II SA/Sz 589/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. R. na decyzję z dnia [...] r., nr [...], Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], uchylającą decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] i przekazującą sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, skarżąca B. R. zawarła wniosek o wstrzymanie przez sąd "wykonania zaskarżonego postanowienia na czas trwającego postępowania sądowego, gdyż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania nieodwracalnych skutków". Uzasadniając wniosek skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i stwierdziła, że sklep jest jedynym miejscem jej utrzymania, w związku z czym rozebranie obiektu będzie miało nieodwracalne skutki. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej zwanej "P.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia w oparciu o cytowany przepis prawny jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przez co należy rozumieć sytuację, gdy szkoda (majątkowa, a także niemajątkowa) nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004). Podkreślić należy, że instytucję wstrzymania wykonania aktu lub czynności można zastosować tylko wówczas, gdy dany akt lub czynność posiada atrybut wykonalności. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Nie każdy bowiem akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany został pogląd, że nie kwalifikuje się do wykonania akt administracyjny nieprzyznający uprawnień i nie nakładający obowiązków, które wymagałyby wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. W rozpatrywanej sprawie wnioskiem o wstrzymanie wykonania została objęta decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego uchylająca decyzję organu I instancji i przekazująca sprawę nakazu rozbiórki obiektu handlowego organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Taka decyzja nie wywołuje skutków materialnoprawnych, lecz ma jedynie charakter procesowy. Decyzja wydana na postawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 627), zwanej dalej "K.p.a.", nie nakłada na strony postępowania żadnych obowiązków, ani nie nadaje jakichkolwiek uprawnień. Nie może zatem spowodować niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, o których to okolicznościach jest mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Zauważyć przy tym należy, że zaskarżona decyzja jest orzeczeniem kasacyjnym, jedynym więc skutkiem jaki wywołuje, jest eliminacja z obrotu prawnego decyzji organu I instancji, o wstrzymanie wykonania której z pewnością chodziło skarżącej. Z kolei decyzja wydana po ponownym rozpatrzeniu sprawy przez organ I instancji nie podlega wykonaniu przed upływem terminu do wniesienia odwołania (art. 130 § 1 K.p.a.), natomiast wniesienie odwołania w terminie wstrzymuje wykonanie decyzji (art. 130 § 2 K.p.a.). W tej sytuacji brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącej. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postanowić, jak na wstępie