II SA/Sz 589/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie Przewodniczący sędzia NSA Henryk Dolecki po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. H. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie z Jego skargi na decyzję Burmistrza z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania p o s t a n a w i a odmówić zwolnienia od kosztów sądowych Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Burmistrz orzekł o wymeldowaniu Z. H. z pobytu stałego w budynku mieszkalnym położonym w miejscowości J. Decyzja ta wraz z pouczeniem o trybie i terminie wniesienia odwołania do Wojewody została doręczona skarżącemu w dniu [...] r. W dniu [...] r. Z. H. złożył w Urzędzie Gminy i Miasta skargę na ww. decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Jednocześnie wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) – dalej p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, przewidziany w ustawie. Zatem prawo do wniesienia skargi jest uwarunkowane uprzednim wyczerpaniem środków zaskarżenia, jeżeli przysługiwały one w postępowaniu przed organem administracyjnym. Skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, za pośrednictwem organu którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 53 § 1 i art. 54 § 1 p.p.s.a.). Decyzja będąca przedmiotem skargi została wydana na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98 poz. 1071 z późn. zm.) - dalej kpa, oraz art. 9 ust. 2b i art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. nr 139 poz. 993 z późn. zm.). W myśl art. 127 § 1 i 2 kpa, od decyzji wydanej w pierwszej instancji stronie służy odwołanie, a właściwy do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy. Zgodnie z art. 50 ust. 3 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, organem odwoławczym od orzeczeń administracyjnych wydanych przez organy gminy na podstawie tej ustawy jest wojewoda. Tak więc od decyzji wydanej w pierwszej instancji na podstawie ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, przysługuje odwołanie do wojewody. Z akt administracyjnych oraz z odpowiedzi na skargę wynika, że skarżący nie wnosił odwołania od zaskarżonej decyzji. Skarga Z. H. na decyzję Burmistrza z dnia [...] r. nr [...] jest niedopuszczalna, została bowiem wniesiona na decyzję wydaną przez organ pierwszej instancji, od której przysługiwał środek zaskarżenia w postaci zażalenia. Stosownie do art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Potrzeba zastosowania tego przepisu zachodzi przede wszystkim w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. W myśl art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Z tego względu na podstawie art. 247 p.p.s.a. należało odmówić przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych z powodu oczywistej bezzasadności skargi.