w art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG )nr 3821/85. Wyłączenia określone w art. 3 i art. 13 rozporządzenia(WE) 561/2006 nie mają w rozpatrywanej sprawie zastosowania, ponieważ nie został spełniony warunek z art. 2 ust. 1 ww. rozporządzenia, który ma zastosowanie do przewozu drogowego rzeczy, gdy dopuszczalna masa całkowita pojazdów łącznie z przyczepą lub naczepą przekracza 3,5 tony oraz warunek wyłączenia z art. 13 pkt d rozporządzenia (WE) nr 561/2006, ponieważ nie został spełniony warunek przewożenia rzeczy na trasie wynoszącej do 50 km licząc od bazy przedsiębiorstwa. Skarżący potwierdził fakt niewyposażenia pojazdu w tachograf, natomiast argumenty wskazujące, że pojazdem tym dotychczas realizowano przewozy w ramach wyłączeń nie mają wpływu na prowadzone postępowanie. Organ odwoławczy podzielił również stanowisko organu I instancji w zakresie naruszenia lp. 1.8 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Z przepisów ustawy o transporcie drogowym wynika, że wykonywanie przez przedsiębiorcę przewozów drogowych na potrzeby własne posiadającego uprawnienia w postaci zaświadczenia, jest możliwe tylko i wyłącznie przy użyciu pojazdów, które zostały zgłoszone organowi udzielającemu zaświadczenia. Na każdy zgłoszony pojazd organ wydaje stosowny wypis z zaświadczenia, dlatego ważne jest zgłaszanie zmian, o których mowa w art. 14 powołanej ustawy. Wypis z zaświadczenia kierowca jest zobligowany okazać podczas kontroli drogowej. W przedmiotowej sprawie jednoznacznie ustalono, że pojazd o nr rej. [...] nie był zgłoszony do zaświadczenia. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ podał, że błędne umiejscowienie podpisów kierowcy i kontrolującego inspektora nie stanowi przesłanki do stwierdzenia nieważności zarówno samej kontroli drogowej jak i sporządzonego z niej protokołu kontroli. Protokół kontroli stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 K.p.a. i sporządzony w przepisanej formie przez powołany do tego organ państwowy stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Jego podpisanie bez zastrzeżeń, co miało miejsce w niniejszej sprawie, stanowi dowód na okoliczności w nim stwierdzone i wyznacza granice postępowania administracyjnego co do faktów i stanu prawnego. Kierowca podpisał protokół, co prawda w innym miejscu, jednak nie zgłaszał do niego żadnych uwag, tym samym potwierdzając własnoręcznym podpisem prawdziwość jego ustaleń i przebieg samej kontroli. Protokół ten nie może zostać uznany za nieważny również z tego powodu, że został podpisany przez kontrolującego z podaniem imienia, nazwiska oraz stanowiska służbowego, a sam fakt odwrotnego umiejscowienia podpisów nie jest wystarczającą przesłanką do stwierdzenia jego nieważności. Na powyższą decyzję E.B. wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji stwierdził, że zgodnie z art. 35 § 3 K.p.a. rozpoznanie sprawy winno nastąpić w ciągu miesiąca od otrzymania odwołania, Tymczasem Główny Inspektor Transportu Drogowego wydał decyzję po upływie prawie trzech miesięcy, nie dochowując wynikającej z art. 12 § 1 K.p.a. szybkości, staranności i sumienności w dotrzymaniu ustawowych terminów. Mając na uwadze, że decyzja powinna zostać wydana do dnia 13 lutego 2014 r., odwołanie skarżącego z dnia 19 listopada 2013 r. powinno zostać w pełni uznane. Nadto, organ odwoławczy nie wziął pod uwagę tego, że organ I instancji nie uwzględnił jego zażalenia z dnia 2 sierpnia 2013 r. W dalszej części uzasadnienia skarżący ponowił argumentację, wedle której, nie istnieje ważny dokument z przeprowadzonej kontroli z uwagi na błędnie umieszczone w nim podpisy, a tym samym brak było podstaw do rozstrzygania w przedmiotowej sprawie. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego podtrzymał stanowisko wyrażone w treści rozstrzygnięcia. Dodatkowo odnośnie zarzutów dotyczących szybkości postępowania wyjaśnił, że pismem z dnia 13 stycznia 2014 r. skarżący został poinformowany, że z uwagi na skomplikowany charakter sprawy termin jej rozpoznania może ulec przedłużeniu, nie później niż do dnia 13 lutego 2014 r. Kolejnym pismem z dnia 3 marca 2014 r. poinformowano skarżącego o przedłużeniu terminu rozpoznania sprawy, nie później niż do dnia 7 kwietnia 2014 r., a w dniu 3 kwietnia 2014 r. wydane zostało rozstrzygnięcie. Z uwagi na powyższe bezzasadne są twierdzenia skarżącego, że decyzja winna zostać wydana do dnia 13 lutego 2014 r. i z tego powodu jego odwołanie winno zostać w pełni uwzględnione. Na rozprawie w dniu 18 września 2014 r. pełnomocnik skarżącego podniosła dodatkowy zarzut naruszenia art. 3 rozporządzenia WE nr 561/2006 oraz art. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 3821/85, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Podstawą wydania decyzji administracyjnej rozstrzygającej o prawach i obowiązkach strony powinien być m.in. właściwie ustalony stan faktyczny. Stosownie do postanowień art. 80 K.p.a., na podstawie całokształtu materiału dowodowego organ administracji publicznej ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona. Dopiero należyte wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy umożliwia prawidłowe zastosowania konkretnych przepisów prawa. Dokonywanie ustaleń faktycznych następuje np. poprzez przeprowadzenie dowodu z oględzin, z przesłuchania świadka, z przesłuchania strony. Z każdej z tych czynności dowodowych powinno sporządzić się protokół (art. 67 K.p.a.). Zgodnie z art. 68 § 1 K.p.a., protokół sporządza się tak, aby z niego wynikało, kto, kiedy, gdzie i jakich czynności dokonał, kto i w jakim charakterze był przy tym obecny, co i w jaki sposób w wyniku tych czynności ustalono i jakie uwagi zgłosiły obecne osoby. W myśl art. 68 § 2 zdanie pierwsze K.p.a., protokół odczytuje się wszystkim osobom obecnym, biorącym udział w czynności urzędowej, które powinny następnie protokół podpisać. W rozpoznawanej sprawie jednymi z podstawowych dowodów w oparciu o które zostały ustalone istotne okoliczności faktyczne i w konsekwencji nastąpiło wydanie zaskarżonej decyzji, stały się: protokół z oględzin pojazdu – samochodu ciężarowego o nr rej. [...] sporządzony w [...] dnia 25 lipca 2013 r., protokół z przesłuchania w charakterze świadka T.P. z dnia 25 lipca 2013 r. oraz protokół kontroli nr [...] r. wraz z załącznikiem zawierającym opis stwierdzonych naruszeń. Protokoły te zostały podpisane przez osoby kontrolujące – Inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego D.M. i L.K. oraz przez przesłuchiwanego i uczestniczącego w czynnościach kontrolnych T.P. – kierującego pojazdem. Załącznik do protokołu z kontroli został podpisany przez jednego z inspektorów kontrolujących – D.M. i przez kierowcę T.P. Podpisując ww. załącznik doszło do niezgodnego z drukiem tego dokumentu podpisania się przez kierującego pojazdem (osobę kontrolowaną) w miejscu przeznaczonym dla kontrolującego oraz podpisania i przybicia pieczęci przez kontrolującego inspektora w miejscu przewidzianym dla osoby kontrolowanej. Z okoliczności tej skarżący wyprowadził jeden z głównych zarzutów skargi, jakoby uchybienie to dyskwalifikowało ten dokument i w efekcie wszelkie ustalenia faktyczne organu. Stanowiska tego Sąd nie podzielił. Pomyłka związana z umieszczeniem podpisu przez osobę kontrolowaną i kontrolującą w miejscu innym niż przewidziano to w druku protokołu nie powoduje, że dokument ten traci moc dowodową co do opisanych w nim okoliczności faktycznych, ustalonych w trakcie oględzin pojazdu i przesłuchania kierującego nim. Istotne jest bowiem, że protokół taki został własnoręcznie podpisany przez osoby w czynności tej biorących udział, bez uwag i nie ma wątpliwości, kim były osoby protokół podpisujące. Jak trafnie to zauważył organ odwoławczy, protokół kontroli stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 K.p.a. i sporządzony w przepisanej formie przez powołany do tego organ stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Jego podpisanie bez zastrzeżeń stanowi dowód na okoliczności w nim stwierdzone. Zasadnym jest zwrócenie uwagi, że skarżący w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego, jak i w skardze, nie podważał prawidłowości poczynionych przez organy ustaleń faktycznych, w oparciu o zgromadzone w aktach dokumenty, w tym protokoły z kontroli. W takcie przeprowadzania czynności dowodowych, ani w późniejszym terminie, kierujący pojazdem, czy też skarżący, nie podważali okoliczności w nich opisanych. Drugi zarzut skargi o charakterze procesowym związany jest z przekroczeniem przez organ II instancji terminu do załatwienia sprawy, wynikającego z art. 35 § 3 K.p.a., o czym świadczyć ma fakt wydania zaskarżonej decyzji dopiero 3 kwietnia 2014 r., pomimo otrzymania odwołania 25 listopada 2013 r. W tym zakresie rację należy przyznać skarżącemu, że doszło do przekroczenia terminu, który ma jednak charakter instrukcyjny i nie wpływa na ocenę legalności wydanej decyzji. Okoliczność ta mogła co najwyżej stanowić podstawę zarzutu bezczynności albo przewlekłości organu. Przekroczenie terminu określonego w art. 35 § 3 K.p.a. nie skutkuje natomiast uznaniem postępowania za bezprzedmiotowe lub koniecznością uwzględnienia zarzutów strony odwołującej się – nie determinuje ostatecznej treści wydanego rozstrzygnięcia. Jeżeli chodzi o zarzut nieuwzględnienia przez organ I instancji zażalenia z dnia 2 sierpnia 2013 r. złożonego, na podstawie art. 61a § 2 K.p.a., na czynność wszczęcia postępowania z urzędu, koniecznym jest wyjaśnienie, że powołany przepis stanowi o prawie wniesienia zażalenia na postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Postanowienie takie może być wydane, gdy żądanie takie zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub w przypadku wystąpienia innych uzasadnionych przyczyn, z powodu których postępowanie nie może być wszczęte. W rozpoznawanej sprawie nie zostało wydane postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania, bowiem zostało ono wszczęte z urzędu. Na czynność wszczęcia postępowania, która nie przybiera formy postanowienia, nie przysługuje prawo wniesienia zażalenia. Zatem, nawet gdyby uznać, że organ zaniechał formalnego wydania postanowienia o niedopuszczalności zażalenia z dnia 2 sierpnia 2013 r., to okoliczność ta nie miała żadnego wpływu na wynik sprawy. Na rozprawie strona skarżąca sformułowała zarzuty naruszenia art. 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 oraz art. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85. Przepis art. 3 rozporządzenia (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady nr 561/2006 z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, wskazuje, w jakich pojazdach powinien być zainstalowany i użytkowany tachograf. W myśl art. 3 ww. aktu, rozporządzenie to nie ma zastosowania do przewozu drogowego: a) pojazdami używanymi do przewozu osób w ramach przewozów regularnych, których trasa nie przekracza 50 km; b) pojazdami o dopuszczalnej maksymalnej prędkości nie przekraczającej 40 km/h; c) pojazdami będącymi własnością sił zbrojnych, służb obrony cywilnej, straży pożarnej i sił odpowiedzialnych za utrzymanie porządku publicznego, lub wynajmowanych przez nie bez kierowcy, gdy przewóz wykonywany jest w związku z zadaniami powierzonymi tym służbom i pozostaje pod ich kontrolą; d) pojazdami używanymi w razie wypadków lub do prowadzenia działań ratunkowych, w tym pojazdami używanymi w niehandlowym przewozie pomocy humanitarnej; e) pojazdami specjalistycznymi używanymi do celów medycznych; f) pojazdami specjalistycznymi pomocy drogowej poruszającymi się w promieniu 100 km od swej bazy; g) pojazdami poddawanymi próbom drogowym do celów rozwoju technicznego lub w ramach napraw albo konserwacji oraz pojazdami nowymi lub przebudowanymi, które nie zostały jeszcze dopuszczone do ruchu; h) pojazdami lub zespołami pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 7,5 tony używanymi do niehandlowego przewozu rzeczy; i) pojazdami użytkowymi o statusie pojazdów zabytkowych zgodnie z przepisami państwa członkowskiego, w którym są użytkowane, wykorzystywanymi do niehandlowych przewozów osób lub rzeczy. Wedle stanowiska skarżącego, w niniejszej sprawie organy winny uwzględnić zwolnienie określone pod lit. h), bowiem kierujący pojazdem realizował niehandlowy przewóz rzeczy. Sąd argumentacji tej nie podzielił. Pojęcie "niehandlowy przewóz rzeczy" nie powinno być utożsamiane z pojęciem przewozu drogowego na potrzeby własne, czyli niezarobkowego przewozu drogowego (art. 4 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym – Dz. U. z 2013 r. poz. 1414). Niehandlowy przewóz drogowy nie stanowi kolejnego określenia tego samego rodzaju przewozu, którym jest niezarobkowy przewóz drogowy, z których obydwa byłyby wykonywane w istocie przez przedsiębiorcę w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Tożsame stanowisko prezentowane jest w orzecznictwie, w którym przyjmuje się, że przywołane pojęcia są w pełni rozłączne i jako takie nawzajem się wykluczają. Niehandlowy przewóz rzeczy, o którym mowa w art. 3 lit. h) powyższego rozporządzenia nr 561/2006, to przewóz rzeczy pojazdem lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 7,5 tony niepozostający w związku z prowadzoną przez przewoźnika działalnością gospodarczą lub inną działalnością zarobkową (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lutego 2014 r., sygn. akt II SA/Bd 1431/13). Odnośnie naruszenia art. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, wskazać należy, że w myśl poszczególnych ustępów ww. art. 3: 1. Urządzenie rejestrujące jest instalowane i użytkowane w tych pojazdach zarejestrowanych w Państwie Członkowskim, które są wykorzystywane do przewozu drogowego osób lub rzeczy, z wyłączeniem pojazdów, o których mowa w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Pojazdy o których mowa w art. 16 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, oraz pojazdy, które wyłączono z zakresu stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85, ale które nie są już wyłączone z zakresu stosowania rozporządzenia (WE) nr 561/2006, muszą spełniać ten wymóg do dnia 31 grudnia 2007 r. 2. Państwa Członkowskie mogą wyłączyć pojazdy wymienione w art. 13 ust. 1 i 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 z zakresu stosowania niniejszego rozporządzenia. 3. Państwa Członkowskie, za zgodą Komisji, mogą wyłączyć z zakresu stosowania niniejszego rozporządzenia pojazdy używane do przewozów, o których mowa w art. 14 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. 4. W odniesieniu do transportu krajowego Państwa Członkowskie mogą wymagać instalacji i stosowania urządzeń rejestrujących zgodnych z niniejszym rozporządzeniem względem wszystkich pojazdów, dla których ich instalacja i stosowanie nie jest wymagane przez ust. 1. Wyłączenie dotyczące pojazdów do których odwołuje się cyt. art. 3 ust. 2, odsyła do tych pojazdów, które zostały wymienione w art. 13 ust. 1 i 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 i dotyczy pojazdów, których obszar poruszania sięga odpowiednio 50 kilometrów od bazy przedsiębiorstwa (lit. d) lub w pewnych przypadkach maksymalnie promienia 100 kilometrów. W niniejszej sprawie przejazd drogowy miał miejsce w odległości ok. 280 kilometrów od siedziby przedsiębiorstwa skarżącego, co potwierdziły wyjaśnienia kierującego pojazdem złożone do protokołu z przesłuchania świadka z dnia 25 lipca 2013 r. (dowód: s. 2 protokołu, którego kompletna kopia znajduje się w aktach organu II instancji). Przepis ten nie mógł mieć zatem zastosowania, niezasadnym czyniąc stawiany w skardze zarzut jego naruszenia przez organy orzekające w sprawie. Drugiego uchybienia przepisom ustawy o transporcie drogowym, skutkującego nałożeniem kary w wys. [...] zł, dotyczącego niezgłoszenia na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który wydał zaświadczenie na wykonywanie przewozu drogowego na potrzeby własne zmiany danych o których mowa w art. 8 w wymaganym terminie, dotyczących dopisania do zaświadczenia pojazdu o nr rej. [...], strona skarżącą nie kwestionowała. Sąd stwierdził, że poczynione przez organy ustalenia stanu faktycznego były prawidłowe, tak jak i ustalenia w zakresie przepisów prawa materialnego obowiązujących na dzień kontroli i wydania decyzji, które zostały prawidłowo zastosowane. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wszystkie wymogi stawiane przez art. 107 § 1 K.p.a., zawierając m.in. wskazanie i wyjaśnienie podstawy prawnej dokonanego rozstrzygnięcia. Reasumując, wobec uznania, że zarzuty strony skarżącej okazały się chybione, zaś Sąd działając z urzędu, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), kontrolując zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, nie dostrzegł uchybień przepisom prawa procesowego lub materialnego, które uzasadniałyby uwzględnienie skargi, orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 151 ww. ustawy.