II SA/Sz 584/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Włodarczak-Siuda, Sędziowie Sędzia NSA Henryk Dolecki,, Asesor WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.), Protokolant Krzysztof Chudy, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 września 2006 r. sprawy ze skargi Ł. i J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności oddala skargę Wójt decyzją z dnia [...] r. Nr [...] na podstawie art. 8 oraz art. 5 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności (Dz. U. Nr 175, poz. 1459) odmówił Ł. i J. W. przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości oznaczonej jako działka Nr [...] o powierzchni [...] m , położonej w obrębie [...], gmina [...]. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, ze użytkownicy wieczyści złożyli wniosek o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności w dniu [...] r., tj. w czasie obowiązywania ustawy z dnia 4 września 1997 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności. W dniu [...] r. weszła w życie ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości ( Dz. U. Nr 175, poz. 1459 ). Przepis art. 8 tej powołanej wyżej ustawy stanowi, że do spraw wszczętych na podstawie ustaw, o których mowa w art. 9 tej ustawy, czyli ustawy z dnia 4 września 1997 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym wprawo własności ( Dz.U. z 2001 r. Nr 120, poz. 1299 ze zmianami) oraz ustawy z dnia 26 lipca 2001 r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości (Dz.U. Nr 113, poz. 1209 ze zmianami) i nie zakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy niniejszej ustawy. Wniosek złożony przez Ł, i J. W. został rozpatrzony na podstawie ustawy obowiązującej w dniu wydania decyzji. Wójt w oparciu o przepisy ustawy z dnia 29 lipca 2005 r., stwierdził, że z żądaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości zabudowanych na cele mieszkaniowe lub zabudowanych garażami albo przeznaczonych pod tego rodzaju zabudowę oraz nieruchomości rolnych mogą wystąpić osoby fizyczne będące w dniu wejścia w życie ustawy użytkownikami wieczystymi. Przez nieruchomość rolną rozumie się natomiast nieruchomość rolną w pojęciu Kodeksu cywilnego, z wyłączeniem nieruchomości przeznaczonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy na cele inne niż rolne. Z żądaniem przekształcenia mogą wystąpić również osoby fizyczne i prawne będące właścicielami lokali, których udział w nieruchomości wspólnej obejmuje prawo użytkowania wieczystego oraz spółdzielnie mieszkaniowe, będące właścicielami budynków mieszkalnych i garaży. Organ I instancji podał również, że z żądaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości można wystąpić do dnia 31 grudnia 2012 r. a przekształcenie następuje odpłatnie. W oparciu o tak ustalony stan faktyczny i prawny organ I instancji uznał, że z przedłożonych dokumentów w żaden sposób nie wynika, aby Ł. i J. W. spełniali przesłanki uprawniające do przekształcenia użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, gdyż przedmiotowa nieruchomość nie jest zabudowana obiektami przeznaczonymi na cele mieszkaniowe, w rozumieniu ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. Ł. i J. W. wnieśli odwołanie od decyzji Wójta Gminy do Samorządowego Kolegium Odwoławczego domagając się: 1/ uchylenia decyzji organu pierwszej instancji, 2/wydania decyzji przekształcającej przysługujące im prawo użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości oznaczonej jako działka Nr [...] o powierzchni [...] m2 w obrębie [...] (KW [...]), gmina [...], 3/orzeczenia - na podstawie art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. o przekształceniu użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz. U. z 2005 r., Nr 175, poz. 1459) w zw. z art. 68 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r, o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity: Dz. U. 2004 f. Nr 261 poz. 2603 ze zm.) oraz uchwały Nr [...] Rady Gminy z dnia [...] w sprawie bonifikaty przy przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności - o przysługującej bonifikacie za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Odwołujący się wnieśli nadto o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucili: 1/ naruszenie art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. o przekształceniu użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, poprzez błędne przyjęcie, iż nieruchomość nie jest zabudowana ani przeznaczona na cele mieszkaniowe, 21 obrazę art. 7 Kpa poprzez błędnie ustalenie okolicznych faktycznych, mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, 3/ naruszenie art. 11 Kpa w zw. z art. 107 § 1 i 3 Kpa poprzez nie zawarcie w decyzji prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego, 4/ naruszenie art. 8 Kpa poprzez nie wydanie decyzji pozytywnej w okolicznościach wskazujących na zasadność jej wydania, a także poprzez lekceważące podejście do załatwienia sprawy. W uzasadnieniu odwołania Ł. i J. W. wskazali, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie wniosku o przekształcenie złożonego przez nich w dniu [...] r. Odwołujący podnieśli, że interpretacja art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. o przekształceniu użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości została dokonana błędnie, a wywód w końcowej części uzasadnienia decyzji, stwierdzający nie spełnienie przesłanek uprawniających do przedmiotowego przekształcenia jest sprzeczny z zasadami logiki. By ustalić, jakie budynki przeznaczone są na cele mieszkaniowe a jakie nie, za zasadne należy uznać sięgnięcie do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) (Dz.U Nr 112, poz. 1316 ze zm.), będącego elementarnym aktem, w którym dokonano podziału na budynki mieszkalne i niemieszkalne. Załącznik do rozporządzenia w Sekcji 1 Dział 11 (Budynki mieszkalne) Grupa 111 Klasa 1110 wskazuje, iż klasa ta obejmuje między innymi "domki wypoczynkowe, domki letnie". Nieruchomość, w sprawie której toczy się niniejsze postępowanie, jest zabudowana właśnie między innymi tego typu budynkami mieszkalnymi. Ł. i J. W. podnieśli również, że przywoływany przepis art. 1 ust. 1 dopuszcza ponadto przekształcenie użytkowania wieczystego nieruchomości "przeznaczonych pod tego rodzaju (mieszkalną) zabudowę". Zatem nie jest jedyną przesłanką przekształcenia nieruchomości jej zabudowanie na cele mieszkaniowe w dniu wydania decyzji. Wystarczy bowiem, by nieruchomość była "przeznaczona pod tego rodzaju zabudowę ". W ocenie odwołujących się, organ wydając decyzję w dniu [...] r. doskonale się orientował, iż przedmiotowa nieruchomość jest przeznaczona na cele mieszkaniowe, bowiem w dniu [...] r. Ł. i J. W. złożyli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji: budynek mieszkalny jednorodzinny na działce o nr geodezyjnym [...]. W dniu [...] r. organ zawiadomił wnioskodawców o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem w [...] na działce o nr geodezyjnym [...]. Ponadto postanowieniem z dnia [...] r. Dyrektor Urzędu [...] uzgodnił bez uwag przedłożony projekt decyzji o warunkach zabudowy dla budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem w [...] na działce o nr geodezyjnym [...]. Odwołujący się zakwestionowali decyzję z dnia [...] r. z tego powodu, że organ wiedząc, iż nieruchomość jest przeznaczona na cele mieszkaniowe wydał decyzję inną, niż wskazuje na to stan faktyczny oraz okoliczności sprawy. Nadto Ł. i J. W. podnieśli, że z zasady prawdy obiektywnej, określonej w art. 7 Kpa, wynika obowiązek organu wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa - co w ich sprawie nie miało miejsca Zdaniem odwołujących się, organ I instancji analizując materiał dowodowy dopuścił się uchybień, a postępowanie zostało przeprowadzone błędnie z naruszeniem elementarnych zasad postępowania, co doprowadziło do niepoprawnej oceny materiału dowodowego i czego skutkiem jest decyzja dla nich niekorzystna. Ł. i J. W. wskazali również, że zaskarżona decyzja jest wadliwa pod względem formalnym, z tej przyczyny, że nie zawiera prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa (art. 107 § 3 Kpa). Zdaniem odwołujących się, zaskarżona decyzja warunków tych nie spełnia. Uzasadnienie organu pierwszej instancji w istocie sprowadza się jedynie do stwierdzenia, iż: "z przedłożonych przez stronę dokumentów w żaden sposób nie wynika, aby Państwo Ł. i J. W. spełniali przesłanki uprawniające do przekształcenia użytkowania wieczystego w prawo własności, gdyż przedmiotowa nieruchomość nie jest zabudowana obiektami przeznaczonymi na cele mieszkaniowe(...)". Ł. i J. W. wskazali również w odwołaniu na naruszenie przez organ I instancji zasady praworządności. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. Nr [...] na podstawie art. 138 § 1 piet 1 Kpa orz art. 1 i art. 8 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium stwierdziło, że przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie jest zakres przedmiotowy przepisu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Przepis ten przyznaje roszczenie o przekształcenie, co do zasady, osobom fizycznym będącym w dniu wejścia w życie ustawy użytkownikami wieczystymi. Obok zakresu podmiotowego, przepis ten określa również zakres przedmiotowy ustawy i ustalając katalog nieruchomości, do których stosuje się przepisy niniejszej ustawy, rozróżnia: nieruchomości zabudowane na cele mieszkaniowe, nieruchomości zabudowane garażami, oraz nieruchomości przeznaczone na cele mieszkaniowe albo zabudowę garażową, nieruchomości rolne. Zdaniem Kolegium, w pojęciu "zabudowane na cele mieszkaniowe", użytym w cyt. Ustawie, mieszczą się jedynie takie budynki mieszkalne, które służą celom mieszkaniowym w rozumieniu zaspokojenia podstawowych potrzeb mieszkaniowych użytkownika wieczystego i jego najbliższej rodziny, stanowiące tzw. centrum życiowe ich mieszkańców. Nie mieszczą się natomiast w tym pojęciu, jak podnoszą odwołujący się, wszystkie inne budynki mieszkalne, które ze względów budowlanych zaliczane są do budynków mieszkalnych, tj. domki wypoczynkowe czy domki * letniskowe. W sytuacji, gdy dana nieruchomość zabudowana jest kilkoma budynkami, o tym czy nieruchomość spełnia kryterium "zabudowy na cele mieszkaniowe" decyduje przeważająca ilość budynków, które służą celom mieszkaniowym w rozumieniu ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. Natomiast kryterium, czy dana nieruchomość jest "przeznaczona" na cele mieszkaniowe brane jest pod uwagę wyłącznie w sytuacji gdy * dana nieruchomość w chwili wejścia w życie niniejszej ustawy (tj. w dniu 13 października 2005 r. ), nie była jeszcze zabudowana. Ponadto - zdaniem organu , odwoławczego- przeznaczenie na cele mieszkaniowe winno wynikać z planu miejscowego, względnie z ustaleń decyzji o warunkach zabudowy, a nie z zawiadomienia wydanego w trakcie niezakończonego postępowania administracyjnego, jak to podnieśli odwołujący się. Kolegium stwierdziło nadto, że na przedmiotowej nieruchomości - co wynika z akt ; sprawy- znajduje się ośrodek wypoczynkowy o nazwie "[...]", zabudowany zespołem domków letniskowych oraz obiektami towarzyszącymi ( [...]). Zgodnie z informacją uzyskaną z Urzędu [...], Ł. i J. W. i na niniejszej nieruchomości od dnia [...] r. prowadzą działalność gospodarczą w zakresie: "Pozostałe miejsca krótkotrwałego zakwaterowania, gdzie indziej nie sklasyfikowane". Ponadto z ugody zawartej w dniu [....] r. przed Kolegium w sprawie m. in. ustalenia stawki procentowej opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste na poziomie [...] % wynika, że na przedmiotowej .działce gruntu prowadzona jest działalność turystyczna. Powyższe przesądza o tym, że (przedmiotowa nieruchomość nie jest wykorzystywana oraz przeznaczona na cele mieszkaniowe w rozumieniu niniejszej ustawy. W odniesieniu do pozostałych zarzutów strony, co do naruszenia wymienionych Przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, Kolegium uznaje, że niniejsze naruszenie nie miało istotnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Ł. i J. W. wywiedli skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Skarżący domagali się uchylenia w całości zaskarżonej decyzji oraz wydania przez Sąd postanowienia sygnalizacyjnego na podstawie art. 155 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami), w przedmiocie poinformowania właściwych organów lub ich organów zwierzchnich o uchybieniach w związku z istotnymi naruszeniami prawa oraz okolicznościami mającymi wpływ na ich powstanie, pojawiającymi się od [...] r. - tj. od dnia złożenia przedmiotowego wniosku o przekształcenia prawa użytkowania wieczystego przysługującego Ł. i J. W. w prawo własności nieruchomości oznaczonej jako działka Nr [...] o powierzchni [...] m2 w obrębie [...] (KW [...]), gmina [....]. Ł. i J. W. zarzucili zaskarżonej decyzji naruszenie art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. o przekształceniu użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, poprzez błędne przyjęcie iż nieruchomość nie jest zabudowana ani przeznaczona na cele mieszkaniowe, obrazę art. 7 Kpa poprzez błędną ocenę dokonanych przez organ I instancji ustaleń okolicznych faktycznych, mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, naruszenie art. 11 Kpa w zw. z art. 107 § 1 i 3 Kpa poprzez przyjęcie, iż decyzja organu I instancji zawiera prawidłowe uzasadnienie faktyczne i prawne, naruszenie art. 8 Kpa poprzez nie wydanie decyzji pozytywnej w okolicznościach wskazujących na zasadność jej wydania, a także poprzez lekceważące podejście do załatwienia sprawy, naruszenie art. 12 Kpa poprzez celowe opóźnianie przez organ I instancji wydania decyzji, w warunkach kiedy mogła ona być wydana wcześniej, co miało istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie i przysługujące im uprawnienie. W uzasadnieniu skargi Ł. i J. W. przytoczyli szereg argumentów zawartych w odwołaniu od decyzji organu I instancji, a nadto szereg zarzutów odnoszących się bezpośrednio do zaskarżonej decyzji. W ocenie skarżących, dokonana przez Kolegium interpretacja art. 1 ust. 1 ustawy o przekształceniu użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, a w szczególności wykładnia kryteriów przekształcenia jest nieprawidłowa, dokonana na niekorzyść użytkowników wieczystych i nie ma istotnego związku ze sprawą. Nie jest bowiem jedyną przesłanką przekształcenia nieruchomości jej zabudowanie na cele mieszkaniowe w dniu wydania decyzji. Wystarczy, by nieruchomość była "przeznaczona pod tego rodzaju zabudowę". Zdaniem skarżących stan faktyczny, a także materiał dowodowy wskazują jednoznacznie, iż w niniejszej sprawie winna zostać wydana decyzja pozytywna, zgodnie ze złożonym przez nich wnioskiem o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości oznaczonej jako działka Nr [...] o powierzchni [...] m2 w obrębie [...], gmina [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej P.p.s.a., sprawowana jest na podstawie kryterium ich zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego obowiązującego w dacie ich wydania. Sąd administracyjny dokonując oceny legalności decyzji administracyjnej nie ocenia tej decyzji pod kątem jej słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. W ocenie Sądu, skarga analizowana w oparciu o kryterium legalności nie zasługuje na uwzględnienie. Okolicznością w sprawie bezsporną jest, że do dnia [...] r., czyli do dnia wejścia w życie ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz.U. Nr 175, poz. 1459), sprawa zainicjowana wnioskiem skarżących z dnia [...] r., nie została zakończona decyzją ostateczną. W niniejszej sprawie oznaczało to, że zgodnie z art. 8 powołanej wyżej ustawy, chociaż postępowanie administracyjne w sprawie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności zostało wszczęte w oparciu o przepisy ustawy z dnia 4 września 1997 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności (Dz.U. z 2001 r. Nr 120, poz. 1299 ze zm.), to wniosek należało rozpoznać na podstawie ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił zatem art. 1 ust. 1 powołanej wyżej ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, którego brzmienie w dacie jej wydania było następujące: "Osoby fizyczne będące w dniu wejścia w życie ustawy użytkownikami wieczystymi nieruchomości zabudowanych na cele mieszkaniowe lub zabudowanych garażami albo przeznaczonych pod tego rodzaju zabudowę oraz nieruchomości rolnych mogą wystąpić z żądaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego tych nieruchomości w prawo własności. Przez nieruchomość rolną rozumie się nieruchomość rolną w rozumieniu Kodeksu cywilnego, z wyłączeniem nieruchomości przeznaczonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy na cele inne niż rolne". Dokonana przez Kolegium w zaskarżonej decyzji wykładnia cytowanego wyżej art. 1 ust. 1 oraz art. 8 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości była, zdaniem Sądu, co do zasady właściwa. Zakres podmiotowy obowiązywania powołanej wyżej regulacji jednoznacznie wskazuje, że odnosi się on do: " osób fizycznych będących w dniu wejścia w życie ustawy użytkownikami wieczystymi nieruchomości". W tej części ustalenia organów administracji publicznej orzekających w sprawie nie zostały zakwestionowane, albowiem są zbieżne z oceną oraz statusem skarżących, którzy w dniu [...] r. byli użytkownikami wieczystymi nieruchomości położonej w miejscowości [...] gmina [...]. Przy określeniu przedmiotowego zakresu powołanego wyżej przepisu ustawodawcy chodzi, co wynika wprost z brzmienia art. 1 ust. 1, o nieruchomości zabudowane na cele mieszkaniowe lub zabudowane garażami albo przeznaczone pod tego rodzaju zabudowę oraz nieruchomości rolne. Z treści art 1 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. wynika oczywista zasada, że przesłanki podmiotowa i przedmiotowa winny być spełnione kumulatywnie. Wobec spełnienia przez skarżących przesłanki podmiotowej, przedmiot sporu stanowiła zatem odmienna interpretacja tej części hipotezy normy prawnej, która określa zakres przedmiotowy przytoczonego art. 1 ust. 1. W ocenie organu odwoławczego, nieruchomość, której przekształcenia domagają się skarżący nie stanowi nieruchomości zabudowanej na cele mieszkaniowe, nie jest zabudowana garażami, jak również nie jest nieruchomością przeznaczoną na cele mieszkaniowe albo zabudowę garażową. Nie jest również nieruchomością rolną. Z tych przyczyn skarżący przesłanki przedmiotowej warunkującej przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nie spełniają. Z ustalonego przez organy orzekające w sprawie stanu faktycznego wynika bowiem, że w dniu [...] r. Ł. i J. W. byli użytkownikami wieczystymi nieruchomości zabudowanej zespołem domków [...] wraz z obiektami towarzyszącymi, czyli budynkiem[...]. Zauważyć należało, że tak ustalony stan faktyczny skarżący potwierdzili na rozprawie w dniu [...] r. Zdaniem Kolegium w pojęciu "zabudowa na cele mieszkaniowe" mieszczą się jedynie budynki mieszkalne, które służą celom mieszkaniowym w rozumieniu zaspokajania podstawowych potrzeb mieszkaniowych użytkownika wieczystego i jego najbliższej rodziny. W pojęciu tym nie mieszczą się natomiast wszystkie inne budynki, które służą celom mieszkaniowym, np. domki wypoczynkowe czy letniskowe, i tak sklasyfikowane w akcie normatywnym powołanym przez Ł. I J. W.. W przekonaniu Sądu, ocena Kolegium w tym zakresie, chociaż nie dość szeroko wyjaśniona, jest zgodna z ratto legis przepisu, którego dotyczy. Z brzmienia art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2005 r. oraz pozostałych przepisów tej ustawy wynika, że przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności może nastąpić jedynie w odniesieniu do pewnych kategorii czy rodzajów nieruchomości. Wprowadzenie specyficznego kryterium, z którego wynika, iż przekształceniu podlegają jedynie nieruchomości przeznaczone lub zabudowane na cele mieszkaniowe łub zabudowane garażami oznacza wprost, że wyłączone z zakresu regulacji są nieruchomości zabudowane na inne cele niż mieszkaniowe, np. handlowe, usługowe czy przemysłowe. Powyższe - zdaniem Sądu- oznacza, że w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, przy tak skonstruowanym przepisie, rozstrzygnięcia co do charakteru zabudowy dokonuje organ w oparciu o okoliczności sprawy. Zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje jednoznacznie, że budynki usytuowane na działce będącej w użytkowaniu skarżących nie służą zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych użytkowników wieczystych, lecz prowadzeniu działalności gospodarczej o charakterze usługowym w zakresie [...]. Przeznaczenia budynków usytuowanych na działce nr [...] w [...] nie kwestionują sami skarżący. Okoliczność ta wyklucza, w ocenie Sądu, możliwość uznania nieruchomości będącej w użytkowaniu wieczystym skarżących za zabudowaną na cele mieszkaniowe i skorzystania tym samym z dobrodziejstwa ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. Nadto, wbrew twierdzeniom skargi, Sąd wyraża pogląd, że nieruchomości, która jest objęta wnioskiem o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, o ile już stanowi nieruchomość zabudowaną, nie można oceniać w kategoriach nieruchomości przeznaczonej pod zabudowę. Grunt przeznaczony pod zabudowę jest gruntem, który nie został zabudowany, jednakże ma już określone przeznaczenie, które wynika bądź to z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego bądź z decyzji o warunkach zabudowy. Skarżący na rozprawie przedłożyli decyzję Wójta Gminy z dnia [...] r. Nr [....] w sprawie ustalenia na ich wniosek warunków zabudowy dla inwestycji: budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem oraz przyłączami w [...] na działce nr [...] o pow. [...] m2 . Należy jednak podkreślić, że możliwość przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności na podstawie ustaleń wynikających z decyzji o warunkach zabudowy w niniejszej sprawie wyklucza zarówno fakt, iż rzeczona nieruchomość jest już zabudowana jak i to, że decyzję o warunkach zabudowy wydano w dniu [...] r., co oznacza, że przy braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w dniu [...] r. czyli w dacie wejścia w życie ustawy przeznaczenie gruntu - gdyby stanowił nieruchomość niezabudowaną, - należało traktować jako nieustalone. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, dotyczących naruszenia art. 7, 8, 11 oraz 107 § 1 i 3 Kpa, Sąd stwierdza, że wskazane naruszenia prawa, jeśli nawet wystąpiły, to w stopniu, który nie miał istotnego wpływu na wynik tej sprawy. Mając na uwadze powołane wyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie art. 151 P.p.s.a, orzekł jak w sentencji.