II SA/Sz 59/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski,, Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.), Protokolant Agnieszka Klimek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 01 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi B. i L. C. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], w wyniku przeprowadzonych w dniu [...] r. oględzin należącej do B. i L. C. działki nr [...], położonej w miejscowości [...], ustalił, że na działce tej B. i L. C. w [...] r. ustawili na betonowych bloczkach kontener blaszany o wymiarach 2,50 x 8,00 m. Wobec stwierdzenia, że inwestorzy nie zgłosili właściwemu organowi wykonanie ww. obiektu, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], działając na podstawie przepisu art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.), decyzją z dnia [...] r., znak: [...], nakazał ww. wymienionym rozbiórkę kontenera blaszanego zlokalizowanego w [...] na działce nr [...]. W uzasadnieniu podał, że lokalizacja ww. obiektu jest sprzeczna z ustaleniami obowiązującej zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości [...]. który stanowi, że są to tereny trwałych użytków zielonych, dla których ustalono zakaz lokalizacji zabudowy, w tym zabudowy rolniczej. Odwołując się od decyzji organu pierwszej instancji B. i L. C. wnieśli o jej anulowanie. W uzasadnieniu odwołania podnieśli, że ustawiony przez nich kontener jest tymczasowym obiektem budowlanym, nie związanym trwale z gruntem i nie wymaga pozwolenia na budowę, a jedynie zgłoszenia właściwemu organowi. Dlatego uważają, że art. 48 ust. 1 nie dotyczy ich kontenera, a decyzja wydana została bezpodstawnie. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] r.,nr [...], na podstawie art. 138 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 48 ust. 1 oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że organ pierwszej instancji wydał zaskarżoną decyzję na podstawie prawidłowo ustalonego stanu faktycznego i przy zastosowaniu prawidłowej podstawy prawnej. Natomiast argumenty zawarte w odwołaniu nie zostały uwzględnione, gdyż nie zapoznanie się inwestora z przepisami ustawy Prawo budowlane nie zwalnia go od odpowiedzialności ponoszonej na skutek naruszenia tych przepisów. Ponadto dodał, że przedmiotowy kontener jest zaliczany do tymczasowych obiektów budowlanych, których budowa wymaga zgłoszenia właściwemu organowi tylko w przypadku, gdy mają być ustawione na czas nie dłuższy niż 120 dni. Z akt sprawy wynika, że obiekt został ustawiony na czas dłuższy niż 120 dni. Natomiast rozróżnienie czy kontener jest obiektem budowlanym związanym trwale z gruntem, czy też tymczasowym obiektem budowlanym. Nie podważa zasadności decyzji organu pierwszej instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] B. i L. C. wnieśli o uchylenie decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] oraz decyzji ją poprzedzającej -ponieważ wydane zostały na niewłaściwej podstawie prawnej i bez należytego rozpoznania istoty sprawy. W uzasadnieniu skargi ponownie podnieśli, że art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego nie dotyczy tymczasowego obiektu budowlanego, do których w myśl art. 3 pkt 5 zaliczane są kontenery, a te w myśl art. 29 ust. 1 pkt 12 nie wymagają pozowanie na budowę, a jedynie zgłoszenia (art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego). W związku z tym złożyli wymagane zgłoszenie w dniu [...] r. do Starosty [...] w [...], na które otrzymali negatywną decyzję. Wykorzystując nowelizację Prawa budowlanego dokonaną w dniu [...] r. złożyli nowe zgłoszenie, traktując ich kontener jako pomieszczenie gospodarcze i altanę o łącznej powierzchni 20 m². Odpowiadając na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się nieuzasadniona, nie istnieją bowiem przesłanki pozwalające na stwierdzenie, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, lub z naruszeniem prawa procesowego, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. W myśl art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Wbrew twierdzeniom skarżącym organy prawidłowo zastosowały w przedmiotowej sprawie przytoczone powyżej przepisy ustawy Prawo budowlane. Nie można bowiem zgodzić się ze stanowiskiem skarżących, że skoro przepis art. 48 ustawy Prawo budowlane dotycz obiektu budowlanego, to nie można go stosować do tymczasowych obiektów budowlanych. Zdaniem Sądu obiekt budowlany jest pojęciem szerokim i swoim zakresem obejmuje również tymczasowe obiekty budowlane. Dodatkowo tymczasowe obiekty budowlane dzielą się na takie, które wymagają uzyskania pozwolenia na budowę (wybudowane z przeznaczeniem do czasowego użytkowania, ale na okres dłuższy niż 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy) oraz na nie wymagające pozwolenia na budowę (wybudowane z przeznaczeniem do czasowego użytkowania, ale na okres nie dłuższy niż 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy). Skoro skarżący wybudowali tymczasowy obiekt budowlany i użytkują go w okresie dłuższym niż 120 dni, to zobowiązani byli przed jego wybudowaniem uzyskać pozwolenie na budowę. W przepisie art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane ustawodawca przewidział możliwość zalegalizowania obiektu budowlanego wybudowanego bez pozwolenia na budowę, jeżeli budowa: 1) jest zgodny z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, 2) nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem. W przedmiotowej sprawie, jak wynika z pisma Wójta Gminy [...] z dnia [...] r., działka skarżących znajduje się na terenie przeznaczonym w planie zagospodarowania przestrzennego miejscowości [...] uchwalonym uchwałą z dnia [...] r. (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr 79, poz. 1376) pod trwałe użytki zielone, nadto w planie ustalony został zakaz lokalizacji zabudowy, w tym zabudowy rolniczej. Oznacza to, że nie możliwa jest legalizacja wybudowanego przez skarżących tymczasowego obiektu budowlanego, a zatem prawidłowo orzeczono o jego rozbiórce. Uznając zatem, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego, skargę należało oddalić (art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).