II SA/Sz 592/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj, Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi Spółka na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia oddala skargę. 1. G. P. K. Sp. z o.o. w P. wnioskiem z dnia 23 lipca 2018 r. wystąpiło o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn. "Przebudowa istniejącego Punktu Selektywnego Zbierania Odpadów Komunalnych w P. wraz z doposażeniem", planowanego do realizacji na działkach nr [...] położonych w obrębie geodezyjnym P. , gm. P.. We wniosku wskazano, że celem przedsięwzięcia jest magazynowanie odpadów, które odbywać się będzie w dwóch halach, a w ramach zadania istniejący PSZOK zostanie doposażony w 8 szt. kontenerów o pojemności ładunkowej 30 m3 każdy. Planowane przedsięwzięcie realizowane będzie na terenach, które zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego P. zatwierdzonym Uchwałą nr [...] Rady Gminy P. z dnia [...] r. przeznaczone są pod budowę obiektów produkcyjnych, składów, magazynów, z dopuszczalną funkcją w zakresie zabudowy usługowej (teren [...]). 2. W toku prowadzonego postępowania Wójt Gminy P. wystąpił do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S., Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w S. Wydz. Spraw Terenowych w K., Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Zarządu Zlewni w K. z prośbą o wydanie opinii, co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko, a w przypadku stwierdzenia takiej potrzeby - co do zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. 3. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w S. - pismem z dnia [...] r. nr [...] stwierdził, iż przedsięwzięcie nie spełnia przesłanki zawartej w art. 59 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2018 r poz. 2081, dalej przywoływana jako: "ustawa o.o.ś") i tym samym nie wymaga uzyskania opinii w zakresie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, w trybie art. 64 ust. 1 ustawy o.o.ś. 4. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w S. - pismem z dnia [...] r. nr [...] uznał, że brak jest podstaw prawnych do wydania opinii, ponieważ przedsięwzięcie nie znajduje się w wykazie przedsięwzięć wymienionych w § 2 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71). 5. Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie Zarząd Zlewni w K. w piśmie nr [...] z dnia [...] r. nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na stan zasobów wodnych i zagrożenia osiągnięcia przez nie celów środowiskowych. 6. Biorąc powyższe pod uwagę, Wójt Gminy P. decyzją z dnia [...] r., znak [...] wydaną na podstawie art. 105 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096, dalej przywoływana jako: "K.p.a."), art. 72 ust. 1 ustawy o.o.ś. oraz Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71), po rozpatrzeniu wniosku G. P. K. Sp. z o.o. w P. w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn. "Przebudowa istniejącego Punktu Selektywnego Zbierania Odpadów Komunalnych w P. wraz z doposażeniem" umorzył z urzędu postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia pod nazwą "Przebudowa istniejącego Punktu Selektywnego Zbierania Odpadów Komunalnych w P. wraz z doposażeniem", planowanego do realizacji na działkach nr [...] położonych w obrębie geodezyjnym P. , gm. P.. 7. Odwołanie od tej decyzji złożyła Spółka E. z siedzibą w W. (dalej przywoływana jako: "Skarżąca"), zarzucając Organowi I instancji wydanie decyzji z naruszeniem: - przepisów postępowania administracyjnego, mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 K.p.a., art. 80 K.p.a., poprzez niepodjęcie z urzędu czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co było niezbędne do rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, co w konsekwencji prowadziło doniewyczerpującego zebrania, następnie oceny materiału dowodowego istotnego w przedmiotowym postępowaniu, w szczególności zaś całkowite pominięcie przez Organ I instancji ceny uciążliwości planowanego przedsięwzięcia dla osób mieszkających w pobliżu; spadku wartości rynkowej nieruchomości położonych w bezpośrednim sąsiedztwie działek [...]; wpływu na możliwość agroturystyki w sąsiedztwie planowanego przedsięwzięcia; wpływu rozbudowy przedsięwzięcia na krajobraz oraz zwiększenie hałasu z terenu PSZOK; art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niepełne i lakoniczne uzasadnienie zaskarżonej decyzji; - przepisów prawa materialnego, tj. przepisów; art. 59 ust. 1 ustawy o.o.ś, w związku z § 2 ust. 1 pkt 47 w zw. z § 2 ust. 2 pkt 2 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. (Dz. U. z 2016 r. poz. 71) przejawiające się w błędnym zakwalifikowaniu przez Organ, że przedsięwzięcie będące przedmiotem niniejszego postępowania nie spełnia przesłanek przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. 8. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r., znak [...] wydaną na podstawie art.138 § 1 pkt 1 K.p.a.; art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2018 r., poz. 570), po rozpatrzeniu odwołania E. z siedzibą w W. (dalej przywoływana jako: "Skarżąca"), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium stwierdziło, że umorzenie postępowania przez Wójta Gminy P., uprzednio wszczętego wnioskiem inwestora w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia wskazanego we wniosku, było zasadne. W ocenie Organu odwoławczego Organ I instancji wykazał, iż przedmiotowe przedsięwzięcie nie kwalifikuje się do przedsięwzięć znacząco mogących oddziaływać na środowisko, określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów. 9. Niezadowolona z rozstrzygnięcia Skarżąca wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Zaskarżonej decyzji na podstawie przepisu art. 57 § 1 pkt 3) p.p.s.a., w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz pkt 2 p.p.s.a. zarzucono naruszenie przepisów prawa procesowego: I. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, mające wpływ na wynik sprawy, tj.: a. art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 K.p.a., w zw. z art. 80 K.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 i § 2 K.p.a., w zw. z art. 140 K.p.a. poprzez niepodjęcie z urzędu czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co było niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy, co w konsekwencji prowadziło do niewyczerpującego zebrania, następnie oceny materiału dowodowego istotnego w przedmiotowym postępowaniu, w szczególności zaś całkowite pominięcie przez Organ oceny uciążliwości planowanego przedsięwzięcia dla osób mieszkających w pobliżu, spadku wartości rynkowej nieruchomości położonych w bezpośrednim sąsiedztwie działek [...], wpływu na możliwość rozwoju agroturystyki w sąsiedztwie planowanego przedsięwzięcia, wpływu rozbudowy przedsięwzięcia na krajobraz oraz zwiększenia emisji hałasu z terenu PSZOK, b. art. 107 § 3 K.p.a., w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 i § 2 K.p.a., w zw. z art. 140 K.p.a. poprzez niepełne i lakoniczne uzasadnienie zaskarżonej decyzji, tj. niezawarcie w nim odniesienia się do wszystkich zarzutów Skarżącej podniesionych w odwołaniu, jak również nieuzupełnieniu informacji, które winny były być zawarte w uzasadnieniu decyzji Organu I instancji, o wysokości hal magazynowych, których budowa planowana jest w związku z realizacją przedsięwzięcia oraz o ilości odpadów, które będą mogły być składowane w planowanych halach i kontenerach, II. naruszenie przepisów prawa materialnego, mające wpływ na treść zaskarżonej decyzji, tj. przepisów: a. art. 59 ust. 1 pkt 1 ustawy o.o.ś. w związku z § 2 ust, 1 pkt 47 w zw. z § 2 ust. 2 pkt 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U.2016,71 t.j. z dnia 2016.01.18), przejawiające się w błędnym zakwalifikowaniu przez Organ II instancji, za Organem I instancji, że przedsięwzięcie będące przedmiotem niniejszego postępowania nie spełnia przesłanek przedsięwzięcia mogącego zawsze, znacząco oddziaływać na środowisko. ewentualnie, w razie niepodzielenia przez Sąd argumentacji podniesionej w związku z zarzutem wskazanym w punkcie II petitum niniejszego pisma, zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, mające wpływ na treść zaskarżonej decyzji, tj. b. art. 59 ust. 1 pkt 1 u.o.o.ś., w zw. z § 3 ust. 1 pkt 80, w zw. z § 3 ust. 2 pkt 1 Rozporządzenia przejawiające się w błędnym zakwalifikowaniu przez organ II instancji, za organem I instancji, że przedsięwzięcie będące przedmiotem niniejszego postępowania nie spełnia przesłanek przedsięwzięcia mogącego potencjalnie, znacząco oddziaływać na środowisko. III. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, mające wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 105 ust. 1 K.p.a., w zw. z art. 138 § 2 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji o umorzeniu przedmiotowego postępowania, podczas gdy zachodziły przesłanki do merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, poprzez wydanie decyzji merytorycznej w przedmiocie odmowy zgody na realizację przedsięwzięcia. W uzasadnieniu skargi, w pierwszej kolejności podniesiono, że Organ II instancji w zaskarżonej decyzji nie odniósł się szczegółowo do zarzutów odwołania, co stanowi naruszenie przepisów art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 140 K.p.a., co w ocenie Skarżącej winno skutkować uchyleniem decyzji obu Organów. Jednocześnie, co podniesiono dalej w skardze, w toku postępowania przed Organem I instancji nie wykonano koniecznych czynności, Organ II instancji mimo podniesionych zarzutów, nie podjął żadnych czynności zmierzających do merytorycznego rozpoznania sprawy, opierając swoją decyzję wyłącznie na informacjach uzyskanych od Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S., Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w S. Wydział Spraw Terenowych w K. oraz Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Zarządu Zlewni w K., mimo podniesienia przez Skarżącą stosownego zarzutu odnośnie braków postępowania przed Organem I instancji. W ocenie Skarżącej oczywistym jest, że nawet wówczas, gdy wyżej wskazane podmioty odmówiły wydania opinii, to celem ustalenia, czy postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest bezprzedmiotowe, Organy I i II instancji winny były wziąć pod uwagę ogół okoliczności sprawy, a nie wyłącznie ww. informacje, które nie były wystarczające do uznania, iż postępowanie jest bezprzedmiotowe i jako takie podlega umorzeniu. Dla Skarżącej sama informacja od ww. podmiotów, o braku przesłanek przedsięwzięcia w rozumieniu art. 59 ust 1 pkt 1 i 2 u.o.o.ś. jest niewystarczająca dla oceny tegoż przedsięwzięcia pod kątem środowiskowych uwarunkowań. Zdaniem Skarżącej Organy obydwu instancji w sposób rażący, całkowicie pominęły przede wszystkim uciążliwości planowanego przedsięwzięcia dla osób mieszkających w pobliżu, w szczególności z uwagi na emisję nieprzyjemnych zapachów, okoliczność spadku wartości rynkowej nieruchomości położonych w bezpośrednim sąsiedztwie działek [...], wpływ na możliwość rozwoju agroturystyki w sąsiedztwie planowanego przedsięwzięcia, wpływ rozbudowy przedsięwzięcia na krajobraz, a także zwiększenia emisji hałasu z terenu PSZOK. Wszystkie powyższe okoliczności mają niebagatelne znacznie dla oceny realizacji planowanego przedsięwzięcia, a zostały one całkowicie pominięte przez Organ I instancji. Dalej Skarżąca wskazała, że planowane przedsięwzięcie polega na wybudowaniu na działkach nr [...] w P. , dwóch hal magazynowych dla celów składowania odpadów, a także doposażenie tychże hal w 8 szt. kontenerów o pojemności ładunkowej 30 m3 każdy. Skarżąca przywołała treść art. 59 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 60 ustawy o.o.ś. Wskazała, że w myśl § 2 ust. 1 pkt 47 Rozporządzenia do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się składowiska odpadów inne niż wymienione w pkt 41 (instalacje do odzysku lub unieszkodliwiania odpadów niebezpiecznych, w tym składowiska odpadów niebezpiecznych oraz miejsca retencji powierzchniowej odpadów niebezpiecznych), mogące przyjmować odpady w ilości nie mniejszej niż 10 t na dobę lub o całkowitej pojemności nie mniejszej niż 25 000 t. Mając na względzie powyższe, Skarżąca uznała, że z uwagi na zakres planowanego przedsięwzięcia oraz rodzaj jego doposażenia, spełnia ono przesłanki określone w § 2 ust. 1 pkt 47 Rozporządzenia. Na nieruchomości - działkach [...] planowane jest wybudowanie dwóch hal magazynowych o powierzchni 300 m2 i 200 m2. W ocenie Skarżącej Organ I instancji nie ustalił jaką ilość odpadów będzie można magazynować w ww. halach, nie wskazując nawet, w treści uzasadnienia wysokości ww. budowli, co w sposób oczywisty uniemożliwia samodzielne określenie ilości możliwych do składowania odpadów. To zaś, w sposób istotny wpływa na możliwość kwalifikowania przedmiotowego przedsięwzięcia, jako mogącego zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Niemniej jednak, na uwadze należy mieć przede wszystkim wielkość planowanych hal magazynowanych oraz ich doposażenie w aż 8 kontenerów. Jeden kontener o powierzchni ładunkowej 30 m3 jest w stanie pomieścić ok. 15 ton odpadów, co daje łącznie ok. 120 ton odpadów, magazynowanych wyłącznie w planowanych kontenerach. Biorąc pod uwagę powierzchnię planowanych do wybudowania hal magazynowych, z dużym prawdopodobieństwem przyjąć można, że planowana inwestycja spełnia przesłanki określone w § 2 ust. 1 pkt 47 Rozporządzenia. Zdaniem Skarżącej, wobec błędnego zakwalifikowania przez Organy obydwu instancji przedsięwzięcia będącego przedmiotem niniejszego postępowania, za błędne uznać należy również rozstrzygnięcie w drodze decyzji o umorzeniu postępowania. W ocenie Skarżącej żaden z elementów sprawy administracyjnej nie odpadł, w związku z informacjami nadesłanymi przez ww. podmioty, a zatem Organ I instancji miał obowiązek dopełnić wszelkich czynności zmierzających do pełnego zebrania materiału dowodowego, a następnie wydania na jego podstawie decyzji i to z uwagi na wyżej wskazaną kwalifikację przedsięwzięcia - decyzji merytorycznej. 10. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Skarga nie jest zasadna. 11. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej przywoływana jako: "P.p.s.a."). 12. Na wstępie wywodu należy nakreślić ramy prawne sprawy. Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy o.o.ś. przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja: - przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, - mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 tej ustawy. W myśl art. 71 ust. 2 ustawy o.o.ś. uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Kwalifikowanie danego przedsięwzięcia do kategorii przedsięwzięć, mogących znacząco oddziaływać na środowisko, odbywa się na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71, dalej przywoływane jako: "Rozporządzenie"). W myśl § 2 ust. 1 pkt 47 Rozporządzenia do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się składowiska odpadów inne niż wymienione w pkt 41 (instalacje do odzysku lub unieszkodliwiania odpadów niebezpiecznych, w tym składowiska odpadów niebezpiecznych oraz miejsca retencji powierzchniowej odpadów niebezpiecznych), mogące przyjmować odpady w ilości nie mniejszej niż 10 t na dobę lub o całkowitej pojemności nie mniejszej niż 25 000 t. 13. Przedmiotem sporu jest ustalenie, czy prawidłowo Organy obu instancji, orzekły o umorzeniu uprzednio wszczętego postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla opisanego na wstępie przedsięwzięcia. 14. Jak wynika z akt sprawy, po zawiadomieniu stron o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i podaniu do publicznej wiadomości w drodze obwieszczenia, Organ I instancji w tym samym dniu wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w S. Wydziału Spraw Terenowych w K., Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego i Państwowego Gospodarstwa Wodnego Zarządu Zlewni w K. o wyrażenie opinii, czy w odniesieniu do planowanego przez wnioskodawcę zamierzenia istnieje potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w S., pismem z dnia [...] r. znak: [...], stwierdził, iż wobec przedstawionego zakresu i rozmiaru inwestycji oraz usytuowania jej w odległości większej niż 100 metrów od terenów mieszkaniowych (...) oraz poza granicami objętymi formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t.j. Dz. U z 2016 r. poz. 2134 ze zm.) lub otulinach form przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 ustawy o ochronie przyrody nie zachodzi konieczność wydania opinii przez ten organ. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w S. Wydział Spraw Terenowych w K., po analizie przedstawionego wniosku i nadesłanych w toku postępowania wyjaśnień Gminnego Przedsiębiorstwa Komunalnego Sp. z o.o. w P. uznał, iż nie zachodzą przesłanki do zajmowania stanowiska w postępowaniu dotyczącym wydania opinii w zakresie konieczności przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko. Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie Zarząd Zlewni w K., opinią z dnia [...] r., znak [...] także nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania ww. przedsięwzięcia na stan zasobów wodnych i zagrożenia osiągnięcia przez nie celów środowiskowych. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w S., pismem z dnia [...] r. znak: [...], uznał, że brak jest podstaw prawnych do wydania opinii, ponieważ przedsięwzięcie nie znajduje się w wykazie przedsięwzięć wymienionych w § 1 i § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Wójt Gminy P., po uzyskaniu ww. stanowisk, umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie zainicjowane wnioskiem Gminnego Przedsiębiorstwa Komunalnego Sp. z o.o. w P. . 15. Nie budzi wątpliwości Sądu, że obowiązkiem organu rozpoznającego wniosek o wydanie decyzji środowiskowej jest zasięgnięcie opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz właściwego organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej co do zasadności stwierdzenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego np. potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Organ ten nie jest jednak związany stanowiskiem organów współdziałających w tej sprawie, lecz do niego należy ostateczna ocena, w oparciu o zasięgnięte opinie oraz o wskazane w art. 63 ust. 1 ustawy o.o.ś. kryteria selekcji, czy należy dla danego przedsięwzięcia przeprowadzić ocenę jego oddziaływania na środowisko, czy też brak jest podstaw do przeprowadzenia takiej oceny. W tym miejscu przywołać należy wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 listopada 2014 r., w którym Sąd uznał, że jeśli organ administracji stwierdzi, iż planowane przedsięwzięcie nie wymaga uzyskania przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, to nie powinien prowadzić postępowania w sprawie wydania takiej decyzji. Organ administracji powinien albo odmówić jego wszczęcia, a jeśli zostało już ono wszczęte umorzyć z powodu bezprzedmiotowości (sygn. akt II OSK 1159/13). 16. Zgodnie z art. 105 § 1 K.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Bezprzedmiotowość postępowania oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, pozwalającego na spełnienie żądania wskazanego we wniosku, co z kolei oznacza, że nie można wydać decyzji rozstrzygającej sprawę co do jej istoty: o wydaniu lub o odmowie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W ocenie Sądu orzekającego w sprawie, rację mają Organy obu instancji, że tym brakującym elementem materialnego stosunku administracyjnoprawnego, niepozwalającym na spełnienie żądania wskazanego we wniosku, są przepisy art. 71 ust. 2 ustawy o.o.ś. stanowiące, iż uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla dwóch rodzajów przedsięwzięć: 1) mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, dla których zawsze jest przeprowadzana ocena oddziaływania na środowisko; 2) mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których ocena oddziaływania na środowisko może być przeprowadzona. 17. Analiza akt sprawy wykazała, także biorąc pod uwagę uzupełnione przez Inwestora dokumenty, iż badane decyzje zostały prawidłowo wydane w oparciu o przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 71). Nie budzi w zasadzie sporu ani w doktrynie, ani w judykaturze, że to inwestor sam we wniosku dokonuje kwalifikacji przedsięwzięcia według przepisów Rozporządzenia oceniając, do której z dwóch kategorii przedsięwzięcie należy zaliczyć (co jest następnie weryfikowane przez organ). Przenosząc powyższe na tę sprawę wskazać należy, że Inwestor w granicach działki nr [...] obr. ew. P. , gmina P. planował rozbudowę istniejącego Punktu Selektywnego Zbierania Odpadów Komunalnych w P. wraz z doposażeniem. W toku postępowania uzupełniając wniosek Wnioskodawca potwierdził, iż planowana inwestycja nie będzie związana z zainstalowaniem odzysku lub unieszkodliwiania odpadów, a także zbierania lub przeładunku złomu, tym samym nie kwalifikuje się do katalogu przedsięwzięć wymienionych w Rozporządzeniu. Sąd orzekający w sprawie podziela stanowisko Organów obu instancji. Planowane przez Inwestora przedsięwzięcie nie wypełnia przesłanki zawartej w art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy o.o.ś., tj. nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, a także do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, co potwierdziły opinie upoważnionych Organów. Zatem w sprawie tej nie zachodziła konieczność wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, co z kolei implikuje prawidłowość uznania przez Organy, że wszczęte postępowanie w sprawie jest bezprzedmiotowe i należy je umorzyć. W analizowanej sprawie nie ma materialnoprawnych podstaw do ingerencji władczej organu administracji publicznej. W takiej sytuacji, jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne, pozytywne, czy negatywne, staje się prawnie niedopuszczalne. Bezprzedmiotowym może być zatem postępowanie zarówno z powodu braku przedmiotu faktycznego do rozpatrzenia sprawy, jak również - jak ma to miejsce w analizowanej sprawie, co słusznie zauważyły Organy - z powodu braku podstawy prawnej do wydania decyzji w zakresie żądania wnioskodawcy. Z bezprzedmiotowością postępowania mamy do czynienia wówczas, gdy w sposób oczywisty organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Oznacza to, że wszystkie elementy badanego stanu faktycznego i prawnego są tego rodzaju, że niepotrzebne jest postępowanie mające na celu wyjaśnienie wszystkich tych okoliczności w sprawie. Chodzi tu o kryterium bezprzedmiotowości odnoszące się do postępowania, ale w taki sposób, iż wynik tego postępowania nie powinien mieć charakteru merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie, lecz jedynie być formalnym jego zakończeniem (tak NSA w wyroku z dnia 18 kwietnia 1995 r., sygn. akt SA/Łd 2424/94, ONSA 1996/2/80). 18. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.