II SA/Sz 565/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wojciechowska Sędziowie Sędzia WSA Wiesław Drabik, Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.) Protokolant starszy inspektor sądowy Aneta Ciesielska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 listopada 2025 r. sprawy ze skargi K. J. na akt Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie z dnia 21 maja 2025 r. nr ZD-213/25 w przedmiocie odstąpienia od prowadzenia postępowania kwalifikacyjnego uchyla zaskarżony akt. Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie przez K. J. (zwanego dalej skarżącym) jest akt Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie (zwanego dalej organem lub Komendantem) z dnia 21 maja 2025 r., nr [...], w przedmiocie odstąpienia od prowadzenia postępowania kwalifikacyjnego. Wydanie zaskarżonego aktu poprzedziło postępowanie o następującym przebiegu: Pismem z dnia 21 lutego 2025 r. Skarżący zwrócił się do organu o przyjęcie do służby w Policji w Komendzie Wojewódzkiej Policji w Szczecinie. W podaniu umotywował chęć podjęcia służby w policji i wyraził gotowość jej podjęcia niezwłocznie po upływie okresu wypowiedzenia w jednostce wojskowej w której jest zatrudniony. Pismem z dnia 21 maja 2025 r. Komendant poinformował Skarżącego, że prowadzone wobec niego postępowanie kwalifikacyjne do służby w Policji zostało przerwane - odstąpiono od jego prowadzenia na podstawie art. 25 ust. 19 pkt 9 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 636), zwanej dalej ustawą, ponieważ jego dalsze prowadzenie nie znajduje uzasadnienia w potrzebach kadrowych Policji. W piśmie tym organ wskazał, że dokonał analizy zebranego w toku postępowania kwalifikacyjnego materiału i uznał, że przyjęcie Skarżącego do służby w Policji nie znajduje uzasadnienia w potrzebach kadrowych. Nadmienił, że pojęcie potrzeb kadrowych nie może być utożsamiane i nie jest skorelowane w liczbą wakatów w Policji. Dobór do służby jest dostosowany do konkretnych potrzeb kadrowych danej jednostki organizacyjnej Policji. Tym samym nie oznacza to, że kandydat, który przystąpi postępowania kwalifikacyjnego to postępowanie zakończy, a także, że po jego zakończeniu zostanie przyjęty do służby w Policji, jeżeli jego kandydatura nie będzie zgodna z potrzebami kadrowymi. Organ podkreślił, iż celem procesu doboru do służby w Policji jest także wybór najlepszych spośród kandydatów, którzy dają rękojmię wykonywania przyszłych, nie rzadko skomplikowanych zadań służbowych na najwyższym poziomie. Postępowanie kwalifikacyjne obejmuje m.in. ocenę przydatności zawodowej kandydata w Policji poprzez zastosowanie technik selekcyjnych, zgodnie z ogólnymi regułami rekrutacji obowiązującymi na rynku pracy. Potrzeby kadrowe Policji to me tylko liczba, ale i rodzaj oraz jakość funkcjonariuszy niezbędnych do osiągnięcia celów formacji hierarchicznej, jaką jest Policja. Wszystko to mieści się w strategii skutecznego zarządzania zasobami ludzkimi przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie. Jednocześnie Komendant poinformował, że zgodnie z przepisami regulującymi postępowanie kwalifikacyjne do służby w Policji, nie ma obowiązku uzasadniania kandydatom motywów podjętych rozstrzygnięć w przedmiotowym zakresie. Pismem z dnia 18 czerwca 2025 r. Skarżący wystosował do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie ponaglenie i wniosek o kontynuowanie wobec niego postępowania kwalifikacyjnego. Pismem z dnia 27 czerwca 2025 r. K. J. wniósł skargę na akt z dnia 21 maja 2025 r. i zarzucił organowi naruszenie: 1. art. 25 ust. 19 pkt. 9 ustawy o Policji poprzez pozbawione podstaw faktycznych i prawnych odstąpienie od prowadzenia wobec niego postępowania kwalifikacyjnego mającego na celu ustalenie, czy spełnia warunki przyjęcia do służby w Policji, oraz określenie predyspozycji do pełnienia tej służby, w sytuacji gdy nie wystąpiła żadna opisana w ustawie o Policji przesłanka, która mogłaby uzasadniać brak przeprowadzenia takiego postępowania; 2. art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 K.p.a. poprzez brak podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, z pominięciem interesu społecznego i jego słusznego interesu; 3. art. 8 § 1 K.p.a. poprzez brak przeprowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej oraz brak zastosowania się do zasady równego traktowania; 4. art. 11 K.p.a. poprzez brak sporządzenia uzasadnienia zaskarżonego aktu prawnego, a w konsekwencji brak wyjaśnienia zasadności przesłanek odstąpienia od przeprowadzenia wobec niego postępowania kwalifikacyjnego; 5. art. 2 oraz art. 7 Konstytucji RP poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonego aktu. Wobec tak postawionych zarzutów Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego aktu i zobowiązanie Komendanta Wojewódzkiego Policji do przeprowadzenia wobec niego postępowania kwalifikacyjnego. W przypadku gdyby Sąd uznał, iż w niniejszej sprawie nie przysługuje skarga na informację/akt Wydziału Kadr Komendy Wojewódzkiej Policji w Szczecinie z dnia 21 maja 2025 r. wniósł o potraktowanie niniejszego pisma jako skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie i wniósł o zobowiązanie Komendanta Wojewódzkiego Policji do przeprowadzenia wobec niego postępowania kwalifikacyjnego o którym mowa w art. 25 ustawy o Policji. W uzasadnieniu skargi Skarżący wyjaśnił, że pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie z dnia 21 maja 2025r. informujące o odstąpieniu od prowadzenia wobec niego postępowania kwalifikacyjnego zostało nadane listem zwykłym. Znalazł je w skrzynce pocztowej i zapoznał się z jego treścią w dniu 28 maja 2025r. Pismo to nie zawierało informacji czy stanowi ono decyzję, czy przysługuje od niego jakaś droga odwoławcza oraz w jakim terminie można złożyć od niego odwołanie. W związku z powyższym z ostrożności złożył niniejszą skargę w terminie 30 dni od otrzymania rzeczonego pisma. Dalej Skarżący wyjaśnił, że po złożeniu dokumentów wielokrotnie, stawiał się w Komendzie Wojewódzkiej aby uzyskać informację na jakim etapie znajduje się postępowanie kwalifikacyjne dotyczące jego osoby. Próbował to również czynić telefonicznie. W dniu 16 kwietnia 2025r. został przeprowadzony w jego miejscu zamieszkania wywiad środowiskowy przez dzielnicowych KP D.. Dokumentacja dotycząca wskazanego wywiadu środowiskowego znajdowała się w KWP Szczecin co najmniej od 18 kwietnia 2025 r. Po kolejnych monitach telefonicznych i zapytaniach o stan sprawy 26 maja 2025 r. zostało do Skarżącego skierowane pismo datowane na dzień 21 maja 2025r., w którym został poinformowany, że Komendant Wojewódzki Policji w Szczecinie odstąpił od prowadzenia w stosunku do niego postępowania kwalifikacyjnego na podstawie art. 25 ust. 19 pkt 9 ustawy o Policji. Strona zarzuciła organowi, że w piśmie tym nie zawarto żadnych pouczeń oraz nie wskazano w żadnej konkretnej przyczyny uzasadniającej do odstąpienia wobec niego od prowadzenia postępowania kwalifikacyjnego. Zdaniem Skarżącego wskazana w piśmie z dnia 21 maja 2025 r. podstawa odstąpienia od postępowania kwalifikacyjnego jest abstrakcyjna i niezgodna z rzeczywistym stanem rzeczy. Powołanie się na nią stanowi próbę obejścia prawa i przepisów dotyczących procedury ubiegania się o przyjęcie do służby. Nie sposób bowiem uznać, że przyjęcie do służby (zwłaszcza bez przeprowadzenia postępowania kwalifikacyjnego i zweryfikowania predyspozycji do pełnienia służby) nie znajduje uzasadnienia w potrzebach kadrowych Policji w sytuacji gdy: - powszechna jest wiedza o dramatycznych wręcz brakach kadrowych w Policji, - praktycznie w każdej jednostce Policji na terenie woj. Zachodniopomorskiego, w szczególności w samej KWP Szczecin umieszczone są informacje o prowadzonych naborach oraz prospekty zachęcające do wstąpienia w szeregi Policji. Następnie wskazał, że posiadane przez niego kwalifikacje oraz zdobyte kilkunastoletnie doświadczenie w pracy w Policji oraz w Wojsku przemawiają za przyjęciem go do służby w Policji. Zdaniem strony skarżącej należy kategorycznie stwierdzić, że w realiach niniejszej sprawy nie sposób uznać aby dalsze prowadzenie wobec niego postępowania kwalifikacyjnego było nieuzasadnione. Biorąc pod uwagę fakt, iż w piśmie z dnia 21 maja 2025r. nie wskazano na żadną konkretną przesłankę odstąpienia od prowadzenia postępowania kwalifikacyjnego, to tym samym odstąpiono od kontynuowania tego postępowania w sposób niezasadny, bez podstawy prawnej oraz faktycznej. Brak przeprowadzenia wobec Skarżącego postępowania kwalifikacyjnego nie ma nic wspólnego z bezstronnością, równym traktowaniem obywateli i równym dostępem do służby w Policji. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Szczecinie wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935), zwanej dalej P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie Kodeks postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy Ordynacja podatkowa, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej, oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Oceniając w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, Sąd uznał, że mieści się ona w granicach kognicji sądu administracyjnego. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd, zgodnie z którym podejmowany przez przełożonego właściwego w sprawie postępowania kwalifikacyjnego akt o odstąpieniu od prowadzenia postępowania dotyczącego przyjęcia do służby w Policji podlega kontroli sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Ma on bowiem charakter zewnętrzny, jest skierowany do podmiotu indywidualnego spoza struktury organizacyjnej organu administracji publicznej i dotyczy uprawnień wynikających z przepisów prawa. Pozytywne zakończenie postępowania kwalifikacyjnego umożliwia natomiast kandydatowi nawiązanie stosunku służbowego o charakterze publicznoprawnym (por. wyrok NSA z dnia 4 lipca 2014 r., sygn. akt I OSK 3044/12, dostępny - jak wszystkie orzeczenia powołane w uzasadnieniu - na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zaskarżony w niniejszej sprawie akt Komendanta z dnia 21 maja 2025 r. o odstąpieniu od prowadzenia w stosunku do skarżącego postępowania kwalifikacyjnego stanowi zatem akt z zakresu administracji publicznej, który mieści się w kategorii aktu określonego w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Wyjaśnienia również wymaga, że zgodnie z art. 53 § 2 P.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę. W ocenie Sądu w okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić, że skarga została wniesiona w terminie. Stosownie zaś do art. 146 § 1 P.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, sąd uchyla ten akt albo stwierdza bezskuteczność czynności. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio. W sprawach skarg na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, sąd może w wyroku uznać uprawnienie lub obowiązek wynikające z przepisów prawa (art. 146 § 2 P.p.s.a.). Wedle art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Kompetencja kontrolna sądu administracyjnego sprowadza się więc do oceny legalności działania organu administracji na trzech płaszczyznach: pierwszej - oceny zgodności działania z prawem materialnym, drugiej - dochowania wymaganej prawem procedury, trzeciej - respektowania reguł określonych w przepisach ustrojowych (por. A. Kabat, Prawo do sądu jako gwarancja ochrony praw człowieka w sprawach administracyjnych [w:] Podstawowe prawa jednostki i ich sądowa ochrona, Warszawa 1997, s. 231). W konsekwencji należy wyraźnie odróżnić kontrolę administracji publicznej (rozstrzyganie sprawy sądowoadministracyjnej) od wykonywania administracji publicznej (rozstrzygania sprawy administracyjnej). Sąd administracyjny nie jest władny do samodzielnego wydania rozstrzygnięcia w miejsce organu administracji publicznej (tj. do rozstrzygania spraw administracyjnych). Sąd administracyjny może w związku z tym zdyskwalifikować konkretne rozstrzygnięcie organu i zobowiązać ten organ do ponownego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Dokonana przez Sąd, według wskazanych kryteriów, kontrola legalności zaskarżonego aktu wykazała, że narusza on prawo w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. Przedstawienie przyczyn, które legły u podstaw takiej oceny Sądu, rozpocząć należy od przypomnienia, że materialnoprawną podstawę działania organu w zakresie wniosku skarżącego o przyjęcie do służby w Policji stanowiły przepisy cyt. wyżej ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, zwanej nadal ustawą. W pierwszej kolejności wskazać jednak trzeba, na co słusznie zwraca się uwagę w orzecznictwie, że art. 60 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej stanowi, iż obywatele polscy korzystający z pełni praw publicznych mają prawo dostępu do służby publicznej na jednakowych zasadach. Przepis ten wprawdzie nie gwarantuje przyjęcia do tej służby, gdyż ustawodawca jest uprawniony do sformułowania dodatkowych warunków, uzależniając od ich spełnienia uzyskanie określonych stanowisk w służbie publicznej, z uwzględnieniem ich rodzaju oraz istoty. Ponadto organy władzy publicznej muszą określić liczbę obsadzanych stanowisk stosownie do potrzeb państwa. Z przepisu tego wynika jednak zapewnienie równości szans dla osób podejmujących starania o pełnienie funkcji w służbie publicznej. Z jednej strony przepis ten wymaga od ustawodawcy ustanowienia regulacji materialnoprawnych, określających przejrzyste kryteria selekcji kandydatów i obsadzania poszczególnych stanowisk w służbie publicznej, zaś z drugiej strony, nakazuje stworzenie odpowiednich gwarancji proceduralnych, zapewniających możliwość weryfikacji decyzji w sprawie naboru do służby. Brak odpowiednich procedur kontrolnych i odwoławczych może stanowić istotną przeszkodę w stosowaniu przyjętych reguł i skutkować naruszeniem konstytucyjnego wymogu traktowania starających się o dostęp do służby na jednakowych zasadach. Nadto przepis art. 60 Konstytucji RP stanowi źródło precyzyjnie określonych konstytucyjnych praw podmiotowych, które muszą być przestrzegane przez organy władzy publicznej (por. wyrok o sygn. akt I OSK 3044/12 i powołane tam orzecznictwo). Urzeczywistnienie powyższych wymogów konstytucyjnych z art. 60 Konstytucji RP stanowi przepis art. 25 ustawy, jak również wydane na podstawie art. 25 ust. 23 ustawy rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia z dnia 14 lutego 2025 r. w sprawie postępowania kwalifikacyjnego w stosunku do kandydatów ubiegających się o przyjęcie do służby w Policji (Dz. U. z 2025 r. poz. 248), które zawierają regulacje materialnoprawne w zakresie kryteriów selekcji kandydatów i obsadzania poszczególnych stanowisk w służbie publicznej. Zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy o Policji służbę w Policji może pełnić obywatel polski o nieposzlakowanej opinii, który nie był skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, korzystający z pełni praw publicznych, posiadający co najmniej wykształcenie średnie lub średnie branżowe oraz zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych, podległych szczególnej dyscyplinie służbowej, której jest gotów się podporządkować, a także dający rękojmię zachowania tajemnicy stosownie do wymogów określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych. Z kolei według art. 25 ust. 2 ustawy przyjęcie kandydata do służby w Policji, zwanego dalej "kandydatem", następuje po przeprowadzeniu postępowania kwalifikacyjnego mającego na celu ustalenie, czy kandydat spełnia warunki przyjęcia do służby w Policji, oraz określenie jego predyspozycji do pełnienia tej służby. Postępowanie kwalifikacyjne składa się z następujących etapów: 1) złożenia podania o przyjęcie do służby, kwestionariusza osobowego kandydata do służby w Policji, a także dokumentów stwierdzających wymagane wykształcenie i kwalifikacje zawodowe oraz zawierających dane o uprzednim zatrudnieniu; 2) testu wiedzy; 3) testu sprawności fizycznej; 4) badania psychologicznego w tym testu psychologicznego; 5) rozmowy kwalifikacyjnej; 6) ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby w Policji; 7) sprawdzenia w ewidencjach, rejestrach i kartotekach, w tym w policyjnych zbiorach danych, prawdziwości danych zawartych w kwestionariuszu osobowym kandydata do służby w Policji; 8) postępowania sprawdzającego określonego w przepisach o ochronie informacji niejawnych - w przypadku braku odpowiedniego poświadczenia bezpieczeństwa. Z art. 25 ust. 19 ustawy wynika natomiast, że m.in. Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP, Komendant BSWP, Komendant CBZC, Dyrektor CLKP, Komendant-Rektor Akademii Policji w Szczytnie, komendant szkoły policyjnej, komendant wojewódzki Policji oraz Komendant Stołeczny Policji odmawiają objęcia kandydata postępowaniem kwalifikacyjnym albo odstępują od jego prowadzenia w przypadku: 1) niezłożenia kompletu dokumentów, o których mowa w ust. 2 pkt 1, ust. 2b, 5 pkt 1, ust. 11, 12 pkt 1 lit. a, ust. 12a pkt 1, ust. 12c pkt 1 lit. a, ust. 13 pkt 1 lit. a, ust. 13a pkt 1 lit. a, ust. 13b pkt 1 lit. a, ust. 13c pkt 1 i ust. 14 pkt 1 lit. a; 2) niespełnienia wymagań określonych w ust. 1; 3) uzyskania negatywnego wyniku co najmniej jednego z następujących etapów postępowania kwalifikacyjnego: a) testu wiedzy, b) testu sprawności fizycznej, c) badania psychologicznego w tym testu psychologicznego, d) rozmowy kwalifikacyjnej, e) ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby w Policji, f) postępowania sprawdzającego określonego w przepisach o ochronie informacji niejawnych - o ile zostało przeprowadzone; 4) uzyskania negatywnego wyniku badania psychofizjologicznego - w przypadku kandydata ubiegającego się o przyjęcie do służby w CBŚP, BSWP, CBZC albo CLKP; 5) uzyskania negatywnego wyniku sprawdzenia wiedzy i umiejętności z zakresu informatyki, funkcjonowania systemów informatycznych, systemów teleinformatycznych, sieci teleinformatycznych oraz znajomości języka obcego obejmującej te dziedziny - w przypadku kandydata ubiegającego się o przyjęcie do służby w CBZC; 6) zatajenia lub podania nieprawdziwych danych w kwestionariuszu osobowym kandydata do służby w Policji; 7) niepoddania się przez kandydata przewidzianym w postępowaniu kwalifikacyjnym czynnościom lub etapom tego postępowania; 8) przystąpienia do ponownego postępowania kwalifikacyjnego pomimo uzyskania przez niego w poprzednim postępowaniu kwalifikacyjnym negatywnego wyniku postępowania sprawdzającego określonego w przepisach o ochronie informacji niejawnych, gdy z informacji posiadanych przez komendanta prowadzącego postępowanie wynika, że nie uległy zmianie okoliczności stanowiące podstawę negatywnego wyniku tego etapu; 9) gdy nie znajduje to uzasadnienia w potrzebach kadrowych Policji; 10) rezygnacji kandydata z ubiegania się o przyjęcie do służby w Policji. Natomiast § 59 ust. 1 rozporządzenia stanowi, że w przypadku odstąpienia od prowadzenia postępowania kwalifikacyjnego z powodu: 1) uzyskania przez kandydata negatywnego wyniku z: a) testu sprawności fizycznej - może on ponownie przystąpić do postępowania kwalifikacyjnego nie wcześniej niż po upływie 14 dni kalendarzowych od dnia odstąpienia od jego prowadzenia, b) rozmowy kwalifikacyjnej - może on ponownie przystąpić do postępowania kwalifikacyjnego nie wcześniej niż po upływie 14 dni kalendarzowych od dnia odstąpienia od jej prowadzenia, c) badania psychologicznego - może on ponownie przystąpić do postępowania kwalifikacyjnego nie wcześniej niż po upływie 4 miesięcy od dnia odstąpienia od jego prowadzenia, z tym że badanie psychologiczne przeprowadza się nie wcześniej niż po upływie 6 miesięcy od dnia przystąpienia do tego badania, d) ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej - może on ponownie przystąpić do postępowania kwalifikacyjnego nie wcześniej niż po upływie 4 miesięcy od dnia odstąpienia od jego prowadzenia, e) badania psychofizjologicznego - może on ponownie przystąpić do postępowania kwalifikacyjnego nie wcześniej niż po upływie 6 miesięcy od dnia odstąpienia od jego prowadzenia, f) postępowania sprawdzającego - może on ponownie przystąpić do postępowania kwalifikacyjnego nie wcześniej niż po upływie 12 miesięcy od dnia odstąpienia od jego prowadzenia; 2) o którym mowa w art. 25 ust. 19 pkt 2 lub 6 ustawy - może on ponownie przystąpić do postępowania kwalifikacyjnego nie wcześniej niż po upływie 12 miesięcy od dnia odstąpienia od jego prowadzenia, z wyjątkiem ustalania zdolności fizycznej i psychicznej; 3) rezygnacji przez kandydata z badania psychofizjologicznego, o której mowa w § 46 ust. 3 - może on ponownie przystąpić do postępowania kwalifikacyjnego nie wcześniej niż po upływie 6 miesięcy od dnia rezygnacji z tego badania. Uwzględniając przytoczone przepisy wskazać należy, że w rozpoznawanej sprawie skarżący pismem z dnia 21 lutego 2025 r. zwrócił się do organu o przyjęcie do służby w Policji w Komendzie Wojewódzkiej Policji w Szczecinie. Pismem z dnia 21 maja 2025 r. Komendant poinformował skarżącego, że prowadzone wobec niego postępowanie kwalifikacyjne do służby w Policji zostało przerwane - odstąpiono od jego prowadzenia na podstawie art. 25 ust. 19 pkt 9 ustawy, ponieważ nie znajduje ono uzasadnienia w potrzebach kadrowych Policji. W ocenie Sądu tak sporządzone uzasadnienie kwestionowanego przez skarżącego aktu nie dostarcza wiedzy co do powodów odstąpienia od prowadzenia postępowania kwalifikacyjnego, jak również uniemożliwia jakąkolwiek polemikę z organem. Brak właściwego uzasadnienia faktycznego i prawnego aktu powoduje, że wymyka się on spod kontroli Sądu i uniemożliwia zweryfikowanie oceny dokonanej przez Komendanta. Tymczasem w orzecznictwie jednolicie przyjmuje się, że kandydat do służby w Policji, wobec którego wydano taki akt, ma prawo uzyskać szczegółowe uzasadnienie, dlaczego w jego przypadku odstąpiono od prowadzenia postępowania kwalifikacyjnego. Skoro zaś odstąpienie od prowadzenia postępowania kwalifikacyjnego jest aktem z zakresu administracji publicznej dotyczącym uprawnień wynikających z przepisów prawa, podlegającym kognicji sądu administracyjnego, to organ Policji w oparciu o przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego jest również zobowiązany do przeprowadzenia wyczerpującego postępowania wyjaśniającego w celu uzasadnienia tego aktu (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 15 kwietnia 2021 r., sygn. akt III SA/Gl 80/21; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 24 marca 2022 r., sygn. akt IV SA/Wr 862/21). Tak się jednak nie stało w rozpoznawanej sprawie, ponieważ stanowisko Komendanta nie zostało uzasadnione w jakikolwiek sposób. W ocenie Sądu uzasadnienie aktu powinno być sporządzone w taki sposób, aby motywy odstąpienia były oczywiste i znajdowały oparcie w opisanych faktach przemawiających na rzecz odpowiedniej kwalifikacji prawnej. Nie jest bowiem rolą adresata aktu domyślanie się, jakie względy legły u podstaw jego wydania przez organ. Przeciwnie, to na organie spoczywa obowiązek takiego sformułowania rozstrzygnięć, by były one zgodne z literą prawa i transparentne. Przepis art. 7 Konstytucji RP, stanowiący, że organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa, wiąże się z zasadą zaufania do państwa, wynikającą z zasady demokratycznego państwa prawa określonej w art. 2 Konstytucji RP. Wobec tego działanie organu władzy publicznej mieszczące się w jego prawem określonych kompetencjach, ale noszące znamiona arbitralności albo niepoddające się kontroli, nie może być uznane za zgodne z prawem. Zaznaczyć przy tym trzeba, że w ramach oznaczonych wyżej granic kognicji sądu administracyjnego, rolą Sądu orzekającego nie jest motywowanie rozstrzygnięć organu i poszukiwanie argumentacji przemawiającej za prawidłowością stanowiska prezentowanego w kontrolowanym akcie. To rzeczą organu było wykazanie, że zaistniały przyczyny odstąpienia w stosunku do skarżącego od prowadzenia dalszego postępowania kwalifikacyjnego. Takich okoliczności organ jednak nie wykazał. Wymogu tego nie spełnia bowiem ogólnikowe, jednozdaniowe uzasadnienie zawarte w wydanym akcie. Również samo powołanie się przez organ na przepis art. 25 ust. 19 pkt 9 ustawy nie spełnia wymogu należytego uzasadnienia prawnego. Wobec charakteru popełnionych naruszeń wskazać trzeba, że art. 7 K.p.a. statuuje ogólną zasadę postępowania administracyjnego, tj. zasadę prawdy obiektywnej, która obliguje organy do wszechstronnego zbadania sprawy, na podstawie analizy całego zgromadzonego materiału dowodowego, w tym zgłoszonych przez stronę postępowania twierdzeń i zarzutów. Poza tym, zdaniem Sądu, w myśl zasady ustalonej w art. 8 § 1 K.p.a. organy administracji zobowiązane są prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, co wyraża się m.in. w podejmowaniu czynności zmierzających do dokonania wyczerpującej oceny. Zasada ta wiąże się z zasadą przekonywania sformułowaną w art. 11 K.p.a., zgodnie z którą organy powinny wyjaśniać zasadność przesłanek, jakimi kierują się przy załatwieniu sprawy. W odniesieniu do tej zasady, jak również zasady wynikającej z art. 8 § 1 K.p.a., doniosłą rolę pełni z kolei uzasadnienie rozstrzygnięcia, które nie może być sformułowane ogólnikowo. W uzasadnieniu należy więc przedstawić - w sposób spójny, logiczny i pełny - tok rozumowania organu, obrazujący proces konkretyzacji stosunku administracyjnoprawnego w danej sprawie, aby możliwe było dokonanie weryfikacji zajętego przez organ stanowiska. W przeciwnym razie weryfikacja ta jest niemożliwa. Z kolei niewłaściwe uzasadnienie aktu narusza powyższe zasady postępowania administracyjnego i stanowi podstawę do jego uchylenia przez sąd. Uzasadnienie stanowiące integralną część każdego aktu jest elementem umożliwiającym sądową kontrolę w zakresie oceny prawidłowości podjętych przez organ działań. Jego zadaniem jest wyjaśnienie podjętego przez organ rozstrzygnięcia. Powinno się w nim znaleźć pełne odzwierciedlenie i ocena zebranego materiału dowodowego oraz wyczerpujące wyjaśnienie przesłanek jakimi kierował się organ w procesie decyzyjnym. W rozpoznawanej sprawie niesporządzenie właściwego uzasadnienia przez organ uniemożliwiło zarówno stronie skarżącej, jak i Sądowi, poznanie motywów, którymi kierował się Komendant odstępując od postępowania kwalifikacyjnego. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że zaskarżony akt został podjęty z istotnym naruszeniem art. 25 ust. 19 pkt 9 ustawy oraz omówionych wyżej podstawowych zasad postępowania administracyjnego, ponieważ organ poprzez brak wystarczającego uzasadnienia nie wykazał podstaw do odstąpienia od prowadzenia postępowania kwalifikacyjnego. Poza tym poprzez nienależyte uzasadnienie kontrolowanego aktu organ naruszył ogólne zasady ustrojowe zawarte w Konstytucji RP, a mianowicie zasadę demokratycznego państwa prawa (art. 2) oraz zasadę praworządności i legalności (art. 7). Wobec powyższego, na podstawie art. 146 § 1 P.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżony akt, o czym orzekł w sentencji wyroku.