II SA/Sz 599/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj (spr.),, Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 listopada 2015 r. sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wydania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej , działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.), art. 8, art. 118, art. 129 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. z 2009 r. Nr 201, poz. 1540 ze zm.) po rozpoznaniu odwołania Spółki A. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wydania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa. Opisane rozstrzygnięcie wydane zostało w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 22 lutego 2008 r. wpłynął do Dyrektora Izby Skarbowej wniosek Spółki A., o wydanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Decyzją nr [...], Dyrektor Izby Celnej umorzył przedmiotowe postępowanie w sprawie wydania zezwolenia Spółce A. na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa, powołując się na treść art. 129 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, zgodnie z którym postępowania w sprawie wydania zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach, wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, umarza się. Rozpoznając odwołanie Spółki A. od powyższej decyzji, organ odwoławczy decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Powyższa decyzja została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego , który wyrokiem z dnia 8 sierpnia 2013 r., sygn. akt II SA/Sz 643/13 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wskazał na konieczność dokonania oceny przepisu art. 129 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych z uwzględnieniem wykładni pojęcia "przepisu technicznego" dokonanej w wyroku TSUE z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11. Dyrektor Izby Celnej , po rozpatrzeniu przedmiotowej sprawy, decyzją z dnia [...] ponownie umorzył postępowanie w sprawie wydania Spółce A., zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa . Powyższe rozstrzygnięcie organ wydał w oparciu o przepis art. 129 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, wskazując, że w dniu 1 stycznia 2010 r. weszła w życie ustawa o grach hazardowych i wobec niezakończenia wszczętego na wniosek z dnia 20 lutego 2008 r. postępowania w sprawie wydania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, obowiązany był umorzyć niniejsze postępowanie, ponieważ stało się bezprzedmiotowe. Organ wyjaśnił, że bezprzedmiotowość postępowania wynika z braku możliwości wydania decyzji załatwiającej sprawę przez merytoryczne rozstrzygnięcie jej co do istoty, ze względu na fakt, iż kwestia wydania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych przestała być regulowana przepisami dającymi podstawę do wydania decyzji administracyjnej. Jednocześnie kierując się wytycznymi zawartymi w wyroku Sądu, organ ustalił, że przepis art. 129 ust. 2 ustawy o grach hazardowych nie wprowadza "innych wymagań" w rozumieniu art. 1 pkt 4 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r., a przez to nie ma charakteru "przepisu technicznego" w ujęciu art. 1 pkt 11 tej dyrektywy i jako taki przepis art. 129 ust. 2 powołanej ustawy nie podlegał procedurze uprzedniej notyfikacji, o której mowa w art. 8 ust. 1 dyrektywy. W odwołaniu od opisanej decyzji, skarżąca Spółka A. zarzuciła naruszenie: - art. 120 Ordynacji podatkowej poprzez zastosowanie art. 129 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, który jest niezgodny z art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP oraz podlegał notyfikacji jako przepis techniczny w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego. W oparciu o powyższe skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i wydanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa . Opisaną na wstępie, decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Organ podtrzymał w całości stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, stwierdzając, że organ I instancji zasadnie umorzył postępowanie w sprawie udzielenia zezwolenia na urządzanie i prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych w związku z ograniczeniem wynikającym z przepisu szczególnego tj. art. 129 ust. 2 ustawy o grach hazardowych oraz prawidłowo zastosował przepisy Ordynacji podatkowej w związku z art. 8 ustawy o grach hazardowych. Dyrektor podkreślił, że ustawa o grach hazardowych jest aktem obowiązującym od dnia 1 stycznia 2010 r. i nie została uchylona ani zmieniona, Trybunał Konstytucyjny nie orzekł o jej niezgodności z Konstytucją, jak również Trybunał Sprawiedliwości nie orzekł o jej wprowadzeniu z naruszeniem prawa wspólnotowego. Natomiast ewentualne niedopełnienie obowiązku notyfikacji wynikającego z dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego nie ma wpływu na fakt, że w polskim systemie prawnym najwyższym aktem normatywnym pozostaje Konstytucja RP, co wynika wprost z jej art. 8 ust. 1, a czego wyrazem jest kompetencja Trybunału Konstytucyjnego do oceny zgodności umów międzynarodowych z Konstytucją. Z kolei art. 91 ust. 3 Konstytucji RP przewiduje, że prawo stanowione przez organizację międzynarodową powstałą na mocy umowy międzynarodowej ratyfikowanej, ma pierwszeństwo w "przypadku kolizji z ustawami", z czego wprost wynika wyższość hierarchiczna owego prawa wyłącznie nad ustawami, ale nie nad samą Konstytucją RP. A zatem zasada prymatu prawa unijnego nad prawem wewnętrznym państw członkowskich ma zastosowanie w przypadku konfliktu między normą prawa krajowego, a przepisem unijnym, określa więc pierwszeństwo w stosowaniu norm. Jednakże nawet istnienie w prawie krajowym przepisu kolidującego z normą unijną nie powoduje automatycznie nieważności unormowania krajowego. Organem upoważnionym do oceny zgodności zapisów z Konstytucją RP jest Trybunał Konstytucyjny. Wśród przyznanych Dyrektorowi Izby Celnej zadań, nie ma oceny zgodności ustaw z Konstytucją. Następnie organ zwrócił uwagę na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 2013 r., sygn. akt KZP 15/13 w którym Sąd ten stwierdził, że sąd nie może odmówić stosowania ustawy z tego względu, że nie została ona notyfikowana, nawet wówczas, gdyby obowiązek ten wynikał wprost z dyrektywy 98/34/WE. Dodatkowo wyraził pogląd, że powoływanie się na wyroki Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej dokonuje się wyłącznie w drodze uznania argumentów prezentowanych w tych wyrokach, a nie w wyniku tzw. ustawowego związania. W sprawach związanych z brakiem notyfikacji przepisów Trybunał Sprawiedliwości, pomimo stwierdzenia obowiązku takiej notyfikacji w oparciu o przepisy dyrektywy 98/34/WE wyrażał jedynie pogląd, że konsekwencją takiego naruszenia powinno być niestosowanie takiej nienotyfikowanej ustawy przez organy krajowe, w szczególności przez sądy. Jednakże konsekwencja taka nie wynika ani z przepisów tej Dyrektywy, ani z żadnych innych przepisów, w tym traktatowych. Dalej Sąd Najwyższy stwierdził, że nawet gdyby przyjąć, że obowiązek notyfikacji przepisów wynika wprost z Dyrektywy 98/34/WE, to jest on adresowany do organów ustawodawczych. Naruszenie więc obowiązku notyfikacji następuje przez organy ustawodawcze i stanowi naruszenie trybu legislacyjnego, którego konstytucyjność może być oceniana jedynie w postępowaniu przed Trybunałem Konstytucyjnym. A zatem, o ile w postępowaniu sądowym, sąd nabierze przekonania o wadliwości trybu ustawodawczego dotyczącego konkretnych przepisów czy całej ustawy, to ma prawo zawiesić postępowanie w sprawie zwracając się z konkretnym pytaniem do Trybunału Konstytucyjnego. Jednakże, zdaniem Sądu Najwyższego, do czasu zainicjowania tej kontroli lub podjęcia przez Trybunał Konstytucyjny stosownego rozstrzygnięcia, brak jest jakichkolwiek podstaw prawnych do odmowy stosowania tych przepisów. Organ stanął na stanowisku, że skoro przepisy ustawy o grach hazardowych zostały wprowadzone w sposób niedyskryminacyjny, z zachowaniem celu jakiemu służy ich wprowadzenie oraz nie wykraczają poza zakres konieczny z uwzględnieniem interesu ogólnego, to tym samym nie są one przeszkodami w rozumieniu przepisów TF UE o swobodzie przepływu towarów. A skoro nie stanowią przeszkód to wyłączone są z obowiązku notyfikacji. W oparciu o powyższe ustalenia Dyrektor, uznał za bezzasadne, zarzuty skarżącej dotyczące naruszenia art. 1 pkt 4 i 11 dyrektywy 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. poprzez błędną systemową wykładnię polegająca na wadliwym przyjęciu, że art. 129 ust. 2 ustawy o grach hazardowych nie jest "przepisem technicznym". Końcowo organ podkreślił, że z przytoczonych przepisów wynika wprost, że przepisami ustawy o grach hazardowych nie wprowadzono zakazu prowadzonej przez przedsiębiorców działalności na podstawie dotychczasowych zezwoleń czasowych, pozwalając zakończyć tę działalność zgodnie z zezwoleniem do czasu jego wygaśnięcia. Natomiast wynika z nich wprost, że postępowania w sprawie wydania zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier, wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, umarza się. Z uwagi na fakt, że wniosek Spółki A. dotyczy wydania zezwolenia, to udzielenie zezwolenia na prowadzenie działalności na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych – stosownie do brzmienia art. 129 ust. 2 powołanej ustawy jest niedopuszczalne. Spółka A. zaskarżyła powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego . Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...], tak jak w odwołaniu, zarzuciła jej naruszenie art. 120 Ordynacji podatkowej poprzez zastosowanie przepisu art. 129 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, który jest niezgodny z art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP oraz podlegał notyfikacji jako przepis techniczny w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego. W uzasadnieniu skargi Spółka A., wskazała, że Trybunał Konstytucyjny wielokrotnie prezentował stanowisko, zgodnie z którym rozstrzygając o konkretnej kwestii intertemporalnej, ustawodawca ma dużą swobodę w zakresie wyboru rozwiązania, jednak przy zachowaniu pewnych reguł kierunkowych. Zdaniem Spółki, art. 129 ust. 2 ustawy o grach hazardowych naruszył zasadę zaufania obywateli do państwa i stanowionego przez nie prawa. Składając wniosek o udzielenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych Spółka skorzystała z możliwości przewidzianej przepisami obowiązującego prawa i w sposób uzasadniony przewidywała możliwość – oczywiście po spełnieniu stosownych wymagań – uzyskania takiego zezwolenia. Art. 129 ust. 2 ustawy o grach hazardowych zniósł natomiast w rzeczywistości uprawnienie skarżącej do wystąpienia o udzielenie zezwolenia. W konsekwencji, rozwiązania przyjęte w art. 129 ust. 2 ww. ustawy naruszyły, zdaniem skarżącej, zasadę niedziałania prawa wstecz oraz zasady zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa, które to wynikają z art. 2 Konstytucji RP. Zdaniem Spółki A., z wyrażonej w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP zasady równości wynika nakaz równego traktowania wszystkich podmiotów prawa charakteryzujących się daną cechą relewantną. Nie ulega wątpliwości, że o udzieleniu zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności gier na automatach o niskich wygranych decydował organ administracji publicznej. W konsekwencji o tym, kiedy postępowania zostanie zakończone decyduje sam organ, w tym również jakie przepisy będą miały zastosowanie. Następuje więc istotne zróżnicowanie pozycji prawnej różnych podmiotów znajdujących się w takiej samej sytuacji faktycznej, w zależności od tego kiedy zostanie wydana decyzja administracyjna. Takie rozwiązanie, zdaniem skarżącej, narusza zasadę równości określoną w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie zaś do art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji, dokonana według kryterium zgodności z prawem z uwzględnieniem stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawartego w wyroku z dnia 8 sierpnia 2013 r., sygn. akt II SA/Sz 643/13 wykazała, że akt ten nie narusza prawa ani w sposób zarzucany skargą, ani w żaden inny sposób uzasadniający wyeliminowanie go z obrotu prawnego. Skarga zatem nie zasługuje na uwzględnienie. Z treści odwołania od decyzji organu I instancji, jak i z treści skargi wynika, że istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się do udzielania odpowiedzi na pytania, czy art. 129 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2009 r. Nr 201, poz. 1540 ze zm.), zwanej dalej "u.g.h.", stanowi "regulację techniczną" w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE i czy brak notyfikacji Komisji Europejskiej tej ustawy powoduje, że nie może być on stosowany. W myśl ww. przepisu postępowania w sprawie wydania zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach, wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, umarza się. Zdaniem Sądu, przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji w kontekście zaistniałego sporu należało uwzględnić dwa zdarzenia o charakterze prawnym, tj. powiadomienie Komisji Europejskiej o nr 2014/537/PL oraz wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 marca 2015 r. sygn. akt P 4/14. W pierwszej kolejności podkreślić należy, że wprawdzie wyrok TSUE z dnia 19 lipca 2012 r. nie przesądził o kwalifikacji przepisów ustawy o grach hazardowych, tym niemniej Komisja Europejska w roku bieżącym zajęła stanowisko co do charakteru przepisów zgłoszonego w dniu 5 listopada 2014 r. do notyfikacji projektu ustawy o zmianie ustawy o grach hazardowych (druk sejmowy nr 2927). W powiadomieniu nr 2014/537/PL wskazała, że ww. projekt ustawy nie jest przepisem technicznym, ani procedurą zgodności. Nie budzi żadnych wątpliwości Sądu, że powyższe stwierdzenie Komisji Europejskiej należy odnieść także do będącego podstawą wydania zaskarżonej decyzji art. 129 ust. 2 u.g.h. Nowelizacja obejmuje bowiem modyfikację art. 129 ust. 2 u.g.h., któremu nadano następującą treść: "Postępowania w sprawie udzielania zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach, wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, umarza się". Przepis ten w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji jak i zaproponowanym w projekcie zmiany ustawy, w istocie ma taki sam sens i wynika z niego taka sama norma prawna. W uzasadnieniu do projektu ustawy wyjaśniono, że proponowana zmiana ma charakter stylistyczny i doprecyzowujący brzmienie przepisu do terminologii i sposobu zredagowania wcześniejszych przepisów ustawy. W konsekwencji stanowisko Dyrektora Izby Celnej , że przedmiotowy przepis nie wprowadza warunków mogących mieć wpływ na właściwość lub sprzedaż automatów o niskich wygranych, znajduje odzwierciedlenie nie tylko w prawidłowo sporządzonym uzasadnieniu decyzji ale także w poglądach samej Komisji Europejskiej. Z tych też względów zgodzić należy się z organem, że brak jest podstaw do uznania powołanego przepisu za "regulację techniczną" w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE jak też do przyjęcia, że istnieje obowiązek jego notyfikacji. Nawet jeśliby przyjąć, że przepis art. 129 ust. 2 ustawy o grach hazardowych stanowi przepis techniczny, to i tak nieuprawnione byłoby twierdzenie, iż brak notyfikacji tej ustawy Komisji Europejskiej powoduje, że nie może być on stosowany. Podkreślenia wymaga, że ustawa o grach hazardowych jest aktem obowiązującym i nadal korzysta z domniemania konstytucyjności. Trybunał Konstytucyjny, pomimo kierowanych do niego pytań prawnych, nie orzekł o niezgodności z Konstytucją któregokolwiek z jej przepisów. Konstytucja jest aktem zasadniczym i nadrzędnym w stosunku do innych aktów prawnych. Natomiast obowiązek notyfikacji wynikający z dyrektywy 98/34/WE nie został unormowany w Konstytucji tylko w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz.U. Nr 239, poz. 2039 ze zm.), które implementowało do porządku krajowego ww. dyrektywę. Konstytucja po wstąpieniu do Unii Europejskiej nie została w tym zakresie zmieniona, co wskazuje na to, że ustawodawca świadomie zrezygnował z wprowadzenia obowiązku notyfikacji jako elementu konstytucyjnej procedury ustawodawczej. W wyroku z dnia 11 marca 2015 r. sygn. akt P 4/14 Trybunał Konstytucyjny uznał, że notyfikacja przepisów technicznych, o których mowa w dyrektywie 98/34/WE i rozporządzeniu w sprawie notyfikacji, nie stanowi elementu konstytucyjnego trybu ustawodawczego. Trybunał wyjaśniając istotę notyfikacji podkreślił, że ww. instytucję należy postrzegać jako swoistą formę unijnej kontroli prewencyjnej, która służy sprawdzeniu, czy proponowana regulacja nie narusza postanowień traktatowych dotyczących swobodnego przepływu towarów. Nie stanowi ona o współdecydowaniu Komisji i innych państw członkowskich o ostatecznym kształcie stanowionych w porządku krajowym ustaw, a uwzględnienie ewentualnych opinii i uwag ww. podmiotów odbywa się na zasadzie "tak dalece, jak to będzie możliwe". W ocenie Trybunału uchybienie ewentualnemu obowiązkowi notyfikowania Komisji Europejskiej potencjalnych przepisów technicznych nie może samo przez się stanowić podstawy do stwierdzenia niekonstytucyjności aktu i prowadzić do utraty przez ten akt mocy obowiązującej. W przypadku notyfikacji przepisów technicznych mamy do czynienia z procedurą podobną do opiniowania czy konsultowania projektów ustaw, a naruszenie obowiązku opiniowania wynikającego z ustawy jest nieprawidłowością, która nie przesądza o naruszeniu konstytucyjnego standardu postępowania legislacyjnego. Wymóg notyfikacji wynikający z dyrektywy 98/34/WE nie ma zakotwiczenia w Konstytucji i nie jest ważniejszy niż analogiczny obowiązek wynikający z ustawy zwykłej, a przychylność prawa krajowego prawu europejskiemu nie może prowadzić do rezultatów sprzecznych z wyraźnym brzmieniem norm konstytucyjnych i niemożliwych do uzgodnienia z minimum funkcji gwarancyjnych, realizowanych przez Konstytucję. Również w opinii Naczelnego Sądu Administracyjnego możliwość odmowy zastosowania ustawy o grach hazardowych powinna być odczytywana z uwzględnieniem nadrzędności Konstytucji w systemie prawnym, a kompetencja sądów do odmowy zastosowania ustawy niezgodnej z prawem unijnym, wyrażona w art. 91 ust. 3 Konstytucji, nie daje podstaw do automatycznej i bezwarunkowej odmowy zastosowania przepisu, który nie został notyfikowany Komisji Europejskiej. W przypadku zaniechania notyfikacji nie mamy bowiem do czynienia z "treściową" niezgodnością prawa krajowego z prawem unijnym, ale z naruszeniem "formalno-proceduralnym". Wada proceduralna nie przesądza o tym, czy treść nienotyfikowanego przepisu narusza prawo unijne (por. postanowienie z dnia 15 stycznia 2014 r. sygn. akt II GSK 686/13). W świetle powyższych uwag dotyczących rangi przepisów Konstytucji jak i istoty oraz charakteru notyfikacji stwierdzić należy, że konsekwencją niedochowania procedury notyfikacyjnej wobec ustawy o grach hazardowych nie może być odmowa stosowania jej przepisów. Skoro procedura unijna nie stanowi konstytucyjnego kryterium ważności aktu normatywnego, zatem jej brak nie może przesądzać o bezskuteczności przepisów nie poddanych notyfikacji, zwłaszcza w sytuacji, gdy ani dyrektywa 98/34/WE, ani Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej nie wiąże z brakiem notyfikacji takich skutków. Odnosząc się do podnoszonego przez skarżącą zarzutu naruszenia zasady niedziałania prawa wstecz oraz zasady zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa a także ochrony praw nabytych należy podkreślić, że orzekając o zgodności art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych z art. 2 Konstytucji RP Trybunał Konstytucyjny - w wyroku z dnia 23 lipca 2013 r. (P 4/11) – uznał, że ustawodawca nie naruszył zasady ochrony interesów w toku. Przeciwnie, jak podkreślił Trybunał Konstytucyjny, właśnie w jej poszanowaniu, choć docelowo generalnie zakazał prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami, to jednak (na podstawie przepisów przejściowych ustawy hazardowej) dopuścił taką działalność w dotychczasowych punktach gier do czasu upływu ważności zezwoleń. Ustawodawca nie ograniczył, zdaniem Trybunału Konstytucyjnego, praw przedsiębiorców, wynikających z uzyskanych zezwoleń, wykluczył natomiast możliwość dokonania nadzwyczajnej zmiany posiadanych zezwoleń, co nie oznacza jednak naruszenia praw nabytych, ani zasady ochrony interesów w toku. Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego wyraźne wyłączenie nadzwyczajnej możliwości modyfikacji decyzji administracyjnej w zakresie zmiany usytuowania punktu gier na automatach o niskich wygranych, nie narusza istoty uprawnień podmiotów prowadzących działalność gospodarczą w tym zakresie, ponieważ uprawnienia te nie zostały naruszone ani w kontekście przedmiotu działalności, ani czasu jej prowadzenia, ani też jej kontynuowania w określonych zezwoleniem punktach gier. Zdaniem Sądu, chociaż wspomniane orzeczenie dotyczy zgodności z Konstytucją art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych - dotyczącego braku możliwości zmiany miejsca urządzania gry, z wyjątkiem zmniejszenia punktów gry na automatach o niskich wygranych, to jednak można je także odnieść do niniejszej sprawy. Skoro bowiem w ocenie Trybunału wyłączenie możliwości modyfikacji zezwolenia w zakresie zmiany usytuowania punktu gier na automatach o niskich wygranych, nie narusza istoty uprawnień podmiotów prowadzących działalność gospodarczą w tym zakresie to nie sposób mówić o takim ograniczeniu w wypadku podmiotów, które takiego zezwolenia nigdy nie uzyskały. Reasumując stwierdzić należy, że zarzuty podniesione w skardze nie zasługują na uwzględnienie, a umorzenie postępowania w sprawie z wniosku skarżącej Spółki o wydanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych odpowiada prawu. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu skargi.