II SA/Sz 6/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Dolecki, Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.),, Sędzia WSA Maria Mysiak, Protokolant Aneta Kukla, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi J. J. i C. J. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem oddala skargę. Zaskarżoną decyzją, wydaną na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.), Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania J. i C. J., uchylił decyzję Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., Nr [...] i przekazał do ponownego rozpatrzenia sprawę nałożenia na M. i M. J. obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia robót budowlanych, związanych z wykonaniem remontu lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku przy ul. [...] w [...], do stanu zgodnego z prawem. Z uzasadnienia powyższej decyzji oraz akt sprawy wynika, że w przedmiotowej sprawie Inspektor Nadzoru Budowlanego prowadził postępowanie administracyjne w sprawie robót budowlanych, wykonanych samowolnie w lokalu mieszkalnym nr [...] w budynku przy pl. [...] w [...], związanych z remontem tego lokalu. Z dokonanych przez ten organ ustaleń wynika, iż pismem z dnia [...] r. M. i M. J. zgłosili do Starosty zamiar przeprowadzenia robót budowlanych w lokalu mieszkalnym nr [...] w budynku przy pl. [...] w [...], polegających na: zbiciu i wymianie istniejących tynków, wymianie podsufitki i podłóg, demontażu, z wymianą na nowe -instalacji elektrycznej, wodnej, kanalizacyjnej, c.o., wentylacyjnej. Zgłoszenie zostało przyjęte bez sprzeciwu. Z protokółu kontroli robót budowlanych wykonanych w przedmiotowym lokalu z dnia [...] r. wynika, że wykonując prace remontowe na podstawie dokonanego zgłoszenia, przekroczono zakres tego zgłoszenia. Decyzją z dnia [...] r. Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego nałożył na inwestorów obowiązek przedłożenia projektu zamiennego i zaświadczeń. Na skutek wniesionego przez nich odwołania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] r., Nr [...] stwierdził nieważność w/w decyzji organu I instancji, ponieważ z rażącym naruszeniem prawa zastosowano w sprawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, w sytuacji stwierdzenia prowadzenia prac na podstawie zgłoszenia. Postanowieniem z dnia [...] r. wydanym na podstawie art. 81c ust. 2 ustawy Prawo budowlane Inspektor Nadzoru Budowlanego, nałożył na inwestorów M. i M. J., obowiązek przedłożenia opinii technicznej o prawidłowości wykonanych robót budowlanych (wypełnienie szkieletowej ścianki działowej). Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, badając w postępowaniu zażaleniowym powyższe postanowienie, postanowieniem z dnia [...] r., uchylił je w całości. Precyzując zakres wykonanych samowolnie robót budowlanych organ ten orzekł o nałożeniu na M. i M. J. obowiązku przedłożenia oceny technicznej, dotyczącej robót związanych z naruszeniem ścian w przedmiotowym lokalu z dokonanych przez organ ustaleń wynikało, że bez zgody organu administracji architektoniczno-budowlanej zlikwidowano ściankę działową (przepierzenie) między pokojami od strony frontowej budynku oraz usunięto wypełnienie szkieletowej ścianki działowej z cegły pomiędzy pomieszczeniem korytarza a pokojem od strony frontowej. Wykonując obowiązek wynikający z powyższego postanowienia inwestorzy przedłożyli opinię techniczną, sporządzoną przez mgr inż. bud. K. K., posiadającego stosowne uprawnienia budowlane, w której stwierdził on, że przy wykonywaniu robót budowlanych polegających na usunięciu wypełnień ścian nie naruszono ich konstrukcji drewnianej. Pozostawiona konstrukcja pomiędzy pomieszczeniami oznaczonymi na planie budynku [...] i [...] w sposób wystarczający i bezpieczny podpiera ugiętą belkę stropową. Prace wykonano zgodnie z przepisami i zasadami wiedzy technicznej, bez naruszenia warunków technicznych. Inspektor Nadzoru Budowlanego po otrzymaniu oceny technicznej, stwierdzającej, że wykonane roboty budowlane nie stwarzają niebezpieczeństwa w użytkowaniu budynku, decyzją z dnia [...] r. Nr [...], na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, odmówił nałożenia na M. i M. J., obowiązku wykonania robót lub czynności, niezbędnych w celu doprowadzenia samowoli do stanu zgodnego z prawem. Odwołanie od decyzji INB z dnia [...] r. wnieśli J. i C. J. – właściciele lokalu nr [...], znajdującego się nad lokalem nr [...]. Odwołujący wskazali, że wizja lokalna w lokalu nr [...] odbyła się bez ich udziału. Opis z tej wizji jest niepełny, a tym samym decyzje wydane na jej podstawie są wadliwe. Zarzucili organowi nie wyegzekwowanie od inwestora wykonania obowiązków nałożonych w decyzji z dnia [...] r. i w związku z tym, domagają się wydania decyzji nakazującej doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. W piśmie uzupełniającym odwołanie małżonkowie J. wnieśli zastrzeżenia do oceny technicznej dotyczącej oceny samowolnie wykonanych prac, której wyniki stały się podstawą podjętego przez organ rozstrzygnięcia. Stwierdzili, iż opinia techniczna nie rozgranicza robót wykonanych zgodnie ze zgłoszeniem i robót wykonanych samowolnie. W spisie wykonanych robót brak jest opisu prac związanych z rozbiórką "wszystkich warstw stropu", o których wspomina autor, na co inwestor nie miał zgody. W opinii technicznej powoływano projekt budowlany dotyczący zamiany sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego na lokal użytkowy, który to projekt nie ma przymiotu wykonalności. Dowodzili, że inwestor tym samym nie wykonywał remontu zgodnie ze zgłoszeniem, lecz realizował nielegalną, tolerowaną przez Inspektora Nadzoru Budowlanego przebudowę lokalu. Po rozpatrzeniu powyższego odwołania, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] r. uchylił decyzję INB z dnia [...] r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przed organ I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że mając na uwadze zakres prac budowlanych wskazanych w zgłoszenia inwestorów – M. i M. J., w lokalu nr [...] przy pl. [...] w [...], a także wynik kontroli rzeczywiście wykonanych prac w tym lokalu postępowanie organu nadzoru budowlanego I instancji i podjęte w nim rozstrzygnięcie, dotyczy samowolnie wykonanych robót budowlanych dotyczących naruszenia ścian, których zgłoszenia inwestor nie dokonał. Organ odwoławczy uznał, że zastosowanie w przedmiotowym przypadku miały przepisy art. 50 i 51 ustawy Prawo budowlane. Przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 dopuszcza legalizacje przeprowadzonych samowolnie robót budowlanych, po wykonaniu określonych czynności lub robót budowlanych, mających na celu doprowadzenie samowoli do stanu zgodnego z prawem. Z przedłożonej na żądanie organu powiatowego "Oceny technicznej wykonanych robót budowlanych", nie wynikało, że inwestor musiał wykonać czynności lub roboty budowlane, w celu doprowadzenia samowoli do stanu zgodnego z prawem. Według organu II instancji, to że w w/w opinii nie rozgranicza się robót wykonanych zgodnie ze zgłoszeniem i robót wykonanych samowolnie, nie ma znaczenia, skoro do żadnych z tych prac nie wniesiono zastrzeżeń. Za bezpodstawny został uznany zarzut, że w spisie robót wykonanych brak jest wyszczególnienia prac związanych z rozbiórką "wszystkich warstw stropu", bowiem na stronie [...] tej opinii autor odniósł się do tego zagadnienia. Jak zauważył organ odwoławczy, powołana przez odwołujących decyzja Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. została wyeliminowana z obiegu prawnego i w obecnym stanie faktycznym i prawnym sprawy nie ma podstaw, aby egzekwować nakazanie doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego, czego domagają się odwołujący. Jednakże z uwagi na brak uczestnictwa w postępowaniu organu I instancji niektórych współwłaścicieli nieruchomości, organ odwoławczy zaskarżoną decyzję w całości uchylił i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, wskazując, że w świetle dokumentów przedłożonych przez skarżących przy piśmie z dnia [...] r., współwłaścicielami budynku są także, K. K., W. P. i W. B. - jako spadkobiercy, wraz z A. J., zmarłej właścicielki mieszkania nr [...] - ustaleni ostatecznym postanowieniem Sądu z dnia [...] r., sygn. akt [...], który nie uczestniczyli w postępowaniu. W skardze na powyższą decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. J. i C. J. wnieśli o wydanie decyzji "nakazującej zamknięcie postępowania postępowania i doprowadzenie do stanu poprzedniego lokalu nr [...] znajdującego się w budynku przy pl. [...] w [...]". W uzasadnieniu skargi skarżący stwierdzają, że inwestorzy powinni uzyskać zgodę pozostałych właścicieli lokali na wykonanie czynności dotyczącej rzeczy wspólnej (przebudowa) w formie pisemnej lub w formie indywidualnego zbierania podpisów pod pismem określającym te czynności. Wymóg na uzyskanie takiej zgody nałożył organ I instancji decyzją z dnia [...] r. Skwitowanie, że decyzja ta została następnie wyeliminowana z obiegu prawnego nie może wykluczyć oceny wadliwego prowadzenia w tej części postępowania, które toczyło się według skarżących zbyt długo i "odbiło się piętnem" na dalszych czynnościach organów w niniejszej sprawie. Według skarżących, brak zgody współwłaścicieli budynku na przebudowę lokalu nr [...] dyskwalifikuje postępowanie naprawcze. Na poparcie swego stanowiska powołali fakt, że inwestorzy nie uzyskali zgody sądowej do dokonania czynności w częściach wspólnych nieruchomości (postanowienie z dnia [...] r., sygn. akt [...]). Skarżący wskazują, że wadliwie określono kwalifikację lokalu, a samo przeznaczenie tego lokalu było wielokrotnie zmienianie. Stwierdzili, że "w działaniach organów w całym procesie decyzyjno-przygotowawczym była ogromna ilość błędów, niedopowiedzeń, przeinaczeń". Według skarżących, prowadzone prace polegały nie na remoncie, lecz na przebudowie lokalu z przeznaczeniem na inne cele niż mieszkaniowe. Brak jest również konsekwencji we właściwym określeniu funkcji tego lokalu. Skarżący zakwestionowali też poprawność wykonanej dokumentacji projektowej, w której brak było dokładnego określenia przeznaczenia lokalu. Określenie "usługi" jest zbyt ogólne. Według skarżących, projekt ten nie został zatwierdzony, więc nie można realizować inwestycji, która ma przy tym różne nazwy np. przebudowę nazywając remontem, lokal gastronomiczny - kawiarnię nazywając lokalem usługowym, lub lokalem na usługi nieuciążliwe. Zdaniem skarżących, istnieje duże prawdopodobieństwo, że projekt nigdy nie będzie zatwierdzony i zrealizowany. Skarżący uważają za bezzasadne w takiej sytuacji prowadzenie postępowania w kierunku uzyskania od inwestorów opinii technicznej. Inwestorzy nie uzyskali także zaświadczenia o zgodności wykonanych robót z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zastrzeżenia skarżących dotyczą także rozwiązań w dokumentacji technicznej witryny i detali elewacji. Ponadto opinia techniczna na temat wykonanych robót nie została udostępniona skarżącym, co jest sprzeczne z przepisami kpa. Według skarżących, inwestorzy wykonali przebudowę nielegalnie, ponieważ konieczne było uzyskanie przez nich decyzji o pozwoleniu na budowę. Uważają, że pozwolenia na budowę wymaga każda przebudowa, obojętnie czy jest to budynek zwykły, czy podlegający ochronie konserwatora zabytków. Wystąpienie przez inwestorów ze zgłoszeniem zamiaru wykonania robót remontowych, mając zamiar przebudowy lokalu, skarżący uznają za potwierdzenie nieprawdy. Niezrozumiałe jest stanowisko organów nadzoru budowlanego, które poprzestały na zobowiązaniu inwestorów do wykonania oceny technicznej. Według skarżących, należy oddzielić zakres prac ujętych w zgłoszeniu remontu i zakres prac wykonanych samowolnie. Przedstawione w opinii technicznej K. K. prace należy – według skarżących - zakwalifikować jako przebudowa, a nie remont. Skarżący uważają, że jedynym sposobem usunięcia nieprawidłowości było w tej sytuacji doprowadzenie lokalu do stanu poprzedniego. Zauważają, że postępowanie administracyjne toczyło się zbyt długo, a decyzja wydana przez organ I instancji nie była podjęta w interesie obywateli, lecz inwestorów. Wskazali również, że istniejący stan nieruchomości uniemożliwia użytkowanie lokalu nr [...].[...] z [...] lokali w tym budynku nie są ogrzewane, co doprowadziło do wielokrotnego zamarzania instalacji wodnej, kanalizacyjnej, pękania rur, zalewania mieszkań i dewastacji budynku. Ponadto skarżący zakwestionowali stanowisko wyrażone przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, który w wyraził zgodę na prowadzenie w lokalu objętym zgłoszeniem działalności usługowej, nie zważając na zapisy w planie zagospodarowania przestrzennego. Skarżący podnoszą też, że w całym postępowaniu administracyjnym nie występowali z negacją tego, co zamierzają inwestorzy, tylko negowali nieprawny sposób ich postępowania. Na podstawie wypisu i wyrysu do planu zagospodarowania przestrzennego, skarżący stwierdzają, że inwestycja zaplanowana przez M. i M. J. nie jest przewidziana zapisami tegoż planu, dlatego wnoszą o "wydanie decyzji nakazującej zamknięcie postępowania i doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego". Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, wskazując, że skarga nie wnosi do sprawy nowych dowodów, mogących stanowić podstawę do zmiany zaskarżonej decyzji. Zakres wykonanych samowolnie robót budowlanych w ocenie organu odwoławczego nie przesądza o sposobie użytkowania przedmiotowego lokalu mieszkalnego. Czynione przez właścicieli lokalu działania, w celu przekształcenia go na lokal użytkowy, co podnoszą skarżący, nie dotyczą postępowania prowadzonego przez organ nadzoru budowlanego i nie mają znaczenia w sprawie doprowadzenia przedmiotowej samowoli do stanu zgodnego z prawem. Zarzut skarżących, że organ odwoławczy dąży do "usankcjonowania projektu i realizacji nielegalnej inwestycji przez p.p. J." jest bezpodstawny. W piśmie z dnia [...] r. uczestnicy postępowania M. i M. J. wnieśli o oddalenie wniosków skarżących. Uczestnicy wskazali, że wystąpili do organu o warunki zabudowy celem przeznaczenia ich lokalu na usługowy, które to warunki wydał organ I instancji. Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w/w decyzja została uchylona. W tym czasie zaawansowane były prace nad planem zagospodarowania przestrzennego dla [...]. Obowiązujący już miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, dopuszcza funkcję – lokal usługowy dla lokalu nr [...] przy Placu [...] w [...]. Do pisma skarżący załączyli wypis i wyrys z planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...]. Uczestnicy przyznają, że w aktach sprawy brakuje zgody współwłaścicieli budynku na przebudowę lokalu nr [...], polegającą na wstawieniu witryny w historycznym miejscu oraz drzwi ewakuacyjnych od zaplecza budynku. Potwierdzili, że J. i C. J. i W. P. – B. podjęli uchwałę, iż nie wyrażają zgody na zmianę sposobu użytkowania lokalu i nie dopuszczają innej, niż tylko mieszkaniowa, funkcji. W dniu [...] r. Sąd Okręgowy w [...] przychylił się do ich apelacji i sprawę wyrażenia zgody zastępczej skierowałdo ponownego rozpatrzenia przez Sąd Rejonowy. Powyższy remont zgłoszony był organowi, który nie wyraził wtedy sprzeciwu, mając na to 30 dni. Remont ten był przygotowaniem lokalu do dalszej inwestycji, na którą jest wymagany projekt budowlany. Po wstrzymaniu prac inwestorzy wykonali projekt przebudowy w lokalu na usługowy, który złożyli w Starostwie Powiatowym w [...]. Uzyskali też od Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków decyzję z dnia [...] r., o pozwoleniu na przeprowadzenie prac budowlanych wg projektu przedłożonego przy wniosku, a zaopiniowanego pozytywnie postanowieniem wydanym przez Kierownika Delegatury w [...] Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w [...]. W tej sytuacji podnoszony przez skarżących argument o braku w planie przestrzennym zapisu zezwalającego na zmianę sposobu użytkowania lokalu jest bezzasadny. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy sprawują w zakresie swojej właściwości wymiar sprawiedliwości - między innymi - przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżona decyzja dotknięta jest istotnymi wadami prawnymi (istotnie narusza przepisy prawa materialnego lub postępowania administracyjnego), sąd - w zależności od rodzaju stwierdzonego uchybienia - eliminuje z obrotu prawnego taką wadliwą decyzję poprzez jej uchylenie lub stwierdzenie jej nieważności na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) dalej określonej jako p.p.s.a. Należy też wyjaśnić, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Powyższe uregulowania wskazują, że sąd administracyjny nie zastępuje właściwych dla danego przedmiotu sprawy organów administracyjnych w merytorycznym rozstrzyganiu danej sprawy, a z uwagi na swą formę kontrolną nie jest też uprawniony do rozstrzygania w kwestiach nie należących do przedmiotu tej sprawy. Rozstrzygając w granicach danej sprawy bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Poczynienie powyższych uwag wstępnych stało się konieczne, z uwagi na sformułowane w treści skargi, a także w piśmie procesowym z dnia [...] r. żądanie skarżących (kierowane do Sądu) "o zakończenie postępowania i wydanie decyzji nakazującej inwestorom doprowadzenie lokalu do stanu poprzedniego", czy też żądanie rozstrzygania o kwestiach wykraczających poza zakres przedmiotowego postępowania np. o prawidłowości wyeliminowanej z obrotu prawnego decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Z przytoczonego wyżej uregulowania wynika reguła, że sąd administracyjny orzekając ocenia legalność zaskarżonej decyzję pod kątem jej zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego. Sąd administracyjny nie jest natomiast władny do zastępowania organów administracji publicznej w wydaniu przez nich rozstrzygnięć. W skardze powtórzone zostały wcześniejszej stawiane zarzuty i argumenty, które podnoszone zostały przez skarżących w postępowaniu administracyjnym dotyczącym obowiązku nałożenia na właścicieli - inwestorów obowiązku przedłożenia opinii technicznej na temat robót budowlanych wykonanych w lokalu nr [...] przy pl. [...] w [...] do stanu poprzedniego. Analizując pod kątem wskazanych wyżej przepisów treść zaskarżonej decyzji, akta sprawy i przebieg postępowania Sąd uznał, iż zarzuty skargi nie są trafne. Należy mieć w szczególności na uwadze, że zaskarżona decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, wydana na podstawie art. 138 § 2 kpa, ma charakter kasacyjny. Przesłanką wydania takiej decyzji jest zakres czynności postępowania wyjaśniającego, które należy przeprowadzić ponownie. Organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania, gdy postępowanie pierwszoinstancyjne zostało przeprowadzone z istotnym naruszeniem prawa, w tym w sytuacji, gdy naruszenie to nie może być sanowane. Biorąc pod uwagę, że postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne (art. 15 kpa), to bez wątpienia organ odwoławczy nie będzie miał możliwości sanowania wadliwości postępowania prowadzonego przed organem I instancji, jeżeli pozbawiono w nim udziału wszystkich stron postępowania (por. także wyrok NSA O/Z w Gdańsku z dnia 8 sierpnia 2001 r., sygn. akt II SA/Gd 894/99, opublikowany w bazie Lex nr 76089). W rozpoznawanej sprawie podstawową przyczyną uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia było przeprowadzenie postępowania administracyjnego z pominięciem udziału nim niektórych współwłaścicieli budynku przy pl. [...] w [...]. Należy zatem zgodzić się z organem odwoławczym, że uchybienie, polegające na pozbawieniu pozostałych współwłaścicieli, którym przysługuje status stron tego postępowania, możliwości udziału w postępowaniu i zapoznania się z aktami sprawy, na podstawie których organ oparł swoje rozstrzygnięcie, narusza ich prawa do brania czynnego udziału w postępowaniu i mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Okoliczność tą organ odwoławczy z mocy art. 7,8 i 9 kpa winien brać pod uwagę z urzędu. W tej sytuacji decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, uchylająca decyzję organu I instancji do ponownego rozpoznania, jest zgodna z prawem bowiem decyzja organu I instancji została wydana z istotnym naruszeniem przepisów postępowania. Niezależnie od powyższego stwierdzić należy, że nie jest uzasadnione odwoływanie się przez skarżących do szkód, które zostały spowodowane w budynku w wyniku - jak stwierdzili - wykonywanej przez inwestorów przebudowy lokalu w budynku przy pl. [...]. Kwestie te mają charakter cywilnoprawny i roszczenia z nimi związane mogą być dochodzone w trybie właściwym dla tego rodzaju spraw. Rzeczą organów administracji, w tym przypadku organu nadzoru budowlanego, właściwego w zakresie kontroli prawidłowości realizacji procesu budowlanego, jest doprowadzenie procesu inwestycyjnego, polegającego na wykonywaniu robót budowlanych do stanu zgodzonego z przepisami prawa budowlanego. Nieuzasadnione są także twierdzenia skarżących, że w przedmiotowym przypadku wiążąca jest dla organów nadzoru budowlanego decyzja z dnia [...] r. o odmowie ustalenia inwestorom warunków zabudowy dla przekształcenia lokalu nr [...] w budynku przy pl. [...], skoro decyzja ta została wyeliminowana z obrotu prawnego. Przyjęty przez organy nadzoru budowlanego zakres i tryb postępowania wynika ze stwierdzenia wykonywania przez uczestników postępowania robót budowlanych z przekroczeniem zakresu sformułowanego w zgłoszeniu o przeprowadzeniu robót budowlanych. Przy wskazanych przez organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji uchybieniach w postępowaniu organu I instancji i konieczności przeprowadzenia postępowania z udziałem wszystkich uprawnionych stron, rozstrzygnięcie organu odwoławczego oparte na art. 138 § 2 kpa odpowiada w pełni dyspozycji tego przepisu. W tym stanie rzeczy skarga, jaki nieuzasadniona, podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze. zm.).