II SA/Sz 60/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel (spr.),, Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Ciesielska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 maja 2018 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazania doprowadzenia budynku do stanu zgodnego z prawem I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na rzecz r.pr. R. S. kwotę [...] złotych, zawierającą należny podatek od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w D. P. decyzją z dnia [...] r., znak: [...], wydaną w postępowaniu wszczętym w sprawie wybudowania przez J. i K. G. tarasu i zamontowania drzwi balkonowych w budynku mieszkalnym położonym na terenie dz. nr [...] w m. Ż. , gm. W., nakazał ,,Państwu J. i K. G. doprowadzić budynek mieszkalny położony na terenie działki nr [...] w miejscowości Ż. 44, gmina W. do stanu poprzedniego przez: 1. zdemontowanie drzwi balkonowych i zamontowanie w to miejsce okna, 2. zamurowanie części otworu po drzwiach balkonowych do wysokości parapetu istniejącego okna, 3. rozebranie balustrady na tarasie, w celu doprowadzenia budynku do stanu zgodnego z prawem." Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w D. P., zwany dalej "PINB", otrzymał w dniu 23 stycznia 2015 r. informację o wybudowaniu ganku z oknem, tarasu na dachu tego ganku oraz okien w budynku mieszkalnym, zlokalizowanym na ww. działce. Współwłaścicielami działki nr [...] w m. Ż. [...] są M. A. oraz J. i K. G.. Na wyznaczoną kontrolę nie stawiły się wezwane do udziału strony. Z protokołu z przesłuchania syna właścicieli K. G., z dnia 2 kwietnia 2015 r., wynika że J. i K. G. wybudowali na ww. nieruchomości ganek z oknem oraz wymienili istniejące okna na nowe około 1990 r. Nie ustalono, aby inwestorzy, na wykonanie ww. robót budowlanych posiadali pozwolenia na budowę. W oparciu o powyższe ustalenia PINB zawiadomił strony postępowania o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wybudowania tarasu i zamontowania drzwi balkonowych w budynku mieszkalnym położonym na terenie działki nr [...] w m. Ż. [...]. Następnie postanowieniem z dnia [...] r., na podstawie art. 56 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane, nałożył na J. i K. G. obowiązek wykonania i dostarczenia w wyznaczonym terminie, 1 (jednego) egzemplarza inwentaryzacji budowlanej wraz z oceną techniczną wybudowanego bez wymaganego prawem pozwolenia tarasu i zamontowanych drzwi balkonowych w ww. budynku mieszkalnym, sporządzoną przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane. Zobowiązani przedłożyli inwentaryzację oraz ekspertyzę rozbudowy budynku mieszkalnego - ganku z powierzchnią tarasową i drzwiami na taras w budynku mieszkalnym. Zgodnie z opisem stanu istniejącego w ww. opracowaniu na działce nr [...] zlokalizowany jest "budynek mieszkalny, parterowy z poddaszem użytkowym. Obiekt jest podpiwniczony. Wykonany metodą tradycyjną, ściany murowane z cegły ceramicznej pełnej, strop typu Kleina nad piwnicą, parterem konstrukcji drewnianej, dach konstrukcji drewnianej jętkowy pokrycie stanowi eternit falisty. Ganek spełnia funkcję komunikacyjną pomiędzy parterem a poddaszem. Dobudowany do lokalu mieszkalnego metodą tradycyjną z cegły budowlanej, ściany otynkowane i pomalowane, budynek posiada okno o wymiarach 0,97 m x 1,0 m oraz drzwi zewnętrzne o wymiarach 1,00 x 3,10 m, posadzka cementowa. Strop o konstrukcji żelbetowej stanowi powierzchnię tarasową, na której zamontowane są płytki terakota oraz balustrada stalowa. Na taras zostały zamontowane drzwi balkonowe PCV w kolorze białym. Sklepienie wykonane z nadproży prefabrykowanych L-19. Roboty wykonane zgodnie ze sztuką budowlaną i nadają się do użytkowania". W ekspertyzie jej autor stwierdził, że "budynek, ganek i drzwi balkonowe - stan techniczny dobry, brak widocznych jakichkolwiek pęknięć, niedopuszczalnych ugięć, odkształceń, oraz osłabienia w przekrojach elementów konstrukcyjnych w przedmiotowych obiektach, który miałby negatywny wpływ na bezpieczeństwo ludzi przebywających w nim, konstrukcji oraz architektury budynku. Stan techniczny pozwala na użytkowanie ganku oraz zamontowanych drzwi balkonowych, które tworzą komunikację do lokalu mieszkalnego na poddaszu z tarasem według zamieszczonej inwentaryzacji części budynku". Na podstawie przedłożonych dokumentów PINB wydał odrębne rozstrzygnięcie dotyczące wybudowania ganku usytuowanego na ww. działce przez J. i K. G., tj. decyzję z dnia [...] r. znak: [...], udzielającą pozwolenia na użytkowanie ganku, na podstawie art. 42 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane. W toku postępowania administracyjnego w sprawie samowolnej budowy tarasu i montażu drzwi balkonowych w budynku mieszkalnym, w dniu 7 czerwca 2016 r., PINB otrzymał pismo współwłaściciela tej nieruchomości M. A., który nie wyraził zgody na zalegalizowanie ww. robót budowlanych. Wobec braku zgody jednego z właścicieli dz. nr [...] w Ż. , PINB wydał decyzję z dnia [...] r. i w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, nakazał J. i K. G. doprowadzić budynek mieszkalny położony na terenie dz. nr [...] w Ż. do stanu poprzedniego, poprzez demontaż drzwi balkonowych i montaż w to miejsce okna, zamurowanie części otworu po drzwiach balkonowych do wysokości parapetu istniejącego okna, rozbiórkę balustrady na tarasie. Od decyzji tej odwołanie złożył zobowiązany K. G., wnosząc o jej uchylenie. Podniósł, iż uzyskał ustną zgodę Z. A., ówczesnego współwłaściciela, na budowę ganku, tarasu wraz z balustradą, zlokalizowanego nad gankiem na dz. nr [...] w m. Ż. . Około 1990 r. został wybudowany ganek oraz taras z zamontowanymi na wysokość 1 m kątownikami, do których zamontowano później konstrukcję balustrady. Z powodu braku środków finansowych ww. prace zostały przerwane do ok. 2001 r., kiedy to wykonano balustradę oraz wstawiono drzwi balkonowe. Po zakończeniu ww. robót ówczesny współwłaściciel nie wnosił zastrzeżeń. To nowy właściciel domaga się rozbiórki. Skarżący nie zgodził się z decyzją, podniósł, iż taras użytkuje kilkanaście lat i włożył w jego budowę znaczne środki finansowe. Na końcu wyjaśnił, iż "gdyby poprzedni współwłaściciel nie wyraził zgody na jego budowę z pewnością bym go nie postawił". Na skutek rozpatrzenia odwołania K. G., Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał w dniu [...] r., decyzję znak: [...], uchylającą w całości decyzję organu powiatowego i umarzającą postępowanie administracyjne organu I instancji w całości. Skargę na ww. decyzję organu II instancji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, wniósł M. A.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie prawomocnym wyrokiem z dnia 18 maja 2017 r. sygn. akt II SA/Sz 345/17, po rozpoznaniu skargi uchylił zaskarżoną decyzję Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego. Sąd nie znalazł podstaw do uchylenia wydanej decyzji organu I instancji i umorzenia postępowania w związku z faktem tożsamości spraw. W uzasadnieniu wyroku podkreślił, że sprawa dotycząca wybudowania ganku, zakończona wydaniem ww. decyzji z dnia [...] r. jest sprawą odrębną od niniejszej sprawy, tj. sprawy dotyczącej wybudowania tarasu i zamontowania drzwi balkonowych, co oznacza, że w rozpatrywanej sprawie winna zostać wydana odrębna decyzja. Dodał również, że ganek został wybudowany w 1990 r., pod rządami ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane, natomiast taras wybudowano po roku 2000 w czasie obowiązywania ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Decyzja z [...] r. wyraźnie odnosi się do wybudowanego samowolnie ganku, natomiast w kwestii tarasu oraz okna balkonowego żadnych rozstrzygnięć nie zawiera. Sąd również zalecił, że "Rozpoznając sprawę ponownie organ wyeliminuje stwierdzone naruszenie prawa i wyda stosowne rozstrzygnięcie. W szczególności dokona szczegółowej analizy decyzji PINB w D. P. z dnia [...] r. w kontekście niniejszej sprawy, w odniesieniu do zalegalizowania, w oparciu o przepis art. 42 ustawy Prawo budowlane z 1974 r., części ganku wybudowanej po roku 2000". Powyższy wyrok spowodował, iż Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po ponownym rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez K. G., decyzją z dnia [...] r., znak [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.) oraz art. 51 ust. 1 pkt 1 oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.), związany prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 18 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 345/17, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Podzielając ustalenia faktyczne PINB Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane roboty budowlane można rozpocząć na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę z zastrzeżeniem art. 29 - 31 ww. ustawy, które określają jakich obiektów budowa i wykonanie jakich robót budowlanych nie wymaga pozwolenia na budowę oraz które spośród wymienionych można rozpocząć, dokonując zgłoszenia właściwemu organowi zamiaru ich wykonania. W rozpatrywanym przypadku inwestor nie legitymuje się dokumentem świadczącym o legalnej budowie tarasu na dachu ww. ganku oraz zamontowaniu w ścianie okna balkonowego. Zatem organ powiatowy słusznie uznał, iż ww. roboty budowlane zostały wykonane w warunkach samowoli budowlanej. Stanowi to przypadek inny niż określony w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 tej ustawy, zatem w sprawie właściwie zastosowano przepisy art. 51 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z art. 51 ust. 7 ww. ustawy, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 lub w art. 49b, zostały wykonane między innymi bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, zastosowanie mają przepisy art. 51. Właściwy organ, tj. organ nadzoru budowlanego, wydaje jedną z decyzji w trybie art. 51, tj. w przypadku braku możliwości przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego, decyzję na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane o zaniechaniu dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego, bądź w przypadku możliwości zalegalizowania robót budowlanych - stosowną decyzję w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, nakładając obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych, w tym obowiązek przedłożenia stosownych dokumentów, w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania, bądź odmawiając nakazania wykonania określonych czynności lub robót budowlanych. W przypadku stwierdzenia, w toku postępowania administracyjnego, braku możliwości doprowadzenia samowoli budowlanej do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru obowiązany jest wydać decyzję nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego, zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. W postępowaniu naprawczym prowadzonym w trybie przepisów art. 51 Prawa budowlanego, organ obowiązany jest ustalić, czy inwestor legitymuje się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i kwestię posiadania przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane bada się według reguł ogólnych, tj. przez przedstawienie dokumentów stwierdzających tytuł prawny do nieruchomości, wskazujący na uprawnienie inwestora do wykonania robót budowlanych (uchwała NSA w Warszawie z dnia 10.01.2011 r. sygn. akt II OPS 2/10). Zdaniem organu odwoławczego, w rozpatrywanej sprawie wykonanych robót budowlanych polegających na wykonaniu tarasu na dachu istniejącego ganku oraz wstawieniu drzwi balkonowych w budynku mieszkalnym, nie można zalegalizować, gdyż inwestorzy nie posiadają prawa do dysponowania nieruchomością działką nr [...] na cele budowlane - brak jest zgody współwłaściciela tej nieruchomości na ich legalizację. Zatem wobec braku możliwości zalegalizowania tych robót, czyli zastosowania przepisów art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, organ powiatowy zasadnie zaskarżoną decyzję wydał na podstawie przepisów art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, nakazującą doprowadzenie ww. budynku do stanu poprzedniego w zakresie wykonanego tarasu, poprzez demontaż balustrady oraz okna balkonowego. Ponadto organ wyjaśnił, iż argumentom skarżącego podniesionym w odwołaniu, dotyczącym zgody poprzedniego współwłaściciela na wykonanie robót budowlanych w ww. budynku, które zostały wykonane w warunkach samowoli budowlanej, przeczy załączone do skargi adresowanej do WSA w Szczecinie, pisemne oświadczenie z dnia 15 lutego 2017 r., w którym to K. A. stwierdziła, że nie wyrażała zgody, ani jej mąż Z. A., na wybudowanie tarasu z balustradą. Powyższa decyzja została zaskarżona przez J. G. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Skarżąca powołując się na treść postanowienia Sądu Rejonowego i Wojewódzkiego oraz księgę wieczystą [...] stwierdziła, że sąd dokonał rozgraniczenia nieruchomości, tj. działki nr [...]. Ponadto podkreśliła, że stan techniczny budynku pozwala na użytkowanie ganku oraz zamontowanych drzwi balkonowych. Odnośnie zaś co do zgody M. A. stwierdziła – "Sąd Administracyjny nie uwzględnił, tj. stanu prawnego oraz stanu spokojnego posiadania." W piśmie procesowym z dnia 22 maja 2018 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymał skargę na decyzję Z. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, z dnia [...] r. i wniósł o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją PINB, a także wniósł o wstrzymanie w całości wykonalności decyzji, z uwagi na spełnienie przesłanek określonych w art. 61 § 2 pkt i art. 61 § 3 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bowiem z uwagi na treść rozstrzygnięcia PINB zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wywołanych koniecznością rozbiórki. Wniósł także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego pełnomocnika ustanowionego z urzędu w wysokości 150% stawki minimalnej, oświadczając jednocześnie, że nie zostały one zapłacone w całości ani w części. Zaskarżonej decyzji pełnomocnik zarzucił naruszenie: - przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy: art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80, oraz art. 28, 107 § 3 i 138 § 1 K.p.a., poprzez: - przedstawienie sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym z uwagi na niedokładne zbadanie oraz niepełne i błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy poprzez: - niepełne ustalenie stanu faktycznego sprawy szczególnie w zakresie jakie dokładnie roboty zostały wykonane w 1990 r. a jakie wykonano po tej dacie i kiedy dokładnie, - błędne ustalenie zakresu robót podlegających rozbiórce bez uwzględnienia w całości robót wykonanych w 1990 r. w tym mocowań pod balustradę i otworu na drzwi balkonowe. - ustalenie braku tytułu prawnego do prowadzenia prac budowlanych jedynie w oparciu o pisemne oświadczenie K. A. i pominięcie ugody sądowej z dnia 26 czerwca 1987 r. która stanowiła uzgodnione pomiędzy stronami i nadające się do egzekucji ustalenia co do zarządu nieruchomością wspólną, z której w sposób jednoznaczny wynika rozdział praw obu współwłaścicieli i umożliwienie im swobodnego korzystania ze "swojej" części wspólnej nieruchomości, - pominięcie przy rozstrzygnięciu treści postanowienia PINB z dnia [...] r. określającego zakres dokumentów, do których przedstawienia zostali zobowiązani J. i K. G., gdzie brak jest zobowiązywania ich do przedstawienia oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, - błędne ustalenie daty wykonania robót, co ma istotne znaczenie nie tylko na gruncie stosowania ustawy prawo budowlane z 1974 r., ale także na gruncie ustawy z 1994 r. w brzmieniu pierwotnym. Pełnomocnik zarzucił także naruszenie art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez nie wykonanie przez ZWINB wytycznych sądu zawartych w wyroku wydanym w sprawie II SA/Sz 345/17. W jego ocenie, powyższe naruszenia prawa procesowego są istotne, bowiem doprowadziły do utrzymania przez organ II instancji decyzji PINB nakazującej przywrócenie do stanu poprzedniego wykonanych robót zamiast uznania, że roboty te nie muszą być legalizowane a wystarczy uzyskanie pozwolenia na ich użytkowanie, lub mogą być zalegalizowane, lub w ostateczności zakres rozbiórki powinien być mniejszy. Ponadto, zdaniem pełnomocnika, doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego (w brzmieniu obowiązującym) i nakazanie przywrócenia do stanu poprzedniego wszystkich wykonanych robót w sytuacji gdy: - przepis ten ze względów czasowych wykonania robót nie może mieć zastosowania, bowiem właściwe jest zastosowanie przepisów poprzednio obowiązujących przed 1990 r. i przed 2000 r., - inwestorzy wykonali wszystkie obowiązki nałożone na nich przez PINB, a ponadto posiadali tytuł prawny do dysponowania tą częścią nieruchomości na cele budowlane, a zakres wykonanych prac nie ingeruje w prawo własności M. A., - niezastosowanie art. 49 ust. 1 prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym do dnia 10 lipca 2003 r. W odpowiedzi na skargę Z. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 30 maja 2018 r. skarżąca przedłożyła kserokopię postanowienia Sądu Wojewódzkiego w K. z dnia [...] r. Sygn. akt [...] oddalającego rewizję od postanowienia Sądu Rejonowego w D. P., w którym sąd ten zniósł współwłasność nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] i podzielił ją na dwie działki [...] – własność J. i K. G. i [...] – własność K. i Z. A.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.). Sąd w oparciu o całość akt sprawy stwierdził, że postępowanie administracyjne w sprawie nie doprowadziło do prawidłowego, wyczerpującego rozpoznania sprawy. W efekcie tego zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7, 77 § 1, 107 § 3 K.p.a., a naruszenie to mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W pierwszej kolejności należy podnieść, że w sprawie orzekał już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie i w uzasadnieniu wyroku z dnia 18 maja 2017 r. sygn. akt II SA/Sz 345/17, zawarł wytyczne, które organ odwoławczy był winien zastosować przy ponownym rozpatrywaniu sprawy: "Rozpoznając sprawę ponownie organ wyeliminuje stwierdzone naruszenie prawa i wyda stosowne rozstrzygnięcie. W szczególności dokona szczegółowej analizy decyzji PINB w D. P. z dnia [...] r. w kontekście niniejszej sprawy, w odniesieniu do zalegalizowania, w oparciu o przepis art. 42 ustawy Prawo budowlane z 1974 r., części ganku wybudowanej po roku 2000". Zgodnie z art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Tymczasem organ ograniczył się, zdaniem sądu, jedynie do zacytowania tego fragmentu wyroku. Swoje uzasadnienie w zakresie nowego rozstrzygnięcia ograniczył tylko i wyłącznie do art. 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.), pomijając analizę orzeczenia PINB odnośnie do legalizacji części ganku wybudowanej po 2000 roku (tarasu), w oparciu o przepis art. 42 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Dodać też należy, że samo ustalenie daty budowy tarasu i wstawienia okien i drzwi balkonowych nie zostało ustalone precyzyjnie i jednoznacznie. Drugą kwestią, której nie można pominąć, jest kwestia dotycząca prawa własności nieruchomości - działki nr [...] w Ż. . Co prawda, jak wynika ze znajdującego się w aktach administracyjnych wydruku z dnia 24 kwietnia 2015 r. z rejestru gruntów i budynków, znajdujący się na działce [...] budynek należy w ľ części do M. A. i w Ľ części do J. i K. G., ale z wielu dokumentów znajdujących się w aktach, można było powziąć wątpliwości odnośnie do tego faktu. Już bowiem przedłożona kopia postanowienia Sądu Wojewódzkiego w K. z dnia 25 września 1987 r. sygn. akt [...], uchylającego orzeczenie sądu I instancji i przekazującego sprawę do ponownego rozpatrzenia, mogła sugerować zamiar stron sporu, tj. dążenie do podziału nieruchomości w celu ustalenia odrębnej własności skłóconych sąsiadów. Ponadto, jednym z zarzutów skargi uprzednio wniesionej przez M. A. było naruszenie § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę z dnia 24 marca 2017 r., przywołując ugodę sądową z dnia 26 czerwca 1987 r. i wskazując, że przez teren działki [...], w bliskiej odległości od ganku, przebiega ogrodzenie betonowe, jedynie stwierdził, że z akt nie wynika, aby ogrodzenie to stanowiło granicę działki. Tymczasem przedłożona na rozprawie kserokopia postanowienia Sądu Wojewódzkiego w K. z dnia 7 września 1989 r. sygn. akt [...] może wskazywać, że w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia ze współwłaścicielem budynku na działce [...], a z właścicielami zajmującymi odrębne części budynku położone na działkach [...] i [...]. Rozpatrując kolejny raz odwołanie K. G. od decyzji PINB z dnia [...] r., Z. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego winien ustalić aktualny stan prawny nieruchomości stanowiącej działkę [...] w Ż. oraz wyjaśnić jednoznacznie kiedy miała miejsce budowa tarasu i wstawienie okna balkonowego, a następnie podjąć stosowne rozstrzygnięcie przy zastosowaniu także zaleceń sądu zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2017 r. i uzasadnić je przy zastosowaniu art. 107 § 3 K.p.a. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną decyzję. Rozstrzygnięcie w pkt II sentencji wyroku zapadło na podstawie art. 250 ww. ustawy w związku z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1715 ze zm.), przy czym sąd nie znalazł podstaw do podwyższenia opłaty w oparciu o § 4 ust. 2 rozporządzenia.