II SA/Sz 567/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Makowska po rozpoznaniu w dniu 3 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w sprawie ze skargi J. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie p o s t a n a w i a: odmówić przywrócenia terminu do złożenia skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...], nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] kierującą J. C. na badania lekarskie. Powyższa decyzja została doręczona skarżącemu w dniu [...] wraz z pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia skargi. Na opisaną decyzję organu odwoławczego J. C. w dniu [...] wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W skardze zawarł wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Podniósł, że jego żona założyła mu już spraw, które prowadzone są w sądach, policji i prokuraturach. W związku z tym otrzymuje ciągłe wezwania, zawiadomienia oraz odbiera na poczcie stosy dokumentów. Niniejszą decyzję odbierał wraz z innymi dokumentami i musiał jej nie zauważyć. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu nie może zostać uwzględniony. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) skargę do sądu wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Równocześnie zgodnie art. 86 § 1 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny jego uchybienia. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie ( art. 87 § 1, 2, i 4 ww. ustawy). Zarówno w orzecznictwie jak i w literaturze przedmiotu przyjmuje się, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Przywrócenie terminu może mieć zatem miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Do niezawinionych przyczyn zalicza się m.in.: stany nadzwyczajne takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe ( powódź, pożar), czy nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą. Przywrócenie uchybionego terminu może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna przyczyna istniała cały czas, aż do czasu złożenia wniosku. Przy ocenie winy strony lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub nie podjęciu przez stronę działań mających na celu dotrzymanie terminu ( por. postanowienie Naczelnego Sądu Najwyższego z dnia 6 października 1998 r., sygn. akt II CKN 8/98, LEX nr 50679). Przenosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy wskazać należy, że skarżący nie uprawdopodobnił w jakikolwiek sposób, aby niedochowanie terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez jego winy. Podnoszone przez skarżącego okoliczności tj. duża ilość otrzymywanych dokumentów i przeoczenie kwestionowanej decyzji, wskazuje na brak staranności w prowadzeniu własnych spraw i musi być postrzegane jako niedbalstwo skarżącego. Prowadząc tak wiele spraw, skarżący tym bardziej powinien dołożyć dodatkowej staranności aby chronić własne interesy. Brak starań w tym zakresie wskazuje na brak dołożenia należytej staranności w dbaniu o własne interesy, co należy traktować jako przyczynę uchybienia terminu z winy skarżącego. Z powyższych powodów w oparciu o przepis art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.