II SA/Sz 578/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Iwona Tomaszewska Sędziowie Asesor WSA Arkadiusz Windak Asesor WSA Joanna Wojciechowska /spr./ Protokolant Katarzyna Skrzetuska-Gajos po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2007 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku pielęgnacyjnego o d d a l a skargę W dniu [...]r. W. S. złożyła w Ośrodku Pomocy Społecznej wniosek o ustalenie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego wraz z orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności z dnia [...]r., w którym stwierdzono u wyżej wymienionej niepełnosprawność stopnia lekkiego, istniejącą od dzieciństwa z terminem ważności do [...]r. Burmistrz decyzją z dnia [...]r. nr [...] na podstawie art. 104, art. 130 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego /Dz. U. z 2000 r., Nr 98 poz.1071 z póź. zm./, art. 16 ust. 1,2 pkt 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych / Dz. U. z 2003r., Nr 228, poz. 2255 z późn. zm./ odmówił W. S. świadczenia w formie zasiłku pielęgnacyjnego. Z uzasadnienia decyzji wynika, że W. S. nie spełniła przesłanki art. 16 ustawy o świadczeniach rodzinnych by mógł jej być przyznany zasiłek pielęgnacyjny, bowiem legitymuje się ona orzeczeniem o lekkim stopniu niepełnosprawności istniejącej od dzieciństwa, zamiast wymaganego przepisem co najmniej umiarkowanego stopnia niepełnosprawności. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...]r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego /Dz. U. z 2000 r., Nr 98 poz.1071 z póź. zm./ w zw. z art. 16 ust. 2 pkt 2 i ust. 3 ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych / Dz. z 2006r., Nr 139, poz. 992 z późn. zm./ po rozpatrzeniu odwołania W. S. od decyzji Burmistrza z dnia [...]r. nr [...] w sprawie odmowy przyznania zasiłku pielęgnacyjnego , utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Z uzasadnienia decyzji wynika, że zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych zasiłek pielęgnacyjny przyznaje się w celu częściowego pokrycia wydatków wynikających z konieczności zapewnienia osobie niepełnosprawnej opieki i pomocy innej osoby w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji. Zasiłek pielęgnacyjny przysługuje: 1) niepełnosprawnemu dziecku; 2) osobie niepełnosprawnej w wieku powyżej 16 roku życia, jeżeli legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności; 3) osobie, która ukończyła 75 lat ( art. 16 ust. 2 w/w ustawy). Ponadto zasiłek pielęgnacyjny przysługuje osobie niepełnosprawnej w wieku powyżej 16 roku życia legitymującej się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, jeżeli niepełnosprawność powstała w wieku do ukończenia 21 roku życia ( art. 16 ust. 3 w/w ustawy). Kolegium wskazało, że strona legitymuje się orzeczeniem o lekkim stopniu niepełnosprawności, tym samym nie spełnia przesłanek z art. 16 ustawy o świadczeniach rodzinnych i przedmiotowy zasiłek nie może zostać jej przyznany. Nadto organ zaznaczył, że strona mogła złożyć odwołanie od powyższego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności zgodnie zawartym w orzeczeniu pouczeniem, jeżeli nie zgadzała się z nim. W. S. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję, podając, iż jest ona dla niej krzywdząca. Skarżąca wskazała, że jest osobą schorowaną, a wydane w dniu [...]r. orzeczenie o stopniu niepełnosprawności stoi w sprzeczności z opinią lekarza spondylisty. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie i podtrzymało argumentację jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. Nr 153, poz. 1269 / sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga nie jest zasadna. Zasiłek pielęgnacyjny przysługuje osobie niepełnosprawnej, jeżeli spełnia ona przesłanki z art. 16 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Zgodnie z art. 16 ust. 2 i ust. 3 powyższej ustawy zasiłek pielęgnacyjny przyznaje się osobie niepełnosprawnej w wieku powyżej 16 roku życia, jeżeli legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności lub orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, jeżeli niepełnosprawność powstała w wieku do ukończenia 21 roku życia. Skarżąca legitymuje się orzeczeniem o lekkim stopniu niepełnosprawności, która istnieje od jej dzieciństwa i w związku z tym brak jest podstaw prawnych do przyznania jej przedmiotowego zasiłku. Podniesiony przez skarżącą zarzut o niezgodności przedmiotowego orzeczenia o niepełnosprawności z opinią lekarza spondylisty jest spóźniony. Jeżeli strona nie zgadzała się z powyższym orzeczeniem winna była dążyć do jego zmiany przed wydaniem decyzji przez organ I instancji w przedmiocie zasiłku pielęgnacyjnego. Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych / Dz. U. Nr 123, poz. 776 z późn. zm./ podstawą do wydania decyzji w przedmiocie zasiłku pielęgnacyjnego dla organu administracyjnego jest orzeczenie ustalające stopień niepełnosprawności i organ nie ma uprawnień do kwestionowania powyższego orzeczenia. Takich uprawnień nie ma również sąd administracyjny, którego rolą jest jedynie zbadanie czy zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. W niniejszej sprawie Sąd uznał, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]7r. wydana w oparciu o zebrany materiał dowodowy była prawidłowa. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm./, orzekł jak w sentencji.