II SA/Sz 58/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.), Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska Protokolant starszy inspektor sądowy Aneta Ciesielska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 października 2020 r. sprawy ze skargi B. P. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia części pożyczki ze środków Funduszu Pracy oddala skargę. Decyzją z dnia [...] października 2019 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 18 ust. 4a ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U. z 2003 r., Nr 58, poz. 514) w związku z art. 139 ust. 5 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2019 r., poz. 1482), po rozpoznaniu wniosku z dnia 4 września 2018 r., uzupełnionego w dniu 12 czerwca 2019 r., Starosta [...] odmówił B. P. (dalej: "Skarżąca", "Strona") umorzenia części pożyczki udzielonej zgodnie z umową z dnia 12 listopada 2003 r., nr [...] na zorganizowanie dodatkowych 5 miejsc pracy dla osób bezrobotnych w wysokości [...] zł, w tym [...] zł należność główna, [...] zł odsetki umowne naliczone do dnia 30 września 2019 r. oraz [...] zł koszty sądowe i komornicze. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ I instancji podał, że Strona otrzymała na podstawie umowy z dnia 12 listopada 2003 r. pożyczkę z Funduszu Pracy w kwocie [...]złotych na zorganizowanie dodatkowych miejsc pracy dla osób bezrobotnych. Zabezpieczeniem spłaty udzielonej pożyczki wraz z odsetkami stanowiło ustanowienie hipoteki na nieruchomości zabudowanej w S. przy ul. [...], (należącej do J. P., obecnie S. oraz poddanie się rygorowi egzekucyjnemu do tej nieruchomości z art. 777 § 1 pkt 4 i 5 K.p.c. przez ustanawiającego hipotekę oraz weksel in blanco. W związku z niedotrzymaniem warunków umowy i zaprzestaniem spłacania rat pożyczki umowa pożyczki została w dniu 16 grudnia 2005 r. wypowiedziana. Dnia 4 września 2018 r. Skarżąca zwróciła się do organu I instancji z wnioskiem o umorzenie pozostałej do spłaty kwoty pożyczki, powołując się na swoją, trudną sytuację materialną i zdrowotną. Poinformowała, że z powodu zmniejszonego wpływu zamówień towaru musiała zlikwidować prowadzoną działalność. Podkreśliła, że aktualnie nie posiada takich dochodów, aby regulować należności. Wraz z mężem utrzymują się z emerytur, są osobami schorowanymi, posiadają orzeczenie o niepełnosprawności, nie są w stanie podjąć dodatkowego zatrudnienia. Znaczna część ich budżetu wydatkowana jest na lekarstwa. W nawiązaniu do złożonego wniosku, organ pismem z dnia 23 maja 2019 r. poinformował Stronę o konieczności uzupełnienia dokumentów potwierdzających jej sytuację majątkową. W odpowiedzi Skarżąca oświadczyła, że nie posiada żadnych nieruchomości, ruchomości ani oszczędności. Wraz z mężem utrzymuje się z otrzymywanych emerytur. W dalszej części uzasadnienia Starosta przytoczył przepis art. 18 ust. 4a ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu regulujący kwestię umorzenia w całości lub części pożyczki oraz odniósł się do każdej z powołanych przesłanek wymienionych w tym przepisie, a następnie stwierdził brak podstaw do umorzenia dochodzonych przez organ należności. Kwestionując wskazaną decyzję Strona wniosła od niej odwołanie. Wyjaśniła, że zabezpieczeniem pożyczki była ustanowiona na nieruchomości hipoteka, lecz w związku z brakiem ofert postępowanie egzekucyjne zostało umorzone, a ona sama nie posiada takich dochodów, które umożliwiłyby spłatę powstałej zaległości. Decyzją z dnia [...] listopada 2019 r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej: "K.p.a.") oraz art. 18 ust. 4a ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U. z 2003 r., Nr 58, poz. 514) w związku z art. 139 ust. 5 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2019 r., poz. 1482), Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Powołując się na zgromadzony w sprawie materiał, w tym nadesłane przez stronę w dniu 27 listopada 2019 r. dokumenty i oświadczenia – organ odwoławczy ustalił, że Skarżąca nie jest właścicielem nieruchomości, ruchomości. Osiąga dochód z tytułu otrzymywanej emerytury w wysokości [...] zł netto miesięcznie, zaś jej mąż w wysokości [...] zł. Z kolei stałe wydatki gospodarstwa kształtują się na poziomie około [...] zł (w tym: energia -[...] zł., gaz - [...] zł., woda - [...] zł, opłata za wywóz śmieci - [...] zł., tv - [...] zł), co oznacza, że w przeliczeniu na osobę wynoszą – [...] zł. Ponadto na wydatki związane z żywnością, ubiorem i lekami pozostaje Skarżącej kwota ok. [...] zł. W dalszej części uzasadnienia Wojewoda przytoczył treść art. 18 ust. 4a ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, zgodnie z którym starosta może odroczyć termin spłaty, rozłożyć na raty albo po zasięgnięciu opinii powiatowej rady zatrudnienia umorzyć w części lub w całości pożyczkę, o której mowa w ust. 1, jeżeli: 1) w wyniku postępowania egzekucyjnego lub na podstawie innych okoliczności lub dokumentów stwierdzono, że pożyczkobiorca nie posiada majątku, z którego można dochodzić należności; 2) w wyniku egzekucji pożyczkobiorca lub osoby pozostające na jego utrzymaniu byłyby pozbawione niezbędnych środków utrzymania; 3) pożyczkobiorca zmarł nie pozostawiając majątku, z którego można dochodzić należności; 4) wydatki egzekucyjne będą wyższe od należności; 5) przeprowadzone postępowanie wyjaśniające wykaże, że za umorzeniem przemawiają szczególne względy gospodarcze lub społeczne. Jednocześnie organ zwrócił uwagę na fakultatywny charakter powołanego przepisu, który należy rozumieć jako jedynie możliwość umorzenia pożyczki, a nie obowiązek, nawet w sytuacji ziszczenia się jednej ze wskazanych wyżej przesłanek. Zdaniem Wojewody, wykładnia przepisu art. 18 ust. 4a ww. ustawy wskazuje, iż instytucja umorzenia należności czy to w całości, czy też w części, winna być stosowana wyjątkowo i to jedynie w sytuacjach, gdy realnie nie jest możliwe odzyskanie kwoty nienależnie pobranego świadczenia w drodze postępowania egzekucyjnego. Zdaniem Wojewody, w przypadku Strony nie zachodzi przesłanka do umorzenia wynikająca z treści art. 18 ust. 4a pkt 1 ww. ustawy, bowiem Wierzyciel (Starosta S. ) nadal dysponuje sądowym tytułem wykonawczym do aktu notarialnego z dnia 3 grudnia 2003 r. o ustanowieniu hipoteki na nieruchomości położonej przy ul. [...], która stanowiła zabezpieczenie umowy pożyczki. Odnosząc się do twierdzeń Strony, że kolejne licytacje komornicze nie przynoszą efektu wskazano, że Wierzyciel może próbować dochodzić swoich należności w każdym i dogodnym dla niego czasie. Niezależnie od powyższego Starosta dysponuje również innymi możliwościami by dochodzić zwrotu przedmiotowej pożyczki takimi jak rygor egzekucyjny wobec nieruchomości, na której ustanowiono hipotekę (należącej do J. S.) oraz weksel in blanco. Wojewoda stwierdził, że w niniejszej sprawie nie zachodzi również przesłanka określona w art. 18 ust. 4a pkt 2 ustawy, gdyż nie była i nie jest prowadzona egzekucja ze świadczeń pieniężnych Strony, tj. z tytułu pobieranej przez nią emerytury. Jednocześnie organ, opierając się na adnotacji zawartej w decyzji emerytalnej, zwrócił uwagę, że emerytura Skarżącej została pomniejszona o kwotę [...]zł z powodu należności egzekwowanych na mocy tytułu wykonawczego. Tymczasem Strona, pomimo kierowanych do niej - w dniach 23 maja 2019 r. oraz 14 listopada 2019 r. – wezwań, nie wyjaśniła, kiedy to zobowiązanie powstało, jaka jest kwota zobowiązania i czy to zobowiązanie ma charakter stały czy okresowy, co w rezultacie uniemożliwia ocenę jej aktualnej sytuacji w kontekście ciążących na niej zobowiązań. W niniejszej sprawie, z oczywistych względów, nie zachodzi przesłanka, o której mowa w art. 18 ust. 4a pkt 3 ustawy. Organ odwoławczy nie stwierdził też istnienia kolejnej przesłanki, wskazanej w art. 18 ust. 4a pkt 4 ustawy, w sytuacji gdy stan zadłużenia w zakresie kosztów sądowych i komorniczych wynosi [...] zł, zaś nieruchomość, co do której istnieje możliwość sprzedaży, została wyceniona na kwotę powyżej [...] zł. Mając na uwadze dochodzenie roszczeń z ustanowionej hipoteki, jak też możliwość ich dochodzenia z innych tytułów jak poddanie się rygorowi egzekucyjnemu przez ustanawiającego hipotekę oraz weksel in blanco, w ocenie Wojewody nie można stwierdzić istnienia szczególnych względów gospodarczych lub społecznych, które przemawiałyby za umorzeniem części pożyczki, o których mowa w art. 18 ust. 4a pkt 5 ustawy. Końcowo organ odwoławczy podkreślił, że organy administracji mają obowiązek dbania o prawidłowy sposób wykorzystania środków, którymi dysponują. Co do zasady, niewywiązanie się z obowiązków jakie Strona miała nałożone z tytułu zwrotu świadczenia, nie powinno obciążać społeczeństwa i uzasadniać umorzenia należności. Środki publiczne, jakie Skarżąca otrzymała do dyspozycji, przeznaczone były na zwalczanie bezrobocia i łagodzenia jego skutków. Nie zgadzając się z powyższą decyzją B. P. wniosła na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Jednocześnie zaskarżonej decyzji zarzuciła nieuwzględnienie okoliczności, które wystąpiły w ostatnim czasie. Podniosła, że gdyby miała taką możliwość, to regulowałaby pozostałą część niespłaconej pożyczki. Nadto, w piśmie z dnia 28 czerwca 2020 r., ustanowiony w ramach prawa pomocy pełnomocnik Skarżącej zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 7 w związku z art. 77 K.p.a. poprzez dokonanie błędnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego i bezpodstawne przyjęcie, że Strona ma możliwości majątkowe, aby spłacić pożyczkę w całości, podczas gdy wraz z mężem dysponują kwotą niespełna [...] zł miesięcznie na zaspokojenie swoich podstawowych potrzeb takich jak: wyżywienie, odzież, obuwie, środki higieniczne i kosmetyczne, środki chemiczne. Zdaniem pełnomocnika, prawidłowa ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego doprowadziłaby do wniosku, że Skarżąca nie jest w stanie uiszczać rat pożyczki z Funduszu Pracy, gdyż kwota jednego tysiąca złotych jest niewystarczająca na zapewnienie bytu. Ponadto pełnomocnik zarzucił organowi, naruszenie art. 18 ust. 4a pkt 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu poprzez przyjęcie, że pożyczkobiorca posiada majątek z którego można dochodzić należności, podczas gdy z materiału dowodowego wynika, że pożyczkobiorca nie dysponuje żadnym majątkiem o znacznej wartości, natomiast postępowanie egzekucyjne przeciwko nieruchomości należącej do J. S., na której została ustanowiona hipoteka w celu zabezpieczenia spłaty pożyczki, zostało umorzone z uwagi na bezskuteczność egzekucji, a w chwili obecnej po ponownym zainicjowaniu postępowania egzekucyjnego w dalszym ciągu nie jest możliwa sprzedaż nieruchomości w drodze licytacji komorniczej z uwagi na brak zainteresowanych zakupem. Pełnomocnik zarzucił też naruszenie art. 18 ust. 4a pkt 2 i pkt 5 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu poprzez przyjęcie, że pożyczkobiorca ma możliwości majątkowe do spłaty pożyczki, podczas gdy z treści opinii Powiatowego Urzędu Pracy wynika, że Skarżącej oraz jej mężowi po uiszczeniu wszelkich opłat pozostaje do dyspozycji kwota niespełna [...] zł miesięcznie, a wobec tego trudno przyjąć, aby skarżąca dysponowała oszczędnościami na spłatę zadłużenia. Wedle pełnomocnika przy wydaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia doszło również do naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji o odmowie umorzenia pożyczki ze środków Funduszu Pracy. Mając powyższe na względzie pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów według norm przepisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji według powyższego kryterium Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż akt ten odpowiada prawu. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że w myśl art. 139 ust. 5 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1482), pożyczki z Funduszu Pracy otrzymane na podstawie umów zawartych przed dniem wejścia w życie ustawy podlegają umorzeniu, rozłożeniu na raty, odroczeniu terminu spłaty na zasadach określonych w przepisach dotychczasowych. Tym samym wniosek skarżącej został rozpatrzony w oparciu o przepisy ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (t.j. Dz.U. 2003 r. Nr 58, poz. 514 ze zm.), zwanej dalej: "ustawą". Stosownie do art. 18 ust. 4a ustawy starosta może odroczyć termin spłaty, rozłożyć na raty albo po zasięgnięciu opinii powiatowej rady zatrudnienia umorzyć w części lub w całości pożyczkę, o której mowa w ust. 1, jeżeli: 1) w wyniku postępowania egzekucyjnego lub na podstawie innych okoliczności lub dokumentów stwierdzono, że pożyczkobiorca nie posiada majątku, z którego można dochodzić należności; 2) w wyniku egzekucji pożyczkobiorca lub osoby pozostające na jego utrzymaniu byłyby pozbawione niezbędnych środków utrzymania; 3) pożyczkobiorca zmarł nie pozostawiając majątku, z którego można dochodzić należności; 4) wydatki egzekucyjne będą wyższe od należności; 5) przeprowadzone postępowanie wyjaśniające wykaże, że za umorzeniem przemawiają szczególne względy gospodarcze lub społeczne. Brzmienie powyższego przepisu wskazuje, że decyzja w przedmiocie umorzenia części pożyczki ze środków Funduszu Pracy jest podejmowana w ramach tzw. uznania administracyjnego. Uznanie administracyjne oznacza przyznanie organowi administracji publicznej przepisem prawa materialnego pewnego luzu decyzyjnego polegającego na możliwości wyboru sposobu rozstrzygnięcia danej sprawy administracyjnej. Przyznany organowi luz decyzyjny może być również częściowo determinowany już w samej treści przepisu upoważniającego organ do działania na zasadzie uznania administracyjnego. Ocena, czy przy załatwieniu sprawy administracyjnej doszło do przekroczenia granic uznania administracyjnego, wymaga ustalenia właściwych proporcji pomiędzy kryterium interesu społecznego a słusznym interesem strony. Podkreślenia wymaga, że w orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie przyjmuje się, że kontrola decyzji opartej na uznaniu administracyjnym ma ograniczony zakres i sprowadza się do zbadania, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, tj. czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy. Dotyczy on zatem jedynie tej części treści decyzji uznaniowej, która jest powiązana z kryteriami prawnymi, nie obejmuje zaś tej części treści rozstrzygnięcia, która wiąże się z realizowaniem określonej polityki administracyjnego stosowania prawa (rozumienia celowości administracyjnej czy roli słuszności w kształtowaniu treści decyzji) w ramach luzów decyzyjnych stworzonych przez podstawy decyzji uznaniowej (por. wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 130/10, publ. na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Kontrola sądowa decyzji uznaniowych zmierza tym samym do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w ten sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. W ocenie Sądu, organy obu instancji nie przekroczyły granic uznania administracyjnego, a ich rozstrzygnięcia nie posiadają znamion dowolności. Jak wynika z treści § 7 umowy pożyczki z dnia 12 listopada 2003 r. nr [...], zawartej pomiędzy B. P. a Starostą S. – zabezpieczeniem spłaty udzielonej pożyczki wraz z odsetkami stanowi ustanowienie hipoteki na nieruchomości zabudowanej, położonej w S. przy ul. [...] (należącej do J. P.), wpisanej do księgi wieczystej pod numerem KW [...] jak też poddanie się rygorowi egzekucyjnemu z art. 777 § 1 pkt 4 i 5 K.p.c. przez ustanawiającego hipotekę oraz weksel in blanco. Mając powyższe na uwadze za przekonywującą należy uznać argumentację Wojewody o braku spełnienia przesłanki określonej w art. 18 ust. 4a pkt 1 ustawy, w sytuacji gdy w sprawie istnieje majątek w postaci nieruchomości położonej w S., przy ul. [...], wycenionej w 2015 r. na kwotę [...]zł, stanowiącej przedmiot zabezpieczenia roszczenia Wierzyciela. Powyższej oceny nie zmienia, podniesiona w piśmie z dnia 28 czerwca 2020 r. przez pełnomocnika Skarżącej okoliczność, że nieruchomość ta nie należy do Skarżącej, istotne jest bowiem to, że niewątpliwie w niniejszej sprawie istnieje majątek, z którego organ może dochodzić należność z tytułu spłaty części pożyczki. Drugorzędną kwestią jest przy tym to, czy aktualnie są zainteresowani zakupem tej wystawionej na sprzedaż nieruchomości, bowiem sytuacja ta może ulec zmianie. Prawidłowe ustalenia faktyczne pozwalały Wojewodzie na przyjęcie, iż w sprawie nie zachodzi przesłanka wyrażona w art. 18 ust. 4a pkt 2 ustawy, bowiem postępowanie egzekucyjne w niniejszej sprawie nie było prowadzone ze świadczeń pieniężnych Strony, czyli uzyskiwanej przez nią emerytury. Podkreślenia wymaga, czego nie dostrzega Skarżąca, że podstawę tego postępowania stanowił tytuł wykonawczy do nieruchomości należącej do J. P., w tym względzie podnieść należy brak podstaw do uznania argumentów o pozbawieniu Skarżącej niezbędnych środków utrzymania, w wyniku prowadzonej egzekucji. Tym bardziej w sytuacji, gdy Strona pomimo dwukrotnego wezwania przez organy - pismami z dnia 23 maja 2019 r. oraz z 14 listopada 2019 r. - do podania informacji odnośnie zmniejszenia jej emerytury o kwotę [...]zł z powodu egzekwowanych na mocy tytułu wykonawczego należności – nie odniosła się do powyższych kwestii i nie wyjaśniła, kiedy to zobowiązanie powstało oraz jaki ma charakter stały, czy okresowy. Zgodzić się należy zatem z organem, że w tej sytuacji nie ma on możliwości ustalenia realnej sytuacji materialnej Skarżącej przy uwzględnieniu oprócz jej dochodu również ponoszonych przez nią zobowiązań. Bezspornie w niniejszej sprawie nie zachodzi również przesłanka określona w art. 18 ust. 4a pkt 3 ustawy. Odnosząc się do kolejnej przesłanki wynikającej z art. 18 ust. 4a pkt 4 ustawy przypomnienia wymaga, że jak wynika z decyzji Starosty [...] koszty sądowe i komornicze w sprawie kształtują się na poziomie [...] zł, tymczasem nieruchomość, będąca przedmiotem zabezpieczenia została wyceniona na kwotę znacznie przewyższającą te koszty, czyli około [...] a tym samym bezsprzecznie przesłanka ta nie została spełniona, gdyż nie można stwierdzić, aby wydatki egzekucyjne były wyższe od należności. Za przekonywującą Sąd uznał też argumentację organu odwoławczego, że za umorzeniem pożyczki nie przemawiają szczególne względy gospodarcze lub społeczne, bowiem organy administracji publicznej zobligowane są do podejmowania działań w celu odzyskania środków publicznych, a umorzenie Skarżącej pożyczki stanowiłoby bezpodstawne uszczuplenie środków finansowych z Funduszu Pracy, przeznaczonych na zwalczanie bezrobocia i łagodzenia jego skutków, co oznacza brak wypełnienia dyspozycji określonej w art. 18 ust. 4a pkt 5 ustawy. Oceniając zatem legalność zaskarżonej decyzji, Sąd stwierdził, że organ odwoławczy zgromadził pełny materiał dowodowy i prawidłowo ustalił, że nie zostały spełnione przesłanki do umorzenia Skarżącej części pożyczki otrzymanej ze środków Funduszu Pracy. Wbrew zarzutom Strony Wojewoda nie naruszył określonych w art. 7 oraz art. 77 § 1 K.p.a. zasad regulujących postępowanie administracyjne, ponieważ dokonał wystarczających dla podjęcia rozstrzygnięcia ustaleń, co do stanu faktycznego oraz w sposób prawidłowy ocenił zebrany materiał dowodowy. Dokonana przez organ ocena znalazła wyraz w uzasadnieniu wydanej decyzji, która spełnia wymogi art. 107 § 3 K.p.a. Zdaniem Sądu organ prawidłowo wyjaśnił też zasadność przesłanek, którymi się kierował przy załatwieniu niniejszej sprawy. W tym stanie rzeczy, zawarte w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, wobec czego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.