II SA/Sz 580/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie Przewodniczący sędzia WSA Barbara Gebel po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. D. o przyznanie prawa pomocy w sprawie z Jej skargi na działanie Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w przedmiocie usług opiekuńczych p o s t a n a w i a : odmówić przyznania prawa pomocy Sygn. akt II SA/Sz 580/11 P O S T A N O W I E N I E Dnia 17 czerwca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie Przewodniczący sędzia WSA Barbara Gebel po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. D. na działanie Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w przedmiocie usług opiekuńczych p o s t a n a w i a : odrzucić skargę A.D. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] skargę na działanie Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] w przedmiocie usług opiekuńczych. Skarżąca między innymi zarzuciła, iż usługi te świadczone są w zbyt małym wymiarze z uwagi na jej ciężką chorobę i sytuację materialną, a kierownik Ośrodka Pomocy społecznej całkowicie lekceważy jej stan zdrowia oraz opinie lekarza rodzinnego. Jednocześnie skarżąca wniosła o przyznanie prawa pomocy załączając oświadczenie o stanie rodzinnym, majątku, dochodach i źródłach utrzymania. W oświadczeniu podała, że zamieszkuje razem z synem. Posiada dom o powierzchni o [...] m2 oraz ziemię o pow. [...] arów. Miesięczny dochód dwuosobowego gospodarstwa domowego wynosi 1370 zł i składa się na niego emerytura w wysokości [...] zł oraz świadczenie pielęgnacyjne z tytułu sprawowania opieki przez syna nad A.D. w kwocie [...] zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 244 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.), prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie natomiast do art. 245 § 1 ww. ustawy prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Zgodnie natomiast z regulacją art. 247 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Z oczywistą bezzasadnością skargi mamy do czynienia przede wszystkim wówczas, gdy obowiązujące przepisy prawa jednoznacznie wykluczają możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. Chodzi więc o taką sytuację, w której zarówno stan faktyczny jak i prawny konkretnej sprawy nie budzi wątpliwości, co do braku szans na wydanie pozytywnego dla skarżącego rozstrzygnięcia bądź zachodzą przesłanki odrzucenia skargi (J.P. Tarno "Postępowanie przed sądami administracyjnymi. Komentarz" Warszawa 2008, s.591). W rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z wyżej opisaną sytuacją. A.D. złożyła bowiem skargę, której przedmiotem uczyniła działanie Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w [...]. Rozpoznanie żądania skarżącej nie należy do kompetencji sądu administracyjnego. Wniesiona skarga ma charakter tzw. "skargi powszechnej", jaką strona niezadowolona z działania organu może wnieść w trybie przepisów Działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zatytułowanego - "Skargi i wnioski". Przedmiotem skargi powszechnej może być bowiem zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw ( art. 227 Kodeksu postępowania administracyjnego). Sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania skarg powszechnych. Tym samym z uwagi na oczywistą bezzasadność skargi prawo pomocy w myśl art. 247 ww. ustawy nie przysługuje. Jednocześnie z uwagi na powyższe Sąd odstąpił od wzywania skarżącej o uzupełnienie przedmiotowego wniosku o urzędowy formularz PPF ( art. 258 cyt. ustawy). Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 247 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji postanowienia. Sygn. akt II SA/Sz 580/11 U Z A S A D N I E N I E Pismem z dnia [...] A.D. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] skargę na działanie Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] w przedmiocie usług opiekuńczych. Skarżąca między innymi zarzuciła, iż usługi te świadczone są w zbyt małym wymiarze z uwagi na jej ciężką chorobę i sytuację materialną, a kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej całkowicie lekceważy jej stan zdrowia oraz opinie lekarza rodzinnego. W odpowiedzi na skargę Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w [...], podał, iż jest ona nieuzasadniona bowiem podejmowane są wszelkie działania aby pomóc skarżącej i jej rodzinie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...]zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późn.zm.). Stosownie do pkt 1 wskazanej regulacji, przesłankę taką stanowi niewłaściwość sądu. W pierwszym rzędzie Sąd zatem badał, czy ze względu na przedmiot zaskarżenia skarga może zostać rozpoznana merytorycznie. Zgodnie bowiem z art. 3 § 2 ww. ustawy, sąd orzeka w sprawach skarg na: 1/ decyzje administracyjne; 2/ postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3/ postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4/ inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5/ akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6/ akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7/ akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, 8/ bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 ww. ustawy). W pojęciu sprawy sądowoadministracyjnej mieści się kontrola działalności administracji publicznej, w zakresie wyznaczonym w art. 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a także inne kwestie rozpoznawane w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów tej ustawy, jak wymienione w art. 4 spory o właściwość lub kompetencyjne, a także przekazane z mocy ustaw odrębnych. Oznacza to, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w przytoczonych regulacjach. Przedmiotem rozpoznawanej sprawy jest działanie Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w [...]. Skarżąca kwestionuje wymiar przyznanej jej pomocy, który w jej ocenie jest niewspółmierny w odniesieniu do jej stanu zdrowia. Rozpoznanie żądania skarżącej nie należy do kompetencji sądu administracyjnego. Wniesiona skarga ma charakter tzw. "skargi powszechnej", jaką strona niezadowolona z działania organu może wnieść w trybie przepisów Działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zatytułowanego - "Skargi i wnioski". Przedmiotem skargi powszechnej może być bowiem zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw (art. 227 Kodeksu postępowania administracyjnego). Sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania skarg powszechnych. Postępowanie uregulowane w Dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego ma charakter odrębny od postępowania administracyjnego, bowiem nie kończy się ono wydaniem decyzji administracyjnej, a jedynie informuje o sposobie załatwienia tej skargi. Zgodnie z art. 229 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, organem właściwym do rozpatrzenia skargi na działalność Ośrodka Pomocy Społecznej jest rada gminy. W tym stanie rzeczy, mając na uwadze, ze rozpatrywana sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało odrzucić.