II SA/Sz 561/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.), Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 października 2019 r. sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Inspektor Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, nałożył na A. T. Spółkę z o.o. w S. (dalej jako "Spółka") karę pieniężną w wysokości [...] zł za: przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone, przekroczenie maksymalnego dwutygodniowego czasu prowadzenia pojazdu, skrócenie wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego, niespełnienie wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku, skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej, skrócenie regularnego okresu odpoczynku tygodniowego, jeżeli jego skrócenie nie jest dozwolone, skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku tygodniowego, przekroczenie 6 kolejnych okresów 24-godzinnych od uprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku, przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy oraz posługiwanie się przez kierowcę kartą kierowcy, która nie jest jego własną kartą. Powyższe naruszenia stwierdzono w dniu [...] r. podczas kontroli drogowej na drodze krajowej nr [...], w miejscowości J., zestawu pojazdów składającego się z ciągnika siodłowego marki [...] o nr rej. [...] oraz naczepy marki [...], którego łączna dopuszczalna masa całkowita przekraczała 3,5 tony. Pojazdem tym wykonywany był międzynarodowy transport drogowy rzeczy z [...] do [...], na podstawie licencji, w imieniu i na rzecz ww. Spółki. Pojazdem kierował obywatel [...] S. L.. Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli. Spółka złożyła odwołanie od tej decyzji, w którym to zarzucając naruszenie przepisów postępowania administracyjnego (art. 7, art. 7a, art. 8, art. 11, art. 77, art. 80, art. 81a, art. 107 k.p.a.), wniosła o uchylenie decyzji jak i przesłuchanie kierowcy oraz przedsiębiorcy w związku z wątpliwościami dotyczącymi okoliczności faktycznych. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] nr [...], w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 1, art. 92b ust. 1, art. 92c ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 2200 ze zm., zwanej jako "u.t.d.")., lp. 5.2.1, lp. 5.2.2., lp. 5.2.3, lp. 5.4.1, lp. 5.5.1, lp. 5.5.2, lp. 5.5.3, lp. 5.6.1, lp. 5.7.1, lp. 5.7.2, lp. 5.7.3, lp. 5.8.1, lp. 5.8.2, lp. 5.8.3, lp. 5.9.1, lp. 5.9.2, lp. 5.9.3, lp. 5.10.1, lp. 5.10.2, lp. 5.10.3, lp. 5.11.1, lp. 5.11.2, lp. 5.11.3, lp. 6.3.3 załącznika nr 3 do u.t.d., art. 1, art. 6, art. 7, art. 8 Umowy Europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR) sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. (Dz. U z 2014 r., poz. 409 ze zm.), art. 10, art. 11 załącznika do umowy Europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r., uchylił zaskarżoną decyzję w całości i nałożył karę pieniężną w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przytoczył treść przepisów ustawy o transporcie drogowym i wyjaśnił, że art. 92a ust. 1 i 7 w zw. z załącznikiem nr 3 do u.t.d. określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów u.t.d. W związku z czym organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. GITD ustosunkowując się do poszczególnych naruszeń stwierdzonych w decyzji organu I instancji, powołał się zarówno na ustalenia dokonane na podstawie analizy danych z kart kierowców oraz tachografu cyfrowego oraz podniósł, że w trakcie kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania nom czasu prowadzenia pojazdu oraz wymaganych odpoczynków jak i nie wykonano wydruku z karty i nie opisano przyczyn powstania tych naruszeń. A nadto: 1. Odnośnie naruszenia polegającego na przekroczeniu dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone: 1) o czas do mniej niż 1 godziny; 2) o czas od 1 godziny do mniej niż 2 godzin; 3) za każdą rozpoczętą godzinę od 2 godzin; 4) za każdą rozpoczętą godzinę od 15 godzin, w przypadku braku jakiejkolwiek przerwy lub odpoczynku trwającego co najmniej 4 godziny i 30 minut, organ - po zacytowaniu art.1 lit.s, art. 6 ust.1 umowy AETR oraz treści Ip. 5.2 załącznika nr 3 do u.t.d. - wskazał że: a) kierowca w okresie od godz. 10:47 w dniu 22.09.2018 r. do godz. 05:37 w dniu 23.09.2018 r. prowadził pojazd łącznie 10 godzin 44 minuty. Kierowca mógł w tym dniu prowadzić pojazd przez 10 godzin. Norma dziennego czasu została przekroczona o 44 minuty; b) kierowca w okresie od godz. 09:58 w dniu 24.09.2018 r. do godz. 00:13 w dniu 25.09.2018 r. prowadził pojazd łącznie 10 godzin 59 minut. Kierowca mógł w tym dniu prowadzić pojazd przez 10 godzin. Norma dziennego czasu została przekroczona o 59 minut; c) kierowca w okresie od godz. 06:46 w dniu 05.10.2018 r. do godz. 00:53 w dniu 06.10.2018 r. prowadził pojazd łącznie 13 godzin 5 minut. Kierowca mógł w tym dniu prowadzić pojazd przez 10 godzin. Norma dziennego czasu została przekroczona o 3 godziny 5 minut. Z uwagi na powyższe okoliczności, organu przyjął za zasadne nałożenie kary pieniężnej w wysokości odpowiednio [...] zł, [...] zł oraz [...] zł z tytułu naruszenia sankcjonowanego przez lp. 5.2.1, lp. 5.2.2 oraz lp.5.2.3 załącznika nr 3 do u.t.d., a zatem łączna kara pieniężna za wszystkie przypadki naruszenia wyniosła [...] zł. 2. Odnośnie naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego dwutygodniowego czasu prowadzenia pojazdu: 1) o czas do mniej niż 10 godzin; 2) o czas od 10 godzin do mniej niż 15 godzin; 3) o czas od 15 godzin do mniej niż 22 godzin i 30 minut; 4) za każdą rozpoczętą godzinę od 22 godzin i 30 minut, organ – po zacytowaniu treści art. 6 umowy AETR i lp. 5.4 załącznika nr 3 do u.t.d.- wskazał, że: - w dwutygodniowym okresie rozliczeniowym zawierającym się od godziny 00:00 dnia 17.09.2018 r. do godziny 24:00 dnia 30.09.2018 r. kierowca prowadził pojazd łącznie przez 91 godzin i 32 minuty, wobec czego przekroczył maksymalny dwutygodniowy czas prowadzenia pojazdu o 1 godzinę i 32 minuty, - w dwutygodniowym okresie rozliczeniowym zawierającym się od godziny 00:00 dnia 24.09.2018 r. do godziny 24:00 dnia 07.10.2018 r. kierowca prowadził pojazd łącznie przez 91 godzin i 34 minuty, wobec czego przekroczył maksymalny dwutygodniowy czas prowadzenia pojazdu o 1 godzinę i 34 minuty. Z uwagi na powyższe okoliczności, organ przyjął za uzasadnione nałożenie kary pieniężnej w wysokości po [...] z tytułu naruszenia sankcjonowanego przez lp. 5.4.1 załącznika nr 3 do u.t.d., a zatem łączna kara pieniężna wyniosła [...] zł. 3. Odnośnie naruszenia polegającego na skróceniu wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego: 1) o czas do 1 godziny; 2) o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin i 30 minut; 3) za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin i 30 minut, organ – po zacytowaniu art. 1 lit. o, i, ii, art. 8 ust. 3, 5 i 8 umowy AETR oraz treści lp. 5.5 załącznika nr 3 do u.t.d.- wskazał, że - kierowca w dniu 22.09.2018 r. rozpoczął pracę o godz. 10:47. W 24-godzinnym okresie rozliczeniowym trwającym od godziny 10:47 w dniu 22.09.2018 r. do godziny 10:47 w dniu 23.09.2018 r., kierowca odebrał najdłuższy odpoczynek w godzinach od 05:37 (23.09) do 10:47 (23.09). Odpoczynek ten trwał 5 godzin 10 minuty. Do normy 11-godzinnego odpoczynku dziennego brak 5 godzin 50 minut; - kierowca w dniu 23.09.2018 r. rozpoczął pracę o godz. 10:47. W 24-godzinnym okresie rozliczeniowym trwającym od godziny 10:47 w dniu 23.09.2018 r. do godziny 10:47 w dniu 24.09.2018 r., kierowca odebrał najdłuższy odpoczynek w godzinach od 00:52 (24.09) do 09:58 (24.09). Odpoczynek len trwał 9 godzin 6 minut. Do normy 11-godzinnego odpoczynku dziennego brak 1 godziny 54 minut; - kierowca w dniu 25.09.2018 r. rozpoczął pracę o godz. 09:45. W 24-godzinnym okresie rozliczeniowym trwającym od godziny 09:45 w dniu 25.09.2018 r. do godziny 09:45 w dniu 26.09.2018 r., kierowca odebrał najdłuższy odpoczynek w godzinach od 19:32 (25.09) do 06:00 (26.09). Odpoczynek ten trwał 10 godzin 28 minut. Do normy 11-godzinnego odpoczynku dziennego brak 32 minuty. Z uwagi na powyższe okoliczności, organ przyjął za uzasadnione nałożenie kary pieniężnej w wysokości odpowiednio [...] zł, [...] zł oraz [...] zł z tytułu naruszenia sankcjonowanego przez lp.5.5.1, lp. 5.5.2, lp. 5.5.3 załącznika nr 3 do u.t.d., a zatem łączna kara pieniężna za wszystkie przypadki naruszenia wyniosła [...] zł. 4. Odnośnie naruszenia polegającego na niespełnieniu wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku: 1) skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas do 1 godziny; 2) skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin; 3) za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin, organ – po zacytowaniu art. 1 lit. o, i, ii, art. 8 ust. 3, 5 i 8 umowy AETR oraz treści lp. 5.6 załącznika nr 3 do u.t.d.-zaznaczył, że: - kierowca w dniu 26.09.2018 r. rozpoczął pracę o godz. 06:00. W 24-godzinnym okresie rozliczeniowym trwającym od godziny 06:00 w dniu 26.09.2018 r. do godziny 06:00 w dniu 27.09.2018 r., powinien był odebrać odpoczynek dzienny w dwóch częściach - co najmniej 3-godzinnej oraz co najmniej 9-godzinnej. Kierowca odebrał drugą część odpoczynku w godzinach od 21:07 (26.09) do 06:00 (27.09). Odpoczynek ten trwał 8 godzin 53 minuty. Do normy 9-godzinnego odpoczynku brak 7 minut. Z uwagi na powyższe okoliczności, organ przyjął za uzasadnione nałożenie kary pieniężnej w wysokości [...] zł z tytułu naruszenia lp.5.6.1 załącznika nr 3 do u.t.d. 5. Odnośnie naruszenia polegającego na skróceniu wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej: 1) o czas do 1 godziny; 2) o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin; 3) za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin, organ – po zacytowaniuart.1 lit.o, i, ii , art. 8 ust.3, 5 i 8 umowy AETR oraz lp. 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d.-wskazał, że: - kierowca w dniu 21.09.2018 r. rozpoczął pracę o godz. 06:10. W 24-godzinnym okresie rozliczeniowym trwającym od godziny 06:10 w dniu 21.09.2018 r. do godziny 06:10 w dniu 22.09.2018 r., kierowca odebrał najdłuższy odpoczynek w godzinach od 23:23 (21.09) do 06:10 (22.09). Odpoczynek ten trwał 6 godzin 47 minuty. Do normy 9-godzinnego skróconego odpoczynku dziennego brak 2 godzin 13 minut. Z uwagi na powyższe okoliczności, organ przyjął za uzasadnione nałożenie kary pieniężnej w wysokości [...] zł z tytułu naruszenia sankcjonowanego przez lp. 5.7.1, lp. 5.7.2 oraz lp. 5.7.3 załącznika nr 3 do u.t.d. 6. Odnośnie naruszenia polegającego na skróceniu regularnego okresu odpoczynku tygodniowego, jeżeli jego skrócenie nie jest dozwolone: 1) o czas do 3 godzin; 2) o czas powyżej 3 godzin do 9 godzin; 3) za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 9 godzin, organ – po zacytowaniu art. 1 lit. l i p, art. 8 ust.1 i ust. 6 umowy AETR oraz treści lp. 5.8 załącznika nr 3 do u.t.d.- wskazał, że: - w tygodniu zawierającym się od godziny 00:00 dnia 17.09.2018 r. do godziny 23:59 dnia 23.09.2018 r. kierowca odebrał odpoczynek tygodniowy w wymiarze jedynie 12 godzin i 40 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 18:01 dnia 19.09.2018 r. do godziny 06:41 dnia 20.09.2018 r. W tym okresie kierowca powinien odebrać regularny odpoczynek tygodniowy, tj. minimum 45 godzin nieprzerwanego odpoczynku, co oznacza, iż kierowca skrócił odpoczynek tygodniowy o 32 godziny i 20 minut, - w tygodniu zawierającym się od godziny 00:00 dnia 24.09.2018 r. do godziny 23:59 dnia 30.09.2018 r. kierowca odebrał odpoczynek tygodniowy w wymiarze jedynie 24 godziny i 6 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 12:30 dnia 30.09.2018 r. do godziny 12:36 dnia 01.10.2018 r. W tym okresie kierowca powinien odebrać regularny odpoczynek tygodniowy, tj. minimum 45 godzin nieprzerwanego odpoczynku, co oznacza, iż kierowca skrócił odpoczynek tygodniowy o 20 godzin i 54 minuty. Z uwagi na powyższe okoliczności, organ przyjął za uzasadnione nałożenie kary pieniężnej w wysokości odpowiednio [...] zł oraz [...] zł z tytułu naruszenia sankcjonowanego przez lp. 5.8.1, lp.5.8.2, lp.5.8.3 załącznika nr 3 do u.t.d., a zatem łączna kara pieniężna za wszystkie przypadki naruszenia wyniosła [...] zł. Nadto organ odwoławczy podkreślił, że zgodzić należy się ze Spółką, iż rzeczywiście ww. naruszenia nie zostały zawarte w protokole kontroli z dnia [...] r. nr [...] Niemniej jednak organ I instancji w piśmie z dnia 15.10.2018 r., zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego w zakresie stwierdzonych naruszeń, tym również z lp. 5.8 załącznika nr 3 do u.t.d. Tym samym strona została prawidłowo zawiadomiona o powyższych i mogła w ich zakresie złożyć wyjaśnienia. W ustosunkowaniu do wymiaru odpoczynku podkreślono, że w obydwu przypadkach naruszenia lp. 5.8 załącznika nr 3 do u.t.d. kierowca nie zrekompensował skróconych odpoczynków odpoczynkiem równoważnym wykorzystanym jednorazowo do końca trzeciego tygodnia. W związku z powyższym kierowca powinien był odebrać odpoczynek regularny. 7. Odnośnie naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego dwutygodniowego czasu prowadzenia pojazdu: 1) o czas do mniej niż 10 godzin; 2) o czas od 10 godzin do mniej niż 15 godzin; 3) o czas od 15 godzin do mniej niż 22 godzin i 30 minut; 4) za każdą rozpoczętą godzinę od 22 godzin i 30 minut, organ – po zacytowaniu art. 1 lit. l, p, art. 8 ust.1 i ust.6 umowy AETR oraz treści lp. 5.4 załącznika nr 3 do u.t.d.- wskazał, że: - w tygodniu zawierającym się od godziny 00:00 dnia 24.09.2018 r. do godziny 23:59 dnia 30.09.2018 r. kierowca odebrał odpoczynek tygodniowy w wymiarze jedynie 13 godzin i 26 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 16:59 dnia 28.09.2018 r. do godziny 06:25 dnia 29.09.2018 r. W tym okresie kierowca mógł odebrać odpoczynek tygodniowy w wymiarze skróconym, tj. minimum 24 godziny nieprzerwanego odpoczynku. Powyższe oznacza, iż kierowca skrócił odpoczynek tygodniowy o 10 godzin i 34 minuty. Organ odwoławczy wskazał, iż kierowca odebrał odpoczynek tygodniowy w wymiarze jedynie 24 godziny i 6 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 12:30 dnia 30.09.2018 r. do godziny 12:36 dnia 01.10.2018 r., a powinien był odebrać regularny odpoczynek tygodniowy. Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie organu niezasadne było nałożenie kary w wysokości [...] zł z tytułu ww. naruszenia sankcjonowanego przez lp. 5.9.1, lp. 5.9.2 oraz lp. 5.9.3 załącznika nr 3 do u.t.d. 8. Odnośnie naruszenia polegającego na przekroczeniu 6 kolejnych okresów 24-godzinnych od uprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku: 1) o czas do mniej niż 3 godzin; 2) o czas od 3 godzin do mniej niż 12 godzin; 3) o czas od 12 godzin, organ - po zacytowaniu art. 1 lit. l, p, art. 8 ust.1 i ust.6 umowy AETR oraz treści lp. 5.10 załącznika nr 3 do u.t.d.-wskazał, że: - w tygodniu zawierającym się od godziny 11:38 dnia 17.09.2018 r. do godziny 11:38 dnia 23.09.2018 r., kierowca powinien był rozpocząć odbieranie odpoczynku w wymiarze minimum 24 godzin do godziny 11:38 w dniu 23.09.2018 r., tymczasem kierowca rozpoczął odbieranie odpoczynku tygodniowego dopiero w dniu 30.09.2018 r. o godz. 12:30. Nadto organ podkreślił, iż opisane powyżej naruszenie nie zostało zawarte w protokole kontroli, niemniej jednak organ I instancji w piśmie z dnia 15.10.2018 r., zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego w zakresie stwierdzonych naruszeń, a tym samym strona został prawidłowo zawiadomiona o powyższych i mogła w ich zakresie złożyć wyjaśnienia. Z uwagi na powyższe okoliczności, organ przyjął za uzasadnione nałożenie kary pieniężnej w wysokości [...] zł z tytułu naruszenia sankcjonowanego przez lp. 5.10.1, lp. 5.10.2 oraz lp. 5.10.3 załącznika nr 3 do u.t.d. 9. Odnośnie naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: o czas do mniej niż 30 minut; o czas od 30 minut do mniej niż 1 godzina i 30 minut; za każde rozpoczęte 30 minut od 1 godziny i 30 minut, organ – po zacytowaniu art. 7 umowy AETR oraz treści lp. 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d. - wskazała, że: - kierowca w dniu 29.09.2018 r. - od godz. 10:20 do godz. 17:41 prowadził pojazd przez 6 godziny 45 minut. Brak przerwy w wymiarze minimum 45 minut. Przerwa nie została też podzielona według art. 7 akapit drugi Rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Norma - 4 godziny 30 minut została przekroczona o 2 godziny 15 minut, - kierowca w dniu 03.10.2018 r. - od godz. 15:02 do godz. 21:24 prowadził pojazd przez 4 godziny 48 minut. Brak przerwy w wymiarze minimum 45 minut. Przerwa nie została też podzielona według art. 7 akapit drugi Rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Norma - 4 godziny 30 minut została przekroczona o 18 minut, - kierowca w dniu 05.10.2018 r. - od godz. 06:53 do godz. 19:38 prowadził pojazd przez 11 godzin 36 minut. Brak przerwy w wymiarze minimum 45 minut. Przerwa nie została też podzielona według art. 7 akapit drugi Rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Norma - 4 godziny 30 minut została przekroczona o 7 godzin 6 minut, - kierowca w dniu 06.10.2018 r. - od godz. 14:49 do godz. 21:05 prowadził pojazd przez 5 godzin 39 minut. Brak przerwy w wymiarze minimum 45 minut. Przerwa nie została też podzielona według art. 7 akapit dragi Rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Norma - 4 godziny 30 minut została przekroczona o 1 godzinę 9 minut. Z uwagi na powyższe okoliczności, organ przyjął za uzasadnione nałożenie kary pieniężnej w wysokości odpowiednio [...] zł, [...] zł, [...] zł, [...] zł z tytułu naruszenia sankcjonowanego przez lp. 5.11.1, lp. 5.11.2, lp. 5.11.3 załącznika nr 3 do u.t.d., a zatem łączna kara pieniężna za wszystkie przypadki naruszenia wyniosła [...] zł. Organ wyjaśnił, że kwoty jednostkowych kar pieniężnych za każde naruszenie opisane w załączniku nr 3 do u.t.d. podlegają sumowaniu, ponieważ wystąpiło jedno naruszenie, a wysokość administracyjnej kary pieniężnej jest uzależniona od rozmiarów stwierdzanego naruszenia. Przekroczenie kolejnego progu czasowego oznacza zwiększenie rozmiarów stwierdzonego naruszenia i konieczność podniesienia wysokości kary pieniężnej. Szczegółowy mechanizm jej ustalania wynika wprost z przepisów ustawy nie pozwalając organowi na swobodę w jej kształtowaniu. 10. Odnośnie naruszenia polegającego na posługiwaniu się przez kierowcę kartą kierowcy, która nie jest jego własną kartą, organ – po zacytowaniu art.10, 11 załącznika do umowy AETR oraz treści lp. 6.3.3 załącznika nr 3 do u.t.d.- wskazał, że: - w toku kontroli w dniu 13.10.2018 r. wykazano, iż kierowca S. L. prowadził pojazd używając karty kierowca A. S.. Wykonując przewóz pojazdem na trasie z [...] do [...] oraz na trasie z [...] do [...] kierowca korzystał z cudzej karty, symulując w ten sposób załogę. Kierowca komunikując się w języku polskim oświadczył, iż używał karty A. S. w dniach: 22-25.09.2018 r, 27.09-03.10.2018 r., 5-6.10.2018 r. oraz 08-10.10.2018 r. Z uwagi na powyższe okoliczności organ przyjął za uzasadnione nałożenie kary pieniężnej w wysokości [...] zł z tytułu naruszenia sankcjonowanego przez lp. 6.3.3 załącznika nr 3 do u.t.d. Organ odwoławczy mając na uwadze argumentację odwołania dotyczącą odstąpienia od ukarania kierowcy z tytułu naruszeń z załącznika nr 1 do u.t.d., wyjaśnił, że takie naruszenia nie stanowią elementu niniejszego postępowania administracyjnego. Decyzją z dnia [...] nałożono karę pieniężną jedynie na przedsiębiorcę, w związku z powyższym nakładanie kar na kierowcę nie stanowi jej elementu. Nadto zaznaczono, że okoliczności faktyczne zostały dokładnie przedstawione w protokole kontroli, a w przypadku dwóch naruszeń, strona została zawiadomiona o ich ujawnieniu w piśmie z dnia [...] r. Organ nie uznał tłumaczenia A. S. - jakoby część przewozu wykonywał razem z kierowcą, lecz ze względu na ważne sprawy rodzinne i służbowe musiał przerwać przewóz i wrócić do [...] - z uwagi na to, iż w czasie postępowania nie przedstawiono żadnych dowodów na potwierdzenie powyższych wyjaśnień. Nie wskazano, w którym dniu A. S. przerwał wykonywanie przewozu. Nie przedstawiono również żadnych dowodów na powrót do Polski. Do stwierdzania naruszeń z czasu pracy wzięto pod uwagę dane z obydwu kart kierowców, gdyż kierowca symulował załogę przez całe zlecenie transportowe. Kierowca przyznał to w czasie rozmowy z kontrolującymi, a wskazywane przez stronę okoliczności tej rozmowy nie znajdują żadnych potwierdzeń w zebranym materiale dowodowym. Kierowca w przypadku kiedy nie rozumie komunikatów ze strony kontrolujących odmawia podpisania protokołu. W niniejszej sprawie kierowca nie tylko podpisał protokół, ale również wskazał dokładnie, w których dniach używał cudzej karty kierowcy. Nie ma również potrzeby przesłuchiwania kierowcy oraz przedstawiciela strony - A. S.. W czasie postępowania nie ujawniono żadnych nowych okoliczności, na które należałoby przeprowadzić przesłuchanie. Wyjaśnienia składane w czasie obydwu postępowań nie zostały podparte żadnymi dowodami. W ocenie organu odwoławczego, w niniejszej sprawie nie znajdą zastosowania art. 92b ust. 1 oraz art. 92c ust. 1 u.t.d., gdyż przedstawione przez stronę wyjaśnienia nie stanowią podstawy do zastosowania przepisu egzoneracyjnego. Nie przedstawiono bowiem dowodu na właściwą organizację pracy w przedsiębiorstwie, a konieczność symulowania przez kierowcę załogi świadczy o niewłaściwie zaplanowanym zleceniu transportowym. Wielokrotne używanie cudzej karty dowodzi braku odpowiedniego nadzoru nad działaniem kierowcy, zwłaszcza że przedsiębiorca mógł przewidzieć oraz przeciwdziałać powstawaniu kolejnych naruszeń. Do naruszeń z całą pewnością nie doszło też w okolicznościach, których strona nie mogła przewidzieć i na które nie miała wpływu. Kierowca posługiwał się kartą należącą do osoby reprezentującej Spółkę w związku z powyższym nie można uznać, iż strona nie miała wiedzy o dokonywaniu przez stronę naruszeń. Dalej GITD podkreślił, że kary za naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego są nakładane w trybie administracyjnym, zaś łączna kara pieniężna za wszystkie stwierdzone w sprawie naruszenia załącznika nr 3 do u.t.d. wyniosła [...] zł, ale z uwagi na art. 92a ust 3 u.t.d. została ona zredukowana do [...] zł. Według organu II instancji zarzuty odwołania nie zasługują na uwzględnienie, gdyż postępowanie było prowadzone z poszanowaniem przepisów k.p.a. Organ I instancji działał na podstawie przepisów prawa, podejmując czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także czyniąc zadość obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. W postępowaniu nie pozostawały wątpliwości dotyczące treści zastosowanych norm prawnych, jak również nie wystąpiły niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, a uzasadnienie prawne decyzji organu I instancji zawierało wszystkie wymagane elementy. Organ odwoławczy odwołując się do art. 92b i 92c u.t.d. zaznaczył, że to podmiot wykonujący transport ma zapewnić właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, a nie jedynie stworzyć warunki do przestrzegania przez kierowców czasu pracy. Stąd to strona powinna była upewnić się, czy kierowcy wykonujący przewozy na rzecz strony prawidłowo zrozumieli obowiązujące w tym zakresie przepisy oraz, czy stosują się do nich w trakcie wykonywania transportu. Właściwy system kontroli i nadzoru obowiązujący w przedsiębiorstwie strony doprowadziłby do ujawnienia faktu wykonywania przez kierowców transportu z naruszeniem przepisów z zakresu norm czasu pracy. Obowiązkiem przedsiębiorcy jest nadzór nad odpowiednimi zachowaniami ludzkimi. Zakres tych obowiązków ściśle jest związany z rodzajem prowadzonej działalności gospodarczej, na którą składają się poszczególne czynności przedsiębiorcy. Jedną zaś z takich czynności niewątpliwie jest kierowanie pojazdem samochodowym. W zdecydowanej większości przypadków kierowca samodzielnie prowadzi pojazd, gdzie trudno jest o osobisty nadzór pracodawcy. Jednakże wskazanej okoliczności nie można kwalifikować w kategoriach wyłączających odpowiedzialność przedsiębiorcy, bowiem ma on obowiązek przeszkolenia kierowcy i organizowania kierowcom pracy w taki sposób, aby nie dochodziło do naruszeń ustawy o transporcie drogowym. Przedsiębiorca powinien wykazać się dbałością o osiągnięcie zamierzonego celu, w tym każdorazowo sprawdzać pojazd przed wysłaniem kierowcy w zadanie przewozowe oraz mieć kontakt telefoniczny z kierowcą, który znajduje się w trasie. W niniejszej sprawie strona nie wskazała okoliczności, których nie mogła przewidzieć oraz na które nie miała wpływu. Dlatego też w rozpoznawanej sprawie brak jest podstaw do zastosowania art. 92b i 92 c u.t.d. Spółka zaskarżyła wyżej opisaną decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W skardze podniosła, że decyzja ta została wydana z naruszeniem: 1) art. 15 k.p.a. oraz stanowiącego jego konkretyzację art. 127 k.p.a., poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności, jako gwarancji procesowej strony postępowania administracyjnego, wyrażającej się w możliwości żądania przez nią wyjaśnienia wątpliwości faktycznych i prawnych w ponownym rozstrzygnięciu jej sprawy indywidualnej załatwionej decyzją organu I instancji, 2) art. 15 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż organ II instancji pomimo obowiązku ponownego rozpatrzenia sprawy w jej całokształcie, oparł swoje rozstrzygnięcie na wadliwie ustalonym uprzednio stanie faktycznym, nie dokonując należytej, a jednocześnie niezależnej oceny ustalonego po kontroli drogowej stanu faktycznego, jak i prawidłowej kwalifikacji prawnej zastosowanych w decyzji organu I instancji przepisów, 3) art. 77 § 1 k.p.a., poprzez oparcie decyzji na niejednoznacznym i niepełnym materiale dowodowym, bez przeprowadzenia przesłuchania kierowcy i przedsiębiorcy na okoliczność wyjaśnień zgłoszonych przez stronę mających na celu ustalenie niewątpliwego stanu faktycznego, 4) zasady przekonywania wyrażonej w art. 11 k.p.a., realizowanej na mocy art. 9 i 107 § 3 k.p.a., poprzez niewystarczające w ustalonym stanie faktycznym wyjaśnienie stronie zasadności przesłanek i środków dowodowych, którymi organ I instancji kierował się przy załatwieniu sprawy, 5) art. 8 k.p.a., tj. zasady zaufania do organów Państwa poprzez prowadzenie postępowania w sposób zakładający dokonanie przez stronę zarzucanych jej naruszeń, bez oceny okoliczności branych pod uwagę podczas analizy przesłanek i zgłaszanych przez stronę dowodów, 6) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów, a także przez orzekanie na podstawie domyślnych faktów bez kierowania się zasadą słuszności interesu strony oraz przepisem art. 80 k.p.a., który nakazuje rozstrzygać wątpliwości, co do stanu faktycznego na korzyść strony postępowania. Spółka, kwestionując prawidłowość dokonanych ustaleń faktycznych podniosła, że nie jest prawdą, iż kierowca komunikatywnie posługiwał się językiem polskim. Nie zgodziła się także z twierdzeniem, jakoby doszło do naruszenia normy wyrażonej w lp.6.3.3. załączniku nr 3 do u.t.d., skoro w [...] i [...] kierowca jechał w załodze i nie było żadnej przesłanki, aby używał cudzej karty. Dlatego też Spółka wnosiła o dopuszczenie dowodu z przesłuchania kierowcy i A. S.. Organ oddalił wnioski, ale nie wezwał o przedstawienie dowodów. Poza tym według Spółki nie wyjaśniono okoliczności, w jakich kierowca podpisał protokół, a kwestia ta ma istotne znaczenie dla wykazania ww. naruszenia i kolejnych naruszeń, które automatycznie zostały wykreowane poprzez sumowanie aktywności kart dwóch kierowców. Kierowca podpisując protokół, nie wiedział, że w uwagach napisano, że przyznał się do używania cudzej karty, a ponadto sam opis ww. naruszenia jest sprzeczny z jego oświadczeniem (relacją), co nie zostało w żaden sposób ocenione. Spółka nie podzieliła stanowiska organu, że ukaranie kierowcy nie stanowi elementu niniejszego postępowania. W jej ocenie można przyjąć, że odstąpiono od nałożenia na kierowcę kary za naruszenie przepisów z powodu braku dowodów winy. A jeśli tak, to nie ma również dowodu na naruszenia zarzucane przedsiębiorcy. Według Spółki, naruszenie z lp. 6.3.3. załącznika nr 3 do u.t.d. zostało przez kontrolującego wykreowane, jedynie na podstawie domysłów i doświadczenia zawodowego, zaś naruszenia czasu pracy, wbrew stanowisku organu, mają charakter wtórny, gdyż są konsekwencją tezy, że kierowca faktycznie używał kartę innego kierowcy. Bez dodania aktywności z dwóch kart, naruszeń czasu by nie było. Zarówno wątpliwości dotyczące rozmowy kontrolujących z kierowcą, okoliczności odstąpienia od nałożenia mandatów karnych oraz brak dowodów zaprzeczających powrót drugiego kierowcy prowadzą do wniosku, że organ nie ustalił wszystkich okoliczności sprawy. Rozmiar domniemanych naruszeń i ich skutek w postaci nałożonych kar nie może być zatem akceptowany, zwłaszcza że organ nie wykazał, w których dokładnie dniach (okresach rozliczeniowych) kierowca mógł używać cudzej karty i nie wyjaśnił, dlaczego wymagane były regularne odpoczynki tygodniowe, choć kierowca mógł skompensować skrócenie pierwszego odpoczynku po kontroli drogowej, a drugiego – po przyjeździe do przedsiębiorstwa. Skarżąca podniosła także, że niezrozumiały jest opis naruszenia z lp.5.9. załącznika nr 3 do u.t.d. oraz sposób dokonania korekty nałożonej kary za skrócenie odpoczynku tygodniowego w okresie 28.09.-29.09.2018 r. i 30.09-01.10.2018 r. Oznacza to zatem, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, zaś samo jego wszczęcie zostało dokonane z naruszeniem art. 92a u.t.d. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego zwrócił się z wnioskiem o jej odrzucenie jako złożonej z uchybieniem terminu. Na rozprawie w dniu 3 października 2019 r. wniósł o oddalenie skargi, przyznając, że argumentacja zawarta w odpowiedzi na skargę jest chybiona. Wojewódzki Sad Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: W myśl z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2018 poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej p.p.s.a.) wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał, lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Wbrew żądaniu organu, Sąd nie odrzucił skargi, albowiem została ona wniesiona w terminie. Oceniając ten zarzut, Sąd miał na uwadze przepis art. 83 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków, lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie. W myśl art. 92a ust. 3 u.t.d. suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenie stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć 12 000 złotych. W myśl ust. 7 wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1 wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku nr I do rozporządzenia komisji (UE) 2016/403 : - popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp.1-9, - popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem określa lp.10 transportu drogowego. W myśl art. 92b ust. 1 u.t.d. nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz drogowy zapewnił: 1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów: a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006, b) rozporządzenia (UE) nr 165/2014, c) umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. (Dz.U. z 2014 r. poz. 409), d) ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców; 2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. W rozpoznawanej sprawie organy transportu drogowego nałożyły na skarżącego karę pieniężną w wysokości [...] zł za następujące naruszenia: 1/ przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone 1) o czas do mniej niż 1 godziny; 2) o czas od 1 godziny do mniej niż 2 godzin; 3) za każdą rozpoczętą godzinę od 2 godzin; 4) za każdą rozpoczętą godzinę od 15 godzin, w przypadku braku jakiejkolwiek przerwy lub odpoczynku trwającego co najmniej 4 godziny i 30 minut, organ – po zacytowaniu art.1 lit. s, art. 6 ust.1 umowy AETR oraz treści Ip. 5.2 załącznika nr 3 do u.t.d. 2/ przekroczenie maksymalnego dwutygodniowego czasu prowadzenia pojazdu: 1) o czas do mniej niż 10 godzin; 2) o czas od 10 godzin do mniej niż 15 godzin; 3) o czas od 15 godzin do mniej niż 22 godzin i 30 minut; 4) za każdą rozpoczętą godzinę od 22 godzin i 30 minut, organ – po zacytowaniu treści art. 6 umowy AETR i lp. 5.4 załącznika nr 3 do u.t.d. 3/ skrócenie wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego: 1) o czas do 1 godziny; 2) o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin i 30 minut; 3) za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin i 30 minut, organ – po zacytowaniu art. 1 lit. o, i, ii, art. 8 ust. 3, 5 i 8 umowy AETR oraz treści lp. 5.5 załącznika nr 3 do u.t.d. 4/ niespełnienie wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku: 1) skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas do 1 godziny; 2) skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin; 3) za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin, organ – po zacytowaniu art. 1 lit. o, i, ii, art. 8 ust. 3, 5 i 8 umowy AETR oraz treści lp. 5.6 załącznika nr 3 do u.t.d. 5/ skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego – zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej: 1) o czas do 1 godziny; 2) o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin; 3) za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin, organ – po zacytowaniu art.1 lit.o, i, ii, art. 8 ust.3, 5 i 8 umowy AETR oraz lp. 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d. 6/ skrócenie regularnego okresu odpoczynku tygodniowego, jeżeli jego skrócenie nie jest dozwolone: 1) o czas do 3 godzin; 2) o czas powyżej 3 godzin do 9 godzin; 3) za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 9 godzin, organ – po zacytowaniu art. 1 lit. l i p, art. 8 ust.1 i ust. 6 umowy AETR oraz treści lp. 5.8 załącznika nr 3 do u.t.d. 7/ przekroczenie maksymalnego dwutygodniowego czasu prowadzenia pojazdu: 1) o czas do mniej niż 10 godzin; 2) o czas od 10 godzin do mniej niż 15 godzin; 3) o czas od 15 godzin do mniej niż 22 godzin i 30 minut; 4) za każdą rozpoczętą godzinę od 22 godzin i 30 minut, organ – po zacytowaniu art. 1 lit. l, p, art. 8 ust.1 i ust.6 umowy AETR oraz treści lp. 5.4 załącznika nr 3 do u.t.d. 8/ przekroczenie 6 kolejnych okresów 24-godzinnych od uprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku: 1) o czas do mniej niż 3 godzin; 2) o czas od 3 godzin do mniej niż 12 godzin; 3) o czas od 12 godzin, organ – po zacytowaniu art. 1 lit. l, p, art. 8 ust. 1 i ust. 6 umowy AETR oraz treści lp. 5.10 załącznika nr 3 do u.t.d.- 9/ przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: o czas do mniej niż 30 minut; o czas od 30 minut do mniej niż 1 godzina i 30 minut; za każde rozpoczęte 30 minut od 1 godziny i 30 minut, organ – po zacytowaniu art. 7 umowy AETR oraz treści lp. 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d. 10/ posługiwanie się przez kierowcę kartą kierowcy, która nie jest jego własną kartą, organ – po zacytowaniu art. 10, 11 załącznika do umowy AETR oraz treści lp. 6.3.3 załącznika nr 3 do u.t.d. Organ ustalił, że za wszystkie wymienione naruszenie kara wyniosła [...] zł jednakże na podstawie art.92 a ust. 3 u.t.d. została zredukowana do kwoty [...]złotych. Z przeprowadzonego przez organy postępowania wynika, że 9 z 10 naruszeń dotyczy czasu pracy kierowcy. Z kolei jedno z naruszeń odnosi się do posługiwania się kartą kierowcy, która nie jest jego własną kartą. Kierowca S. L. wykonywał międzynarodowy transport drogowy rzeczy na rzecz skarżącego na trasie z [...] do [...], a następnie z [...] do [...]. Skarżący podnosił, że część tej podróży odbywał razem z kierowcą, jednakże z ważnych powodów musiał wrócić do [...]. Słusznie zauważyły organy, że skarżący nie przedłożył żadnego dowodu na okoliczność przerwania podróży, w którym miejscu to nastąpiło, nie przedłożył nadto dowodu na okoliczność, w jaki sposób wrócił do [...] (bilety, paragony ze stacji paliw, stemple graniczne w paszporcie etc.). Wnioskowane przez skarżącego przeprowadzenie dowodu z przesłuchania strony oraz kierowcy, co słusznie zauważył organ, niczego nowego do sprawy nie wniosą. Wiarygodne jest z kolei, wobec braku dowodów przeciwnych, tłumaczenie kierowcy,że posługiwał się obiema kartami, symulując w trakcie zlecenia transportowego, że pojazd prowadzony jest przez załogę nie zaś przez jednego kierowcę. Wyjaśnienia kierowcy w tej materii należy uznać za wystarczające, zaś brak wystarczającej znajomości języka nie jest argumentem wiarygodnym do wytłumaczenia tej sytuacji. Uwolnienie się od odpowiedzialności na podstawie art. 92b i 92c u.t.d. ma zastosowanie tylko wtedy, gdy chodzi o zdarzenia nieoczekiwane i nadzwyczajne. W dyspozycji art. 92b ust. 1 i art. 92c ust. 1 u.t.d. nie mieszczą się sytuacje, które są skutkiem zachowania kierowcy, ale które wynikają z braku właściwych rozwiązań organizacyjnych po stronie pracodawcy, w zakresie umożliwienia pracownikom przestrzegania przepisów oraz dyscyplinowania ich do przestrzegania tych przepisów. Także kwestie właściwego doboru pracowników (ryzyko osobowe) nie mieszczą się w zakresie regulacji ww. przepisów. Na przedsiębiorcy ciążą obowiązki właściwego doboru osób współpracujących z nim, zachowania należytej staranności, właściwego systemu motywacyjnego, szkoleniowego, czy innego rodzaju środków dyscyplinujących, tak, aby nie dochodziło do naruszeń przepisów u.t.d. Przepisy u.t.d. przewidują odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z tytułu naruszenia obowiązków, lub warunków przewozu drogowego. Istota tego rodzaju odpowiedzialności sprowadza się do tego, że podlega jej podmiot charakteryzujący się cechami wyrażonymi w normie prawnej stanowiącej podstawę odpowiedzialności, po wyczerpaniu określonych w tej normie znamion działania lub zaniechania, lub też znamiona tego zachowania muszą zostać wyczerpane przez inny podmiot – o ile norma prawna przypisuje zachowanie innego podmiotu, lub skutek tego zachowania wspomnianemu podmiotowi administrowanemu (delikt administracyjny). Zaistnienie powyższych przesłanek jest – co do zasady – wystarczające, aby podmiot administrowany obciążony został z tytułu popełnionego deliktu administracyjnego sankcją administracyjną. Zbędne staje się w takim przypadku badanie jakichkolwiek innych dodatkowych okoliczności, jak na przykład winy podmiotu administrowanego – nie mają one bowiem wpływu ani na poniesienie przez niego odpowiedzialności, ani na wymiar nakładanej na niego sankcji administracyjnej. Wymienione przepisy wyraźnie statuują odpowiedzialność obiektywną. Podmiot wykonujący przewóz drogowy jest zobowiązany do działań organizacyjnych gwarantujących bezpieczeństwo innych użytkowników dróg, w tym w zakresie doboru kierowców i ułożenia planu ich pracy. Do uwolnienia się od odpowiedzialności nie wystarczy wykazanie braku winy, lecz wymagane jest udowodnione podjęcie wszystkich niezbędnych środków w celu zapobieżenia powstaniu naruszenia prawa. Skarżący – mimo że to na nim spoczywał ciężar dowodu – nie przedstawił szczegółów zadań transportowych, jakie wykonywał na jego rzecz kierowca, w dniach, w których stwierdzono poszczególne naruszenia (w toku postępowania nie okazał dowodów wskazujących na okoliczności, w jakich odbywał się skontrolowany przewóz drogowy; nie udowodnił, że zadania przewozowe zostały zorganizowane tak, aby kierowca mógł je wykonać nie naruszając norm czasu pracy). Powyższe – wbrew zarzutom skargi – niewątpliwie i bardzo szczegółowo wykazano w uzasadnieniu skarżonej decyzji odnośnie każdego ze stwierdzonych w kontroli naruszeń. Naruszenia zostały udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego. Organ zgromadził materiał dowodowy będący podstawą wydania zaskarżonej decyzji. Organ dysponował protokołem kontroli, danymi cyfrowymi pobranymi z karty kierowcy S. L. oraz skarżącego oraz tachografu cyfrowego zamontowanego w kontrolowanym pojeździe. Nie można zarzucić organowi dowolności w przyjęciu, że wykryte naruszenie polegające na fałszowaniu zapisu czasu pracy kierowcy poprzez posługiwanie się kartą innego kierowcy podważa wyjaśnienia strony o prawidłowej organizacji pracy. Gdyby tak było, kierowca nie rejestrowałby swojej organizacji na karcie innego kierowcy, bowiem wiedziałby, że popełnione naruszenie zostanie wykryte przez pracodawcę. Postępowanie kierowcy prowadzącego przez wiele godzin pojazd bez odpoczynku stanowiło zagrożenie dla innych uczestników ruchu drogowego. Skoro zatem kierowca rejestrował swoją aktywność na karcie kierowcy należącej do jego pracodawcy, oznacza to, że robił to za przyzwoleniem strony. W ocenie Sądu, w sprawie prawidłowo ustalono stan faktyczny, zgromadzono dowody, które były konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy i jako dowód dopuszczono wszystko, co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Zdaniem Sądu, nie było konieczności zebrania dodatkowego materiału dowodowego, co sugeruje skarżący. Wbrew zarzutom skargi, z treści uzasadnień wydanych w sprawie – w obu instancjach – decyzji wynika, dlaczego sprawa została załatwiona tak, a nie inaczej. Podsumowując, chybione są zarzuty skargi traktujące o naruszeniu art. 127, art. 15 w zw. z art. 138 § 1 pkt 2, art. 7 art. 8, art. 9 oraz art. 77 § 1 i art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Z tych wszystkich względów – stosownie do dyspozycji art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę należało oddalić w całości i orzec jak w sentencji wyroku.