II SA/Sz 572/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym skargi J. C. na działanie Burmistrza w przedmiocie nienależytego wykonywania działań postanawia: odrzucić skargę Pismem z dnia [...] J.C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na działanie Burmistrza w sprawie oznaczonej znakiem: [...] "w trybie prawa art.28 kpa w zw. z art. 242-243 kpa". W treści skargi zarzucił między innymi, że został celowo pozbawiony pomocy socjalnej i wniósł o "usunięcie naruszenia prawa i dokonanej represji zemsty". W odpowiedzi na skargę Burmistrz wniósł o oddalenie skargi. Organ wyjaśnił, że sprawa oznaczona znakiem [...], na którą powołuje się skarżący, dotyczy zażaleń składanych za pośrednictwem Burmistrza do Prezesa SKO na bezczynność i bezprawie Burmistrza i Dyrektora Miejsko - Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej. Burmistrz wskazał dalej, że podejmował w terminie wszelkie działania mające na celu załatwienie pism skarżącego, tj. przekazywał zażalenia J.C. zgodnie z jego wnioskami do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, a także rozpoznał wniosek skarżącego w przedmiocie wyłączenia Dyrektor MOPS. Nie ma jednak wpływu na zarzut podnoszony przez skarżącego, że jego zażalenia składane do SKO pozostają bez żadnego rozpoznania prawno-merytorycznego. Odnośnie do zarzutu pozbawienia skarżącego pomocy socjalnej organ dodatkowo wyjaśnił, że skarżący odmawia przeprowadzenia wywiadu środowiskowego. W konsekwencji skutkuje to wydaniem decyzji o odmowie przyznania pomocy socjalnej, co z kolei J.C. poczytuje jako represję i prześladowanie. Wnosi kolejne skargi na działanie Dyrektora MGOPS i Burmistrza. Uznanie tych skarg przez Radę Miejską za nieuzasadnione jest przyczyną składania przez J.C. dalszych skarg do Wojewody, SKO i WSA. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270), kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. W rozpatrywanej sprawie stwierdzić należy, że J.C. w istocie wniósł do sądu administracyjnego skargę, która ma charakter skargi powszechnej, określonej przepisami art. 227 i następne K.p.a. Wyjaśnić trzeba, że przedmiotem skargi powszechnej, może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Skarga ta wnoszona jest w związku z już podjętym działaniem organu, ewentualnie w związku z brakiem takiego działania i ma na celu zwrócenie uwagi właściwym organom na wszelkie nieprawidłowości powstałe w wyniku takiego działania lub zaniechania. Postępowanie w sprawie tego typu skarg ma cechy samodzielnego jednoinstancyjnego postępowania administracyjnego uproszczonego i kończy się czynnością materialno-techniczną, określoną w art. 238 § 1 K.p.a., informującą stronę o sposobie załatwienia skargi. Działania administracji publicznej będące przedmiotem tego typu skarg nie podlegają kognicji sądów administracyjnych, nie mieszczą się bowiem w katalogu czynności i aktów, o których mowa w cytowanym wyżej art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W konsekwencji w przypadku wniesienia skargi do organu administracji na podstawie art. 227 i nast. K.p.a., stronie nie służy skarga do sądu administracyjnego, ani na bezczynność organu, ani na wynik tego postępowania W tym stanie rzeczy, sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.