II SA/Sz 571/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Mysiak po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. M. S. na czynność Prezydenta Miasta z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu postanawia: odrzucić skargę. E. M. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na czynność Prezydenta Miasta w przedmiocie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu. W uzasadnieniu skargi skarżąca podała, że w grudniu 2005 r. sprowadziła samochód [...] i aby uzyskać kartę pojazdu wpłaciła kwotę [...] złotych. Powołując się na orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r. skarżąca wskazała, że osoby, które zapłaciły [...] zł mają prawo wystąpić o zwrot nadpłaconej opłaty. Urząd Miejski odmówił jej wypłaty różnicy kwoty [...] zł. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie, wskazując, że skarżąca wniosła skargę bez uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Zarządzeniem z dnia 25 maja 2016 r. zobowiązano skarżącą do wykazania, czy przed wniesieniem skargi do sądu wyczerpała środek zaskarżenia poprzez skierowanie do Prezydenta Miasta wezwania do usunięcia naruszenia prawa oraz do wykazania daty nadania tego wezwania w urzędzie pocztowym, bądź bezpośrednio w siedzibie organu, jak i nadesłania kopii tego wezwania wraz z dowodem nadania – w terminie 7 dni, od dnia otrzymania zobowiązania - pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na powyższe zobowiązanie, skarżąca w piśmie z dnia 20 czerwca 2016 r. w załączeniu przedłożyła wniosek o zwrot nadpłaty skierowany do Urzędu Miejskiego z dnia 9 marca 2016 r. wraz z potwierdzeniem nadania pisma w Urzędzie Pocztowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Merytoryczne rozpoznanie skargi zawsze poprzedza kontrola jej dopuszczalności. W myśl art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie z innych przyczyn jest niedopuszczalne. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne stosownie do art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 (tegoż paragrafu) akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Wniesiona w rozpatrywanej sprawie skarga dotyczy zwrotu części opłaty pobranej za wydanie karty pojazdu. W odniesieniu do formalnej dopuszczalności skargi rozważenia wymagało, czy mieści się ona w zakresie przedmiotowym postępowania sądowoadministracyjnego. Wskazać w tym miejscu należy, że kwestia właściwości sądu administracyjnego do orzekania w sprawach dotyczących żądania zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu uiszczonej na podstawie § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310 ze zm.) była przedmiotem uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2008 r. sygn. akt I OPS 3/07 (dostępne na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W uchwale tej Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skierowane do organu żądanie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu uiszczonej na podstawie cytowanego przepisu jest sprawą administracyjną, którą organ załatwia w drodze aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie działanie Prezydenta Miasta polegające na odmowie dokonania zwrotu pobranej nadpłaty przybrało formę prawną, zmaterializowaną w piśmie z dnia [...] r. nr [...] . Odnośnie formalnej dopuszczalności wniesionej skargi wskazać nadto należy, że jak wynika z treści art. 52 § 1 P.p.s.a. warunkiem dopuszczalności skargi jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie czy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.). Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, to na mocy art. 52 § 3 P.p.s.a., skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a P.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. Sąd, po wniesieniu skargi może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę. Powołany przepis wprowadza zatem zasadę pierwszeństwa postępowania administracyjnego w stosunku do postępowania sądowego. W myśl natomiast art. 53 § 2 P.p.s.a. w przypadku, o którym mowa m.in. w art. 52 § 3 P.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W zawisłej sprawie, warunkiem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na zaskarżoną czynność było, po doręczeniu skarżącej ww. pisma z dnia 21 marca 2016 r., wystąpienie do organu w terminie czternastu dni z pisemnym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Tymczasem skarżąca, jak wynika z akt sprawy, nie dopełniła tej czynności, a zatem nie wyczerpała przysługującego jej w postępowaniu administracyjnym środka zaskarżenia. W oparciu o powyższe, tak złożona skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na postawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. w związku z art. 52 § 3 P.p.s.a. oraz art. 58 § 3 P.p.s.a.