II SA/Sz 573/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 października 2019 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r., na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2017 r. poz. 978 – j. t. ze zm.), dalej jako "u.k.p." i art. 104 § 2 k.p.a., Prezydent Miasta S. odmówił J. S. wydania prawa jazdy kategorii B. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że w dniu 6 grudnia 2017 r. J. S. zwrócił się z wnioskiem o wydanie prawa jazdy kategorii B. Po zdaniu w dniu 14 lutego 2018 r. z wynikiem pozytywnym egzaminu państwowego na prawo jazdy kategorii B w części teoretycznej oraz po zdaniu w dniu 21 marca 2018 r. z wynikiem pozytywnym egzaminu państwowego na prawo jazdy kategorii B w części praktycznej, wniosek uzupełniono w dniu 22 marca 2018 r. o dowód uiszczenia opłaty za prawo jazdy oraz o dowód uiszczenia opłaty ewidencyjnej. Organ wskazał, że dniu 29 marca 2018 r. zwrócił się kontrolnie do [...] Urzędu ds. Ruchu Drogowego w [...] tj. do [...] w F. o informację czy wnioskodawca nie otrzymał w [...] decyzji o cofnięciu mu uprawnienia do kierowania pojazdami. Wedle otrzymanej odpowiedzi władz [...] z dnia 17 kwietnia 2018 r. oraz ich odpowiedzi uzupełniającej z dnia 28 sierpnia 2018 r. wnioskodawca jest osobą, która otrzymała wcześniej [...] prawo jazdy kategorii [...] o numerze [...], a której cofnięto w dniu [...] r. uprawnienie do kierowania pojazdami na terytorium [...]. [...] decyzja z dnia [...] r. o cofnięciu J. S. uprawnienia do kierowania pojazdami na terytorium [...] jest prawomocna od dnia 13 stycznia 2016 r. i jest uwzględniana w [...] do dnia 13 stycznia 2031 r. Po upływie daty 13 stycznia 2031 r. oraz po upływie dodatkowego okresu na przechowywanie danych wynoszącego 1 rok decyzja ta zostanie usunięta z [...] rejestru karnego. Po upływie terminu obowiązywania [...] decyzji o cofnięciu uprawnienia osoba zainteresowana nie otrzymuje z powrotem swojego prawa jazdy. W tym celu musi ona złożyć nowy wniosek o wydanie nowego prawa jazdy. Natomiast do czasu upływu wskazanego terminu, tj. do dnia 13 stycznia 2031 r. J. S. może skutecznie ubiegać się w [...] o nowe [...] prawo jazdy po przedłożeniu wymaganej w [...] opinii medyczno-psychologicznej stwierdzającej, iż może on ponownie uczestniczyć w ruchu drogowym jako kierowca pojazdu po drogach publicznych. Powyższe potwierdza treść pisma władz [...] z dnia 17 kwietnia 2018 r. oraz ich odpowiedzi uzupełniającej z dnia 28 sierpnia 2018 r. Dalej organ wskazał, że zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami prawo jazdy nie może być wydane osobie, która uzyskała za granicą prawo jazdy, a to prawo jazdy zostało zatrzymane lub uprawnienie do kierowania pojazdami zostało cofnięte - w okresie obowiązywania zatrzymania prawa jazdy lub cofnięcia uprawnienia. W niniejszym postępowaniu ustalono, że J. S. otrzymał wcześniej [...] prawo jazdy kategorii [...] o numerze [...], a któremu cofnięto w dniu [...] r. uprawnienie do kierowania pojazdami na terytorium [...]. [...] decyzja z dnia [...] r. o cofnięciu J. S. uprawnienia do kierowania pojazdami na terytorium [...] jest prawomocna od dnia 13 stycznia 2016 r. i jest uwzględniana w [...] do dnia 13 stycznia 2031 r. lub do czasu przedłożenia wymaganej w [...] opinii medyczno-psychologicznej potwierdzającej jego zdolność do kierowania pojazdami w ruchu drogowym. Po upływie daty 13 stycznia 2031 r. oraz po upływie 1 roku na przechowywanie danych [...] decyzja o cofnięciu J. S. uprawnienia do kierowania pojazdami zostanie trwale usunięta z [...] rejestru karnego. Powyższy stan faktyczny - w ocenie organu - wypełnia negatywną przesłankę do wydania prawa jazdy wskazaną przez ustawodawcę w art. 12 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami. Wnioskodawca niewątpliwie jest bowiem osobą, która otrzymała za granicą prawo jazdy, a następnie uprawnienia te zostały jej cofnięte i pozostają nadal w okresie ich cofnięcia na terytorium [...]. [...] decyzja z dnia [...] r. o cofnięciu wnioskodawcy uprawnienia do kierowania pojazdami jest bowiem prawomocna od dnia 13 stycznia 2016 r. i obowiązuje na terytorium [...] do dnia 13 stycznia 2031 r. lub do czasu przedłożenia wymaganej w [...] opinii medyczno-psychologicznej potwierdzającej zdolność J. S. do kierowania pojazdami w ruchu drogowym. Organ podkreślił, że art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p. jest normą prawa bezwzględnie obowiązującego co oznacza, że organ nie ma możliwości działania w ramach tzw. uznania administracyjnego i nie może oceniać czy i kiedy należy zastosować wskazany przepis prawa. W sytuacji, gdy zachodzą okoliczności o których mowa w tym przepisie organ jest bezwzględnie zobowiązany wykonać wskazaną przez ustawodawcę dyspozycję tj. odmówić wydania prawa jazdy. Wydanie w tych okolicznościach wnioskodawcy nowego prawa jazdy prowadziłoby do faktycznego obejścia [...] sankcji nałożonych na wnioskodawcę na mocy prawomocnych orzeczeń właściwych władz poprzez jego dopuszczenie do ruchu drogowego bez uprzedniego spełnienia określonych przepisami prawa warunków do odzyskania uprawnienia do kierowania pojazdami. Działanie takie - w ocenie organu administracyjnego - realnie przyczyniłoby się do zmniejszenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym co jest nie do zaakceptowania. Jednocześnie organ wyjaśnił, że zasadniczo nie ma przeszkód by wnioskodawca ubiegał się o [...] prawo jazdy w [...] w trakcie obowiązywania decyzji o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami na terytorium [...]. W takim przypadku wnioskodawca może bowiem skutecznie ubiegać się o ponowne wydanie [...] uprawnienia do kierowania pojazdami po przedłożeniu wymaganej w [...] opinii medyczno-psychologicznej potwierdzającej jego zdolność do uczestnictwa w ruchu drogowym. Od decyzji tej odwołanie złożył J. S., reprezentowany przez pełnomocnika profesjonalnego, domagając się jej uchylenia i zarzucając: 1) błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na jej treść, a polegający na przyjęciu, że: - J.. S. otrzymał za granicą prawo jazdy, a następnie cofnięto jemu uprawnienia i pozostaje nadal w okresie cofnięcia uprawnień, - p. N.. B. jest przedstawicielem, czy pełnomocnikiem strony i jest upoważniona m.in. do odbioru pism i decyzji wydanych w sprawie, które winny być skierowane bezpośrednio do strony. 2) naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na treść wydanej decyzji, a w szczególności: - art. 8 ust. 1, 9 i 10 par. 1 k.p.a. poprzez pozbawienie J.. S. udziału w sprawie, - art. 40 ust. 1 k.p.a. poprzez bezpodstawne zaniechanie doręczania pisma J.. S., - art. 7 w zw. z art. 77 par. 1 k.p.a. poprzez naruszenie zasady praworządności i nieprzeprowadzenie z urzędu czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego oraz do załatwienia sprawy, a mających wpływ na słuszny interes J.. S., - art. 80 k.p.a. poprzez dowolna ocenę całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności dokumentów uzyskanych od [...] Urzędu ds. Ruchu Drogowego w [...], co doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych - ujawnionych wyżej oraz upoważnienia udzielonego p. N. B., - art. 4 ust. 2 i art. 12 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami poprzez ich błędne zastosowanie, tj. uznanie, że J.. S. otrzymał za granicą prawo jazdy, a następnie cofnięto jemu uprawnienia i pozostaje nadal w okresie cofnięcia uprawnień, - art. 76 k.p.a. poprzez przyjęcie, że informacja [...] stanowi dokument urzędowy w rozumieniu wyżej wskazanego przepisu k.p.a. Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie skarżący wyjaśnił, że organ I instancji błędnie uznał, że N. B. jest upoważniona reprezentowania strony w toku niniejszego postępowania. Z treści upoważnienia udzielonego przez stronę ww. wynika, że jest ona upoważniona jedynie do złożenia i odbioru precyzyjnie określonych w tym upoważnieniu dokumentów, co oznacza, że nie można jej traktować jako osoby umocowanej do dokonywania innych czynności, zatem doręczenie odpisu wydanej w sprawie decyzji tej osobie było wadliwe. Skarżący podkreślił, że w aktach sprawy nie ma wyroku, czy innego orzeczenia o obowiązywaniu zakazu, czy pozbawieniu uprawnień na z góry określony czas, a organ nie ustalił - w kontekście niniejszej sprawy - obowiązującego na terenie ww. [...] stanu prawnego i nie poddał go stosownej analizie. W ocenie skarżącego, organ I instancji zupełnie bezzasadnie nadał dokumentom organu [...] wartość dokumentu urzędowego, co pozostaje w sprzecznościart. 76 k.p.a. Skarżący podkreślił, że instytucja obejścia prawa [...] nie jest znana w polskim systemie prawnym, a zatem organ I instancji zupełnie błędnie przywołuje w uzasadnieniu swojej decyzji tego rodzaju okoliczność. Jeśli jakikolwiek obywatel UE spełnia warunki wydania jego prawa jazdy na terenie RP, to właściwy urząd ma obowiązek wydać ten dokument, a nie powoływać się na to, że w kraju pochodzenia ww. obowiązują innej przepisy, albowiem przepisy te nie są i być nie mogą podstawą wydanej decyzji i co oczywiste nie mogą być stosowane przez polski organ administracji. Decyzją z dnia [...] r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. Organ podzielił zarzuty odwołania odnoszące się do wadliwego doręczenia stronie decyzji, uznając, że złożone przez pełnomocnika odwołanie wpłynęło do organu w terminie, a termin ten liczony był od dnia, w którym pełnomocnik skarżącego dowiedział się o treści decyzji. Jednocześnie organ uznał, że ten zarzut skarżącego był chybiony i nie mógł stanowić podstawy uchylenia decyzji organu I instancji, bowiem zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. mógłby odnieść skutek tylko wtedy, gdyby strona wykazała, że to uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Odwołujący nie wykazał tymczasem, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło mu dokonanie konkretnych czynności procesowych, które miałyby istotne znaczenie dla rozpoznania sprawy w postępowaniu przed organem I instancji czy w postępowaniu odwoławczym. Odnosząc się do meritum sprawy organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, uznając że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego - dokumentów pochodzących od [...] organu [...] Urzędu ds. Ruchu Drogowego wynika, iż J. S. nie posiada ważnego [...] prawa jazdy. Jak wyjaśnił organ z dokumentów tych wynika, że skarżącemu w dniu 7 października 2015 r. zatrzymano jego [...] prawo jazdy, a w dniu [...] r. wydano decyzję o czasowym cofnięciu uprawnień do prowadzenia pojazdów mechanicznych. Decyzję o ostatecznym cofnięciu uprawnień podjął Sąd Rejonowy w R. w dniu [...] r., z powodu jazdy w stanie nietrzeźwym. Decyzja ta jest prawomocna od 13 stycznia 2016 r. Organ wyjaśnił, że zgodnie z informacją od władz [...], adnotacja o cofnięciu uprawnień figuruje w rejestrze przez 10 lat i po nastąpieniu terminu zatarcia, a także dodatkowego okresu ustawowego przechowywania danych wynoszącego 1 rok, wpis jest usuwany. W przypadku wpisów o dziesięcioletnim okresie zatarcia, po upływie okresu, który odpowiada pięcioletniemu okresowi zatarcia zgodnie z przepisami niniejszego paragrafu, adnotacja może być przekazywana i wykorzystywana wyłącznie do celów postępowania, którego przedmiot stanowi wydanie prawa jazdy lub cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi. Dodatkowo, do celów sprawdzenia uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi, można przekazywać i wykorzystywać decyzje sądowe zgodnie z postanowieniami §§ 69 do 69b [...] [[...] kodeks karny]. W tym przypadku termin wykorzystywania treści adnotacji wynosi 15 lat i upływa 13 stycznia 2031 r. Po upływie tego terminu i dodatkowego okresu ustawowego przechowywania danych wynoszącego 1 rok, decyzja zostanie zatarta (usunięta). Po upływie terminu obowiązywania urzędowej lub sądowej decyzji o cofnięciu uprawnień, zainteresowany nie otrzymuje z powrotem prawa jazdy. Konieczne jest złożenie wniosku o wydanie nowego prawa jazdy. Do czasu upłynięcia tych terminów (13 stycznia 2031 r.), osoba zainteresowana ma prawo w każdej chwili złożyć wniosek o wydanie nowego prawa jazdy, musi jednak przedłożyć opinię medyczno-psychologiczną, z której będzie wynikało, że dana osoba jest ponownie zdolna do uczestniczenia w ruchu po drogach publicznych. W świetle powyższych okoliczności, zdaniem organu odwoławczego, zaistniała zatem podstawa do odmowy wydania skarżącemu prawa jazdy w oparciu o art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p. Organ przyjął bowiem, że skarżący nie może do dnia 13 stycznia 2031 r. ubiegać się o wydanie [...] prawa jazdy, chyba że w okresie tym przedłoży pozytywną opinię lekarską i psychologiczną stwierdzające jego zdolność do kierowania pojazdami mechanicznymi. Tak uwarunkowane uzyskanie uprawnienia do kierowania pojazdami uprawnia, zdaniem organu odwoławczego, do uznania, iż co najmniej do czasu przedłożenia wymaganego dokumentu strona pozostaje w okresie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami na terytorium [...], co konsekwentnie stanowi przeszkodę w uzyskaniu tego uprawnienia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Sytuacja w jakiej znalazł się skarżący jest odmienna od tej, która dotyczy osoby, która nigdy nie legitymowała się prawem jazdy. Stanowi ona konsekwencję nałożonych na niego ograniczeń na terytorium [...]. Dopiero po dniu 13 stycznia 2031 r. skarżący może ubiegać się o [...] prawo jazdy bez przedstawiania opinii medyczno-psychologicznej. Cofnięcie uprawnienia blokuje zatem możliwość wydania prawa jazdy osobie, względem której zastosowano tę instytucję, do czasu usunięcia decyzji z rejestru, ewentualnie do czasu przedłożenia orzeczenia lekarsko-psychologicznego, potwierdzającego zdolność do uczestnictwa w ruchu drogowym. Kolegium nie podzieliło zarzutów naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. uznając, że zgromadzony materiał dowodowy był kompletny i wystarczający do tego, aby orzec o odmowie wydania skarżącemu prawa jazdy. Organ nie podzielił też stanowiska skarżącego, iż doszło do naruszenia art. 76 k.p.a. J. S., reprezentowany przez pełnomocnika profesjonalnego, wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zarzucając jej błąd w ustaleniach faktycznych, mający wpływ na jej treść, a polegający na przyjęciu, że: - J.. S. otrzymał za granicą prawo jazdy, a następnie cofnięto jemu uprawnienia i pozostaje nadal w okresie cofnięcia uprawnień, - p. N.. B. jest przedstawicielem, czy pełnomocnikiem strony i jest upoważniona m.in. do i odbioru pism i decyzji wydanych w sprawie, które winny być skierowane bezpośrednio do strony, Ponadto skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na treść wydanej decyzji, w szczególności: - art. 8 ust. 1, 9 i 10 § 1 k.p.a. poprzez pozbawienie J.. S. udziału w sprawie, - art. 40 ust. 1 k.p.a. poprzez bezpodstawne zaniechanie doręczania pisma J.. S., - art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez naruszenie zasady praworządności i nieprzeprowadzenie z urzędu czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego oraz do załatwienia sprawy, a mających wpływ na słuszny interes J.. S., - art. 80 k.p.a. poprzez dowolną ocenę całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności dokumentów uzyskanych od [...] Urzędu ds. Ruchu Drogowego w [...], co doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych - ujawnionych wyżej oraz upoważnienia udzielonego p. N. B., - art. 4 ust. 2 i art. 12 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami poprzez ich błędne zastosowanie tj. uznanie, że J.. S. otrzymał za granicą prawo jazdy, a następnie cofnięto jemu uprawnienia i pozostaje nadal w okresie cofnięcia uprawnień, - art. 76 k.p.a. poprzez przyjęcie, że informacja [...] stanowi dokument urzędowy w rozumieniu wyżej wskazanego przepisu k.p.a. Skarżący domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenia na jego rzecz kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Skarga okazała się niezasadna, bowiem sądowa kontrola zaskarżonej decyzji, dokonana według kryterium zgodności z prawem, wykazała, że nie narusza ona przepisów wskazanych w skardze, ani innych przepisów w stopniu, który nakazywałby jej wyeliminowanie z obiegu prawnego. Przedmiotem skargi uczyniono decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, którą organ ten utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta S., odmawiającą skarżącemu wydania prawa jazdy kategorii B, z tego powodu, iż organy obu instancji uznały, że zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p. Przepis ten stanowi, że prawo jazdy nie może być wydane osobie, która uzyskała za granicą prawo jazdy, a to prawo jazdy zostało zatrzymane lub uprawnienie do kierowania pojazdami zostało cofnięte - w okresie obowiązywania zatrzymania prawa jazdy lub cofnięcia uprawnienia. W badanej sprawie organ I instancji, opierając się na informacji uzyskanej od [...] Urzędu ds. Ruchu Drogowego w [...] uznał, że skarżącemu cofnięto uprawnienie do kierowania pojazdami i znajduje się on w okresie obowiązywania cofnięcia tego uprawnienia. Stanowisko to podzielił organ odwoławczy uznając, że skarżący pozostaje w okresie cofnięcia uprawnień, co uniemożliwia wydanie mu prawa jazdy na terenie RP. Analiza akt postępowania prowadzi do wniosku, że zaprezentowany w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji pogląd należy uznać za trafny. Nie ulega bowiem wątpliwości – w świetle informacji przekazanych przez wspomniany [...] Urząd ds. Ruchu Drogowego w [...], że skarżącemu cofnięto uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii B, tak bowiem należy odczytywać okoliczność, iż prawo jazdy nie może zostać skarżącemu wydane do dnia 13 stycznia 2031 r., chyba, że przed tym terminem przedłoży orzeczenie lekarsko-psychologiczne, potwierdzające jego zdolność do uczestnictwa w ruchu drogowym. Jak wynika ze wskazanej informacji, skarżący nie posiada aktualnie prawa jazdy, bowiem w związku z prowadzeniem pojazdu pod wpływem alkoholu zostało mu ono zatrzymane. Warunkiem jego odzyskania są opcjonalnie – upływ określonego terminu, ewentualnie spełnienie przez skarżącego wymagań w zakresie poddania się badaniom, mającym na celu stwierdzenie jego zdolności do uczestnictwa w ruchu drogowym. Wbrew wywodom skarżącego tak zakreślone warunki odzyskania uprawnień do kierowania pojazdami oznaczają, że pozostaje on w okresie ich cofnięcia, co uniemożliwia – stosownie do art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p. wydanie prawa jazdy na terenie RP. W tym miejscu należy odwołać się do przepisów unijnych regulujących kwestie związane z wydawaniem praw jazdy. Zgodnie z art. 11 Dyrektywy 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego I Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy (Dz.Urz.UE.L Nr 403, str. 18), posiadacz ważnego krajowego prawa jazdy wydanego przez jedno państwo członkowskie, który ma miejsce zamieszkania w innym państwie członkowskim, może złożyć wniosek z prośbą o wymianę jego prawa jazdy na prawo jazdy równoważne. Obowiązkiem państwa członkowskiego wydającego prawo jazdy równoważne jest sprawdzenie, jakiej kategorii uprawnienia faktycznie zachowują ważność na mocy przedstawionego prawa jazdy (ust. 1). Przy zachowaniu zasady terytorialności prawa karnego i przepisów prawnych dotyczących policji, państwa członkowskie miejsca zamieszkania posiadacza prawa jazdy wydanego przez inne państwo członkowskie mogą stosować wobec niego własne przepisy krajowe w zakresie ograniczania, zawieszania, cofania lub unieważniania uprawnień do kierowania pojazdami i ewentualnie dokonać w tym celu wymiany jego prawa jazdy (ust. 2). Państwo członkowskie odmawia wydania prawa jazdy osobie, której prawo jazdy podlega ograniczeniu, zawieszeniu lub cofnięciu w innym państwie członkowskim. Państwo członkowskie odmawia uznania ważności jakiegokolwiek prawa jazdy wydanego przez inne państwo członkowskie osobie, której prawo jazdy podlega ograniczeniu, zawieszeniu lub cofnięciu na terytorium wydającego państwa członkowskiego (ust. 4). Celem powyższych regulacji oraz przepisów krajowych jest uniknięcie sytuacji, w której obywatel jednego państwa członkowskiego może – w przypadku utraty prawa jazdy na terytorium tego państwa, ubiegać się o wydanie prawa jazdy w innym państwie członkowskim i w konsekwencji być na przykład uczestnikiem ruchu drogowego pomimo ewidentnych przeciwwskazań wynikających na przykład ze stanu zdrowia, czy też z pominięciem obowiązków, które musiałby spełnić w celu odzyskania prawa jazdy w kraju, w którym zostało ono cofnięte. Nie ulega wątpliwości, że w badanej sprawie państwo członkowskie, którego obywatelem jest skarżący skorzystało z możliwości zastosowania przepisów krajowych wobec swojego obywatela cofając wydane uprawnienia do kierowania pojazdami i określając warunki, które muszą zostać spełnione w celu ich odzyskania. Tym samym zachodzą przesłanki, o których mowa w przytoczonym wyżej art. 11 ust. 4 Dyrektywy w sprawie praw jazdy. Nie sposób się zgodzić z dokonaną przez skarżącego wykładnią wskazanych przepisów oraz wykładnią art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p., bowiem, w ocenie sądu, sytuacja w jakiej znalazł jest równoważna z cofnięciem uprawnienia do kierowania pojazdami. Tak bowiem należy interpretować brak możliwości wydania skarżącemu prawa jazdy przed upływem określonego terminu. Uprawnienie zostało bowiem skarżącemu, po spełnieniu przewidzianych prawem krajowym wymagań, przyznane a następnie – na skutek okoliczności zawinionych przez skarżącego, cofnięte. Jednocześnie nie pozbawiono skarżącego możliwości odzyskania uprawnień, uzależniając ją od spełnienia określonego warunku – przedłożenia stosownej opinii, bądź upływu czasu. Nie można się zatem zgodzić ze skarżącym, że jego sytuacja jest bardziej zbliżona do unieważnienia prawa jazdy. To bowiem oznaczałoby, że samo wydanie prawa jazdy było dotknięte wadą nieważności, o czym w niniejszej sprawie nie ma mowy. Nietrafny jest również argument, iż w przypadku skarżącego mamy do czynienia z ograniczeniem uprawnienia. O ograniczeniu można byłoby mówić wówczas, gdyby organ wydający prawo jazdy zastrzegł pewne warunki pod którymi korzystanie z uprawnienia jest możliwe, tymczasem w badanej sprawie skarżący w ogóle z uprawnienia tego korzystać nie może, bowiem zostało mu ono cofnięte, o czym świadczy zdaniem sądu fakt, iż skarżący aktualnie prawa jazdy nie posiada, a jego uzyskanie jest uzależnione od jego aktywności. Natomiast okoliczność, iż do dnia 13 stycznia 2031 r. skarżący nie może uzyskać na terenie [...] prawa jazdy, chyba że przedłoży opinię potwierdzającą jego zdolność do bycia uczestnikiem ruchu drogowego, przesądza zdaniem sądu, iż skarżący pozostaje w okresie cofnięcia uprawnienia. Zasadnie zatem organy obu instancji uznały, że w przypadku skarżącego zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p., warunkujące odmowę wydania prawa jazdy. Nie doszło przy tym do naruszenia ani tego przepisu, ani wskazywanego w skardze art. 4 ust. 2 u.k.p. W ocenie sądu, organy nie naruszyły również przepisów postępowania, bowiem zgromadzony materiał dowodowy był wystarczający do podjęcia merytorycznej decyzji w niniejszej sprawie. Niezasadne są również zarzuty odnoszące się do błędnej oceny wagi informacji dotyczących uprawnień skarżącego do kierowania pojazdami, przekazanych przez [...] władze. Sąd podziela pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wyrażony w wyroku z dnia 31 stycznia 2019 r., sygn. akt II SA/Sz 981/18, z którego wynika, że pisemne informacje organu administracji publicznej władz [...] przedmiotowo właściwych z zakresu ruchu drogowego ([...]), stanowią dokument poświadczający stan sprawy, oparty na ewidencji urzędowej tego organu. Wpisu do tej ewidencji dokonuje się m.in. na podstawie decyzji i orzeczeń sądowych mających wpływ na prawo do korzystania przez konkretnego kierowcę z uprawnień do prowadzenia pojazdów. Dokument taki stanowi dowód tego, co zostało w nim stwierdzone. Dowód ten tak, jak dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego – Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm. – zwanej dalej: "k.p.a.", sporządzony przez upoważniony organ, korzysta z domniemania zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone. Obalenie domniemania prawdziwości danych opartych na takim dokumencie jest możliwe, jednakże nie będzie wystarczające negowanie treści tego dokumentu urzędowego bez wskazania konkretnych dających się zweryfikować dowodów na stawianą przez stronę tezę. Polski organ prowadzący postępowanie w sprawie o wydanie prawa jazdy, jest związany ustaleniami organu [...] ds. ruchu drogowego, nie powinien więc podejmować tego rodzaju działań, które miałyby służyć ustalaniu wiarygodności/prawdziwości wpisów dokonanych w ewidencji urzędowej innego organu oraz ocenianiu ich konsekwencji na gruncie uprawnień do prowadzenia pojazdów na terytorium [...]. Dopóki określone wpisy figurują w ewidencji urzędowej są one wiążące dla stron i organów. Kwestionowanie znaczenia tych wpisów w rejestrze [...] Urzędu Ruchu Drogowego w [...] nie może żadną miarą prowadzić do sytuacji, w której polski organ właściwy z zakresu wydania praw jazdy, a w konsekwencji skargi sąd administracyjny będzie wypowiadać się w kwestiach właściwych dla organu władz [...] Tym samym za niezasadny sąd uznał zarzut naruszenia art. 76 k.p.a. Końcowo wskazać należy, że nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Organ odwoławczy wyczerpująco, zdaniem sądu, wyjaśnił z jakich względów uznał, że jakkolwiek doszło do naruszenia prawa skarżącego do udziału w postępowaniu, to jednak naruszenie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Nie ulega wątpliwości, że organ I instancji wadliwie doręczył odpis decyzji pełnomocnikowi ustanowionemu przez skarżącego wyłącznie do określonych czynności. Okoliczność ta jednak nie miała negatywnych dla skarżącego skutków, skoro następnie jego pełnomocnik, prawidłowo umocowany do reprezentowania w postępowaniu administracyjnym, złożył odwołanie od decyzji i tym samym miał możliwość aktywnego uczestniczenia w postępowaniu odwoławczym i naprowadzania dowodów dla potwierdzenia własnej argumentacji. Z tych względów, uznając że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 – j.t. ze zm.), skargę oddalił.